Słowa Boga Wszechmogącego dni ostatecznych

W słowach Bożych zawarte są prawdy, które człowiek powinien posiąść, rzeczy niezmiernie korzystne i pomocne dla rodzaju ludzkiego, balsam i strawa dla waszych ciał, rzeczy, które pomagają człowiekowi przywrócić jego normalne człowieczeństwo oraz prawdy, w które człowiek powinien być wyposażony. Im więcej będziecie praktykować słowo Boże, tym szybciej wasze życie rozkwitnie i tym jaśniejsza stanie się prawda. Wraz z dojrzewaniem waszej postawy będziecie wyraźniej widzieć strefę duchową i staniecie się silniejsi, by zatryumfować nad szatanem. Gdy będziecie praktykować słowo Boże, znaczna część prawdy, której nie rozumiecie, stanie się jasna. Większość ludzi czuje się usatysfakcjonowana, ledwo rozumiejąc tekst słowa Bożego, i skupia się na poznawaniu doktryn, nie pogłębiając swojego doświadczenia w praktyce. Czyż nie tak właśnie postępowali faryzeusze? Czy w ten sposób ci ludzie mogą posiąść rzeczywistość wyrażenia „słowo Boże jest życiem”? Tylko poprzez wcielanie słowa Bożego w życie, życie człowieka może rozkwitnąć naprawdę. Nie można rozwijać się jedynie dzięki czytaniu Bożego słowa. Jeżeli wierzysz, że zrozumienie słowa Bożego jest wystarczające, aby wieść właściwe życie i mieć właściwą postawę, twoje pojmowanie jest wypaczone. Prawdziwe zrozumienie słowa Bożego ma miejsce wtedy, gdy praktykujesz prawdę. Musisz pojąć, że „można je zrozumieć tylko poprzez praktykowanie prawdy”. Dzisiaj po przeczytaniu słowa Bożego możesz powiedzieć zaledwie tyle, że je poznałeś, ale nie możesz powiedzieć, że je rozumiesz. Niektórzy twierdzą, że należy najpierw zrozumieć prawdę, zanim zacznie się ją praktykować. Jest to jednak tylko częściowo słuszne i nie do końca precyzyjne stwierdzenie. Przed uzyskaniem wiedzy o danej prawdzie, nie mogłeś jej doświadczyć. Poczucie, że zrozumiałeś coś, co słyszysz podczas kazania, nie jest prawdziwym zrozumieniem, lecz tylko poznaniem literalnego znaczenia słów prawdy, a to nie to samo, co zrozumienie zawartego w niej prawdziwego znaczenia. Samo to, że posiadasz powierzchowną wiedzę na temat prawdy, nie oznacza, że faktycznie ją rozumiesz i znasz. Prawdziwe znaczenie prawdy płynie z faktu jej doświadczenia. Dlatego dopiero gdy doświadczysz prawdy, będziesz mógł ją zrozumieć i pojąć jej ukryte części. Pogłębienie doświadczenia prawdy jest jedyną drogą do uchwycenia jej znaczenia i zrozumienia jej istoty. Zatem z prawdą możesz podążać dokądkolwiek zechcesz, lecz jeśli nie ma jej w tobie, nawet nie próbuj przekonywać rodziny, a tym bardziej osób religijnych. Bez prawdy będziesz jak unoszący się na wietrze śnieg, lecz z nią możesz być szczęśliwy i wolny, w miejscu, gdzie nie dosięgnie cię żaden atak. Bez względu na to, jak silna jest teoria, nie może pokonać prawdy. Z prawdą można wpłynąć na świat, przenosić góry i oceany, natomiast bez niej warowne mury miasta zostaną stoczone przez robaki. Takie są fakty.

(Zrozumiawszy prawdę, powinieneś wprowadzać ją w życie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Boże dzieło i słowo mają zmienić wasze usposobienie. Celem Boga nie jest jedynie sprawić, abyście zyskali zrozumienie czy wiedzę. To nie wystarczy. Istoty posiadające zdolność pojmowania nie powinny mieć żadnego problemu z rozumieniem słowa Bożego, gdyż w większości jest ono wyrażone ludzkim językiem, a Bóg wypowiada się jasno. Mogą, na przykład, dowiedzieć się, co Bóg chce, aby zrozumiały i praktykowały. To coś, z czym przeciętny człowiek, posiadający zdolność pojmowania, powinien sobie poradzić. Zwłaszcza słowa wypowiadane przez Boga na obecnym etapie są nadzwyczaj jasne i przejrzyste, a Bóg wskazuje na wiele rzeczy, których ludzie nie biorą pod uwagę, oraz na przeróżne stany człowieka. Jego słowa obejmują wszystko i są tak jasne, jak światło księżyca podczas pełni. Ludzie rozumieją więc dziś wiele kwestii. Natomiast to, czego im brakuje, to wprowadzenie słowa Bożego w życie. Muszą szczegółowo doświadczyć wszystkich aspektów prawdy i poszukiwać jej z jeszcze większą skrupulatnością, a nie tylko czekać, aż przyswoją to, co jest dla nich dostępne. W przeciwnym razie stają się kimś niewiele lepszym od zwykłego pasożyta. Ci, którzy znają słowo Boże, ale go nie praktykują, nie miłują prawdy i ostatecznie zostaną wyeliminowani. Być jak Piotr lat 90-tych oznacza, że każdy z was powinien praktykować słowo Boże, mieć prawdziwy wgląd w swoje przeżycia i doświadczać jeszcze większego i wspanialszego oświecenia w swojej współpracy z Bogiem, co zaowocuje stale rosnącym wsparciem w waszym życiu. Jeśli przeczytaliście dużo słowa Bożego, lecz zrozumieliście tylko znaczenie samych słów i nie próbujecie ich doświadczać poprzez rzeczywiste sytuacje, wówczas nie poznacie słowa Bożego. Dla ciebie słowo Boże nie jest życiem, to tylko martwe słowa. A jeśli w życiu stosujesz się tylko do martwych słów, nie uda ci się uchwycić istoty Bożego słowa ani zrozumieć Bożych intencji. Tylko dzięki doświadczaniu Jego słowa w twoich prawdziwych przeżyciach otworzy się dla ciebie duchowy wymiar słowa Bożego. Tylko przez doświadczenie możesz uchwycić duchowe znaczenie wielu prawd i odkryć tajemnice Bożego słowa. Jeśli nie wprowadzasz Bożego słowa w życie, wówczas bez względu na to, jak jest ono jasne, jedyną rzeczą, jaką pojmujesz, są puste słowa i doktryny, które stały się dla ciebie religijnymi przepisami. Czyż tak samo nie postępowali faryzeusze? Jeśli praktykujecie słowo Boże i doświadczacie go, staje się ono dla was praktyczne. Jeśli nie dążycie do jego praktykowania, wówczas znaczy ono dla was niewiele więcej niż legenda o trzecim niebie. W rzeczywistości wiara w Boga jest procesem, w którym doświadczacie Jego słowa, a także jesteście przez Niego pozyskiwani. Ujmując rzecz jaśniej, wiara w Boga oznacza znajomość i zrozumienie, a także doświadczanie i urzeczywistnianie Jego słowa. Oto rzeczywistość waszej wiary w Boga. Jeśli wierzycie w Niego, po prostu żywiąc nadzieję na osiągnięcie życia wiecznego, lecz nie dążąc do praktykowania słowa Bożego i wkroczenia w prawdorzeczywistość, to jesteście głupcami. To jakbyście poszli na przyjęcie tylko po to, żeby przyjrzeć się temu, co podano na stole, i nauczyć się tego na pamięć, lecz nie spróbowalibyście ani kęsa, jakbyście nic tam nie pili i nie jedni. Czyż taki człowiek nie jest głupcem?

