Słowa Boga Wszechmogącego dni ostatecznych

Sądząc po znaczeniu zwrotu „negatywne nastawienie”, kiedy dana osoba znajduje się w takim stanie, jej samopoczucie bardzo się obniża i popada w zły nastrój. Doświadcza wielu negatywnych emocji, nie jest zorientowana na robienie postępów i dążenie naprzód, nie wychodzi z inicjatywą pozytywnej współpracy i nie poszukuje prawdy, co więcej, nie wykazuje chęci podporządkowania się, ale jest skrajnie przygnębiona. Na co wskazuje jej przygnębienie? Czy odzwierciedla ono pozytywne aspekty człowieczeństwa? Czy świadczy o tym, że posiada ona sumienie i rozum? Czy świadczy o tym, że żyje z godnością, a jej życie obrazuje godność człowieczeństwa? (Nie). Jeśli nie świadczy o tych pozytywnych rzeczach, to o czym świadczy? Czy może to odzwierciedlać brak prawdziwej wiary w Boga, a także brak determinacji i postanowienia, by dążyć do prawdy i czynić postępy? Czy może obrazować silne niezadowolenie z obecnej sytuacji i napotkanych trudności, problemy ze zrozumieniem różnych kwestii i niechęć do zaakceptowania obecnych faktów? Czy może pokazywać, że serce tej osoby przepełnia bunt, chęć przeciwstawienia się, ucieczki i zmiany obecnej sytuacji? (Tak). Takie stany przejawiają ludzie, gdy podchodzą do swojej obecnej sytuacji z negatywnym nastawieniem. Krótko mówiąc, kiedy ludzie są negatywnie nastawieni i niezadowoleni z obecnej sytuacji i tego, co Bóg dla nich ustalił, to nie jest to równoznaczne z czymś tak prostym jak żywienie błędnych mniemań, brak zrozumienia, nieuświadamianie sobie czegoś czy niemożność przeżywania doświadczeń. Niezdawanie sobie sprawy z pewnych rzeczy może być kwestią potencjału bądź czasu i są to normalne przejawy człowieczeństwa. Niezdolność do doświadczania rzeczy również może być spowodowana pewnymi obiektywnymi przyczynami, ale tych rzeczy nie uznaje się za coś negatywnego, niepożądanego. Są przecież ludzie niezdolni do doświadczania rzeczy, ale w obliczu spraw, których nie rozumieją lub nie pojmują, albo też tych, których nie są w stanie sobie uświadomić czy doświadczyć, będą się modlić do Boga i szukać Jego intencji, czekać na Boże oświecenie i iluminację oraz podejmować kroki, by omawiać te sprawy z innymi i szukać rozwiązań. Jednak niektórzy ludzie są inni: nie mają ścieżki praktyki w odniesieniu do tych kwestii ani nie mają takiego nastawienia. Zamiast czekać, szukać rozwiązań lub znajdować ludzi, z którymi mogliby to omówić, wyrabiają sobie w sercach błędne mniemania, czując, że wydarzenia i okoliczności, jakie napotykają, nie odpowiadają ich pragnieniom, preferencjom lub wyobrażeniom, więc buntują się, są niezadowoleni, stawiają opór, skarżą się, sprzeciwiają się, protestują przeciwko Bogu i robią inne tego typu niepożądane rzeczy. Zrobiwszy je, nie myślą o nich zbyt wiele, nie przychodzą przed Boże oblicze w modlitwie, nie zastanawiają się nad sobą, żeby poznać własny stan i własne skażenie. Nie czytają słów Boga w poszukiwaniu Jego intencji, nie posługują się też Jego słowami, by rozwiązywać problemy, a tym bardziej nie poszukują rozwiązań wspólnie z innymi i nie rozmawiają z nimi. Upierają się przy tym, że ich przekonania są właściwe i słuszne, pielęgnując w sercach bunt i niezadowolenie, schwytani w pułapkę negatywnych, niepożądanych nastrojów. Gdy tkwią w więzach tych nastrojów, mogą być w stanie je stłumić i opierać się im przez dzień czy dwa, ale kiedy to trwa przez dłuższy czas, w ich umysłach wykluwa się wiele rzeczy takich jak ludzkie pojęcia i wyobrażenia, ludzka etyka, moralność, kultura i wiedza, ludzkie tradycje i tak dalej. Przez pryzmat tych rzeczy oceniają, kalkulują i pojmują problemy, z którymi się borykają, całkowicie usidleni przez szatana, doprowadzając w ten sposób do powstania różnych stanów niezadowolenia i buntu. Z tych zepsutych stanów wyłaniają się następnie różne błędne idee i punkty widzenia, nad którymi w głębi serca tracą kontrolę, szukają więc potem okazji, by dać temu upust. Kiedy ich serca przepełnia negatywne nastawienie, czy mówią: „Jestem pełen tego, co negatywne, nie powinienem odzywać się lekkomyślnie, żeby nikogo nie skrzywdzić. Jeśli poczuję, że muszę to z siebie wyrzucić, i nie będę się mógł powstrzymać, będę mówił do ściany lub znajdę kogoś, kto nie rozumie ludzkiej mowy?”. Czy mają w sobie tyle dobra, by tak postąpić? (Nie). A co robią? Szukają publiczności dla swoich negatywnych poglądów, uwag i nastrojów, wykorzystując sytuację do wyładowania różnych negatywnych nastrojów, takich jak niezadowolenie, bunt i uraza, jakie noszą w sercach. Uważają, że życie kościelne to najlepszy czas, by dać upust swojemu negatywnemu nastawieniu, niezadowoleniu i buntowi, ponieważ w kościele jest wielu słuchaczy, a ich słowa mogą sprawić, że inni również popadną w negatywne nastawienie, co wpłynie niekorzystnie na pracę kościoła. Oczywiście ci, którzy epatują swoim negatywnym nastawieniem, nie mogą się powstrzymać nawet za kulisami; zawsze dają upust swojej negatywności. Kiedy mają niewielu słuchaczy, trudno im o ekscytację, ale kiedy zbierają się wszyscy się, dodaje im to energii. Sądząc po nastrojach, stanach i innych cechach tych, którzy szerzą negatywność, ich celem nie jest pomoc ludziom w zrozumieniu prawdy, dostrzeżeniu tego, co nią jest, skorygowaniu błędnych mniemań i rozwianiu wątpliwości dotyczących Boga, poznaniu siebie, rozpoznaniu własnej skażonej istoty lub rozwiązaniu problemu buntu i zepsucia, tak aby nie sprzeciwiali się Bogu i nie opierali się Mu, ale raczej Mu się podporządkowali. Ich cele są zasadniczo dwojakie: z jednej strony szerzą negatywność, aby dać upust swoim nastrojom; z drugiej strony starają się zniechęcić więcej ludzi i wciągnąć ich w pułapkę opierania się Bogu i głośnego sprzeciwu wobec Niego. Dlatego szerzenie negatywności należy w życiu kościoła bezwzględnie ograniczyć.

