Ważne słowa Boga:

Zbawienie człowieka przez Boga nie dokonuje się bezpośrednio poprzez metodę Ducha ani poprzez tożsamość Ducha, gdyż człowiek nie może dotknąć ani zobaczyć Jego Ducha i nie może się do Niego zbliżyć. Gdyby Bóg spróbował zbawić człowieka bezpośrednio, korzystając z perspektywy Ducha, człowiek nie byłby w stanie dostąpić Jego zbawienia. Gdyby Bóg nie przybrał zewnętrznej postaci stworzonego człowieka, człowiek w żaden sposób nie byłby w stanie dostąpić takiego zbawienia. Albowiem człowiek w absolutnie żaden sposób nie może zbliżyć się do Niego, podobnie jak nikt nie mógł podejść w pobliże obłoku Jahwe. Tylko stając się człowiekiem stworzonym, czyli przybierając swoje Słowo w ciało, którym sam się stanie, może On osobiście wpajać Słowo we wszystkich, którzy za Nim podążają. Tylko wówczas człowiek może osobiście usłyszeć i ujrzeć Jego Słowo, a nawet zyskać Jego Słowo i w ten sposób zostać w pełni zbawiony. Gdyby Bóg nie stał się ciałem, nikt, kto jest z ciała i krwi, nie mógłby dostąpić tak wspaniałego zbawienia; ani jedna osoba nie zostałaby zbawiona. Gdyby Duch Boga działał bezpośrednio wśród ludzi, cała ludzkość zostałaby powalona albo, pozbawiona jakiejkolwiek możliwości kontaktu z Bogiem, zostałaby całkowicie wzięta do niewoli przez szatana.

(Tajemnica Wcielenia (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Bóg wkracza w nowy etap dzieła w dniach ostatecznych. Objawi On jeszcze więcej swego usposobienia i nie będzie to miłosierdzie oraz miłość z czasów Jezusa. Ponieważ ma On nowe dzieło do dokonania, temu nowemu dziełu będzie towarzyszyć nowe usposobienie. Gdyby więc to dzieło zostało dokonane przez Ducha Świętego – gdyby Bóg nie stał się ciałem, a zamiast tego przemówił bezpośrednio przez grom, tak że człowiek nie miałby możliwości kontaktu z Nim, czy człowiek mógłby poznać Jego usposobienie? Gdyby tylko Duch dokonywał tego dzieła, to człowiek nie miałby możliwości poznania Bożego usposobienia. Ludzie mogą zobaczyć usposobienie Boże na własne oczy tylko wtedy, gdy Bóg staje się ciałem, gdy Słowo ukazuje się w ciele i gdy wyraża On całe swoje usposobienie przez ciało. Bóg rzeczywiście i prawdziwie żyje wśród ludzi. On jest namacalny; człowiek może mieć kontakt z Jego usposobieniem, mieć kontakt z tym, co On ma i czym jest; tylko w ten sposób człowiek może Go naprawdę poznać.

(Wizja dzieła Bożego (3), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Dzieło ciała pociąga za sobą wiele trudności, a ciało nie może posiadać tak wielkiej tożsamości jak Duch, nie może On dokonywać takich samych nadprzyrodzonych czynów jak Duch, a tym bardziej nie może posiadać takiej samej władzy jak Duch. Jednak istota dzieła wykonanego przez to niepozorne ciało jest o wiele lepsza od dzieła wykonywanego bezpośrednio przez Ducha, a samo to ciało jest odpowiedzią na potrzeby całej ludzkości. Dla tych, którzy mają być zbawieni, wartość użytkowa Ducha jest o wiele niższa od wartości ciała: działanie Ducha jest w stanie objąć cały wszechświat, poprzez wszystkie góry, rzeki, jeziora i oceany, jednak dzieło ciała w bardziej istotny sposób dotyczy każdej osoby, z którą On wchodzi w kontakt. Co więcej, ciało Boże w namacalnej formie może być lepiej zrozumiane i człowiek może Mu zaufać, może przyczynić się do bardziej dogłębnego poznania Boga przez człowieka i wywrzeć na człowieku głębsze wrażenie realnych czynów Boga. Dzieło Ducha jest osłonięte tajemnicą; trudno jest śmiertelnym istotom je przewidzieć, a jeszcze trudniej je zobaczyć i dlatego mogą polegać tylko na bezpodstawnych wyobrażeniach. Jednak dzieło ciała jest zwykłe, realne i ma w sobie bogatą mądrość, jest faktem, który śmiertelny człowiek może zobaczyć na własne oczy; człowiek