(Zrozumiawszy prawdę, powinieneś wprowadzać ją w życie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

W każdym wieku swojego dzieła Bóg obdarza ludzi pewnymi słowami i przekazuje im pewne prawdy. Prawdy te służą jako droga, której ludzie powinni się trzymać, droga, którą powinni podążać, droga, która pozwala im żywić bojaźń Bożą i wystrzegać się zła, a także droga, którą ludzie powinni wprowadzać w praktykę i trzymać się jej na co dzień, jak również w trakcie całej podróży przez życie. Właśnie z tych powodów Bóg przekazuje ludzkości swoje wypowiedzi. Te słowa, które pochodzą od Boga, powinny być przestrzegane przez ludzi, a ich przestrzeganie oznacza otrzymanie życia. Jeśli ktoś ich nie przestrzega, nie wprowadza w praktykę i nie urzeczywistnia słów Boga w swoim życiu, wówczas nie wprowadza prawdy w życie. Co więcej, jeśli ludzie nie wprowadzają prawdy w życie, to nie mają bojaźni Bożej i nie wystrzegają się zła ani nie mogą zadowolić Boga. Ludzie, którzy nie są w stanie zadowolić Boga, nie mogą otrzymać od Niego pochwały; tacy ludzie nie mają żadnego wyniku.

(Jak poznać Boże usposobienie i efekty, jakie osiągnie Jego dzieło, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga)

Jaka jest najważniejsza rzeczywistość dla osób wierzących w Boga? Jest nią praktykowanie prawdy. Co jest najważniejsze w praktykowaniu prawdy? Czyż nie to, że należy najpierw zrozumieć zasady? Jakie są zatem zasady? Są one praktyczną stroną prawdy, standardem, który może zagwarantować osiągnięcie pożądanych efektów. Zasady są tak proste. Gdy przyjmujesz je dosłownie, wierzysz, że każde zdanie słów Boga jest prawdą, jednak nie masz pojęcia, jak praktykować tę prawdę, ponieważ nie rozumiesz jej zasad. Uważasz, że słowa Boga są absolutnie poprawne i uznajesz je za prawdę. Jednakże nie wiesz, jak wygląda praktyczna strona prawdy, do jakich stanów się ona odnosi, jakie są zasady i na czym polega ścieżka praktyki – nie rozumiesz i nie pojmujesz tego. Dowodzi to, że rozumiesz tylko doktrynę, a nie prawdę. Jeśli naprawdę czujesz, że rozumiesz tylko doktrynę, to co powinieneś zrobić? Musisz dążyć do prawdy. Przede wszystkim, dokładnie zapoznaj się z praktyczną stroną prawdy, zidentyfikuj wyróżniające się aspekty rzeczywistości i naucz się praktykować tak, aby wejść w tę rzeczywistość. Szukając i dociekając w ten sposób, znajdziesz ścieżkę. Kiedy już opanujesz zasady i będziesz żyć w tej rzeczywistości, zdobędziesz prawdę, która jest osiągnięciem wynikającym z dążenia do niej. Jeśli rozumiesz zasady wielu prawd i potrafisz wcielić niektóre z nich w życie, to posiadasz rzeczywistość prawdy i zyskałeś życie. Nie ma znaczenia, jakiego aspektu prawdy poszukujesz. Kiedy zrozumiesz, gdzie w słowach Boga leży rzeczywistość prawdy oraz jakie są Jego wymagania; kiedy naprawdę zrozumiesz oraz będziesz gotów zapłacić cenę i wprowadzić tę prawdę w życie, wtedy zyskasz tę prawdę. Podczas zdobywania jej, twoje zepsute usposobienie będzie stopniowo eliminowane, a prawda będzie torować sobie drogę w tobie. Czy to, że potrafisz wcielić rzeczywistość prawdy w życie, wykonywać swój obowiązek i wszystkie czynności oraz postępować zgodnie z zasadami jej praktykowania, nie dowodzi, że się zmieniłeś? Jaką osobą się stałeś? Stałeś się kimś, kto posiada prawdorzeczywistość.