(Zakres odpowiedzialności przywódców i pracowników (17), w: Słowo, t. 5, Zakres odpowiedzialności przywódców i pracowników)

Wszyscy ludzie tkwią w pewnych niewłaściwych stanach, takich jak zniechęcenie, słabość, przygnębienie i nadmierna wrażliwość; lub mają oni niegodziwe intencje; albo też ich pycha, samolubne pragnienia i interesy nie dają im spokoju; lub też myślą, że mają mały potencjał i doświadczają pewnych stanów zniechęcenia. Jeśli zawsze będziesz tkwił w takich stanach, będzie ci bardzo trudno uzyskać działanie Ducha Świętego. A jeśli będzie ci trudno uzyskać działanie Ducha Świętego, to nie będzie w tobie wielu aktywnych elementów, a elementy negatywne ujawnią się i będą cię niepokoić. Ludzie zawsze polegają na własnej woli, aby stłumić te negatywne i niekorzystne stany, ale czego by nie robili, nie mogą się ich pozbyć. Głównym tego powodem jest to, że ludzie nie mają trafnego rozeznania co do tych negatywnych i niekorzystnych rzeczy; nie widzą wyraźnie ich istoty. Bardzo utrudnia to ludziom zbuntowanie się przeciwko cielesności i szatanowi. Ponadto ludzie cały czas tkwią w tych negatywnych, melancholijnych i zdegenerowanych stanach i tylko próbują jakoś przez nie przebrnąć, a nie modlą się do Boga ani Go nie podziwiają. W rezultacie Duch Święty w nich nie działa, przez co nie są oni w stanie zrozumieć prawdy, brakuje im ścieżki we wszystkim, co robią, i żadnej sprawy nie widzą jasno. W twoim sercu jest zbyt wiele negatywnych i niekorzystnych rzeczy, i wypełniły one twoje serce, więc często jesteś zniechęcony, wpadasz w melancholijny nastrój, coraz bardziej oddalasz się od Boga i stajesz się coraz słabszy. Jeśli nie możesz uzyskać oświecenia i działania Ducha Świętego, to nie będziesz w stanie wyzwolić się z tych stanów, a twój stan zniechęcenia się nie zmieni, ponieważ jeśli Duch Święty w tobie nie działa, nie jesteś w stanie znaleźć właściwej ścieżki. Z tych dwóch powodów jest ci bardzo trudno porzucić stan zniechęcenia i wejść w stan normalny. Chociaż teraz znosicie niedogodności, ciężko pracujecie, podejmujecie duży wysiłek, jesteście w stanie wyrzec się rodziny i kariery oraz zrezygnować z wszystkiego, kiedy wypełniacie swój obowiązek, wasze stany zniechęcenia wciąż nie zostały prawdziwie przemienione. Jesteście uwikłani w zbyt wiele rzeczy, które powstrzymują was od dążenia do prawdy i praktykowania jej, takich jak wasze pojęcia, wyobrażenia, wiedza, filozofia funkcjonowania w świecie, samolubne pragnienia i skażone skłonności. Te niekorzystne rzeczy wypełniły wasze serca. Chociaż jesteście młodzi, wasze myśli są bardzo skomplikowane. Uważnie obserwujecie i badacie każde Moje słowo i każdy wyraz twarzy, a potem bez końca nad nimi rozmyślacie. Dlaczego tak się dzieje? Podążacie za Bogiem od kilku lat, ale jak dotąd nie dostrzegłem w was żadnego postępu ani zmiany. Serca ludzi są całkowicie zaprzątnięte szatańskimi sprawami. Jest to jasne dla wszystkich. Jeśli nie odetniesz się od tych rzeczy, jeśli nie będziesz w stanie odrzucić tych negatywnych stanów, wówczas nie będziesz w stanie przemienić się w osobę przypominającą dziecko i stanąć przed obliczem Boga w żywy, piękny, niewinny, prosty, prawdziwy i czysty sposób. Wtedy trudno ci będzie uzyskać dzieło Ducha Świętego bądź prawdę.

(Wolność i wyzwolenie można zyskać tylko przez odrzucenie skażonego usposobienia, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Zanim człowiek przyjmie Boży sąd i karcenie, wykształci w sobie wiele pojęć i niewłaściwych myśli, a także pewne negatywne stany. Oto jak wyraża się jeden z najczęstszych tego rodzaju stanów: „Poniosłem koszty na rzecz Boga i wykonałem swoje obowiązki; powinienem być więc przez Niego we wszystkim chroniony i błogosławiony. Dlaczego przydarzyły mi się nieszczęścia?”. To jest najczęściej spotykany stan. Jest również inny, objawiający się w ten sposób, iż na widok osób znajdujących się w dobrym położeniu i cieszących się życiem, człowiek, który sam zmaga się z trudnościami i ubóstwem, obwinia Boga o niesprawiedliwość. Może się również zdarzyć, że ludzie, widząc, jak inni osiągają lepsze wyniki w wykonywaniu swojego obowiązku, zaczynają odczuwać zazdrość i zniechęcenie. Przygnębia ich również to, że cudze rodziny żyją w harmonii i zgodzie, że inni mają lepszy charakter od nich, że wykonywanie obowiązku ich męczy lub że coś nie idzie po ich myśli. Krótko mówiąc: przygnębiają ich wszelkie okoliczności, które nie pasują do ich pojęć i wyobrażeń. Jeżeli człowiek tego pokroju ma charakter i jest zdolny przyjąć prawdę, to należy mu pomóc. O ile pojmuje on prawdę, można łatwo pozbyć się problemu negatywnego nastawienia. Jeżeli zaś nie poszukuje prawdy, wciąż jest przygnębiony i stale skrywa w sobie pojęcia dotyczące Boga, wówczas Bóg odsunie go na bocznicę i nie będzie już zaprzątać sobie nim głowy, Duch Święty nie czyni bowiem dzieła nadaremno. Tacy ludzie są zanadto uparci, nie przyjmują prawdy, stale żywią pojęcia o Bogu i stawiają własne żądania – jest to wysoce nierozsądne i w pewnym sensie znieczula ich rozum. Są oni w stanie pojąć prawdę, lecz jej nie akceptują. Czyż nie przypomina to trochę świadomego popełniania wykroczeń? Z tego względu Bóg już na nich nie zważa. Niektórzy mówią: „Często jestem przygnębiony i Bóg mnie ignoruje. To znaczy, że On mnie nie kocha!”. Te słowa są absurdalne. Czy wiesz, kogo miłuje Bóg? Wiesz, jak przejawia się Boża miłość? Wiesz, kogo Bóg nie kocha i kogo dyscyplinuje? Boża miłość rządzi się swoimi zasadami; nie jest taka, jak wyobrażają to sobie ludzie: okazująca im wieczną cierpliwość, miłosierdzie i łaskę, zbawiająca każdego bez względu na to, kim jest, przebaczająca wszystkim, niezależnie od popełnionych przez nich grzechów, i ostatecznie wprowadzająca każdego bez wyjątku do królestwa Bożego. Czyż nie są to tylko ludzkie pojęcia i wyobrażenia? Gdyby naprawdę tak było, Bóg nie musiałby czynić dzieła osądzania. Istnieją zasady dotyczące tego, jak Bóg zachowuje się wobec ludzi, którzy często są negatywnie nastawieni. Kiedy ludzie są ciągle zniechęceni, pojawia się problem. Bóg powiedział tak wiele i wyraził tak wiele prawd, że jeśli ktoś naprawdę w Niego wierzy, to po przeczytaniu Bożych słów i zrozumieniu prawdy, będzie w nim coraz mniej negatywnych rzeczy. Jeśli ludzie są zawsze zniechęceni, to pewne jest, że w ogóle nie akceptują prawdy, więc gdy tylko napotykają coś niezgodnego z ich własnymi pojęciami, stają się zniechęceni. Dlaczego nie szukają prawdy w słowach Boga? Dlaczego nie przyjmują prawdy? Z pewnością jest tak dlatego, że mają pojęcia i błędne zrozumienie Boga, a ponadto nigdy nie szukają prawdy. Czy zatem Bóg nadal będzie zwracał na nich uwagę, skoro w ten sposób podchodzą do prawdy? Czy tacy ludzie nie są głusi na głos rozsądku? Jaki jest stosunek Boga do takich osób? Odrzuca ich i ignoruje. Możesz wierzyć w dowolny sposób, w jaki sobie życzysz; od ciebie zależy, czy wierzysz, czy nie; jeśli naprawdę wierzysz i dążysz do prawdy, wtedy zyskasz prawdę; jeśli nie dążysz do prawdy, nie otrzymasz jej. Bóg traktuje każdego człowieka sprawiedliwie. Jeśli nie masz postawy akceptacji wobec prawdy, jeśli nie masz postawy podporządkowania, jeśli nie starasz się spełnić wymagań Bożych, to możesz wierzyć, jak chcesz; a jeśli wolisz odejść, możesz to zrobić od razu. Jeśli nie chcesz wypełniać swojego obowiązku, dom Boży nie zmusi cię do tego; możesz iść gdziekolwiek chcesz. Bóg nie nakłania takich ludzi do pozostania. Taka jest Jego postawa.