może osobiście docenić mądrość Bożego dzieła i nie ma potrzeby używać przy tym swej bujnej wyobraźni. Oto jest dokładność i praktyczna wartość dzieła Bożego w ciele. Duch może czynić tylko rzeczy niewidoczne dla człowieka i trudne do wyobrażenia, na przykład oświecenie Ducha, poruszenie Ducha i przewodnictwo Ducha, ale dla człowieka, który ma umysł, nie mogą one przedstawiać żadnego jasnego znaczenia. Mogą jedynie spowodować poruszenie lub dostarczyć mniej więcej podobne znaczenie, lecz nie mogą udzielić pouczenia słowami. Dzieło Boga w ciele jest jednak znacząco inne: zawiera w sobie dokładne przewodnictwo w słowach, są w nim wyraźne intencje i jasno określone cele. W związku z tym człowiek nie musi błądzić po omacku ani wykorzystywać swojej wyobraźni, tym bardziej nie musi zgadywać. To właśnie jest jasność dzieła w ciele i jego wielka różnica w stosunku do dzieła Ducha. Dzieło Ducha jest odpowiednie tylko w ograniczonym zakresie i nie może zastąpić dzieła ciała. Dokładne cele, jakich się wymaga od człowieka poprzez dzieło ciała i praktyczna wartość wiedzy, którą człowiek zyskuje poprzez to dzieło, daleko wykraczają poza dokładność i praktyczną wartość dzieła Ducha. Dla zepsutych ludzi tylko dzieło, które zapewnia dokładne słowa oraz jasne cele dążeń, dzieło widoczne i namacalne, jest najcenniejszym rodzajem dzieła. Człowiekowi odpowiada tylko rzeczywiste dzieło i pokierowanie nim w odpowiedniej chwili, a jedynie realne dzieło może go wybawić od zepsutego i zdeprawowanego usposobienia. Tylko Bóg wcielony może to osiągnąć; tylko Bóg wcielony może zbawić człowieka od jego starego zepsutego i zdeprawowanego usposobienia. Chociaż Duch jest wrodzoną istotą Boga, to dzieło może być wykonywane tylko przez Jego ciało. Gdyby Duch Święty działał samodzielnie, nie byłoby możliwe, aby Jego dzieło było skuteczne – jest to oczywista prawda. Chociaż większość ludzi stało się wrogami Boga z powodu tego ciała, kiedy On ukończy swoje dzieło, ci, którzy są przeciwko Niemu, nie tylko przestaną być Jego wrogami, ale wręcz przeciwnie – staną się Jego świadkami. Staną się świadkami, którzy zostali przez Niego zdobyci; świadkami, którzy są z Nim zgodni i nieodłączni. On sprawi, że człowiek będzie wiedział, jak ważne jest dla człowieka Jego dzieło w ciele i człowiek będzie wiedział, jak ważne jest to ciało dla znaczenia istnienia człowieka; będzie znał Jego praktyczną wartość dla rozwoju życia człowieka, a ponadto będzie wiedział, że ciało to stanie się żywą krynicą życia, z którą człowiek nie może się rozstać. Wcielone ciało Boga dalece nie oddaje tożsamości i pozycji Boga i wydaje się człowiekowi niezgodne z Jego rzeczywistym statusem, jednak to ciało, które nie posiada prawdziwego obrazu Boga ani prawdziwej tożsamości Boga, może dokonać dzieła, którego Duch Boży nie jest w stanie bezpośrednio wykonać. Takie jest prawdziwe znaczenie i wartość wcielenia Bożego; tego znaczenia i wartości człowiek nie jest w stanie docenić i uznać. Chociaż cała ludzkość podziwia Ducha Bożego i patrzy z góry na ciało Boże, bez względu na jej poglądy i rozumowanie, praktyczne znaczenie i wartość ciała daleko wykracza poza znaczenie i wartość Ducha. Oczywiście dotyczy to tylko zepsutej ludzkości. Dla każdego, kto szuka prawdy i tęskni za pojawieniem się Boga, działanie Ducha może tylko zapewnić poruszenie lub inspirację i poczucie zdumienia, iż dzieło to jest niewytłumaczalne i niewyobrażalne, poczucie, że jest ono wielkie, transcendentalne i godne podziwu, lecz także nieosiągalne i niemożliwe do uzyskania przez wszystkich. Człowiek i Duch Boży mogą patrzeć na siebie tylko z daleka, jakby istniała między nimi wielka odległość i nigdy nie mogą być sobie podobni, są jakby człowiek