Słowa Boga Wszechmogącego dni ostatecznych

Ludzie zostali stworzeni przez Boga i powinni czcić Boga, a tymczasem odwrócili się do Niego plecami i oddawali cześć szatanowi. Szatan stał się bożyszczem w ich sercach. Tak więc Bóg utracił swoją pozycję w sercach ludzi, co oznacza, że utracił zarazem sens stworzenia ludzkości. A zatem, aby przywrócić sens stworzenia ludzkości, musi przywrócić jej pierwotne podobieństwo i uwolnić ludzkość od jej zepsutego usposobienia. Aby odebrać ludzi szatanowi, musi On zbawić ich od grzechu. Tylko w ten sposób Bóg może stopniowo przywrócić ich pierwotny wizerunek i funkcję, a ostatecznie przywrócić również swoje królestwo. Ostatecznie dokona się również całkowite zniszczenie tych synów buntu, aby pozwolić ludziom lepiej czcić Boga i lepiej żyć na ziemi. Ponieważ Bóg stworzył ludzi, sprawi On, że będą Go oni wielbić; ponieważ Bóg chce przywrócić pierwotną funkcję ludzkości, przywróci On ją całkowicie i bez zafałszowania. Przywrócenie Jego władzy oznacza zmuszenie ludzi do wielbienia Go i poddania Mu się; oznacza to, że Bóg sprawi, że ludzie będą żyć ze względu na Niego i sprawi, że Jego wrogowie zginą marnie z powodu Jego władzy. Oznacza to, że Bóg sprawi, iż wszystko, co Go dotyczy będzie trwać wśród ludzi i to bez oporu z czyjejkolwiek strony. Królestwo, które Bóg chce ustanowić, jest Jego własnym królestwem. Ludzkość, której On pragnie, to ludzkość, która Go czci, która jest Mu całkowicie podporządkowana i posiada Jego chwałę. Jeśli Bóg nie zbawi zepsutej ludzkości, znaczenie stworzenia przez niego ludzkości zostanie utracone; nie będzie miał więcej władzy między ludźmi, a Jego królestwo nie będzie już w stanie istnieć na ziemi. Jeśli Bóg nie zniszczy wrogów, którzy się Mu sprzeciwiają, nie będzie On w stanie uzyskać pełnej chwały ani nie będzie w stanie ustanowić swojego królestwa na ziemi. Będą to symbole ukończenia Jego dzieła i Jego wielkiego zamierzenia: całkowite zniszczenie tych pośród ludzi, którzy się Mu sprzeciwiają, i wprowadzenie do odpoczynku tych, którzy zostali uczynieni pełnymi. Kiedy ludziom zostanie przywrócone ich pierwotne podobieństwo, kiedy będą oni mogli spełnić swoje obowiązki, trzymać się właściwego im miejsca i poddać się wszystkim Bożym zarządzeniom, Bóg pozyska grupę ludzi na ziemi, którzy będą Go wielbić i ustanowi On także na ziemi królestwo, które Go wielbi.