(Tylko pozbywając się własnych pojęć, możesz wkroczyć na właściwą ścieżkę wiary w Boga (3), w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Niektórzy ludzie, gdy przejawią odrobinę zepsucia, myślą sobie: „Znów sprzeciwiłem się Bogu. Wierzę w Boga od lat i jeszcze się nie zmieniłem. Bóg z pewnością już mnie nie chce!”. Popadają wówczas w poczucie beznadziei i tracą chęć do podążania za prawdą. Co sądzicie o takim podejściu? Ci ludzie sami zrezygnowali z prawdy i wierzą, że Bóg już ich nie chce. Czyż nie jest to niezrozumienie Boga? Takie negatywne podejście to najprostsza droga do tego, by dać się wykorzystać szatanowi. Szatan drwi z takich ludzi, mówiąc: „Ty głupcze! Bóg chce cię zbawić, a ty wciąż tak cierpisz! Po prostu się poddaj! Jeśli to zrobisz, Bóg cię wyeliminuje, a to tak jakby oddał cię w moje ręce. A ja zadręczę cię na śmierć!”. Kiedy szatan odniesie sukces, konsekwencje będą niewyobrażalne. W rezultacie bez względu na to, z jakimi trudnościami i z jakim zniechęceniem zmaga się dana osoba, nie może się poddać. Powinna szukać prawdy, by znaleźć rozwiązania, a nie bezczynnie czekać. W trakcie procesu rozwoju życiowego i zbawiania człowieka ludzie czasami obierają niewłaściwą ścieżkę, zbaczają z drogi albo zdarzają im się momenty, kiedy przejawiają stany i zachowania świadczące o niedojrzałości życiowej. Zdarzają im się chwile słabości i zniechęcenia, okresy, gdy mówią nieodpowiednie rzeczy, potykają się lub doznają porażki. W oczach Boga to wszystko jest normalne. On nie ma im tego za złe. Niektórzy uważają, że są zepsuci zbyt dogłębnie i nigdy nie będą w stanie zadowolić Boga, dlatego czują smutek i nienawidzą siebie. Bóg zbawia właśnie takich ludzi, którzy mają w sercu skruchę. Z drugiej strony przeważnie nie zbawia On ludzi, którzy sądzą, że nie potrzebują zbawienia Bożego, są dobrymi ludźmi i wszystko z nimi w porządku. Co takiego wam tutaj przekazuję? Jeśli ktoś rozumie, niech zabierze głos. (Musimy właściwie podchodzić do naszych przejawów zepsucia i skupić się na praktykowaniu prawdy, a wtedy otrzymamy zbawienie Boże. Jeśli stale niewłaściwie pojmujemy Boga, z łatwością popadniemy w stan beznadziei). Musisz mieć wiarę i mówić: „Choć teraz jestem słaby, potykałem się i upadałem, poprawię się, a pewnego dnia zrozumiem prawdę, zadowolę Boga i dostąpię zbawienia”. Trzeba mieć w sobie taką determinację. Bez względu na to, z jakimi trudnościami, przeciwnościami losu, porażkami czy potknięciami przyjdzie ci się zmierzyć, nie możesz popaść w zniechęcenie. Musisz wiedzieć, jakiego rodzaju ludzi Bóg zbawia. Ponadto jeśli czujesz, że nadal nie nadajesz się, by zostać zbawionym przez Boga, albo jeśli zdarza się, że popadasz w stany, których Bóg nienawidzi i które Go drażnią, lub jeśli bywa, że zachowujesz się niewłaściwie, a Bóg cię nie akceptuje lub wzgardza tobą, to nie ma znaczenia. Teraz wiesz i nie jest za późno. Jeśli tylko okażesz skruchę, Bóg da ci szansę.

(W wierze w Boga niezwykle ważne jest praktykowanie i doświadczanie Jego słów, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Jeśli bez względu na to, jakie problemy napotykasz, jesteś zniechęcony i słaby, nie masz żadnego świadectwa i nie współpracujesz w tym, co powinieneś robić i w czym powinieneś współpracować, dowodzi to, że nie masz Boga w swoim sercu i nie jesteś osobą, która kocha prawdę. Mniejsza o to, jak porusza ludzi działanie Ducha Świętego, już przez samo doświadczanie Bożego dzieła przez wiele lat i słuchanie tylu prawd, mając nieco sumienia i polegając na powściągliwości, ludzie powinni być w stanie spełnić przynajmniej minimalne standardy i nie być strofowani przez swoje sumienie. Ludzie nie powinni być tak odrętwiali i słabi jak teraz, a to, że są w takim stanie, jest po prostu nie do pomyślenia. Być może przeszliście przez ostatnie kilka lat w oszołomieniu, w ogóle nie dążąc do prawdy ani nie czyniąc żadnych postępów. Jeśli tak nie jest, to jak możecie nadal być tak odrętwiali, otępiali? Kiedy znajdujecie się w takim stanie, wynika to wyłącznie z waszej własnej głupoty i ignorancji i nie możecie winić nikogo innego. Prawda nie ceni jednych ludzi bardziej niż innych. Jeśli nie akceptujesz prawdy i nie szukasz jej w celu rozwiązania problemów, to jak możesz się zmienić? Niektórzy ludzie czują, że ich charakter jest zbyt marny i że brakuje im zdolności zrozumienia, więc ograniczają się i czują, że bez względu na to, jak bardzo będą dążyć do prawdy, nie będą w stanie spełnić Bożych wymagań. Myślą, że choćby nie wiem, jak się starali, jest to bezużyteczne i tyle, więc zawsze są negatywnie nastawieni i w rezultacie, nawet po latach wiary w Boga, nie zdobyli żadnej prawdy. Bez wykonywania ciężkiej pracy w dążeniu do prawdy, mówisz, że twój charakter jest zbyt słaby, dajesz sobie spokój i tkwisz w zniechęceniu. Wskutek tego nie rozumiesz prawdy, którą powinieneś rozumieć, ani nie praktykujesz prawdy w zakresie swoich możliwości – czyż nie jesteś kimś, kto sam sobie przeszkadza? Jeśli zawsze mówisz, że twój charakter nie jest wystarczająco dobry, czyż nie jest to unikanie i uchylanie się od odpowiedzialności? Jeśli jesteś w stanie cierpieć, zapłacić cenę i zyskać dzieło Ducha Świętego, to niechybnie będziesz w stanie zrozumieć pewne prawdy i wejść w pewne rzeczywistości. Jeżeli nie zdajesz się na Boga i nie polegasz na Nim, a rezygnujesz bez podejmowania wysiłku, bez płacenia ceny, i po prostu się poddajesz, to jesteś do niczego i nie masz ani krzty sumienia i rozumu. Bez względu na to, czy twój charakter jest marny, czy wybitny, jeśli masz choć odrobinę sumienia i rozumu, powinieneś właściwie wykonać to, co powinieneś zrobić, powinieneś zrealizować swoją misję; bycie dezerterem jest czymś potwornym i zdradą wobec Boga. Jest czymś nieodwracalnym. Dążenie do prawdy wymaga silnej woli, a ludzie zbyt negatywnie nastawieni lub słabi nic nie osiągną. Nie będą w stanie wierzyć w Boga aż do końca, a jeśli chcą uzyskać prawdę i osiągnąć zmianę usposobienia, mają na to jeszcze mniejszą nadzieję. Tylko ci, którzy są zdecydowani i dążą do prawdy, mogą ją uzyskać i być doskonaleni przez Boga.