(Część trzecia, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Praktykowanie prawdy musi się opierać na zasadach. Jeśli ktoś nie potrafi znaleźć zasad praktyki, to tylko przestrzega reguł, a w takiej praktyce brakuje niezbędnego elementu, jakim jest właśnie działanie zgodne z zasadami. Wielu ludzi przestrzega tylko reguł słów i doktryn, ale w swoim postępowaniu nie stosuje żadnych zasad. Odbiega to od standardów praktykowania prawdy. W ramach religii wszyscy postępują zgodnie ze swoimi pojęciami i wyobrażeniami, sądząc, że to jest praktykowanie prawdy. Mogą na przykład nauczać o miłości lub pokorze, ale jest to tylko powtarzanie ładnie brzmiących słów. Ich praktyka pozbawiona jest zasad, a oni sami nie rozumieją najbardziej podstawowych rzeczy. Jak można wejść w prawdorzeczywistość, praktykując w taki sposób? Prawda jest słowem Bożym; rzeczywistość jest przeżywana przez człowieka. Dopiero gdy ktoś jest w stanie praktykować prawdę i urzeczywistniać słowa Boga, posiada prawdorzeczywistość. Poprzez praktykowanie i doświadczanie słów Bożych ludzie uzyskują oświecenie Ducha Świętego i prawdziwe poznanie słów Bożych. Dopiero wtedy rozumieją prawdę. Ludzie, którzy rzeczywiście rozumieją prawdę, są w stanie ustalić, jakie są zasady praktyki. Kiedy pojmiesz zasady praktyki, twoja mowa i czyny będą oparte na zasadach i będziesz wykonywać swój obowiązek zgodnie z prawdozasadami. Oto czym jest praktykowanie prawdy; oto czym jest posiadanie prawdorzeczywistości. Praktykujesz prawdę dopiero wtedy, gdy żyjesz prawdorzeczywistością, a jeśli nie żyjesz prawdorzeczywistością, to jej nie praktykujesz. W praktykowaniu prawdy nie chodzi tylko o przestrzeganie reguł, jak ludzie to sobie wyobrażają, i nie wolno praktykować tak, jak się komu podoba. Bóg patrzy na to, czy rzeczywiście rozumiesz prawdę, gdy praktykujesz Jego słowa i ich doświadczasz, oraz na to, czy w twojej mowie i twoich czynach obecne są prawdozasady. Jeśli rozumiesz prawdę i potrafisz ją wprowadzać w życie, to osiągniesz wejście w życie. Jakiekolwiek masz doświadczenia i jakąkolwiek znajomość słów Bożych, jakkolwiek wysoko je cenisz, wszystko to ma bezpośredni związek z twoim wejściem w życie.

(Na czym polega praktykowanie prawdy, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

W praktykowaniu prawdy nie chodzi o wypowiadanie czczych słów czy wykrzykiwanie sloganów. Chodzi o to, że bez względu na to, z czym można zetknąć się w życiu, dopóki dotyczy to zasad ludzkiego postępowania, perspektywy w postrzeganiu spraw czy kwestii wypełniania swoich obowiązków, ludzie stają przed dokonaniem wyboru i powinni szukać prawdy, szukać podstawy i zasad w słowach Boga, a następnie powinni znaleźć ścieżkę praktyki. Ci, którzy są zdolni praktykować w ten sposób, to ludzie, którzy dążą do prawdy. Umieć w ten sposób dążyć do prawdy, bez względu na to, jak wielkie napotyka się trudności, to iść drogą Piotra, drogą dążenia do prawdy. Na przykład: jaką zasadą należy się kierować w kontaktach z innymi? Być może wychodzisz z założenia, że „Harmonia to skarb, a wyrozumiałość – cnota”, że powinieneś dbać o pokój, nie narażać nikogo na utratę twarzy ani nikogo nie obrażać, a w ten sposób osiągniesz dobre relacje z innymi. Ograniczony tym punktem widzenia milczysz, gdy widzisz, jak inni robią złe rzeczy lub naruszają zasady. Wolisz, żeby dzieło kościoła poniosło straty, niż żebyś miał kogokolwiek urazić. Starasz się pozostawać w dobrych stosunkach ze wszystkimi, bez względu na to, kim są. Kiedy się odzywasz, myślisz tylko o ludzkich uczuciach i zachowaniu twarzy, więc zawsze mówisz miłe słowa, aby sprawić innym przyjemność. Nawet jeśli odkryjesz, że ktoś ma problemy, decydujesz się go tolerować i tylko go obgadujesz za plecami, ale w jego obecności zachowujesz spokój i podtrzymujesz relacje. Co sądzisz o takim postępowaniu? Czy nie jest to ktoś, kto próbuje przypodobać się wszystkim? Czy to nie jest nieuczciwe? To narusza zasady ludzkiego postępowania. Czy nie jest uwłaczające, tak się zachowywać? Ci, którzy tak robią, nie są dobrymi ludźmi, nie jest to szlachetny sposób postępowania. Nieważne, ile wycierpiałeś i jaką cenę zapłaciłeś, jeśli w twoim postępowaniu nie ma zasad, to pod tym względem zawiodłeś i twoje postępowanie nie zostanie uznane, zapamiętane ani przyjęte przed obliczem Boga. Czy po uświadomieniu sobie tego problemu czujesz się przygnębiony? (Tak). Czego dowodzi to przygnębienie? Dowodzi, że nadal miłujesz prawdę, że masz serce kochające prawdę oraz wolę miłowania prawdy. Dowodzi, że twoje sumienie wciąż jest świadome, że nie jest całkowicie martwe. Bez względu na to, jak głęboko jesteś zepsuty, czy jak wiele masz zepsutych skłonności, istota twojego człowieczeństwa wciąż miłuje prawdę i to, co pozytywne. Dopóki masz świadomość i zdajesz sobie sprawę z problemów dotyczących twojego człowieczeństwa, twoich skłonności, wykonywania przez ciebie obowiązku i sposobu, w jaki traktujesz Boga, a nawet uświadamiasz sobie, kiedy twoje słowa i czyny wiążą się z poglądami, punktami widzenia i postawami oraz potrafisz zdać sobie sprawę z tego, że twoje poglądy są błędne, że nie są zgodne z prawdą ani intencjami Bożymi, ale nie jest łatwo się od nich uwolnić, i chcesz praktykować prawdę, lecz nie jesteś w stanie, twoje serce walczy, jest przepełnione bólem i udręczone, a ty czujesz się dłużnikiem – jest to jeden z przejawów człowieczeństwa, które kocha to, co pozytywne. To jest świadomość sumienia. Jeśli w twoim człowieczeństwie istnieje świadomość sumienia i jakaś jego część miłuje prawdę oraz to, co pozytywne, to będziesz się tak czuł. Te uczucia dowodzą, że potrafisz odróżnić to, co pozytywne od tego, co negatywne i że twój stosunek do tych spraw nie jest lekceważący ani obojętny; nie jesteś odrętwiały ani pozbawiony świadomości, lecz masz świadomość – a ponieważ ją posiadasz, to masz również zdolność odróżniania dobra od zła oraz tego, co pozytywne od tego, co negatywne. A skoro masz świadomość i tę zdolność, to czy nie będzie ci łatwo nienawidzić tego, co negatywne, tych błędnych poglądów i zepsutych skłonności? Będzie to stosunkowo łatwe. Jeśli zrozumiesz prawdę, z pewnością będziesz w stanie nienawidzić tego, co negatywne oraz tego, co cielesne, ponieważ posiadasz minimum, najbardziej podstawową rzecz: świadomość sumienia. Posiadanie świadomości sumienia jest niezwykle cenne, podobnie jak umiejętność odróżniania prawdy od fałszu oraz poczucie sprawiedliwości, gdy chodzi o umiłowanie tego, co pozytywne. Te trzy rzeczy są najbardziej pożądanymi i najcenniejszymi cechami normalnego człowieczeństwa. Jeśli posiadasz te trzy cechy, to z pewnością będziesz w stanie praktykować prawdę. Nawet jeśli masz tylko jedną lub dwie z nich, i tak będziesz w stanie praktykować część prawdy. Przyjrzyjmy się świadomości sumienia. Na przykład, jeśli spotkasz złą osobę, która zaburza i zakłóca pracę kościoła, czy będziesz w stanie to rozpoznać? Czy potrafisz rozpoznać oczywiste złe uczynki? Naturalnie, że tak. Źli ludzie robią złe rzeczy, a dobrzy ludzie robią dobre rzeczy; przeciętny człowiek potrafi dostrzec różnicę już na pierwszy rzut oka. Jeśli posiadasz świadomość sumienia, to czy nie masz również uczuć i poglądów? Jeżeli masz poglądy i uczucia, to spełniasz jeden z najbardziej fundamentalnych warunków praktykowania prawdy. Jeśli jesteś w stanie dostrzec i wyczuć, że dana osoba czyni zło, potrafisz to rozpoznać, a następnie ujawnić tę osobę i umożliwić wybrańcom Bożym rozeznanie tej sprawy, to czy problem nie zostanie rozwiązany? Czy nie jest to praktykowanie prawdy i trzymanie się zasad? Jakie metody są tu stosowane do praktykowania prawdy? (Ujawnianie, zgłaszanie i powstrzymywanie złoczynienia). Zgadza się. Takie postępowanie jest praktykowaniem prawdy i robiąc to, wypełnisz swoją powinność. Jeśli spotykając się z takimi sytuacjami potrafisz działać zgodnie z prawdozasadami, które rozumiesz, to jest to praktykowanie prawdy: działanie zgodne z zasadami.