(Bóg i człowiek wejdą razem do odpoczynku, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Wiara w Boga wymaga podporządkowania się Mu – czyż nie jest to sprawa kluczowa? Dlaczego prawda o podporządkowaniu się Bogu jest kluczowa? Podporządkowanie się Bogu to odpowiedzialność, instynkt i podstawowe zadanie istoty stworzonej. Jeśli brakuje ci tego instynktu, tej idei i tego zrozumienia oraz nie pojmujesz nawet prawdy o podporządkowaniu się Bogu, co stanowi absolutne minimum, jakim człowiek powinien się wykazywać w swojej wierze w Boga, to czyż twoje zapewnienie, że rozumiesz wiele prawd, nie jest tylko pustosłowiem? To wszystko pustosłowie. Jeśli nie wiesz, jak przemawiać przed obliczem Boga, nie wiesz, jak postępować w sposób, który zadowala Stwórcę, i nie wiesz, które działania są przejawami bojaźni Bożej i wystrzegania się zła, to nie są to poważne problemy; ale jeśli nie wiesz, że powinieneś podporządkować się Bogu, to czyż nie zatraciłeś instynktu istoty ludzkiej? To rzeczywiście jest utrata instynktu istoty ludzkiej i wartości, jaką człowiek powinien posiadać. Nie znasz nawet najważniejszej rzeczy w życiu człowieka, jego podstawowego zadania – to budzi litość! Wszyscy wierzycie w Boga od co najmniej trzech, czterech lub pięciu lat, a wciąż nie rozumiecie, jak powinniście podporządkować się Bogu jako wierzący w Niego – to zaiste niebezpieczne. Wskutek tego o wiele za łatwo jest przeciwstawić się Bogu i Go zdradzić. Adam i Ewa nie wiedzieli, że mają podporządkować się Bogu. Gdy Bóg powiedział, by nie jedli owocu z drzewa poznania dobra i zła, co sobie pomyśleli? „Bóg powiedział, żeby go nie jeść, ale dlaczego nie? Bóg nie wyjaśnił dlaczego. Cóż, skoro mówi, żeby go nie jeść, to po prostu go nie zjem”. Nie potraktowali tego poważnie i odnieśli się do słów Bożych z pogardą, lekceważąc je jako niewarte uwagi. Gdy szatan ich zwodził, co powiedział? („Czy naprawdę Bóg powiedział: nie ze wszystkich drzew ogrodu wolno wam jeść?” (Rdz 3:1)). („Raczej nie umrzecie, Bóg bowiem wie, że gdy tylko z niego zjecie, wasze oczy otworzą się i będziecie jak Bóg, znający dobro i zło” (Rdz 3:4-5)). Co szatan miał na myśli, wypowiadając te słowa? „Bóg powiedział, żeby nie jeść tego owocu, ale co się stanie, jeśli to zrobisz? Nie musi być wcale tak, że umrzesz”. Gdyby Adam i Ewa byli pewni słów Bożych i całkowicie się im podporządkowali, czy mogliby zostać oszukani przez szatana? (Nie). Ale nie mieli w sercach idei podporządkowania się Bogu. Nie rozumieli, że ludzie powinni się Mu podporządkować. W ich sercach nie zrodziła się taka świadomość: „Bóg powiedział, żeby tego nie jeść, więc bez względu na to, kto mi każe to zjeść, nie zrobię tego. Muszę trzymać się słów Bożych. Nie znam dokładnego powodu, dla którego Bóg ustanowił ten zakaz, a ponieważ tego nie próbowałem, nie wiem, czy zjedzenie tego owocu naprawdę spowoduje śmierć. Ale nie ma znaczenia, czy jego zjedzenie mogłoby spowodować śmierć, czy nie – muszę przestrzegać wymagań Boga wobec mnie”. Adam i Ewa nie trzymali się słów Bożych, więc ulegli pokusie węża, zdradzili Boga i pogrążyli się w zepsuciu. Czy podporządkowanie się Bogu jest ważne? (Tak). Aby dojść do podporządkowania się Bogu, w gruncie rzeczy nie musisz rozumieć wielu prawd ani nie musisz rozumieć prawdy dogłębnie. Jeśli tylko masz bogobojne serce i wiesz, jak podporządkować się Bogu, możesz dojść do podporządkowania się Mu. Nawet jeśli nie potrafisz w pełni zrozumieć, w jaki sposób lub w jakim stopniu pewne zachowania mogą wpłynąć na twój wynik, nie ma to znaczenia. Ale musisz przynajmniej mieć rozum oraz posiadać podporządkowane serce i przyjąć podporządkowaną postawę. Tym właśnie powinno charakteryzować się twoje człowieczeństwo. Oznacza to, że musisz wiedzieć, kim jesteś i kim jest Bóg; musisz wiedzieć, że jesteś istotą stworzoną, a Bóg jest Stwórcą, i musisz znać różnicę między twoją tożsamością i statusem a tożsamością i statusem Boga. Ponadto musisz wiedzieć, co powinieneś robić i jakie jest twoje podstawowe zadanie. Jeśli mówisz: „Moim podstawowym zadaniem jest okazywać posłuszeństwo słowom Bożym; owce Boże słyszą głos Boga i cokolwiek Bóg każe mi zrobić, zrobię to”, to jest to postawa podporządkowana. Jeśli mówisz: „Moim podstawowym zadaniem jest okazywać posłuszeństwo słowom Bożym”, ale po ich usłyszeniu zaczynasz rozmyślać: „Co Bóg ma przez to na myśli? Jakie przyniesie mi to korzyści?” – jeśli zawsze bierzesz pod uwagę własne interesy – to jest to błąd. Na czym polega ten błąd? (Na analizowaniu i podawaniu w wątpliwość słów Bożych). Oznacza to, że przyjmujesz niewłaściwą pozycję. Analizowanie słów Bożych bierze się ze skażonych skłonności ludzi i ich braku zrozumienia prawdy. Ale co sprawia, że ktoś przyjmuje niewłaściwą pozycję? (Brak podporządkowania się w człowieku). Jeśli nie wiesz, czym jest podporządkowanie się, nie rozumiesz prawdy i brakuje ci rozumu, będziesz skłonny do przyjmowania niewłaściwej pozycji, zawsze pragnąc być na równi z Bogiem i nigdy nie chcąc przyjąć pozycji istoty stworzonej i spokojnie zająć się wykonywaniem swoich obowiązków. Dlatego podporządkowanie się jest kluczowe; kluczową rzeczą jest to, jak je postrzegasz i rozumiesz. Bóg wyraził tak wiele prawd, ale ludzie muszą zrozumieć, jaka jest najwyższa prawda, a mianowicie to, że jako istoty stworzone muszą całkowicie podporządkować się rozporządzeniom i ustaleniom Stwórcy. Jest to całkowicie naturalne i uzasadnione, by istoty stworzone podporządkowały się Stwórcy – właśnie to powinny czynić. Ta prawda jest wiecznie niezmienna, niezależnie od czasu, miejsca, roku czy miesiąca, w każdej przestrzeni i w każdym środowisku geograficznym. Nawet gdyby ten świat i ta ludzkość miały przeminąć, a wraz z nimi wszystko, co istnieje, to stwierdzenie, że „istoty stworzone muszą podporządkować się Stwórcy”, nigdy nie może ulec zmianie. Jest to coś, co powinno cechować twoją racjonalność; jest to pierwsza prawda, w którą powinieneś się wyposażyć jako ktoś, kto wierzy w Boga. Jeśli niektórzy ludzie mówią, że nie rozumieją tych słów, jest to dość podejrzane – rodzą się pytania o to, czy mają ludzkiego ducha i czy posiadają sumienie i rozum. Niektórym ludziom w rzeczywistości nie brakuje zrozumienia, ale po prostu nie miłują prawdy w swoich sercach i nie chcą jej przyjąć. Z tego, że nie chcą przyjąć prawdy, wynika, że nie uznają Boga za Stwórcę ani nie uznają, że oni sami są istotami stworzonymi. Gdyby uznali się za istoty stworzone, musieliby podporządkować się Stwórcy. Ale ponieważ nie chcą się podporządkować, odmawiają uznania tego. Czy tacy ludzie nie są na wskroś zbuntowani? Mówiąc potocznie, to szumowiny. Dzisiaj Bóg przyszedł, by zbawić ludzkość. Jego wymaganiem wobec ludzi jest to, że muszą się Mu podporządkować; tylko w ten sposób mogą dostąpić zbawienia. Co zatem jest pierwszą rzeczą, którą powinien zrobić człowiek wierzący w Boga? (Podporządkować się Bogu). Zgadza się; gdy tak czyni, jest to w zgodzie z intencjami Boga, jest to całkowicie rozsądne i uzasadnione. Powiedzcie Mi: jeśli ludzie rozumieją, że podporządkowanie się Bogu jest najwyższą prawdą, to czy pomaga im to w praktykowaniu prawdy, kroczeniu ścieżką dążenia do prawdy i skorygowaniu swojego stosunku do Boga? (Tak). Jeśli ktoś potrafi podporządkować się Bogu, to przyjmuje właściwą pozycję i posiada rozum. (…) Skoro nie podporządkowujesz się prawdzie ani Bogu i przeciwstawiasz się Mu, to czy Bóg nadal uznaje cię za swoją istotę stworzoną? Bóg nie chce istoty stworzonej takiej jak ty. Jesteś kimś pokroju szatana, kimś z plemienia żmijowego, a to jest bardzo niebezpieczne, ponieważ Bóg nie zbawia szatana ani nie zbawia plemienia żmijowego.

(Boże omówienie)