i Bóg byli oddzieleni niewidzialną przepaścią. W rzeczywistości, jest to iluzja dana człowiekowi przez Ducha, ponieważ Duch i człowiek nie są tego samego rodzaju i nigdy nie będą współistnieć w tym samym świecie, dlatego że Duch nie posiada nic z człowieka. Dlatego człowiek nie potrzebuje Ducha, ponieważ Duch nie może bezpośrednio wykonać dzieła najbardziej potrzebnego człowiekowi. Dzieło ciała daje człowiekowi praktyczne cele do osiągnięcia, jasne słowa i poczucie, że jest On realny i zwykły, że jest pokorny i zwyczajny. Chociaż człowiek może się Go lękać, większości ludzi łatwo jest nawiązać z Nim kontakt: człowiek może patrzeć na Jego oblicze, słyszeć Jego głos i nie musi patrzeć na Niego z daleka. Człowiek czuje, że to ciało jest dla niego przystępne, nieodległe, nie jest niezgłębione, ale widoczne i dotykalne, bo to ciało jest w tym samym świecie, co człowiek.

(Zepsuta ludzkość bardziej potrzebuje zbawienia przez wcielonego Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

To, co człowiek osiągnął obecnie – jego dzisiejszy status, wiedza, miłość, lojalność, podporządkowanie się, jak również wnikliwość – to efekty osiągnięte poprzez sąd słowa. To, że po dziś dzień jesteś w stanie zachowywać lojalność i nie upaść, zostało osiągnięte poprzez działanie słowa. Teraz człowiek widzi, że dzieło wcielonego Boga jest faktycznie niezwykłe i jest w nim tak wiele rzeczy, których człowiek nie jest w stanie osiągnąć, a są to tajemnice i cuda. Dlatego tak wielu się podporządkowało. Niektórzy od urodzenia nigdy nie podporządkowali się żadnemu człowiekowi, ale kiedy widzą dziś słowa Boga, w pełni im się podporządkowują, nawet tego nie zauważając, i nie próbują niczego analizować ani głosić czegokolwiek innego. Ludzkość dostała się pod władzę słowa i padła na twarz przed sądem słowa. Gdyby Duch Boga przemawiał bezpośrednio do człowieka, cała ludzkość podporządkowałaby się temu głosowi, upadając bez słów objawienia, podobnie jak Paweł w drodze do Damaszku upadł na ziemię pośród światła. Gdyby Bóg nadal działał w ten sposób, człowiek nigdy nie byłby w stanie poznać swojego własnego zepsucia poprzez sąd słowa i dostąpić zbawienia. Tylko stając się ciałem, Bóg może osobiście sprawić, aby Jego słowa trafiły do uszu każdego bez wyjątku człowieka i żeby wszyscy, którzy mają uszy, mogli usłyszeć Jego słowa i przyjąć Jego dzieło osądzania za pomocą słowa. Tylko w ten sposób skutek osiągany jest przez Jego słowo, nie zaś przez przejawianie się Ducha, by przerazić człowieka, zmuszając go do podporządkowania się. Tylko poprzez takie realne, a mimo to niezwykłe dzieło dawne usposobienie człowieka, głęboko ukryte przez wiele lat, może zostać w pełni obnażone, aby człowiek mógł je rozpoznać i zmienić. Wszystko to składa się na realne dzieło Boga wcielonego; przemawia On i przeprowadza sąd w sposób realny, aby osiągnąć rezultaty w postaci osądzenia człowieka za pomocą słowa. Na tym polega autorytet Boga wcielonego i znaczenie Bożego wcielenia. Wszystko to dzieje się, aby ukazać autorytet Boga wcielonego, rezultaty osiągnięte poprzez dzieło słowa oraz to, że Duch stał się ciałem i objawia swój autorytet poprzez osądzanie człowieka za pomocą słowa. Choć Jego ciało ma zewnętrzną postać zwykłego, normalnego człowieczeństwa, rezultaty osiągane przez Jego słowa ukazują człowiekowi, że jest On pełen autorytetu, że jest Samym Bogiem i że Jego słowa są wyrazem Samego Boga. Pokazuje to wszystkim ludziom, że jest On Samym Bogiem, że jest On Samym Bogiem, który stał się ciałem, że nikt Go nie może obrazić i że nikt nie może przewyższyć Jego sądu poprzez słowo, a żadna siła ciemności nie może pokonać Jego autorytetu. Podporządkowanie się człowieka Bogu wynika wyłącznie