(Aby dobrze wypełniać obowiązek, należy mieć przynajmniej sumienie i rozum, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Co tak naprawdę stanowi standard wprowadzania prawdy w życie? W jaki sposób można zmierzyć, czy praktykujesz prawdę, czy nie? Czy, koniec końców, jesteś kimś, kto słucha słowa Bożego i je przyjmuje – jak Bóg patrzy na tę kwestię? Bóg zwraca uwagę na następujące rzeczy: czy wyznając wiarę w Boga i słuchając kazań, zdołałeś zastąpić prawdą niewłaściwy stan, panujący w twoim wnętrzu, swój bunt przeciwko Bogu i wszystkie te różnorodne formy, jakie przybiera twoje skażone usposobienie? Czy się zmieniłeś? Czy odmieniłeś tylko swoje zewnętrzne zachowania i poczynania, czy zmianie uległo też twoje życiowe usposobienie? Bóg ocenia cię na podstawie takich kwestii. Czy zmiany, które zaszły w tobie po tak wielu latach słuchania kazań oraz jedzenia i picia słowa Bożego, są jedynie powierzchowne, czy też mają bardziej fundamentalny charakter? Czy twoje usposobienie uległo zmianie? Czy zmniejszyła się twoja skłonność do buntu przeciwko Bogu? Czy jesteś zdolny do autorefleksji, gdy stajesz w obliczu jakiegoś problemu i twoja skłonność do buntu się przejawia? Czy jesteś w stanie okazać uległość Bogu? Czy zmieniło się choć trochę twoje podejście do twojego obowiązku i posłannictwa, które powierzył ci Bóg? Czy stałeś się bardziej lojalny? Czy nadal masz nieczyste wnętrze? Czy tym czasie, kiedy słuchałeś kazań, zostałeś obmyty z osobistych zamiarów, ambicji, zachcianek i planów? Wszystko to są standardy oceny. Oprócz powyższych kwestii, jak wielu swoich pojęć i błędnych wyobrażeń o Bogu się wyzbyłeś? Czy nadal trzymasz się tych niejasnych pojęć, wyobrażeń i wniosków z dawnych czasów? Czy nadal żywisz urazę, opór lub negatywne emocje wobec prób i oczyszczania, jakie zsyła na ciebie Bóg? Jeśli wciąż jeszcze tak naprawdę nie zająłeś się tymi negatywnymi czynnikami i jeżeli nadal nie przeszedłeś żadnej prawdziwej przemiany, potwierdza to tylko jedno – że nie jesteś osobą, która wprowadza prawdę w życie.