Ponieważ wierzysz w Boga, musisz pokładać wiarę we wszystkich Jego słowach i wszystkich Jego dziełach. To oznacza, że ponieważ wierzysz w Boga, musisz Mu się podporządkować. Jeśli nie jesteś w stanie tego zrobić, to nie ma znaczenia, czy wierzysz w Boga, czy nie. Jeżeli wierzysz w Boga od wielu lat, ale nigdy nie podporządkowałeś się Mu i nie przyjmujesz Jego słów w całości, tylko wymagasz, by Bóg podporządkował się tobie i działał według twoich pojęć, to jesteś największym buntownikiem ze wszystkich, jesteś niedowiarkiem. Jak tacy ludzie mogą być w stanie podporządkować się dziełu i słowom Boga, które nie przystają do pojęć człowieka? Największymi buntownikami ze wszystkich są ci, którzy celowo przeciwstawiają się Bogu i opierają się Mu. Są oni wrogami Boga i antychrystami. Zawsze przyjmują wrogą postawę wobec nowego dzieła Boga; nigdy nie wykazują nawet najmniejszej chęci, by się podporządkować, nigdy się dobrowolnie nie podporządkowali ani nie ukorzyli. Myślą, że są najbardziej wyjątkowi z wszystkich i nigdy nie podporządkowują się nikomu. Przed Bogiem uważają się za najlepszych w głoszeniu słowa i najzręczniejszych w urabianiu innych. Nigdy nie odrzucają skarbów znajdujących się w ich posiadaniu, lecz traktują je jak pamiątki rodowe, które należy czcić i głosić o nich innym, oraz wykorzystują je do kazań wygłaszanych wielbiącym ich głupcom. W Kościele rzeczywiście jest pewna liczba takich osób. Można powiedzieć, że są to „niepokonani bohaterowie”, którzy z pokolenia na pokolenie przebywają w domu Boga. Głoszenie słowa (doktryny) traktują jako swój najwyższy obowiązek. Rok za rokiem, pokolenie za pokoleniem, z wigorem wykonują swój „święty i nienaruszalny” obowiązek. Nikt nie odważy się ich tknąć, ani jedna osoba nie odważa się ich otwarcie skrytykować. Stali się „królami” w domu Boga, z wieku na wiek panosząc się i tyranizując innych. Ta sfora demonów dąży do zwarcia szeregów i zburzenia Mojego dzieła. Jak mógłbym pozwolić tym żywym diabłom istnieć przed Moim obliczem? Nawet ci w połowie podporządkowani nie dotrwają do końca, a co dopiero ci tyrani bez krzty podporządkowania się w sercach! Niełatwo jest człowiekowi pozyskać dzieło Boże. Nawet przy najusilniejszych staraniach ludzie mogą pozyskać jedynie jego cząstkę, co ostatecznie pozwoli im zostać udoskonalonymi. Co wówczas z dziećmi archanioła, które dążą do zniszczenia dzieła Boga? Czy nie mają jeszcze mniej nadziei na bycie pozyskanym przez Boga? Moim celem w dziele podboju nie jest podbój sam w sobie; podbijam, by ujawnić sprawiedliwość i niesprawiedliwość, by uzyskać dowód pozwalający ukarać człowieka i potępić złych; co więcej, podbijam, by doskonalić tych, którzy dobrowolnie się podporządkowują. Na koniec wszystko zostanie rozdzielone wedle rodzaju, a udoskonaleni zostaną właśnie ci, których myśli i idee pełne są podporządkowania. Oto dzieło, które zostanie ostatecznie osiągnięte. Ci, których wszelkie działania są buntownicze, zostaną tymczasem ukarani, wysłani na spalenie w płomieniach i na wieczność przeklęci. Kiedy nadejdzie ten czas, owi „wielcy i niepokonani bohaterowie” minionych wieków staną się najpodlejszymi i najbardziej odrzucanymi „słabymi i bezsilnymi tchórzami”. Tylko tak można zilustrować każdy aspekt sprawiedliwości Boga oraz Jego usposobienia, którego człowiek nie może obrazić, i tylko to może uśmierzyć nienawiść w Moim sercu. Czy nie zgodzicie się, że jest to zupełnie rozsądne?

(Ci, którzy podporządkowują się Bogu ze szczerego serca, z pewnością zostaną przez Niego pozyskani, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Gdy Bóg przebywa w ciele, uległość, jakiej oczekuje od ludzi, nie polega, wbrew temu, co sobie wyobrażają, na powstrzymywaniu się od wydawania osądów bądź od stawiania oporu. Wymaga On raczej, by ludzie stosowali Jego słowa jako zasadę według której żyją, i fundament ich przetrwania; by w pełni wcielali istotę Jego słów w życie; i by całkowicie spełniali Jego intencje. Jeden z aspektów wymogu, by ludzie podporządkowali się Bogu wcielonemu, odnosi się do wcielania Jego słów w życie, podczas gdy drugi odnosi się do tego, by być zdolnym do podporządkowania się Jego normalności i praktyczności. Oba te wymogi muszą być spełnione w stopniu absolutnym. Wszyscy, którzy potrafią osiągnąć oba te aspekty, są tymi, którzy mają serca szczerze miłujące Boga. Wszyscy oni są ludźmi, którzy zostali pozyskani przez Boga, i wszyscy kochają Boga tak, jak swoje własne życie. Bóg wcielony dokonuje swojego dzieła pod postacią normalnego i praktycznego człowieczeństwa. W ten sposób zewnętrzna powłoka Jego zarazem normalnego i praktycznego człowieczeństwa staje się dla ludzi ogromną próbą; staje się dla nich największą trudnością. Nie da się jednak uniknąć normalności i praktyczności Boga. Próbował On wszystkiego, by znaleźć jakieś rozwiązanie, ale ostatecznie nie był w stanie pozbyć się zewnętrznej powłoki swojego normalnego człowieczeństwa. Było tak dlatego, że jest przecież Bogiem, który stał się ciałem, a nie Bożym Duchem w niebie. Nie jest Bogiem, którego nie można zobaczyć, lecz Bogiem obleczonym w powłokę istoty stworzonej. Z tego też powodu pozbycie się powłoki Jego normalnego człowieczeństwa w żadnym razie nie byłoby łatwe. Właśnie dlatego, bez względu na wszystko, wciąż wykonuje dzieło, które chce wykonywać, z perspektywy ciała. Dzieło to jest wyrazem normalnego i praktycznego Boga, jakże więc ludzie mieliby mu się nie podporządkować? Czyż ludzie mają jakikolwiek wpływ na działania Boga? Bóg robi wszystko, co chce, wszystko, co Mu się podoba, staje się faktem. Jakie inne sensowne plany mogą mieć ludzie, jeśli Mu się nie podporządkują? Jak dotąd jedynie uległość mogła ich zbawić. Nikt nie wpadł jeszcze na lepszy pomysł. Cóż mogą poradzić na to ludzie, jeśli Bóg chce poddać ich próbie? Jednakże wszystko to nie zostało obmyślone przez Boga w niebie – zostało to obmyślone przez Boga wcielonego. Pragnie On to uczynić, więc żadna osoba nie może tego zmienić. Bóg w niebie nie miesza się w to, co robi Bóg wcielony – czyż nie jest to kolejny powód, dla którego ludzie powinni się mu podporządkować? Mimo że jest zarazem praktyczny i normalny, jest też w pełni Bogiem, który stał się ciałem. Na podstawie swoich idei robi On, cokolwiek zechce. Bóg w niebie przekazał Mu wszystkie zadania, a ty musisz podporządkować się wszystkiemu, co On robi. Mimo że posiada człowieczeństwo i jest bardzo normalny, to On z rozmysłem zaaranżował to wszystko, jak więc ludzie mogą patrzeć na Niego wzrokiem pełnym dezaprobaty? Chce być normalny, więc jest normalny. Chce człowieczeństwa, więc ma człowieczeństwo. Chce boskości, więc ma boskość. Ludzie mogą to widzieć, jakkolwiek chcą, ale Bóg zawsze będzie Bogiem, a ludzie zawsze będą ludźmi. Nie można zaprzeczyć Jego istocie z powodu jakiegoś drobiazgu ani nie można usunąć Go z „osoby” Boga z powodu jakiejś drobnostki. Ludzie mają wolność przypisaną istotom ludzkim, a Bóg posiada godność Boga. Rzeczy te nie kolidują ze sobą. Czy ludzie nie mogą dać Bogu odrobiny wolności? Czy nie mogą tolerować tego, że Bóg jest trochę bardziej zwyczajny? Nie bądź zbyt restrykcyjny wobec Boga! Czyż wszystko nie byłoby na swoim miejscu, gdyby człowiek i Bóg tolerowali się nawzajem? Czy nadal istniałoby jakiekolwiek oddalenie? Jeśli ktoś nie potrafi okazać tolerancji w tak trywialnej kwestii, to jak może w ogóle powiedzieć coś w stylu „Serce premiera jest na tyle duże, że można wpłynąć weń łodzią”? Jak ktoś taki może być prawdziwym człowiekiem? To nie Bóg robi trudności człowiekowi, to człowiek robi trudności Bogu. Ludzie zawsze robią z igły widły. Naprawdę robią wielką sprawę z niczego, a jest to zupełnie niepotrzebne! Kiedy Bóg wykonuje dzieło pod postacią normalnego i praktycznego człowieczeństwa, to, co robi, nie jest dziełem ludzkości, lecz dziełem Boga. Ludzie nie widzą jednak istoty Jego dzieła; zawsze widzą tylko zewnętrzną powłokę Jego człowieczeństwa. Nie dostrzegli tak wspaniałego dzieła, a jednak upierają się przy postrzeganiu Jego zwykłego i normalnego człowieczeństwa i nie potrafią z tego zrezygnować. Jak można to nazywać podporządkowaniem się Bogu? Bóg w niebie „zamienił się” teraz w Boga na ziemi, a Bóg na ziemi jest teraz Bogiem w niebie. Nie ma znaczenia, czy Ich zewnętrzny wygląd jest taki sam, ani to, w jaki dokładnie sposób wykonują dzieło. Ostatecznie Ten, kto wykonuje dzieło Boga, jest Bogiem. Musisz się Mu podporządkować, czy tego chcesz, czy nie – w tej kwestii nie masz wyboru! Ludzie muszą się całkowicie podporządkować Bogu bez żadnego udawania.