(Część trzecia, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Każdy ma chwile negatywnego nastawienia; różnią się one intensywnością, czasem trwania i przyczynami. Niektórzy ludzie na ogół nie są negatywnie nastawieni, ale może im się to przydarzyć w obliczu porażki lub niepowodzenia. Inni mogą popaść w negatywizm z powodu jakichś błahych spraw, nawet jeśli chodzi tylko wypowiedziane przez kogoś słowa, które godzą w ich dumę. Niektórzy natomiast nastawiają się negatywnie z powodu tylko trochę niekorzystnych okoliczności. Czy tacy ludzie rozumieją, jak żyć? Czy posiadają wnikliwość? Czy mają szerokie horyzonty i są wielkoduszni, jak na normalnego człowieka przystało? Nie. Dopóki ktoś żyje ze skażonym usposobieniem, bez względu na okoliczności będzie często popadał w pewne negatywne stany. Oczywiście, jeśli dana osoba rozumie prawdę i jest przenikliwa, jej negatywne stany będą coraz rzadsze i będą stopniowo zanikać wraz ze wzrostem jej postawy, a ostatecznie znikną całkowicie. Ci, którzy nie kochają prawdy, którzy w ogóle jej nie akceptują, będą mieli coraz więcej negatywnych emocji, stanów oraz myśli i postaw, które będą stawały się tym poważniejszym problemem, im bardziej będą się nawarstwiać, a gdy rzeczy w końcu ich przytłoczą, ludzie ci nie będą w stanie się z nich otrząsnąć, co jest bardzo niebezpieczne. Dlatego też szybkie poradzenie sobie z negatywnym nastawieniem ma kluczowe znaczenie. Aby rozwiązać problem takiego nastawienia, należy proaktywnie poszukiwać prawdy. Czytanie i rozważanie słów Boga przy jednoczesnym trwaniu w stanie wyciszenia w Jego obecności doprowadzi do uzyskania oświecenia i iluminacji, a także pozwoli człowiekowi zrozumieć prawdę i przejrzeć istotę negatywnego nastawienia, a tym samym rozwiąże jego problem. Jeśli nadal trzymasz się swoich własnych pojęć i racjonalnych uzasadnień, to jesteś wyjątkowo głupi i umrzesz z powodu swojej głupoty i ignorancji. Do rozwiązywania problemu negatywnego nastawienia powinno się podchodzić aktywnie. Niektórzy ludzie uważają, że kiedy się ono pojawia, powinni je po prostu zignorować, bo kiedy znów poczują się szczęśliwi, ich negatywne nastawienie w naturalny sposób zamieni się w radość. To mrzonka, takie nastawienie nie zniknie automatycznie bez poszukiwania lub przyjęcia prawdy. Nawet jeśli o nim zapomnisz i niczego nie będziesz czuł, nie oznacza to, że podstawowa przyczyna twojego negatywnego nastawienia została usunięta. Gdy tylko pojawią się odpowiednie okoliczności, ponownie da o sobie znać, co jest częstym zjawiskiem. Jeśli ktoś jest mądry i ma rozum, to kiedy pojawia się negatywne nastawienie, powinien natychmiast szukać prawdy i zastosować metodę jej akceptacji, aby się z nim rozprawić. W ten sposób upora się z podstawową przyczyną takiego nastawienia. Wszyscy, którzy często przejawiają negatywne nastawienie, postępują tak, ponieważ nie potrafią przyjąć prawdy. Jeśli nie przyjmiesz prawdy, negatywne nastawienie przylgnie do ciebie jak diabeł; sprawi, że będziesz wiecznie zniechęcony, wywoła w tobie bunt, niezadowolenie i sprawi, że będziesz miał pretensje do Boga, aż w końcu wejdziesz z Nim w konflikt, sprzeciwisz się Mu i będziesz gardłował przeciwko Niemu – wtedy dotrzesz do końca, a twoje brzydkie oblicze zostanie obnażone. Ludzie zaczną cię demaskować, analizować i klasyfikować, i dopiero wtedy, w obliczu ponurej rzeczywistości, zaczniesz odczuwać wyrzuty sumienia. Upadniesz wtedy i zaczniesz bić się w piersi z rozpaczy. Czekaj tylko, aż spadnie na ciebie kara Boża! Negatywne nastawienie nie tylko osłabia ludzi, ale także powoduje, że narzekają na Boga, osądzają Go, zaprzeczają Mu, a nawet bezpośrednio sprzeciwiają się Mu i gardłują przeciw Niemu. Toteż, jeśli człowiek nie rozprawi się z problemem swojego negatywnego nastawienia na czas, to kiedy już wypowie on bluźniercze słowa i obrazi usposobienie Boga, konsekwencje będą bardzo poważne. Jeśli popadniesz w negatywne nastawienie i będziesz narzekać z powodu jakiegoś pojedynczego wydarzenia, jakiegoś zwrotu, jakiejś myśli lub jakiegoś punktu widzenia, oznacza to, że twoje zrozumienie tej sprawy jest zniekształcone i masz na jej temat własne pojęcia i wyobrażenia. Twoje spojrzenie na tę sprawę z pewnością nie jest zgodne z prawdą. W takiej sytuacji musisz szukać prawdy i w odpowiedni sposób się z tym zmierzyć, starając się szybko skorygować te błędne pojęcia i idee tak wcześnie, jak to możliwe, nie pozwalając, by krępowały cię one i sprowadziły na manowce, doprowadzając do buntu, niezadowolenia i żalu wobec Boga. Szybkie rozprawienie się z negatywnym nastawieniem jest kluczowe, a całkowite jego usunięcie jest również bardzo ważne. Oczywiście najlepszym sposobem na pozbycie się negatywnego nastawienia jest poszukiwanie prawdy, częstsze czytanie słów Boga i przychodzenie przed Jego oblicze w poszukiwaniu oświecenia. Może się zdarzyć, że przez jakiś czas nie będziesz w stanie odmienić swoich myśli i poglądów, ale przynajmniej powinieneś wiedzieć, że jesteś w błędzie, a twoje myśli są wypaczone. Dzięki temu te błędne myśli i poglądy przynajmniej nie wpłyną na twoją lojalność w wykonywaniu obowiązków, na twoją relację z Bogiem, a także nie powstrzymają cię przed przychodzeniem przed oblicze Boga, otwieraniem przed Nim swojego serca i modlitwą. Przynajmniej taki rezultat należy osiągnąć. Kiedy popadasz w negatywizm, jesteś buntowniczy i niezadowolony oraz masz pretensje do Boga, ale nie chcesz szukać prawdy, by znaleźć rozwiązanie tego problemu, uznając, że twoja relacja z Bogiem jest normalna, podczas gdy w rzeczywistości twoje serce jest daleko od Boga i nie chcesz już czytać Jego słów ani modlić się, czyż problem nie staje się poważny? Mówisz: „Bez względu na to, jak bardzo negatywnie jestem nastawiony, nie przeszkodziło mi to w wykonywaniu obowiązków i nie zaniedbałem tego, za co jestem odpowiedzialny. Jestem lojalny!”. Czy te słowa są uzasadnione? Jeśli często jesteś negatywnie nastawiony, to nie jest to kwestia zepsutego usposobienia, wskazuje to na poważniejsze problemy, na to, że żywisz pewne wyobrażenia o Bogu, źle Go rozumiesz i stworzyłeś bariery między sobą a Bogiem. Jeśli nie szukasz prawdy, aby to zmienić, jest to bardzo niebezpieczne. Jak człowiek może zagwarantować, że do końca będzie lojalnie wykonywał swoje obowiązki i nie będzie w tym niedbały, jeśli często jest negatywnie nastawiony? Czy negatywne nastawienie może minąć lub zniknąć samoistnie, jeśli człowiek sam się z nim nie upora? Jeśli ktoś w porę nie szuka prawdy, aby znaleźć rozwiązanie, negatywne nastawienie będzie się narastać i tylko będzie się pogarszać. Jego konsekwencje staną się jeszcze bardziej zgubne. Sytuacja zdecydowanie nie pójdzie w dobrym kierunku, a jedynie się pogorszy. Dlatego, gdy pojawia się negatywne nastawienie, musisz szybko szukać prawdy, aby temu zaradzić, bowiem tylko w ten sposób będziesz w stanie dobrze wykonywać swoje obowiązki. Uporanie się z negatywnym nastawieniem jest kluczowe, nie można z tym zwlekać!