(Jedynie praktykując prawdę i podporządkowując się Bogu, można osiągnąć zmianę usposobienia, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Podążając za Bogiem, wielu ludzi jest w stanie odrzucić rodzinę i karierę i wykonywać swoje obowiązki, dlatego wierzą, że praktykują prawdę. Jednak nigdy nie są w stanie złożyć prawdziwego świadectwa opartego na doświadczeniu. Co tu się właściwie dzieje? Mierząc ich miarą ludzkich wyobrażeń, wydaje się, że praktykują prawdę, a jednak w oczach Boga to, co robią, nie jest praktykowaniem prawdy. Jeśli za rzeczami, które robisz, kryją się osobiste motywy i są one zafałszowane, to możesz odejść od zasad i nie można powiedzieć, że praktykujesz prawdę; to tylko rodzaj postępowania. Ściśle mówiąc, Bóg zapewne potępi ten twój typ postępowania; nie będzie go aprobował ani go nie upamiętni. Jeśli analizujesz to dalej, usiłując dotrzeć do istoty i źródła, to jesteś kimś, kto czyni zło, a te zewnętrzne zachowania stanowią sprzeciw wobec Boga. Pozornie wydaje się, że niczego nie zakłócasz ani nie zaburzasz i nie spowodowałeś dużych szkód. To, co robisz, wydaje się logiczne i rozsądne, ale wewnątrz twoich działań kryją się ludzkie zanieczyszczenia i intencje, a ich istota sprowadza się do czynienia zła i sprzeciwiania się Bogu. Powinieneś więc określić, czy doszło do zmiany twojego usposobienia i czy wcielasz prawdę w życie, wykorzystując Boże słowa i przyglądając się motywom stojącym za twoimi działaniami. Nie ma tu znaczenia czy twoje działania zgodne są z ludzkimi wyobrażeniami i ludzkimi myślami albo czy odpowiadają tobie; takie rzeczy nie są ważne. Zależy to raczej od Boga, który mówi, czy jesteś zgodny z Jego intencjami, czy też nie, czy w twoich działaniach obecna jest prawdorzeczywistość, czy też nie, i czy spełniają one Jego wymogi i standardy, czy też nie. Prawidłowe jest jedynie mierzenie się według wymagań Boga. Transformacja usposobienia i wcielenie prawdy w życie nie są tak proste i łatwe, jak się ludziom wydaje. Czy teraz to rozumiecie? Czy macie z tym jakieś doświadczenia? Jeśli chodzi o istotę problemu, możecie jej nie rozumieć; wasze wejście było zbyt powierzchowne. Biegacie w kółko przez cały dzień, od świtu do zmierzchu, wstajecie wcześnie i późno kładziecie się spać, ale nie osiągnęliście przemiany swojego usposobienia życiowego i nie potraficie pojąć, czym jest przemiana usposobienia. Oznacza to, że wasze wejście jest zbyt płytkie, czyż nie? Bez względu na to, od jak dawna wierzycie w Boga, możecie nie wyczuwać istoty i głębi rzeczy, które wiążą się z przemianą usposobienia. Czy można powiedzieć, że twoje usposobienie się zmieniło? Skąd możesz wiedzieć, czy Bóg cię aprobuje, czy nie? Podstawową wskazówką będzie to, że poczujesz się niezwykle stały we wszystkich swoich działaniach i będziesz czuł, że Duch Święty prowadzi cię, oświeca i działa w tobie, gdy wykonujesz swoje obowiązki, wykonujesz jakąkolwiek pracę w domu Bożym lub w ogóle w twoim w życiu. Twoje postępowanie będzie współgrało ze słowami Boga, a gdy zdobędziesz pewien stopień doświadczenia, poczujesz, że to, jak się zachowywałeś w przeszłości, było względnie odpowiednie. Jeśli jednak po pewnym czasie zdobywania doświadczenia poczujesz, że niektóre z rzeczy, jakie robiłeś w przeszłości, były nieodpowiednie i jesteś z nich niezadowolony, jeśli poczujesz, że nie były one zgodne z prawdą, będzie to dowód, że wszystko, co robiłeś, robiłeś z oporu wobec Boga. To jest dowód, że twoja służba była przepełniona buntem, oporem i ludzkimi sposobami działania, a ty poniosłeś klęskę w osiąganiu zmian w usposobieniu.

(Co należy wiedzieć o przemianie swojego usposobienia, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Serca większości ludzi wierzących w Boga nie są skupione na prawdzie. Na czym zatem są skupione? Na sprawach zewnętrznych. Zawsze są przesadnie zaangażowani w kwestie dotyczące próżności i dumy, tego, co jest słuszne, a co nie. Nie wiedzą, co ma związek z prawdą, a co nie, i myślą: „Dopóki robię coś w domu Bożym, krzątam się i znoszę trudy, aby wypełniać swój obowiązek, to praktykuję prawdę”. To błędne myślenie. Czy robiąc coś dla domu Bożego, krzątając się i znosząc trudności, praktykuje się prawdę? Czy istnieją jakieś podstawy, by tak twierdzić? Znoszenie trudności, gdy się coś robi, i praktykowanie prawdy to dwie różne rzeczy. Jeśli nie wiesz, czym jest prawda, jak możesz ją praktykować? Czy to nie absurd? Postępujesz zgodnie z ludzkimi pojęciami i wyobrażeniami, pozostajesz w stanie zamętu, robisz wszystko według własnych pomysłów. W twoim sercu panuje chaos, nie masz żadnych celów, kierunku ani zasad. Po prostu robisz różne rzeczy, znosząc przy tym trudy – jaki to ma związek z praktykowaniem prawdy? Jeśli ludzie nie rozumieją prawdy, to bez względu na to, co robią i jakie trudności przy tym znoszą, daleko im do wprowadzania prawdy w życie. Ludzie zawsze działają zgodnie z własną wolą i tylko po to, żeby coś zrobić; w ogóle się nie zastanawiają, czy ich działania są zgodne z prawdozasadami, czy też nie. Jeśli nie wiesz, czy to, co robisz, jest zgodne z prawdą, to z pewnością jej nie praktykujesz. Niektórzy mogą powiedzieć: „Robię różne rzeczy dla kościoła. Czy to nie jest praktykowanie prawdy?”. To z gruntu błędne przekonanie. Czy robienie różnych rzeczy dla kościoła oznacza, że ktoś wprowadza prawdę w życie? Niekoniecznie – można to ustalić jedynie poprzez sprawdzenie, czy działania tej osoby są oparte na zasadach, czy nie. Jeśli w tym, co ktoś robi, brakuje zasad, to bez względu na to, dla kogo to robi, nie praktykuje on prawdy. Nawet jeśli czyni coś dobrego, musi to być zgodne z prawdozasadami, aby mogło być uznane za praktykowanie prawdy. Jeżeli ktoś narusza zasady, to cokolwiek dobrego uczyni, jest to tylko dobre zachowanie i nie spełnia kryteriów praktykowania prawdy.