(Ci, którzy prawdziwie kochają Boga, potrafią całkowicie podporządkować się Jego praktyczności, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Jaka powinna być postawa ludzi wobec Boga, Boga wcielonego i prawdy? (Powinniśmy słuchać, akceptować i podporządkować się). Dokładnie tak. Musicie słuchać, akceptować i podporządkować się. Nie ma nic prostszego niż to. Po wysłuchaniu tych słów musicie zaakceptować je w swoim sercu. Jeśli nie jesteście w stanie czegoś zaakceptować, powinniście szukać tak długo, aż będziecie w stanie zaakceptować je w pełni, a potem, gdy już to zrobicie, musicie się podporządkować. Co to znaczy? To znaczy praktykować i wdrażać. Nie odrzucajcie rzeczy po tym, jak je usłyszeliście, obiecaliście je zrobić, zanotowaliście je i zobowiązaliście się do nich na piśmie, słysząc je, ale nie biorąc ich sobie do serca i po prostu żyjąc po staremu i robiąc to, co chcecie, i kiedy nadejdzie czas, aby działać, odkładając to, co wcześniej zapisaliście, gdzieś z tyłu głowy i traktując jako nieistotne. To nie jest podporządkowanie się. Prawdziwe podporządkowanie się słowom Bożym oznacza słuchanie i zrozumienie ich sercem oraz prawdziwe zaakceptowanie ich jako nieuniknionej odpowiedzialności. Nie wystarczy po prostu powiedzieć, że akceptuje się słowa Boga, chodzi bowiem o przyjmowanie Jego słów z serca, przekształcanie ich akceptacji w praktyczne działania i wdrażanie ich bez żadnych odstępstw. Jeśli to, co myślisz, to, co robisz, i cena, jaką płacisz, mają na celu spełnienie Bożych wymagań, jest to wprowadzanie w życie Bożych słów. Co oznacza „podporządkowanie się”? Oznacza praktykę i wdrażanie, przekształcanie Bożych słów w rzeczywistość. Jeśli zapisujesz słowa Boga i Jego żądania w notatniku, przelewasz je na papier, ale nie zapisujesz ich w swoim sercu, a kiedy nadchodzi czas działania, robisz tak, jak chcesz, i z zewnątrz wydaje się, że zrobiłeś to, o co prosił Bóg, ale zrobiłeś to zgodnie z własną wolą, to nie jest to słuchanie i akceptowanie słów Boga ani podporządkowanie się im, lecz jest to gardzenie prawdą, bezczelne lekceważenie zasad i ignorowanie ustaleń domu Bożego. To jest bunt.

(Aneks trzeci: Jak Noe i Abraham okazywali posłuszeństwo słowom Boga i podporządkowywali się Mu (Część druga), w: Słowo, t. 4, Demaskowanie antychrystów)

Podporządkowanie się Bogu i podporządkowanie się Jego dziełu to jedno i to samo. Tych, którzy podporządkowują się tylko Bogu, ale nie Jego dziełu, nie można uznać za podporządkowanych, a cóż dopiero tych, którzy tak naprawdę wcale się nie podporządkowują, tylko zachowują jedynie pozory służalczości. Wszyscy ci, którzy naprawdę podporządkowują się Bogu, są w stanie odnieść pożytek z Jego dzieła i pojąć Boże usposobienie oraz dzieło. Tylko tacy ludzie prawdziwie podporządkowują się Bogu. Tacy ludzie są w stanie zyskać nową wiedzę z nowego dzieła oraz przejść w oparciu o nie nowe zmiany. Tylko tacy ludzie cieszą się aprobatą Boga; tylko tego rodzaju ludzie zostają udoskonaleni i jedynie oni są ludźmi, których usposobienie uległo zmianie. Aprobatę Boga zyskują ci, którzy chętnie podporządkowują się Bogu oraz Jego słowu i dziełu. Tylko tacy ludzie są prawi; tylko tacy ludzie szczerze pragną Boga i szczerze Go poszukują.