z tego, że jest On Słowem, które stało się ciałem, wyłącznie z Jego autorytetu i Jego osądzania słowem. Dzieło przyniesione przez Jego wcielenie to autorytet, który On ma. Staje się ciałem, ponieważ ciało również może posiadać autorytet, i jest On w stanie realizować swoje dzieło wśród ludzi w sposób realny, który jest widoczny i namacalny dla człowieka. Dzieło to jest dużo bardziej realne niż dzieło dokonywane bezpośrednio przez Ducha Bożego posiadającego pełnię autorytetu, a rezultaty tego dzieła również są widoczne. Jest tak, ponieważ wcielony Bóg może przemawiać i dokonywać dzieła w sposób realny; zewnętrzna postać Jego cielesności nie ma żadnego autorytetu i człowiek może się do niej zbliżyć, natomiast Jego istota niesie za sobą autorytet, lecz nie jest on widoczny dla nikogo. Kiedy Bóg przemawia i dokonuje dzieła, człowiek nie jest w stanie wykryć istnienia Jego autorytetu; ułatwia Mu to wykonywanie Swojego realnego dzieła. Całe to realne dzieło może przynieść rezultaty. Choć żaden człowiek nie uświadamia sobie, że Bóg posiada autorytet, i nie widzi, że nie można Go obrazić, ani nie widzi Jego gniewu, Bóg osiąga zamierzone rezultaty swoich słów poprzez swój ukryty autorytet, skryty gniew i słowa, które otwarcie wypowiada. Inaczej mówiąc, ton Jego głosu, surowość mowy i cała mądrość Jego słów całkowicie przekonują człowieka. W ten sposób człowiek podporządkowuje się słowu Boga wcielonego, który zdaje się nie mieć żadnego autorytetu, i tym samym realizuje Boży cel – zbawienie człowieka. Oto kolejne znaczenie Bożego wcielenia: przemawiać bardziej realnie i pozwolić, by rzeczywistość Bożych słów przyniosła skutki dla człowieka, by ludzie mogli ujrzeć potęgę słowa Bożego. Gdyby zatem dzieło to nie dokonywało się za pomocą wcielenia, nie osiągnęłoby żadnych rezultatów i nie byłoby w stanie w pełni zbawić grzesznych ludzi. Gdyby Bóg nie stał się ciałem, pozostałby Duchem, który jest zarazem niewidzialny i nienamacalny dla człowieka. Człowiek jest stworzeniem cielesnym; człowiek i Bóg należą do dwóch różnych światów i posiadają różne natury. Duch Boga jest niezgodny z cielesnym człowiekiem i po prostu nie mogą powstać pomiędzy nimi żadne relacje; co więcej, człowiek nie jest w stanie stać się duchem. I dlatego właśnie Duch Boga musi stać się istotą stworzoną, aby dokonać swojego pierwotnie zamierzonego dzieła. Bóg może zarówno wznieść się na najwyższe miejsce, jak i poniżyć się, stając się istotą ludzką, dokonując dzieła i żyjąc wśród ludzi, ale człowiek nie może wznieść się na najwyższe miejsce i stać się duchem, a tym bardziej nie może on zejść w miejsce najniższe. I dlatego Bóg musi stać się ciałem, aby dokonać swego dzieła. Z tego samego powodu w czasie pierwszego wcielenia tylko ciało Boga wcielonego mogło odkupić człowieka poprzez ukrzyżowanie, podczas gdy Duch Boga nie mógłby zostać ukrzyżowany w ofierze za grzechy człowieka. Bóg mógł bezpośrednio stać się ciałem, aby posłużyć jako ofiara za grzechy człowieka, ale człowiek nie mógł bezpośrednio wznieść się do nieba, aby przyjąć ofiarę za grzechy, którą Bóg dla niego przygotował. I dlatego właśnie jedyną możliwością jest to, by Bóg kilkukrotnie pokonał drogę pomiędzy niebem i ziemią, a nie to, by człowiek wzniósł się do nieba po swoje zbawienie, gdyż człowiek upadł i nie jest w stanie wznieść się do nieba, a tym bardziej przyjąć ofiarę za grzechy. Dlatego też niezbędne było, aby Jezus przyszedł pomiędzy ludzi i osobiście dokonał dzieła, któremu człowiek zwyczajnie nie był w stanie podołać. Za każdym razem, gdy Bóg staje się ciałem, wynika to z absolutnej konieczności. Gdyby którykolwiek z etapów mógł zostać wykonany bezpośrednio przez Ducha Boga, nie znosiłby On upokorzeń wcielenia.

