Słowa Boga Wszechmogącego dni ostatecznych

Natura człowieka całkowicie różni się od Mojej istoty. Jest tak, ponieważ zepsuta natura człowieka w całości wywodzi się od szatana, przez którego została przetworzona i skażona. Znaczy to, że człowiek trwa przy życiu pod wpływem jego zła i szpetoty. Człowiek nie wzrasta w świecie prawdy ani w świętym otoczeniu, a tym bardziej nie żyje w świetle. Dlatego niemożliwe jest, by ktokolwiek posiadał w swojej naturze prawdę od chwili urodzenia, a tym bardziej nikt nie może urodzić się z istotą, która lęka się Boga i jest Mu podporządkowana. Wręcz przeciwnie, ludzie posiadają naturę, która opiera się Bogu, sprzeciwia Mu się i nie miłuje prawdy. Ta natura jest problemem, który chcę omówić – jest nim zdrada.

(Bardzo poważny problem: zdrada (2), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Natura człowieka pochodzi z duszy, a nie z ciała. Tylko dusza każdego człowieka wie, jakim pokusom, utrapieniom i jakiemu zepsuciu jest poddawana przez szatana. Są to rzeczy, o których ciało człowieka nie może nic wiedzieć. Zatem ludzkość nieświadomie staje się coraz bardziej mroczna, plugawa i zła, podczas gdy odległość pomiędzy Mną a człowiekiem stale się zwiększa, a życie ludzkości staje się coraz mroczniejsze. Szatan trzyma w swoim uścisku dusze ludzkości, więc zrozumiałym jest, że w ciałach ludzi także zamieszkał szatan. Jakże takie ciała i tacy ludzie mieliby nie opierać się Bogu? Jakże mogliby być z natury z Nim zgodni? Powodem, dla którego szatan został przeze Mnie wyrzucony w powietrze, jest to, że Mnie zdradził. Jakże więc ludzie mieliby się uwolnić od tej relacji? Właśnie dlatego naturą człowieka jest zdrada.

(Bardzo poważny problem: zdrada (2), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

„Człowiek został tak zdeprawowany przez szatana, że już nie wygląda jak człowiek”. Większość ludzi rozumie teraz te słowa tylko do pewnego stopnia. Mówię to, ponieważ „rozumienie”, do którego się odnoszę, to zaledwie rodzaj powierzchownego poznania, w przeciwieństwie do prawdziwej wiedzy. Ponieważ żaden z was nie potrafi właściwie się ocenić ani gruntownie analizować samego siebie, pozostajecie niepewni co do Moich słów. Tym razem jednak przywołuję fakty, aby wyjaśnić najpoważniejszy problem, jaki w was istnieje. Problemem tym jest zdrada. Wszyscy znacie słowo „zdrada”, bowiem większość ludzi zrobiła coś, co było zdradą wobec kogoś innego, np. mąż zdradza żonę, żona zdradza męża, syn zdradza ojca, córka zdradza matkę, niewolnik zdradza pana, przyjaciele zdradzają się nawzajem, krewni zdradzają się nawzajem, sprzedawcy zdradzają kupujących, i tak dalej. We wszystkich tych przykładach zawarte jest to, co stanowi istotę zdrady. Krótko mówiąc, zdrada jest tego rodzaju zachowaniem, które łamie jakąś obietnicę, narusza zasady moralne albo jest wbrew ludzkiej etyce, dowodząc utraty człowieczeństwa. Ogólnie rzecz biorąc, jako istota ludzka, która narodziła się na tym świecie, zapewne zrobiłeś coś, co stanowi naruszenie prawdy. I nie ma znaczenia, czy pamiętasz, że choć raz dopuściłeś się zdrady wobec drugiego człowieka, czy też wiele razy zdradzałeś innych ludzi. Skoro potrafiłeś zdradzić własnych rodziców czy przyjaciół, to jesteś w stanie zdradzać innych, a ponadto, zdolny jesteś zdradzić Mnie i robić rzeczy, którymi gardzę. Innymi słowy, zdrada nie jest tylko powierzchownie niemoralnym zachowaniem, lecz czymś, co pozostaje w konflikcie z prawdą. Dokładnie to jest źródłem oporu i sprzeciwu rodzaju ludzkiego wobec Mnie. Dlatego podsumowałem to w ten sposób: zdrada jest naturą ludzi, a ta natura to wielki wróg zgody każdego człowieka ze Mną.