(Ci, którzy podporządkowują się Bogu ze szczerego serca, z pewnością zostaną przez Niego pozyskani, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Kluczem do podporządkowania się Bogu jest zaakceptowanie nowego światła i zdolność do jego przyjęcia i wprowadzenia w życie. Tylko to jest prawdziwym podporządkowaniem. Ci, którym brak woli pragnienia Boga, nie są w stanie intencjonalnie się Mu podporządkować, potrafią tylko sprzeciwiać się Bogu, ponieważ są zadowoleni z obecnego stanu rzeczy. To, że człowiek nie potrafi podporządkować się Bogu, wynika z tego, że jest opętany przez to, co było wcześniej. Rzeczy, które były wcześniej, wytworzyły w ludziach różnego rodzaju pojęcia i rozmaite wyobrażenia na temat Boga, które stały się w ich umysłach obrazem Boga. Tak więc to, w co wierzą, to ich własne pojęcia i wzorce ich własnej wyobraźni. Jeśli mierzysz Boga, który dokonuje dzisiaj realnego dzieła, miarą Boga z twoich wyobrażeń, to twoja wiara pochodzi od szatana i jest skażona twoimi upodobaniami – Bóg nie chce takiego rodzaju wiary. Niezależnie od tego, jak wysokie zajmują stanowisko i bez względu na to, jak bardzo się angażują – nawet jeśli poświęcili całe życie na rzecz Jego dzieła i zostali męczennikami – Bogu nie podoba się nikt, kto wierzy w ten sposób. Bóg po prostu obdarza ich odrobiną łaski i pozwala cieszyć się nią przez jakiś czas. Tacy ludzie są niezdolni do wprowadzania prawdy w życie. Duch Święty nie działa w nich, a Bóg wyeliminuje każdego z nich po kolei. Tak starsi, jak i młodzi, ci, którzy w swojej wierze nie podporządkowują się Bogu i mają niewłaściwe intencje, są tymi, którzy sprzeciwiają się Jego dziełu i zakłócają je, a tacy ludzie bez wątpienia zostaną wyeliminowani przez Boga. Ci, którzy w najmniejszym stopniu nie podporządkowują się Bogu, którzy jedynie uznają Boże imię i mają jakieś poczucie Bożej dobroci i łaskawości, ale nie podążają za śladami Ducha Świętego i nie podporządkowują się obecnemu dziełu i obecnym słowom Ducha Świętego – tacy ludzie żyją pośród łaski Bożej i nie zostaną pozyskani ani udoskonaleni przez Boga. Bóg udoskonala ludzi poprzez ich podporządkowanie, poprzez jedzenie i picie Bożych słów i radowanie się nimi, a także przez cierpienie i oczyszczenie w ich życiu. Tylko poprzez taką wiarę możliwa jest zmiana ludzkiego usposobienia i tylko wtedy ludzie będą mogli posiąść prawdziwą wiedzę o Bogu. Niezadowalanie się życiem pośród Bożej łaski, aktywne pragnienie prawdy, poszukiwanie jej i dążenie do bycia pozyskanym przez Boga – to właśnie jest świadome podporządkowanie się Bogu i dokładnie takiej wiary Bóg oczekuje. Ludzie, którzy jedynie zadowalają się Bożą łaską, nie mogą zostać udoskonaleni ani odmienieni, a ich podporządkowania się, pobożność, miłość i cierpliwość są po prostu powierzchowne. Ci, którzy jedynie cieszą się Bożą łaską, nie mogą naprawdę poznać Boga, a nawet jeśli znają Boga, ich wiedza jest powierzchowna i mówią takie rzeczy jak „Bóg kocha człowieka”, albo „Bóg współczuje człowiekowi”. To nie odzwierciedla życia człowieka i nie pokazuje, że ludzie naprawdę znają Boga. Jeżeli ludzie, gdy słowa Boże ich oczyszczają lub gdy Bóg poddaje ich próbom, nie potrafią podporządkować się Bogu – jeżeli zamiast tego zaczynają wątpić i upadają – to nawet w najmniejszym stopniu się nie podporządkowują. Jest w nich wiele reguł i ograniczeń dotyczących wiary w Boga, starych doświadczeń będących wynikiem wielu lat wiary lub różnych zasad opartych na Biblii. Czy tacy ludzie mogą podporządkować się Bogu? Są oni pełni rzeczy ludzkich, jak więc mogą podporządkować się Bogu? Ich „podporządkowanie” jest zgodne z ich osobistymi upodobaniami – czy Bóg życzyłby sobie takiego podporządkowania? Nie jest to podporządkowanie się Bogu, lecz przestrzeganie reguł; jest to zadowalanie i uspokajanie samego siebie. Jeżeli mówisz, że to jest podporządkowanie się Boga, to czy nie bluźnisz przeciw Niemu?

(Wierząc w Boga, powinieneś Mu się podporządkować, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Jeśli ludzie są w stanie uwolnić się od pojęć religijnych, to nie będą mierzyć umysłem dzisiejszych słów i dzieła Boga, a raczej bezpośrednio się im podporządkują. Choć dzisiejsze dzieło Boga objawia się inaczej niż to w przeszłości, jesteś mimo to w stanie uwolnić się od poglądów z przeszłości i bezpośrednio podporządkować się dzisiejszemu dziełu Boga. Jeśli potrafisz zrozumieć, że musisz dać pierwszeństwo dzisiejszemu dziełu Boga bez względu na to, jak Bóg działał w przeszłości, to jesteś osobą, która uwolniła się od swoich pojęć, podporządkowuje się Bogu i jest zdolna podporządkować się dziełu i słowom Boga oraz podążać Jego śladami. Wobec tego jesteś kimś, kto naprawdę podporządkowuje się Bogu. Nie masz analizować czy dogłębnie badać dzieła Boga. To tak, jakby Bóg zapomniał już o swoim poprzednim dziele i ty też o nim zapominasz. Teraźniejszość to teraźniejszość, a przeszłość to przeszłość i ponieważ dzisiaj Bóg odsunął na bok to, co zrobił w przeszłości, nie ma się co nad tym zastanawiać. Tylko taka osoba jest kimś, kto w pełni podporządkowuje się Bogu i całkowicie uwolnił się od swoich pojęć religijnych.