(Na czym polega praktykowanie prawdy, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Niektórzy ogłupiali ludzie nie mają żadnego zrozumienia prawdy. Uważają, że poprzez samo wykonywanie obowiązków już praktykują prawdę. Myślą, że wystarczy, aby wykonywali obowiązki, i to już oznacza, że praktykują prawdę. Jeśli zapytasz takiej osoby: „Czy potrafisz praktykować prawdę?”, usłyszysz odpowiedź: „Czyż nie praktykuję prawdy, wypełniając moje obowiązki?”. Czy tak jest w istocie? Są to słowa osoby, która ma zamęt w głowie. Aby skutecznie praktykować prawdę, musisz w wykonywanie obowiązków wkładać całe serce, cały umysł i całą swoją siłę, a także musisz postępować zgodnie z zasadami. Jeśli wykonujesz obowiązek w sposób niedbały, nie przynosi to żadnego realnego efektu. Nie można tego nazwać praktykowaniem prawdy, jest to tylko wykonywanie pracy. Ewidentnie jedynie wykonujesz pracę, a to jest coś innego niż praktykowanie prawdy. Wykonywać pracę to znaczy robić to, co jest zgodne z twoją wolą i daje ci zadowolenie, a jednocześnie omijać szerokim łukiem wszystko to, czego robić nie lubisz. Bez względu na trudności, jakie napotykasz, nigdy nie szukasz prawdozasad. Komuś patrzącemu z boku może się wydawać, że wykonujesz swój obowiązek, a tak naprawdę jedynie wykonujesz pracę. Każdy, kto nie wykonuje obowiązków zgodnie z prawdozasadami, osiąga jedynie tyle, że wykonuje pracę. W rodzinie Bożej wielu ludzi usiłuje wypełniać swoje obowiązki, opierając się na swoich pojęciach i wyobrażeniach. Harują przez lata i niczego nie osiągają, a wykonując swoje obowiązki, nie potrafią praktykować prawdy ani postępować zgodnie z zasadami. Dlatego jeśli ludzie często kierują się własną wolą i wykonują obowiązki zgodnie z nią, to choć nie czynią zła, nie można powiedzieć, że praktykują prawdę. Ostatecznie lata pracy nie prowadzą ich do zrozumienia żadnego aspektu prawdy i nie mają oni świadectwa opartego na doświadczeniu, którym mogliby się podzielić. Dlaczego tak jest? Ponieważ niewłaściwe są pobudki, które skłaniają tych ludzi do wykonywania obowiązków. Zdecydowanie czynią to oni po to, żeby otrzymać błogosławieństwa, chcą dobić targu z Bogiem. Nie wykonują obowiązków po prostu po to, aby zyskać prawdę. Wykonują je, ponieważ nie mają innego wyboru. Z tego powodu są zawsze zdezorientowani i pozorują jedynie wykonywanie obowiązków, wypełniając je w sposób niedbały. Nie szukają prawdy, więc jedynie wykonują pracę. Bez względu na to, ile obowiązków wykonują, ich działania nie przynoszą żadnych realnych rezultatów. Inaczej jest z tymi, którzy mają w sercu bojaźń Bożą. Nieustannie rozważają oni, jak poprzez swoje działania wypełniać intencje Boga i jak przynosić korzyści rodzinie Bożej i Bożym wybrańcom. Zawsze wnikliwie rozmyślają nad zasadami i rezultatami. Zawsze starają się praktykować prawdę i wykazywać się podporządkowaniem wobec Boga. To jest właściwe nastawienie serca. Tacy ludzie poszukują prawdy i miłują to, co pozytywne. Gdy taka osoba wykonuje obowiązki, jest akceptowana przez Boga i otrzymuje Jego aprobatę.