(Tajemnica Wcielenia (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Ponieważ osądzeniu podlega człowiek, człowiek, który jest z ciała i został poddany zepsuciu, a duch szatana nie jest sądzony bezpośrednio, zatem dzieło sądu nie jest wykonywane w sferze duchowej, ale pośród ludzi. Nikt nie jest bardziej niż wcielony Bóg odpowiedni i kompetentny do wykonywania dzieła osądzania zepsucia ciała człowieka. Gdyby sąd był dokonywany bezpośrednio przez Ducha Bożego, to nie byłby wszechogarniający, a co więcej, człowiekowi trudno byłoby to zaakceptować, ponieważ Duch nie jest w stanie stanąć twarzą w twarz z człowiekiem. W świetle tego widać, że skutki nie byłyby natychmiastowe, a tym bardziej człowiek nie byłby w stanie wyraźniej zobaczyć nienaruszalnego usposobienia Bożego. Szatan może być w pełni pokonany tylko wtedy, gdy Bóg w ciele osądza zepsucie ludzkości. Bóg w ciele jest zarazem osobą posiadającą zwykłe człowieczeństwo i może bezpośrednio osądzać niesprawiedliwość człowieka; jest to znak Jego wrodzonej świętości i Jego wyjątkowości. Tylko Bóg jest kompetentny i jest w stanie osądzić człowieka, ponieważ posiada prawdę i sprawiedliwość, a więc może osądzić człowieka. Ci, którzy są bez prawdy i sprawiedliwości, nie są zdatni do sądzenia innych. Gdyby to dzieło zostało wykonane przez Ducha Bożego, nie oznaczałoby zwycięstwa nad szatanem. Duch jest z natury bardziej wzniosły niż istoty śmiertelne, a Duch Boży jest z natury święty i triumfuje nad ciałem. Gdyby Duch wykonywał to dzieło bezpośrednio, nie byłby w stanie osądzić całej buntowniczości człowieka i nie mógłby ujawnić całej jego niesprawiedliwości. Ponieważ dzieło osądzania jest również wykonywane poprzez ludzkie pojęcia o Bogu, a człowiek nigdy nie miał żadnych pojęć dotyczących Ducha, dlatego Duch nie jest w stanie lepiej ujawnić nieprawości człowieka, a tym bardziej całkowicie obnażyć takiej niesprawiedliwości. Wcielony Bóg jest wrogiem wszystkich tych, którzy Go nie znają. Osądzając ludzkie pojęcia i sprzeciw wobec Niego, obnaża On całą buntowniczość ludzkości. Efekty Jego dzieła w ciele są bardziej widoczne niż efekty dzieła Ducha. A zatem osądzenie całej ludzkości nie jest wykonywane bezpośrednio przez Ducha, ale jest dziełem Boga wcielonego. Bóg w ciele może być widziany i dotykany przez człowieka, i Bóg w ciele może w pełni podbić człowieka. Człowiek przechodzi od sprzeciwu wobec Boga do podporządkowania się Mu, od prześladowania Boga do przyjęcia Go, od posiadania pojęć na temat Boga do poznania Go i od odrzucenia Boga do miłowania Go – takie właśnie są efekty dzieła Boga wcielonego. Człowiek zostaje zbawiony tylko przez zaakceptowanie Jego osądu, człowiek dopiero stopniowo poznaje Go poprzez słowa padające z Jego ust, człowiek jest zdobywany przez Niego w czasie swego sprzeciwu wobec Niego i zaopatrywany przez Niego w życie, kiedy przyjmuje Jego karcenie. Wszystko to jest dziełem Boga w ciele, a nie dziełem Boga w Jego tożsamości Ducha. Dzieło wykonane przez Boga wcielonego jest największym i najgłębszym dziełem, a kluczową częścią trzech etapów dzieła Bożego są dwa etapy dzieła wcielenia.