(Tylko ci, którzy znają dzisiejsze dzieło Boże, mogą służyć Bogu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Dzieło dokonywane przez Boga różni się w poszczególnych okresach. Jeśli dalece podporządkowujesz się dziełu Bożemu na jednym etapie, ale na następnym już tylko trochę albo w ogóle nie jesteś do tego zdolny, wówczas Bóg cię opuści. Jeśli dotrzymujesz kroku Bogu na tym etapie, to musisz nadal nadążać za Nim, kiedy wchodzi na kolejny; tylko wówczas będziesz podporządkowany Duchowi Świętemu. Ponieważ wierzysz w Boga, musisz zawsze podporządkowywać się tak samo. Nie możesz po prostu podporządkowywać się lub nie, kiedy ci to odpowiada. Takie podporządkowanie się nie spotka się z aprobatą Boga. Jeżeli nie będziesz mógł nadążyć za nowym dziełem, o którym mówię teraz, i nadal będziesz się trzymać Moich wcześniejszych wypowiedzi, to jak ma nastąpić w twoim życiu postęp? Dzieło Boga ma cię zaopatrzyć poprzez Jego słowa. Kiedy podporządkowujesz się Jego słowom i przyjmujesz je, Duch Święty z pewnością w tobie zadziała. Duch Święty działa w tej chwili, kiedy wypowiadam te słowa; rób, co powiedziałem, a Duch Święty natychmiast zacznie w tobie działać. Wpuszczam dla was nowe światło, abyście ujrzeli, prowadzę was w światło obecnych czasów, a kiedy w nie wejdziesz, Duch Święty niezwłocznie zacznie w tobie działać. Zapewne znajdą się oporni, którzy powiedzą: „Po prostu nie zrobię tego, o czym mówisz”. W takim razie powiem ci, że dotarłeś do końca drogi; jesteś wyzuty ze wszystkiego i nie ma w tobie już życia. Dlatego podczas przechodzenia przemiany własnego usposobienia nic nie jest ważniejsze niż dotrzymywanie kroku obecnemu światłu. Duch Święty działa nie tylko w ludziach używanych przez Boga, ale również w kościele. Może działać w każdym. Może teraz działać w tobie i doświadczysz Jego działania. W następnej chwili może zacząć działać w kimś innym, a w takim razie musisz za nim szybko podążyć. Im lepiej dotrzymujesz tempa obecnemu światłu, podążając za nim, tym bardziej twoje życie może wzrastać. Nie ma znaczenia, jakiego rodzaju osobą ktoś jest; jeżeli tylko działa w nim Duch Święty, musisz za nim podążać. Przyjmij jego doświadczenia przez pryzmat własnych, a otrzymasz jeszcze wyższe rzeczy. Tak czyniąc, szybciej będziesz robił postępy. To jest ścieżka człowieka do doskonałości i sposób, w jaki wzrasta życie.

(Ci, którzy podporządkowują się Bogu ze szczerego serca, z pewnością zostaną przez Niego pozyskani, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Aby stwierdzić, czy ludzie potrafią, czy nie potrafią podporządkować się Bogu, kluczowe jest, czy mają oni wobec Niego ekstrawaganckie pragnienia lub ukryte motywy. Jeśli ludzie zawsze stawiają Bogu żądania, dowodzi to, że nie są Mu podporządkowani. Bez względu na to, co ci się przydarza, jeśli nie przyjmujesz tego od Boga, nie szukasz prawdy, zawsze argumentujesz na swoją korzyść i zawsze czujesz, że tylko ty masz rację, i jeśli nawet potrafisz nadal wątpić w to, że Bóg jest prawdą i sprawiedliwością, to wpadniesz w tarapaty. Tacy ludzie są najbardziej aroganccy i buntowniczy wobec Boga. Ludzie, którzy zawsze wysuwają żądania wobec Boga, nie mogą się Mu prawdziwie podporządkować. Jeśli stawiasz Bogu żądania, dowodzi to tego, że próbujesz dobić z Bogiem targu, że wybierasz swoją własną wolę i że działasz zgodnie z nią. Czyniąc tak, zdradzasz Boga i nie masz w sobie podporządkowania. Wysuwanie żądań wobec Boga jest samo w sobie bezrozumne; jeśli naprawdę uwierzysz, że jest On Bogiem, wówczas ani nie będziesz śmiał, ani nie będziesz czuć się godny stawiać Mu żądań – bez względu na to, czy uważasz je za rozsądne czy nierozsądne. Jeśli masz prawdziwą wiarę w Boga i wierzysz, że jest On Bogiem, wówczas będziesz Go tylko czcić i Mu się podporządkujesz – nie ma innej opcji. Ludzie dzisiaj nie tylko dokonują własnych wyborów, ale nawet proszą Boga, aby działał według ich woli. Nie tylko nie wybierają podporządkowania Bogu, ale wręcz proszą Boga, by to On im się podporządkował. Czy nie jest to zupełny brak rozumu? Dlatego jeśli w człowieku nie ma prawdziwej wiary ani zasadniczego przekonania, nigdy nie zdobędzie on Bożej aprobaty. Kiedy ludzie potrafią stawiać Bogu mniej żądań, jest w nich więcej prawdziwej wiary i podporządkowania, a ich rozum jest względnie normalny.

(Ludzie mają zbyt dużo wymagań wobec Boga, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Kiedy Noe zrobił tak, jak Bóg polecił, nie wiedział, jakie były Boże zamiary. Nie wiedział, czego Bóg chce dokonać. Bóg dał mu jedynie nakaz, czyli polecił mu coś uczynić, nie udzielając wielu wyjaśnień, a Noe poszedł i to uczynił. Nie starał się w tajemnicy zrozumieć Bożych pragnień, nie opierał się Bogu ani nie okazywał nieszczerości. Po prostu poszedł i uczynił to w zgodzie ze swoim czystym i prostym sercem. Cokolwiek Bóg polecił Noemu uczynić, ten to uczynił, a podporządkowanie i słuchanie Bożych słów stanowiło wiarę leżącą u podstaw podjętych przez niego działań. Oto jak szczerze i prosto zajmował się tym, co Bóg mu powierzył. Jego istotą, istotą jego działań, były podporządkowanie, niezgadywanie, niestawianie oporu, a co więcej, niemyślenie o swoich własnych interesach oraz o swoich zyskach i stratach. Następnie, gdy Bóg powiedział, że zniszczy świat za pomocą potopu, Noe nie pytał, kiedy się to wydarzy ani co się stanie ze wszystkim, i z pewnością nie pytał też Boga, w jaki sposób zniszczy świat. Noe po prostu zrobił tak, jak Bóg polecił. Jakkolwiek i z czegokolwiek Bóg chciał, aby to zostało zrobione, zrobił on dokładnie tak, jak polecił Bóg, oraz podjął działanie niezwłocznie. Zrobił to zgodnie z instrukcjami Boga i z chęci zadowolenia Boga. Czy robił to, by uniknąć kataklizmu? Nie. Czy pytał Boga, jak wiele czasu minie, zanim świat zostanie zniszczony? Nie pytał. Czy pytał Boga bądź czy wiedział, jak wiele czasu zajmie mu budowa arki? Tego również nie wiedział. Po prostu podporządkował się, słuchał i stosownie do tego działał.

(Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg I, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga)

Gdy Bóg chce kimś rozporządzać, to rozporządzanie często nie jest zgodne z pojęciami człowieka i jest dla niego niepojęte, ale to właśnie ta niezgodność i zagadkowość stanowią Bożą próbę i test dla człowieka. Tymczasem Abraham był w stanie wykazać podporządkowanie wobec Boga, co stanowiło najważniejszy warunek przy spełnianiu Bożych wymagań. Dopiero gdy Abraham był w stanie podporządkować się wymaganiu Boga, gdy złożył Izaaka w ofierze, Bóg poczuł pewność i aprobatę w stosunku do ludzkości, do Abrahama, którego wybrał. Dopiero wtedy Bóg miał pewność, że wybrana osoba jest niezastąpionym przywódcą, który może wypełnić Jego obietnicę i wprowadzić w życie Jego dalszy plan zarządzania. Mimo iż było to niczym innym jak próbą i badaniem, Bóg poczuł zadowolenie, poczuł miłość człowieka do siebie i poczuł się pocieszony przez człowieka jak nigdy wcześniej. Czy Bóg powstrzymał Abrahama, gdy ten uniósł sztylet, aby zabić syna? Bóg nie pozwolił Abrahamowi złożyć Izaaka w ofierze, bo nie miał w zamiarze doprowadzić do jego śmierci. Dlatego Bóg zatrzymał Abrahama w odpowiednim momencie. Dla Boga podporządkowanie Abrahama już przeszło próbę, a jego czyny były wystarczające i Bóg już dostrzegł wynik tego, co zaplanował. Czy wynik ów był dla Boga zadowalający? Można powiedzieć, że był zadowalający, był tym, czego Bóg chciał, i na co od dawna czekał. Czy to prawda? Choć w różnych kontekstach Bóg używa rożnych sposobów na testowanie każdego człowieka, w Abrahamie Bóg dostrzegł to, czego pragnął. Dostrzegł, że serce Abrahama jest szczere, że jego podporządkowanie jest bezwarunkowe. Właśnie tej „bezwarunkowości” pragnął Bóg.

(Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga)

W jakim zatem stopniu Bóg pracował nad Piotrem, aby ten zdał sobie sprawę, że ludzie powinni praktykować podporządkowanie się? Wcześniej wspomnieliśmy już o czymś, co powiedział Piotr. Czy to pamiętacie? („Gdyby Bóg potraktował mnie jak zabawkę, jak mógłbym nie być chętny i gotowy?”). Tak, chodzi o te słowa. W procesie doświadczania i doznawania Bożego dzieła lub Bożego przewodnictwa Piotr nieświadomie wyrobił w sobie takie poczucie: „Czy Bóg nie traktuje ludzi jak zabawki?”. Ale to z pewnością nie jest motywacja stojąca za działaniami Boga. Ludzie opierają się na swojej ludzkiej perspektywie, toku myślenia i wiedzy, aby ocenić tę sprawę, i czują, że Bóg w sposób nieskrępowany bawi się ludźmi jak zabawkami. Jednego dnia każe im robić jedno, a drugiego dnia co innego. Podświadomie zaczynasz myśleć sobie: „Bóg powiedział już tyle rzeczy. Co On w ogóle próbuje zrobić?”. Ludzie czują się zdezorientowani i nieco przytłoczeni. Nie wiedzą, jakich wyborów dokonywać. Bóg zastosował tę metodę, aby wypróbować Piotra. Jaki był ostateczny rezultat tego testu? (Piotr osiągnął podporządkowanie się aż do śmierci). Osiągnął podporządkowanie się. Takiego rezultatu chciał Bóg i Bóg go ujrzał. Które słowa spośród tych, które wypowiedział Piotr, ukazują nam, że się podporządkował, a jego postawa wzrosła? Co takiego powiedział Piotr? Jak Piotr przyjął i postrzegał wszystko, co Bóg uczynił, i postawę Boga polegającą na traktowaniu człowieka jak zabawki? Jakie było nastawienie Piotra? (Powiedział: „Jak mógłbym nie być chętny i gotowy?”). Zgadza się, takie było nastawienie Piotra. Dokładnie te słowa powiedział. Ludzie niemający żadnego doświadczenia zesłanych przez Boga prób i oczyszczania nigdy nie wypowiedzieliby takich słów, ponieważ nie rozumieją toku tych wydarzeń i nigdy ich nie doświadczyli. Skoro nie mają tego doświadczenia, z pewnością nie mają jasności co do tej kwestii. Skoro nie mają jasności, to jak mieliby powiedzieć to tak spontanicznie? To są słowa, których człowiek nigdy by nie wymyślił. Piotr był w stanie to powiedzieć, ponieważ przeszedł tak wiele prób i tak dużo oczyszczania. Bóg pozbawił go wielu rzeczy, ale jednocześnie hojnie go obdarował. Po obdarowaniu, znów zabierał. Po odebraniu Piotrowi rzeczy Bóg sprawił, że Piotr nauczył się podporządkowywać, po czym jeszcze raz go obdarował. Z ludzkiego punktu widzenia wiele z tych rzeczy, które robi Bóg, może wydawać się kaprysem, a to stwarza iluzję, jakby Bóg traktował ludzi jak zabawki, jakby ich nie szanował i nie traktował ich jak istot ludzkich. Ludzie myślą, że ich życie odarte jest z godności, że są niczym zabawki. Sądzą, że Bóg nie daje im prawa do dokonywania wolnych wyborów i że Bóg może powiedzieć, co Mu się podoba. Kiedy coś ci daje, mówi: „Zasługujesz na to przez to, co uczyniłeś. To jest błogosławieństwo Boże”. Kiedy coś odbiera, ma po prostu do powiedzenia coś innego. Co ludzie powinni robić w trakcie tego procesu? Nie do ciebie należy osądzanie, czy Bóg postępuje słusznie, czy niesłusznie, nie do ciebie należy identyfikowanie natury postępowania Boga i z pewnością nie twoją rolą jest przydawać swojemu życiu większej godności w tym procesie. Nie ty powinieneś dokonywać tego wyboru. Ta rola nie należy do ciebie. Jaka zatem jest twoja rola? Poprzez doświadczenie powinieneś nauczyć się rozumieć Boże intencje. Jeśli nie potrafisz zrozumieć Bożych intencji i nie jesteś w stanie spełnić Bożych wymagań, jedyną twoją opcją jest podporządkować się. Czy w takich okolicznościach łatwo byłoby ci się podporządkować? (Nie). Nie jest łatwo się podporządkować. To jest nauka, którą powinieneś wynieść. Gdyby podporządkowanie się przychodziło ci z łatwością, nie potrzebowałbyś wynosić żadnej nauki, nie trzeba byłoby przycinać cię, niepotrzebne byłyby próby i oczyszczanie. To właśnie dlatego, że jest ci trudno podporządkować się Bogu, On stale cię testuje, samowolnie bawiąc się tobą jak zabawką. W dniu, kiedy podporządkowanie się Bogu stanie się dla ciebie łatwe, kiedy zacznie przychodzić ci bez trudności i bez przeszkód, kiedy będziesz w stanie podporządkować się chętnie i radośnie, porzucając własne wybory, zamiary i preferencje, wtedy Bóg nie będzie traktował cię jak zabawkę i będziesz robić dokładnie to, co powinieneś. Jeśli pewnego dnia powiesz: „Bóg traktuje mnie jak zabawkę i moje życie pozbawione jest godności. Nie zgadzam się na to i się nie podporządkuję”, to może być dzień, kiedy Bóg cię opuści. Co jeśli twoja postawa osiągnęła poziom, kiedy mówisz: „Chociaż niełatwo jest pojąć intencje Boga i stale skrywa się On przede mną, wszystko, co Bóg robi, jest słuszne. Chętnie się podporządkuję bez względu na to, co robi Bóg. Nawet jeśli nie potrafię się podporządkować, i tak muszę przyjąć tę postawę i nie dokonywać własnych wyborów ani się nie uskarżać. To dlatego, że jestem istotą stworzoną. Moim obowiązkiem jest się podporządkować i jest to jasnym zobowiązaniem, od którego nie mogę się uchylić. Bóg jest Stwórcą i cokolwiek zrobi, jest to słuszne. Nie powinienem mieć żadnych pojęć i wyobrażeń na temat tego, co robi Bóg. Nie jest to właściwe u istoty stworzonej. Dziękuję Bogu za to, co mi dał. Za to, czego mi nie dał, oraz za to, co mi dał, a potem zabrał, również Mu dziękuję. Wszystkie działania Boga są dla mnie dobroczynne. Nawet jeśli nie dostrzegam w nich korzyści, i tak powinienem się podporządkować”? Czy to nie są słowa równoznaczne z tym, co powiedział Piotr: „Jak mógłbym nie być chętny i gotowy”? Tylko ci, którzy posiadają taką postawę, prawdziwie rozumieją prawdę.