(Tylko przez częste czytanie słów Boga i kontemplację prawdy można się posuwać do przodu, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Ludzie zawsze grubą kreską oddzielają robienie różnych rzeczy od praktykowania prawdy, postrzegając robienie rzeczy jako bardzo proste, a praktykowanie prawdy jako coś bardzo abstrakcyjnego i bardzo trudnego. To błąd. W rzeczywistości ludzie powinni praktykować prawdę, gdy robią to czy tamto. Jeśli ich działania są oderwane od praktykowania prawdy, to nie będą oni mieli wejścia w życie. Praktykowanie prawdy jest najbardziej realistyczną kwestią, a realnego życia nie można oddzielić od praktykowania prawdy. Jeśli ktoś nie praktykuje prawdy, to nie jest kimś, kto szczerze wierzy w Boga; jest niedowiarkiem, niewierzącym, który znajduje się poza słowami Bożymi. Wszyscy ci, którzy szczerze wierzą w Boga, to ludzie miłujący prawdę i potrafiący ją przyjąć. Wszyscy oni potrafią modlić się do Boga i polegać na Nim podczas praktykowania prawdy. Zwłaszcza gdy napotykają trudności przy wykonywaniu swoich obowiązków, potrafią poszukiwać prawdozasad, by rozwiązywać problemy. To jest klucz do wypełniania swoich obowiązków. Jeśli podczas wykonywania obowiązków twój umysł nie myśli o praktykowaniu prawdy ani nie rozważa, jak praktykować prawdę zgodnie z zasadami, lecz zamiast tego jest pochłonięty sprawami cielesności, zawsze myśląc o jedzeniu, piciu i uciechach, to nie będziesz w stanie dobrze wykonywać swoich obowiązków. Wykonywanie ich w ten sposób jest niedbałe i Bóg tego nie aprobuje. Jeśli ktoś miłuje prawdę oraz wierzy, że praktykowanie prawdy jest najważniejszą rzeczą w ramach wykonywania obowiązków, i bez względu na to, jakie sytuacje się pojawiają, gdy wykonuje swoje obowiązki, lub ile aspektów prawdy wchodzi w grę, snuje on rozważania w swoim sercu, zastanawiając się, jak praktykować prawdę w każdej sytuacji, to taki ktoś ma dzieło i przewodnictwo Ducha Świętego i jest kimś, na kogo Bóg patrzy przychylnie. Gdy taki ktoś staje się zniechęcony lub słaby, Duch Święty również bierze odpowiedzialność; gdy taki ktoś napotyka pokusę, Bóg czuwa nad nim i go chroni; a gdy taki ktoś narusza zasady, Bóg go gani i dyscyplinuje. Różnica między taką osobą a innymi polega na tym, że miłuje ona prawdę, usilnie dąży do prawdy i jest szczególnie oddana. Jeśli jesteś oddany, możesz dobrze wykonywać swoje obowiązki i unikać niedbalstwa; właśnie to jest najbardziej fundamentalne. Aby jednak móc wypełniać swoje obowiązki całym sercem, ze wszystkich sił i całym umysłem, musisz jeszcze bardziej poszukiwać prawdy i wyzbywać się skażonych skłonności oraz musisz zrozumieć prawdę, dochodząc do tego, że masz siłę i wiarę, by zbuntować się przeciwko cielesności i przezwyciężyć swoje trudności. Jeśli potrafisz to zrobić, będziesz w stanie praktykować prawdę i działać zgodnie z zasadami. Praktykowanie w ten sposób tak naprawdę nie jest trudne; jest to coś, co ludzie są w stanie osiągnąć, i wcale nie jest to abstrakcyjne – jest to bardzo rzeczywiste. Wymaga to po prostu, abyś w procesie wykonywania swoich obowiązków i załatwiania spraw włożył w to trochę serca, nieco wysilił umysł, poświęcił trochę więcej energii i dobrze zorganizował swój czas. Cały twój czas, twoje nawyki życiowe, osobiste preferencje, osobiste zadania i twoja codzienna rutyna – to, co jesz i w co się ubierasz, twoje warunki mieszkaniowe, to, jak się przemieszczasz – powinny koncentrować się wokół twoich obowiązków i służyć temu, by pomóc ci dobrze je wykonywać. Jeśli dzisiaj twoje obowiązki sprawiają, że jesteś zajęty, możesz odłożyć pranie ubrań do czasu, aż będziesz miał wolną chwilę. Gdy masz czas, możesz czytać słowa Boże, rozważać je, wyposażać się w nie i ubogacać się. Później, gdy znów będziesz zajęty swoimi obowiązkami, możesz skupić się na nich i podczas ich wykonywania rozważać słowa Boże, by rozwiązywać problemy. W ten sposób nie stracisz ani jednej okazji do jedzenia i picia słów Bożych. Wszystko obraca się wokół dobrego wykonywania obowiązków – to nazywa się oddaniem całego swojego serca. Niezależnie od tego, czy twoje obowiązki sprawiają, że jesteś zajęty, czy zostawiają ci dużo wolnego czasu, twój codzienny harmonogram jest dostosowywany do twoich obowiązków – to nazywa się byciem oddanym. Wcale nie jest to trudne. Gdy jesteś oddany, jak mógłbyś nadal być niedbały? Byłoby to dla ciebie niemożliwe, nawet gdybyś chciał, ponieważ wszystkie twoje sprawy, w tym twoje nawyki życiowe i życie prywatne, koncentrują się wokół wykonywania obowiązków. W ten sposób stajesz się oddany swoim obowiązkom i nie będziesz niedbały, bo w pełni ofiarowałeś swoje serce, wszystkie sprawy w twoim życiu są zorganizowane wokół wykonywania obowiązków i są zorganizowane ze szczególną dbałością. Nawet jeśli czasami brakuje ci pewnej wiedzy fachowej lub jesteś naprawdę zbyt zajęty, co skutkuje przeoczeniem pewnych drobnych kwestii i pewnymi błędami w ramach wykonywania obowiązków, nie ma to znaczenia, bo oddałeś całe swoje serce i wszystkie swoje siły na potrzeby wykonywania obowiązków, a ogólne rezultaty, jakie osiągasz, wykonując swoje obowiązki, są dobre – to wystarczy. Czy praktykowanie prawdy jest tak dalekie od codziennego życia ludzi? Nie, nie jest ani oderwane, ani dalekie; jest zespolone z życiem. Jeśli każdego ranka pierwszą rzeczą, o której myślisz po przebudzeniu, jest to, dokąd pójść się zabawić, bo czujesz, że przebywanie cały czas w jednym miejscu jest przytłaczające, a robienie ciągle tych samych rzeczy jest zbyt nudne, to takie nastawienie nie jest właściwe. Gdy rano otwierasz oczy, pierwszą rzeczą, którą powinieneś wziąć pod uwagę, są zadania, które należy w ten dzień pilnie wykonać w ramach twoich obowiązków, i powinieneś traktować te zadania jako swój najwyższy priorytet. Czyż nie jest to praktykowanie prawdy? Czasami, gdy przysypiasz lub jesteś senny i nagle przypominasz sobie, że jest coś, czego nie zrobiłeś, natychmiast się tym zajmujesz i dopiero potem udajesz się na odpoczynek. Czyż nie jest to praktykowanie prawdy? To jest praktykowanie prawdy. To taka prosta rzecz, to wcale nie jest trudne.