(Zepsuta ludzkość bardziej potrzebuje zbawienia przez wcielonego Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Największą siłą Jego dzieła dokonywanego w ciele jest to, że może On zostawić dokładne słowa i napomnienia oraz swoje precyzyjne intencje wobec ludzkości tym, którzy podążają za Nim, tak aby Jego wyznawcy mogli później dokładniej i w sposób bardziej praktyczny przekazać całe Jego dzieło w ciele i Jego intencje dla całej ludzkości tym, którzy przyjmują tę drogę. Tylko Bóg działający w ciele pośród ludzi naprawdę urzeczywistnia życie i przebywanie Boga razem z człowiekiem i zaspokaja pragnienie człowieka, aby ujrzeć oblicze Boga, być świadkiem dzieła Bożego i usłyszeć osobiste słowo Boże. Wcielony Bóg kończy wiek, w którym ludzkości ukazały się tylko plecy Jahwe, i kończy On wiek wiary ludzkości w niejasnych bogów. W szczególności dzieło ostatniego wcielenia Boga wprowadza całą ludzkość w wiek, który jest bardziej realistyczny, realniejszy i piękniejszy. Dzieło to nie tylko kończy wiek prawa i reguł, ale co ważniejsze, objawia ludzkości Boga, który jest realny i normalny, który jest sprawiedliwy i święty, który otwiera dzieło planu zarządzania i który pokazuje tajemnice i przeznaczenie ludzkości, który stworzył ludzkość i doprowadza do końca dzieło zarządzania i który pozostawał ukryty przez tysiące lat. Dzieło to doprowadza wiek niejasności do zupełnego końca; kończy wiek, w którym cała ludzkość chciała szukać oblicza Boga, ale nie była w stanie tego uczynić; kończy wiek, w którym cała ludzkość służyła szatanowi, i prowadzi całą ludzkość do zupełnie nowej ery. Wszystko to jest wynikiem działania Boga w ciele zamiast Ducha Bożego. Tylko wtedy, gdy Bóg działa w swoim ciele, ci, którzy podążają za Nim, już nie szukają po omacku tych rzeczy, które wydają się istnieć i nie istnieć jednocześnie, i przestają odgadywać intencje niejasnych bogów. Gdy Bóg rozprzestrzenia swoje dzieło w ciele, ci, którzy Go naśladują, przekazują dzieło, które On wykonał w ciele, wszystkim religiom i wyznaniom, a one przekażą wszystkie Jego słowa do uszu całej ludzkości. Wszystko, co jest słyszane przez tych, którzy otrzymują Jego ewangelię, to fakty Jego dzieła, to rzeczy osobiście widziane i słyszane przez człowieka, i są to fakty, a nie pogłoski. Fakty te są materiałem dowodowym, dzięki któremu On upowszechnia dzieło, a także są narzędziami, których On używa w upowszechnianiu dzieła. Bez istnienia faktów Jego ewangelia nie rozprzestrzeniłaby się na wszystkie kraje i miejsca; bez faktów, a jedynie przy pomocy ludzkich wyobrażeń, nigdy nie byłby w stanie dokonać dzieła podboju całego wszechświata. Duch jest dla człowieka nieuchwytny i niewidoczny, a dzieło Ducha nie jest w stanie pozostawić człowiekowi żadnych więcej dowodów ani żadnych więcej faktów dotyczących Bożego dzieła. Człowiek nigdy nie ujrzy prawdziwego oblicza Boga; zawsze będzie wierzył w niejasnego boga, który nie istnieje. Człowiek nigdy nie ujrzy oblicza Bożego ani nie usłyszy słów wypowiedzianych osobiście przez Boga. Wyobrażenia ludzkie w ostatecznym rozrachunku okazują się puste i nie mogą zastąpić prawdziwego oblicza Boga; immanentne usposobienie Boga i dzieło samego Boga nie mogą być odtworzone przez człowieka. Niewidzialny Bóg w niebie i Jego dzieło mogą być sprowadzone na ziemię tylko przez Boga, który staje się ciałem i przychodzi pośród ludzi, by osobiście dokonać swojego dzieła. Jest to najbardziej idealny sposób, by Bóg mógł się ukazać człowiekowi, tak by człowiek mógł widzieć Boga i poznać prawdziwe oblicze Boże. Nie mógłby tego osiągnąć Bóg niewcielony.

(Zepsuta ludzkość bardziej potrzebuje zbawienia przez wcielonego Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)