(Aby dobrze wypełniać obowiązek, kluczowe jest zrozumienie prawdy, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Ludzie muszą zrozumieć, że istnieje fundamentalna zasada, zgodnie z którą Stwórca traktuje rzeczy stworzone i która jest również najwyższą zasadą. To, jak Stwórca traktuje istoty stworzone, bez reszty zasadza się na Jego planie zarządzania i wymaganiach Jego dzieła; nie musi On się radzić ani jednej osoby, nie musi też uzyskać na to zgody ani jednej osoby. Cokolwiek powinien On uczynić i jakkolwiek powinien traktować ludzi, czyni to, a bez względu na to, co czyni albo jak traktuje ludzi, wszystko to jest zgodne z prawdozasadami i z zasadami, wedle których działa Stwórca. Istoty stworzone mogą się jedynie podporządkować Stwórcy; nie powinno się dokonywać żadnego własnego wyboru. To rozsądek, który istoty stworzone powinny mieć, a jeśli ktoś go nie ma, to nie powinien być nazywany człowiekiem. Ludzie muszą zrozumieć, że Stwórca zawsze będzie Stwórcą; ma On moc i kompetencje, aby koordynować wszelkie stworzone istoty i sprawować suwerenną władzę nas nimi wedle własnej woli, i nie potrzebuje żadnej racji, by to czynić. Taka jest Jego moc. Pośród istot stworzonych żadna nie ma prawa ani kwalifikacji, by osądzać, czy to, co czyni Stwórca, jest słuszne bądź niesłuszne, albo jak powinien On postępować. Żadna z istot stworzonych nie ma prawa do tego, by decydować o tym, czy przyjąć suwerenną władzę i ustalenia Stwórcy; i żadna istota stworzona nie ma prawa stawiać żądań odnośnie do tego, jak Stwórca sprawuje suwerenną władzę nad ich losem i decyduje o nim. Oto najwyższa prawda. Niezależnie od tego, co Stwórca uczynił swoim istotom stworzonym, ani od tego, w jaki sposób to uczynił, stworzeni przez Niego ludzie powinni troszczyć się tylko o jedno: o poszukiwanie, zachowanie uległości i poznawanie – godząc się na wszystko, co zarządził Stwórca. Ostatecznym rezultatem będzie to, że Stwórca sfinalizuje swój plan zarządzania i dokończy swoje dzieło, co spowoduje, że ów plan zarządzania będzie się rozwijał, nie natrafiając na przeszkody. Tymczasem, ponieważ istoty stworzone przyjęły suwerenną władzę i zarządzenia Stwórcy i owej władzy i zarządzeniom się poddały, zdołają pozyskać prawdę, zrozumieją intencje Stwórcy i osiągną poznanie Jego usposobienia. Istnieje jeszcze jedna zasada, którą muszę wam podać: bez względu na to, co robi Stwórca, bez względu na to, jak się przejawia i bez względu na to, czy to, co robi, jest wielkim, czy małym uczynkiem, wciąż pozostaje On Stwórcą; zaś cała ludzkość, którą On stworzył, bez względu na to, co zrobiła i jak bardzo jest utalentowana czy uzdolniona, pozostaje istotami stworzonymi. Jeśli chodzi o ludzkość stworzoną, bez względu na to, ile łaski i błogosławieństw ludzie otrzymali od Stwórcy, ile miłosierdzia, serdecznej dobroci czy łaskawości, nie powinni wierzyć, że wyróżniają się z tłumu ani sądzić, że mogą stać na równi z Bogiem i że zajmują wysoką pozycję pośród istot stworzonych. Niezależnie od tego, ile darów Bóg ci zesłał, iloma łaskami cię obdarzył, jak dobrze cię potraktował lub czy dał ci kilka wyjątkowych talentów, nic z tego nie stanowi twojego kapitału. Ty jesteś istotą stworzoną i zawsze nią pozostaniesz. Nigdy nie wolno ci myśleć: „Jestem maleństwem w rękach Boga. Bóg mnie nigdy nie porzuci, Jego postawa wobec mnie zawsze będzie postawą miłości, troski i delikatnych pieszczot oraz szeptanych ciepłym głosem słów pocieszenia i zachęty”. Wręcz przeciwnie, w oczach Stwórcy jesteś taki sam jak wszystkie inne istoty stworzone; Bóg może używać ciebie tak, jak sobie życzy, a także może zaplanować dla ciebie to, czego sobie życzy, i może według własnych życzeń dać ci jakąkolwiek rolę do odegrania pośród wszelkiego rodzaju ludzi, wydarzeń i rzeczy. To jest wiedza, którą ludzie powinni mieć, i rozum, który powinni posiadać. Jeśli ktoś zrozumie i zaakceptuje te słowa, jego relacja z Bogiem stanie się bardziej normalna i nawiąże z Nim najbardziej zasadną relację; jeśli ktoś potrafi zrozumieć i zaakceptować te słowa, ukierunkuje się odpowiednio, zajmie właściwe sobie miejsce i wypełni swoje obowiązki.

(Jedynie rozumiejąc prawdę, możesz poznać czyny Boga, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Powiązane hymny

Kryteria podporządkowania człowieka Bogu