(Zakres odpowiedzialności przywódców i pracowników (17), w: Słowo, t. 5, Zakres odpowiedzialności przywódców i pracowników)

Ludzie często tkwią w takim stanie. Albo dążą tylko do błogosławieństw i korony, albo – po doznaniu kilku porażek – myślą, że nie staną na wysokości zadania i że Bóg już wydał werdykt w ich sprawie. Jest to czymś niewłaściwym. Jeśli jesteś w stanie w porę odwrócić bieg rzeczy, odmienić swoje serce i swój umysł, wyrzec się zła, które popełniłeś własnymi rękoma, wrócić do Boga, wyznać swoje winy i okazać Bogu skruchę, przyznać, że twoje działania i ścieżka, którą kroczysz, są niewłaściwe i przyznać się do swoich porażek, a następnie praktykować w zgodzie ze ścieżką, jaką wskazał ci Bóg, nie rezygnując z dążenia do prawdy bez względu na to, jak jesteś zbrukany, to postępujesz słusznie. Doświadczając zmian swojego usposobienia i dostępując zbawienia, ludzie z konieczności napotykają wiele trudności. Na przykład są to myśli, przekonania, wyobrażenia i zepsute skłonności ludzi, ich wiedza, talenty czy też ich różne problemy i wady, albo niemożność podporządkowania się sytuacjom, w jakich stawia ich Bóg. Musisz toczyć walkę z wszelkiego rodzaju trudnościami. Gdy już przezwyciężysz te rozliczne trudności i wyrwiesz się z tych stanów, a wojna w twoim sercu ustanie, będziesz posiadać prawdorzeczywistość, nie będziesz już spętany tymi rzeczami, zostaniesz uwolniony i wyzwolony. Zanim ludzie odkryją problemy w sobie samych, często w ramach tego procesu napotykają jeden problem, a mianowicie myślą, że są lepsi od innych i otrzymają błogosławieństwa, nawet wówczas, gdy nikt inny ich nie otrzyma – zupełnie tak jak Paweł. Gdy odkrywają swoje trudności, mają się za nic i myślą, że to już dla nich jest koniec. Zawsze pojawiają się dwie skrajności. Musisz przezwyciężyć obie te skrajności, żebyś nie zbaczał ani w jedną, ani w drugą stronę. Gdy napotykasz jakąś trudność, nawet mając świadomość, że dany problem jest wyjątkowo zawiły i trudno go będzie rozwiązać, powinieneś stawić mu czoła w odpowiedni sposób, przyjść do Boga i poprosić Go o pomoc, a następnie szukać prawdy, przeżuwać ten problem kawałek po kawałku – jak mrówki obgryzające kość – i skorygować ten stan. Musisz okazać skruchę przed Bogiem. Skrucha dowodzi, że masz serce akceptujące prawdę i postawę posłuszeństwa, a więc jest nadzieja, że pozyskasz prawdę. A jeśli w tym samym czasie pojawią się nowe trudności, nie obawiaj się. Od razu pomódl się do Boga i na Nim polegaj; Bóg potajemnie cię obserwuje i czeka na ciebie, a jeśli tylko nie porzucasz przestrzeni, strumienia i zakresu Jego dzieła zarządzania, istnieje dla ciebie nadzieja – bezwzględnie nie wolno ci się poddawać. Jeśli przejawiasz tylko zwykłe zepsute usposobienie, to pod warunkiem, że potrafisz to zrozumieć i zaakceptować prawdę oraz ją praktykować, to nadejdzie dzień, w którym te problemy zostaną rozwiązane. Musisz w to wierzyć. Bóg jest prawdą – dlaczego miałbyś się bać, że ten twój mały problem nie może zostać rozwiązany? Ze wszystkim tym można się uporać, więc czemu się zniechęcasz? Bóg z ciebie nie zrezygnował, czemu więc ty rezygnujesz z siebie? Nie powinieneś się poddawać ani zniechęcać. Powinieneś właściwie stawić czoła problemowi. Musisz znać zwykłe prawidła dotyczące wejścia w życie i umieć dostrzec przejawy zepsutego usposobienia, a także postrzegać okazjonalne zniechęcenie, słabość i zagubienie jako coś normalnego. Zmiana swojego zepsutego usposobienia jest długim i monotonnym procesem. Jeśli masz co do tego jasność, będziesz w stanie właściwie podejść do problemów. Czasem twoje zepsute usposobienie przejawia się drastycznie i budzi we wszystkich wokół obrzydzenie, a ty odczuwasz nienawiść do siebie samego. Czasem postępujesz zbyt swobodnie i Bóg cię dyscyplinuje. Nie ma się czego bać. Jeśli tylko Bóg cię dyscyplinuje, troszczy się o ciebie i chroni cię, wciąż działa w tobie i stale jest przy tobie, to znaczy, że z ciebie nie zrezygnował. Nawet jeśli chwilami czujesz, że Bóg cię opuścił, a ty pogrążyłeś się w ciemności, nie bój się: dopóki wciąż żyjesz i nie trafiłeś do piekła, nadal masz szansę. Jeśli jednak jesteś jak Paweł, który uparcie kroczył ścieżką antychrysta i ostatecznie zaświadczył, że dla niego życie to chrystus, to jesteś skończony. Jeśli jesteś w stanie oprzytomnieć, to nadal masz szansę. Jaką masz szansę? Chodzi o to, że możesz stanąć przed obliczem Boga i nadal możesz modlić się do Niego i szukać odpowiedzi, mówiąc: „Boże! Proszę, oświeć mnie, abym zrozumiał ten aspekt prawdy i ten aspekt ścieżki praktykowania”. Dopóki jesteś jednym z wyznawców Boga, masz nadzieję na zbawienie i szansę na dotrwanie do samego końca. Czy te słowa są wystarczająco jasne? Czy nadal macie skłonność do zniechęcenia? (Nie). Kiedy ludzie rozumieją intencje Boże, kroczą szeroką ścieżką. Jeśli nie rozumieją intencji Bożych, ich ścieżka jest wąska, a w ich sercach panuje ciemność i nie mają dokąd iść. Ci, którzy nie rozumieją prawdy, są ograniczeni, zawsze dzielą włos na czworo, zawsze narzekają na Boga i źle Go rozumieją. W rezultacie im dalej idą, tym bardziej ich ścieżka się zaciera. W rzeczywistości ludzie nie rozumieją Boga. Gdyby Bóg traktował ludzi tak, jak to sobie wyobrażają, rasa ludzka już dawno zostałaby zniszczona.