(Boże omówienie)

Jeśli ludzie wierzą w Boga, lecz nie dążą do prawdy i nie skupiają się na praktykowaniu jej, to mogą wierzyć nawet przez dziesięć czy dwadzieścia lat, nie doświadczając przy tym żadnej zmiany. A w końcu pomyślą sobie, że tym właśnie jest wiara w Boga i że właściwie niczym nie różni się to od ich dotychczasowego życia w świeckim świecie i że życie w ogóle nie ma znaczenia. Dowodzi to zaiste, że życie bez prawdy jest puste. Mogą być w stanie wypowiedzieć parę słów i doktryn, ale i tak będą czuli się niepocieszeni i niespokojni. Jeśli ludzie mają trochę wiedzy o Bogu, umieją prowadzić życie pełne znaczenia i potrafią robić pewne rzeczy, by Go zadowolić, wówczas będą czuć, że to właśnie jest prawdziwe życie, że tylko jeśli będą żyli w ten sposób, ich życie będzie miało sens i że muszą tak właśnie żyć, aby przynieść zadowolenie Bogu, odpłacić Mu i samemu czuć się swobodnie. Jeśli będą potrafili świadomie zadowalać Boga, wcielać prawdę w życie, zbuntować się przeciwko samym sobie, porzucić swoje wyobrażenia oraz podporządkować się Bożym intencjom i mieć na nie wzgląd – jeśli będą umieli to wszystko robić świadomie – będzie to właśnie dokładne wprowadzanie prawdy w życie, autentyczne wprowadzanie jej w życie. To nie jest tak jak wcześniej, kiedy myślano, że samo poleganie na wyobrażeniach i przestrzeganie regulaminów jest praktykowaniem prawdy. W rzeczywistości poleganie na wyobrażeniach i przestrzeganie zasad jest bardzo męczące, niezrozumienie prawdy i robienie rzeczy bez zasad jest również bardzo męczące, a ślepe robienie czegoś bez celów jest jeszcze bardziej męczące. Kiedy zrozumiesz prawdę, nie będą cię ograniczać żadni ludzie, wydarzenia i sprawy i naprawdę będziesz miał wolność i uczucie ulgi. Będziesz działał zgodnie z zasadami, będziesz zrelaksowany i szczęśliwy i nie będziesz czuł, że wymaga to za dużo wysiłku lub powoduje zbyt wiele cierpienia. Jeśli znajdujesz się w tego rodzaju stanie, to posiadasz prawdę i człowieczeństwo i jesteś kimś, kogo usposobienie się zmieniło.

(Jedynie dążąc do prawdy, można uzyskać zmianę usposobienia, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Na obecnym etapie jest ogromnie ważne, aby najpierw poznać prawdę, a następnie wprowadzić ją w życie i dalej wyposażyć się w jej prawdziwe znaczenie. To cel, do którego powinieneś zmierzać, nie tylko po to, by inni podążali za twoim słowem, ale by również naśladowali twoje postępowanie. Tylko w taki sposób możesz odnaleźć jakiś sens. Bez względu na to, co cię spotyka lub na jakiego trafiasz człowieka, jeśli tylko posiadasz prawdę, możesz pozostać niezłomny. Słowo Boże niesie człowiekowi życie, a nie śmierć. Jeśli po przeczytaniu słowa Bożego nie czujesz ożywienia, ale ciągle jesteś martwy, to coś jest z tobą nie w porządku. Jeżeli po pewnym czasie, przeczytawszy znaczną część słowa Bożego i wysłuchawszy wielu praktycznych kazań, wciąż czujesz, że jesteś bez życia, jest to dowodem tego, że nie jesteś kimś, kto ceni prawdę, ani nie jesteś osobą, która dąży do prawdy. Jeżeli naprawdę pragnęlibyście zbliżyć się do Boga, nie skupialibyście się na pojmowaniu wzniosłych doktryn i wykorzystywaniu ich w celu nauczania innych. Zamiast tego skoncentrowalibyście się na doświadczaniu słowa Bożego i wprowadzaniu prawdy w życie. Czyż nie do takiego wejścia w życie powinniście teraz dążyć?

Czas dzieła Boga nad człowiekiem jest ograniczony. Jakiego zatem rezultatu możesz się spodziewać, jeżeli nie współpracujesz z Bogiem? Dlaczego Bóg zawsze pragnie, abyście, zrozumiawszy Jego słowa, zaczęli je praktykować? Dlatego, że objawił je wam, a waszym następnym krokiem jest ich rzeczywiste praktykowanie. Podczas gdy wy będziecie praktykować Jego słowo, Bóg dokona dzieła oświecenia i przewodnictwa. Zostanie to osiągnięte w ten sposób. (…) W istocie, waszym celem jest pozwolić słowu Bożemu działać w was. Innymi słowy, chodzi o prawdziwe zrozumienie Bożego słowa poprzez wasze praktykowanie go. Być może wasza zdolność pojmowania słowa Bożego jest marna, lecz gdy je praktykujecie, Bóg może usunąć tę wadę. Powinniście zatem nie tylko poznać wiele prawd, ale także je praktykować. To najważniejszy cel, który nie może być pominięty. Jezus wiele wycierpiał przez trzydzieści trzy lata swojego życia. Cierpiał tak bardzo po prostu dlatego, że praktykował prawdę i troszczył się jedynie o Boże intencje. Nie przeszedłby przez to cierpienie, gdyby tylko znał prawdę, ale jej nie praktykował. Gdyby Jezus podążał za nauką Żydów i naśladował faryzeuszy, nie doświadczyłby cierpienia. Postępowanie Jezusa uczy, że skuteczność Bożego dzieła dokonywanego na człowieku zależy od współpracy człowieka. Jest to fakt, z którego musicie zdawać sobie sprawę. Czy Jezus cierpiałby w ten sposób na krzyżu, gdyby nie praktykował prawdy? Czy mógłby odmówić tak pełną bólu modlitwę, gdyby nie postąpił zgodnie z Bożymi pragnieniami? Powinniście więc cierpieć przez wzgląd na praktykowanie prawdy; człowiek powinien doświadczyć takiego cierpienia.

(Zrozumiawszy prawdę, powinieneś wprowadzać ją w życie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Powiązane hymny

Jeszcze bardziej praktykujcie prawdę, aby czynić większe postępy w życiu

Przeciwstawienie się cielesności to praktykowanie prawdy