(Jak zidentyfikować naturoistotę Pawła, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Ludzie posiadają szatańską naturę; kierując się w życiu szatańskim usposobieniem, trudno jest uniknąć popadania w negatywne stany. Zwłaszcza gdy ktoś nie rozumie prawdy, negatywne nastawienie staje się powszechnym zjawiskiem. Każdy ma chwile, w których popada w negatywny stan; niektórym zdarza się to częściej, innym rzadziej, niektórym na dłuższy czas, a innym na krótszy. Postawy ludzi bywają różne, podobnie jak ich negatywne stany. Osoby posiadające lepszą postawę doświadczają lekko negatywnego nastawienia tylko w obliczu prób, podczas gdy osoby o słabszej postawie, wciąż nierozumiejące prawdy, nie są w stanie dostrzec, kiedy inni szerzą pewne pojęcia lub wypowiadają absurdy. Może to ich zaniepokoić i na nich wpłynąć, przez co przyjmą negatywne nastawienie. Może doprowadzić do tego każdy pojawiający się problem, nawet błahe sprawy, o których nie warto wspominać. Jak należy rozwiązać problem częstego przyjmowania negatywnego nastawienia? Jeśli ludzie nie wiedzą, jak szukać prawdy, jak jeść i pić słowa Boże lub modlić się do Boga, staje się to bardzo problematyczne; mogą polegać jedynie na wsparciu i pomocy braci i sióstr. Jeśli nikt nie jest w stanie takiej osobie pomóc lub jeśli nie przyjmuje ona pomocy, jej nastawienie może być tak negatywne, że nie będzie ona w stanie go porzucić, a nawet może przestać wierzyć. Słuchajcie, to jest bardzo niebezpieczne dla kogoś, kto zawsze ma swoje wyobrażenia i łatwo popada w negatywny stan. Bez względu na to, jak omawia się prawdę z takimi ludźmi, oni jej nie akceptują, zawsze upierając się, że ich własne pojęcia i wyobrażenia są poprawne; są to ludzie stwarzający wielkie problemy. Bez względu na to, jak bardzo negatywne jest twoje nastawienie, powinieneś w głębi serca zrozumieć, że posiadanie pojęć nie oznacza, że są one zgodne z prawdą, oznacza natomiast, że jest jakiś problem z twoim pojmowaniem. Jeśli masz choć trochę rozumu, nie powinieneś rozpowszechniać tych pojęć; jest to minimum, którego ludzie powinni przestrzegać. Jeśli masz choć odrobinę bogobojne serce i potrafisz przyznać, że jesteś wyznawcą Boga, powinieneś szukać prawdy, aby skorygować swoje pojęcia, podporządkować się prawdzie i unikać powodowania zakłóceń i wywoływania niepokojów. Jeśli nie możesz tego zrobić i upierasz się przy rozpowszechnianiu pojęć, to znaczy, że straciłeś rozum; jesteś nienormalny, opętany przez demony, nie panujesz nad sobą i demony cię kontrolują; wypowiadasz się i rozpowszechniasz te pojęcia bez względu na wszystko – nic nie da się na to poradzić, to dzieło złych duchów. Jeśli masz trochę sumienia i rozumu, powinieneś być w stanie to zrobić: nie szerzyć pojęć i nie przeszkadzać braciom i siostrom. Nawet jeśli masz negatywne nastawienie, nie powinieneś robić rzeczy, które krzywdzą braci i siostry, powinieneś po prostu dobrze wykonywać swój obowiązek, robić, co do ciebie należy, i upewnić się, że nie masz powodów do wyrzutów sumienia. To jest podstawowy standard bycia człowiekiem. Nawet jeśli czasem twoje nastawienie jest negatywne, ale nie zrobiłeś niczego, by przekroczyć granice, Bóg nie będzie robił ci za to awantury. Jeśli posiadasz sumienie i rozum, jesteś w stanie modlić się do Boga, polegać na Nim i szukać prawdy, to ostatecznie dojdziesz do zrozumienia prawdy i zmienisz się na lepsze. Co powinieneś zrobić, jeśli spotyka cię coś poważnego, na przykład zostajesz zwolniony lub wyeliminowany, ponieważ jako przywódca nie wykonywałeś rzeczywistej pracy, i czujesz, że nie ma dla ciebie nadziei na zbawienie, popadasz więc w negatywne nastawienie – na tyle negatywne, że nie możesz się z tego otrząsnąć, czujesz, że jesteś potępiony i przeklęty, wyrabiasz sobie błędne wyobrażenia i zaczynasz skarżyć się na Boga? Bardzo łatwo sobie z tym poradzić – znajdź ludzi, którzy rozumieją prawdę, rozmawiaj z nimi i szukaj rozwiązań, dziel się z nimi, tym, co masz w sercu, a co jeszcze ważniejsze, przychodź przed Boże oblicze i szczerze przedstaw w modlitwie te chwile negatywizmu i słabości, jak również niektóre z tych kwestii, których nie rozumiesz i z którymi nie potrafisz sobie poradzić. nie Przedstaw je po kolei, rozmawiaj z Bogiem i niczego nie ukrywaj. Jeśli są jakieś sprawy, których nie możesz zdradzić innym, tym bardziej musisz przyjść przed Boże oblicze, by się modlić. Niektórzy pytają: „Czy mówienie do Boga nie prowadzi do potępienia?”. A czy nie sprzeciwiłeś się już wielokrotnie Bogu i nie zasłużyłeś na Jego potępienie? Po co zadręczasz się tą jedną, dodatkową rzeczą? Czy myślisz, że jeśli czegoś nie powiesz, Bóg nie będzie o tym wiedział? On wie o wszystkim, co myślisz. Powinieneś szczerze rozmawiać z Bogiem, otworzyć przed Nim swoje serce i zgodnie z prawdą przedstawiać swoje problemy i stany. Możesz mówić Bogu o swojej słabości, swoim buncie, a nawet przedstawić Mu swoje skargi; nawet jeśli chcesz to tylko z siebie wyrzucić, w porządku, Bóg tego nie potępi. Dlaczego tego nie zrobi? Bóg zna postawę człowieka; zna twoja postawę nawet, jeśli z Nim nie rozmawiasz. Rozmawiając z Bogiem z jednej strony zyskujesz szansę, by się przed Nim odkryć i otworzyć, z drugiej strony pokazuje to też, że przyjmujesz wobec Niego postawę podporządkowania, a przynajmniej pozwalasz Bogu zobaczyć, że twoje serce nie jest dla Niego zamknięte – po prostu jesteś słaby, nie masz wystarczającej postawy, aby przezwyciężyć ten problem, to wszystko. Nie masz zamiaru stawiać oporu, przejawiasz chęć podporzadkowania się, tylko twoja postawa jest zbyt niedojrzała i nie jesteś w stanie udźwignąć tego problemu. Kiedy w pełni otwierasz swoje serce przed Bogiem i jesteś w stanie szczerze z Nim rozmawiać, chociaż w twoich wypowiedziach mogą pobrzmiewać słabość i skargi, a zwłaszcza negatywne nastawienie i nieprzyjazne słowa, jest w tym jedna właściwa rzecz: przyznajesz, że posiadasz zepsute usposobienie i że jesteś istotą stworzoną, nie podważasz tożsamości Boga jako Stwórcy ani nie zaprzeczasz, że relacja między tobą a Bogiem jest relacją między istotą stworzoną a Stwórcą. Powierzasz Bogu rzeczy, które najtrudniej jest ci przezwyciężyć, rzeczy, które najbardziej cię osłabiają, i mówisz Bogu o wszystkich swoich najskrytszych uczuciach – to pokazuje twoje nastawienie. Niektórzy ludzie mówią: „Raz pomodliłem się do Boga i nie rozwiązało to problemu mojego negatywnego nastawienia. Nadal nie mogę go przezwyciężyć”. Nieważne, po prostu musisz gorliwie szukać prawdy. Bez względu na to, jak dużo rozumiesz, Bóg będzie cię stopniowo wzmacniał i nie będziesz już tak słaby jak na początku. Bez względu na to, jak słaby jesteś, jak negatywna jest twoja postawa, jak bardzo narzekasz i ile masz w sobie niepożądanych emocji, rozmawiaj z Bogiem, nie traktuj Go jak kogoś z zewnątrz. Możesz coś ukrywać przed kimkolwiek innym, ale nie ukrywaj niczego przed Bogiem, ponieważ On jest twoim jedynym oparciem, a także twoim jedynym zbawieniem. Te problemy można rozwiązać tylko przychodząc przed Boże oblicze; poleganie na ludziach jest bezużyteczne. Zatem ci, którzy doświadczając negatywnego nastawienia i słabości przychodzą przed oblicze Boga i polegają na Nim, są najmądrzejsi. Tylko głupi i uparci ludzie, gdy stają w obliczu ważnych i krytycznych wydarzeń i potrzebują otworzyć swoje serca przed Bogiem, coraz bardziej oddalają się od Niego i unikają Go, knując intrygi w swoich umysłach. Jaki jest rezultat tych wszystkich intryg? Ich negatywne nastawienie i narzekanie przeradzają się w sprzeciw, a sprzeciw przeradza się w konflikt z Bogiem i gardłowanie przeciw Niemu. Ludzie ci zupełnie nie są zdolni do pogodzenia się z Bogiem, a ich relacja z Nim zostaje całkowicie zerwana. Kiedy jednak doświadczasz takiego negatywnego nastawienia i takiej słabości, to jeśli zdecydujesz się nadal przychodzić przed oblicze Boga, by szukać prawdy, i postanowisz podporządkować się Bożym zarządzeniom i ustaleniom, a także przyjmiesz prawdziwie uległą postawę, to Bóg, widząc, że nadal szczerze chcesz Mu się podporządkować, nawet gdy jesteś negatywnie nastawiony i słaby, będzie wiedział, jak tobą pokierować, by wyprowadzić cię z twojego negatywnego stanu i twojej słabości. Po takich doświadczeniach wzbudzisz w sobie prawdziwą wiarę w Boga i będziesz czuł, że bez względu na to, jakie trudności napotkasz, jeśli tylko będziesz szukał Boga i czekał na Niego, On przygotuje dla Ciebie drogę wyjścia, choć nawet nie będziesz o tym wiedział, i nieświadomy niczego zobaczysz, że sytuacja się zmieniła, a ty nie jesteś już słaby, tylko silny, a twoja wiara w Boga wzmocniła się. Kiedy zastanowisz się nad tymi wydarzeniami, poczujesz, jak dziecinna była wówczas twoja słabość. W rzeczywistości ludzie są właśnie tacy dziecinni i bez Bożego wsparcia nigdy nie wyrośliby ze swojej dziecinności i ignorancji. Tylko kiedy podczas doświadczania tych rzeczy stopniowo akceptujesz suwerenną władzę Boga i podporządkowujesz się jej, kiedy pozytywnie i aktywnie stawiasz czoła tym faktom, szukasz zasad i Bożych intencji, nie unikasz już Boga, nie oddalasz się od Niego, ani nie buntujesz się przeciwko Niemu, ale stajesz się coraz bardziej podporządkowany, coraz mniej buntowniczy, coraz bliższy Bogu i coraz bardziej zdolny do tego, by się Mu podporządkować – tylko dzięki takiemu doświadczaniu będziesz się stopniowo rozwijać i dojrzewać, i osiągniesz postawę człowieka w pełni dorosłego.

(Zakres odpowiedzialności przywódców i pracowników (17), w: Słowo, t. 5, Zakres odpowiedzialności przywódców i pracowników)

Nie bądź biernym wyznawcą Boga i nie podążaj tylko za tym, co budzi twoją ciekawość. Nie będąc ani zimnym, ani gorącym, doprowadzisz samego siebie do ruiny i opóźnisz swoje życie. Musisz wyzbyć się takiej bierności oraz bezczynności i stać się biegłym w dążeniu do osiągnięcia pozytywnych rzeczy i pokonywaniu własnych słabości, abyś mógł zyskać prawdę i ją urzeczywistniać. Nie ma niczego przerażającego w twoich słabościach, a twoje niedociągnięcia nie są twym największym problemem. Twoim największym problemem i największym niedociągnięciem jest to, że nie jesteś ani zimny, ani gorący oraz twój brak chęci do poszukiwania prawdy. Największym problemem was wszystkich jest bojaźliwa mentalność, przez którą jesteście zadowoleni z obecnego stanu rzeczy i tylko biernie czekacie. To jest wasza największa przeszkoda i największy przeciwnik waszego dążenia do osiągnięcia prawdy.

(Doświadczenia Piotra: jego znajomość karcenia i sądu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Musisz dotrzeć do punktu, w którym bez względu na napotkane okoliczności twoja determinacja nie ulegnie zmianie. Tylko wówczas będziesz kimś, kto rzeczywiście miłuje prawdę i do niej dąży. Jeżeli w sytuacji gdy coś ci się przydarza i napotykasz drobne trudności, wycofujesz się, zniechęcasz i stajesz się przygnębiony oraz tracisz determinację, to czegoś tu brakuje. Musisz być silny jak ktoś, kto jest gotowy położyć na szali swoje życie i powiedzieć: „Bez względu na to, co się stanie, nawet gdybym miał umrzeć, nie porzucę prawdy ani mojego celu, jakim jest dążenie do niej”. Wówczas nic cię nie powstrzyma. Jeśli naprawdę napotkasz trudności i zostaniesz zapędzony w kozi róg, Bóg podejmie działanie. Ponadto musisz rozumować następująco: „Każda rzecz, jaka mnie spotyka, stanowi lekcję, którą muszę sobie przyswoić, dążąc do prawdy – Bóg to zaaranżował. Może i jestem słaby, lecz nie zniechęcony, i dziękuję Bogu za to, że dał mi sposobność przyswojenia sobie owych lekcji. Jestem wdzięczny Bogu za to, że postawił mnie w tej sytuacji. Nie mogę porzucić mojego postanowienia, by podążać za Bogiem i uzyskać prawdę. Gdybym z tego zrezygnował, byłoby to równoznaczne z poddaniem się szatanowi, zniszczeniem siebie i zdradzeniem Boga”. Oto, jakiego rodzaju determinacją musisz się wykazać. Niezależnie od tego, jakie drobnostki napotkasz, wszystkie one są jedynie niewielkimi epizodami w rozwoju twojego życia. Nie możesz pozwolić, by zablokowały one kierunek twoich postępów. Kiedy napotykasz trudności, możesz poszukiwać i czekać, lecz kierunek twoich postępów nie może się zmienić, czyż nie? (Racja). Bez względu na to, co mówią inni ludzie ani jak cię traktują, i niezależnie od tego, jak Bóg z tobą postępuje, twoja determinacja nie może ulec zmianie. Jeżeli Bóg stwierdzi: „Ty w ogóle nie przyjmujesz prawdy, nienawidzę cię”, ty zaś powiesz: „Bóg mnie nienawidzi, więc jaki sens ma moje życie? Równie dobrze mogę umrzeć i mieć to już za sobą!” – będzie to znaczyło, że nie rozumiesz Boga. To prawda, że Bóg cię nienawidzi, ty jednak powinieneś walczyć dalej, przyjąć prawdę i wypełniać swój obowiązek. Nie będziesz wówczas kimś, kto do niczego się nie nadaje, a Bóg nie odrzuci cię z pogardą. W tej chwili wasza postawa nadal jest zbyt nikła i nie osiągnęliście jeszcze poziomu, jakiego Bóg wymaga, byście mogli być poddani próbie. Co jest jedyną rzeczą, jaką możecie zrobić? Musisz się modlić: „Boże, proszę Cię, poprowadź mnie i oświeć, tak abym pojął Twoje intencje, zyskał wiarę i wytrwałość, by kroczyć ścieżką dążenia do prawdy, i abym bał się Boga i unikał zła. Chociaż jestem słaby, a moja postawa jest niedojrzała, błagam Cię, abyś dał mi siłę i chronił mnie, tak bym mógł podążać za Tobą do samego końca”. Musisz często stawać przed obliczem Boga, by oddawać się modlitwie. Może i inni ludzie łakną światowych rzeczy, dogadzają swemu ciału i podążają za światowymi trendami, ale ty nie powinieneś im towarzyszyć – po prostu skoncentruj się na wykonywaniu swoich obowiązków. Gdy inni się zniechęcają i nie wykonują swoich obowiązków, nie możesz odczuwać skrępowania i powinieneś szukać prawdy, aby im pomóc. Kiedy inni pozwalają sobie na wygody, nie wolno ci im zazdrościć – troszcz się jedynie o to, by żyć przed obliczem Boga. Gdy inni dążą do sławy, korzyści i statusu, powinieneś się za nich modlić i pomagać im, powinieneś wyciszyć swoje serce przed Bogiem i nie pozwolić, by te rzeczy na ciebie wpływały. Bez względu na to, co się wokół ciebie dzieje, powinieneś modlić się do Boga w każdej sprawie. Powinieneś stale poszukiwać prawdy, być powściągliwym, dbać o to, by żyć w obecności Boga i mieć z Nim normalną relację. Bóg nieustannie obserwuje ludzi, a Duch Święty czyni w nich swoje dzieło.

(Tylko często żyjąc przed obliczem Boga można mieć z Nim normalną relację, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Niektórzy ludzie mają poczucie, że po kilku latach wiary w Boga ich usposobienie nie uległo zmianie, i z tego powodu stają się zniechęceni. Mimo to nadal są w stanie wykonywać swoje obowiązki z nastawieniem: „pozostanę lojalny wobec Boga do samego końca, bez względu na to, jaki będzie wynik”. Mówię, że to jest zmiana, ale oni sami nie potrafią tego dostrzec. Jeśli uważnie się sobie przyjrzysz, to tak naprawdę powinieneś być w stanie dostrzec, że część twojego zepsutego usposobienia już uległa zmianie. Jednak ty zawsze dokonujesz samooceny, za kryterium obierając najwyższy wymagany standard, w rezultacie czego nie tylko nie jesteś w stanie go spełnić, ale także zaprzeczasz zmianom, które już w tobie zaszły. To jest odchylenie, które można spotkać u ludzi. Jeśli naprawdę jesteś kimś, kto potrafi odróżnić to, co słuszne, od tego, co niesłuszne, to równie dobrze możesz wnikliwie przyjrzeć się temu, pod jakimi względami się zmieniłeś. Nie tylko dostrzeżesz w sobie zmiany, ale także odnajdziesz ścieżkę praktyki na przyszłość. Wtedy zobaczysz, że dopóki usilnie starasz się dążyć do prawdy, wciąż jest dla ciebie nadzieja na osiągnięcie zmiany usposobienia i dostąpienie zbawienia, i że nie jesteś kimś, dla kogo nie ma już nadziei. Mówię ci to teraz: dla tych, którzy potrafią właściwie podejść do swoich problemów i którzy potrafią poszukiwać prawdy, by te problemy rozwiązać, jest nadzieja na zbawienie i mogą oni wyrwać się ze zniechęcenia. Porzucasz prawdę, ponieważ wierzysz, że nie ma już dla ciebie nadziei. Dla jakiego rodzaju człowieka jest jeszcze nadzieja, a dla jakiego nie ma już nadziei? To jest prawda, co do której powinieneś posiadać przynajmniej pewne zrozumienie. Dopóki ludzie sami nie porzucą prawdy, Bóg będzie ich zbawiał w jak największym stopniu. Czy ty faktycznie tego nie rozumiesz? Być zdezorientowanym w kwestii najbardziej fundamentalnej prawdy – czyż nie jesteś zbyt wielkim głupcem i ignorantem? Powiedziano już wcześniej: „Bez względu na czas dążenie do zmiany usposobienia jest zawsze słuszne”. Czy zapomniałeś o tych słowach? Pamiętasz tylko, że Bóg powiedział kiedyś, iż tych, którzy mogą zostać zbawieni, jest bardzo niewielu, i dlatego myślisz, że nie ma dla ciebie nadziei. Czy nie możesz wykazać się odrobiną determinacji? Nie wydawaj na siebie wyroku, uznając, że nie jesteś w stanie praktykować prawdy. To, że jesteś tak zniechęcony, pokazuje, iż zrezygnowałeś z okazji do praktykowania prawdy. Jeśli rezygnujesz z dążenia do prawdy, czy nadal możesz ją zyskać? Czy nadal możesz dostąpić zbawienia? Jeśli nie, to jakie znaczenie ma twoja wiara w Boga? Gdy zrezygnujesz z dążenia do prawdy, to, co negatywne, w naturalny sposób zawładnie twoim sercem – jak miałbyś nie być zniechęcony? Jeśli będziesz trzymał się prawdy, nie spoczniesz, dopóki jej nie zyskasz, i będziesz starał się jej poszukiwać, by rozwiązać własne problemy, w naturalny sposób rozwiniesz w sobie determinację, by dążyć do zmiany usposobienia. Dlatego wciąż ci powtarzam: musisz traktować siebie samego właściwie i nie wolno ci porzucić prawdy.

(Boże omówienie)

Zmiana usposobienia nie następuje z dnia na dzień, nie jest też czymś, co można osiągnąć mając kilkuletnie doświadczenie. Są osoby, które przystępując do zmiany swoich złych nawyków, często ponoszą porażkę, potykają się i myślą: „Koniec ze mną. Jestem beznadziejny. Zmiana usposobienia nie jest dla mnie; to niemożliwe, bym się zmienił. Skoro tak trudno jest mi pokonać nawet drobne wady czy złe nawyki, to czy zmiana mojego usposobienia nie będzie dla mnie czymś jeszcze trudniejszym?”. Osoby te stają się zniechęcone, czują, że nie ma dla nich nadziei, i przez długi czas nie chcą jeść i pić Bożych słów. Ilekroć ktoś je przycina, czują się rozdrażnione i zniechęcone, niechętnie wykonują swoje obowiązki, a prawda zupełnie ich nie interesuje. Co to za stan? To poważny problem. Czy kiedykolwiek zdarzyło wam się doświadczyć czegoś takiego? Czy obawiacie się, że podczas procesu zdobywania doświadczenia życiowego będziecie stale zniechęceni, słabi, nieudolni i potykający się? Bez względu na to, czy się boisz, czy nie, faktem jest, że zmiana usposobienia nie następuje z dnia na dzień. Wynika to z tego, że zmiana usposobienia zaczyna się od samego korzenia skażonej natury ludzkości i stanowi radykalną i całkowitą transformację. To tak, jakby ktoś zachorował na raka i pojawił się u niego guz: taka osoba musi zostać poddana operacji usunięcia nowotworu, znieść wiele cierpienia, a cały ten proces jest bardzo skomplikowany. W procesie zmiany usposobienia możesz być zmuszony wiele przejść, zanim zrozumiesz choć odrobinę prawdy czy uzyskasz jakikolwiek aspekt zmiany usposobienia; być może w twoim doświadczeniu pojawi się też wielu ludzi, wiele wydarzeń, spraw i rozmaitych okoliczności, a także postawisz wiele błędnych kroków, nim wreszcie dokonasz niewielkiej zmiany. Owa zmiana jest cenna bez względu na swoją skalę, jest ceniona i upamiętniona w oczach Boga, jako że wiele dla niej wycierpiałeś i zapłaciłeś za nią wysoką cenę. Bóg bada głębię ludzkich serc, zna myśli, pragnienia i słabości człowieka, a przede wszystkim wie, czego ów potrzebuje. By podążać za Bogiem praktycznym, musimy podjąć takie postanowienie: Bez względu na to, jak poważne warunki napotykamy, z jakimi borykamy się trudnościami ani jak bardzo jesteśmy słabi czy negatywnie nastawieni, nie możemy stracić wiary w naszą zmianę usposobienia ani w słowa wypowiedziane przez Boga. Bóg złożył ludzkości obietnicę, a to wymaga od ludzi determinacji, wiary i wytrwałości. Bóg nie lubi tchórzy – lubi ludzi zdecydowanych. Nawet jeżeli ujawniłeś wiele zepsucia, wiele razy obrałeś złą drogę, popełniłeś dużo wykroczeń, narzekałeś na Boga lub w sferze religii sprzeciwiłeś się Bogu lub skrywałeś w sercu bluźnierstwo przeciwko Niemu i tak dalej – Bóg na to wszystko nie patrzy. Boga interesuje jedynie to, czy człowiek dąży do prawdy i czy pewnego dnia będzie w stanie się zmienić. W Biblii zawarta jest historia o powrocie syna marnotrawnego – dlaczego Pan Jezus posłużył się tą przypowieścią? Uczynił to po to, by ludzie pojęli, że Boży zamiar zbawienia ludzkości jest szczery i że Bóg daje im sposobność do okazania skruchy i do zmiany. Przez cały ten proces Bóg obdarza człowieka zrozumieniem, dobrze znając jego słabości i jego stopień skażenia. Wie, że ludzie będą się potykać i upadać. Podobnie jak dziecko uczące się chodzić, które bez względu na to, jak bardzo jest silne fizycznie, i tak w którymś momencie upada, popełnia błędy, potyka się i wpada na różne przedmioty. Bóg rozumie każdego człowieka tak, jak matka rozumie swoje dziecko. On pojmuje trudności, słabości i potrzeby każdej osoby. Co więcej, Bóg rozumie, z jakimi trudnościami, słabościami i niepowodzeniami ludzie będą się mierzyć podczas wkraczania w przemianę usposobienia. Te właśnie rzeczy Bóg rozumie najlepiej. Oznacza to, że Bóg bada głębię ludzkich serc. Bez względu na to, jak bardzo jesteś słaby, dopóki nie wyrzekniesz się imienia Boga ani nie opuścisz Go w taki sposób, dopóty wciąż będziesz mieć szansę na dokonanie zmiany usposobienia. Skoro masz tę szansę, to masz nadzieję na przetrwanie, a więc na to, że zostaniesz zbawiony przez Boga.

(Ścieżka praktyki prowadząca do zmiany usposobienia, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Powiązane hymny

Zadowolisz Boga jedynie spełniając swój obowiązek

Bogu podobają się ludzie z postanowieniem

Determinacja konieczna, aby dążyć do prawdy