(Bardzo poważny problem: zdrada (1), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Nieokazywanie Mi bezwzględnego podporządkowania jest zdradą. Brak lojalności wobec Mnie jest zdradą. Oszukiwanie Mnie i zwodzenie Mnie kłamstwami to zdrada. Posiadanie rozlicznych pojęć i szerzenie ich gdzie popadnie również jest zdradą. Zdradą jest niezdolność do podtrzymania Mojego świadectwa i dbania o Moje interesy. Zdradą jest rozdawanie fałszywych uśmiechów, gdy sercem jest się daleko ode Mnie. To wszystko są akty zdrady, do której zawsze jesteście zdolni i które są wśród was na porządku dziennym. Zapewne nikt z was nie uważa tego za problem. Ja jednak myślę inaczej. Zdrady ze strony człowieka nie mogę traktować jako błahostki i z całą pewnością nie mogę jej zignorować. Nawet teraz, kiedy działam pośród was, zachowujecie się w ten sposób – jeśli przyjdzie dzień, gdy nikt nie będzie nad wami czuwał, to czyż nie będziecie jak bandyci, którzy obwołali się królami swoich małych gór? Kiedy tak się stanie i doprowadzicie do katastrofy, kto po was posprząta? Uważacie, że niektóre akty zdrady to po prostu przypadkowe incydenty, a nie wasze notoryczne zachowanie, i nie zasługują na to, by o nich mówić z taką surowością, w sposób, który rani waszą dumę. Jeśli naprawdę tak myślicie, to brak wam rozsądku. Takie myślenie oznacza, że człowiek stał się przykładem i archetypem buntownika. Natura człowieka jest jego życiem; to zasada, na której opiera on swoje przetrwanie i której nie potrafi zmienić. Weźcie jako przykład naturę zdrady. Jeśli potrafisz zdradzić bliską osobę albo przyjaciela, dowodzi to, że zdrada stanowi część twojego życia i jest czymś, z czym przyszedłeś na świat. Nikt nie może temu zaprzeczyć. Jeśli na przykład ktoś znajduje przyjemność w okradaniu innych, to płynąca z tego „przyjemność” jest częścią jego życia, nawet jeśli nie robi tego bez przerwy. Bez względu na to, czy ten ktoś akurat kradnie, czy też nie, nie może to dowodzić, że okradanie jest tylko pewnego rodzaju zachowaniem. Dowodzi natomiast, że okradanie jest częścią jego życia – a więc też jego natury. Ktoś zapyta: skoro to jego natura, to dlaczego czasami nie dokonuje kradzieży, gdy widzi ładne rzeczy? Odpowiedź jest bardzo prosta. Istnieje wiele powodów, dla których ten ktoś nie kradnie. Nie kradnie, bo rzecz jest za duża, aby niepostrzeżenie ją wynieść pod czujnym okiem właściciela, albo nie ma dość czasu, aby to zrobić, albo ta rzecz jest zbyt cenna, albo zbyt dobrze strzeżona, albo być może złodziej w ogóle się nią nie interesuje, albo nie wie, do czego mogłaby mu się przydać, i tak dalej. Wszystkie te powody są możliwe. Bez względu jednak na to, czy ten ktoś coś ukradł, czy nie, nie można udowodnić, że myśl o kradzieży to tylko chwilowy przebłysk. Przeciwnie, stanowi ona tę część jego natury, którą trudno zmienić na lepsze. Takiej osoby nie usatysfakcjonuje pojedyncza kradzież, a myśli o przywłaszczeniu sobie cudzych dóbr pojawiają się zawsze, gdy zobaczy ona coś wartościowego albo uzna okoliczności za sprzyjające. Dlatego mówię, że tego rodzaju myśli nie pojawiają się w jej głowie tylko od czasu do czasu; ich źródło tkwi w naturze takiej osoby.

(Bardzo poważny problem: zdrada (1), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Każdy może posłużyć się swymi słowami i działaniami do zaprezentowania swojego prawdziwego oblicza. Oczywiście, to prawdziwe oblicze jest naturą człowieka. Jeśli jesteś kimś, kto mówi w pokrętny sposób, to masz pokrętną naturę. Jeśli masz podstępną naturę, to działasz w podstępny sposób i z łatwością przychodzi ci oszukiwanie innych. Jeśli masz złowieszczą naturę, być może miło słucha się twoich słów, lecz twe czyny nie są w stanie ukryć twoich złowieszczych sztuczek. Jeśli jesteś z natury leniwy, to wszystko, co mówisz, ma umniejszyć twoją odpowiedzialność za niedbałość i lenistwo, twoje działania będą powolne i powierzchowne, dosyć zręcznie przy tym ukrywając prawdę. Jeśli masz empatyczną naturę, to twoje słowa będą odpowiedzialne, a twoje działania będą w zgodzie z prawdą. Jeśli jesteś z natury lojalny, wtedy twoje słowa będą z pewnością szczere, a sposób działania zasadny, wolny od wszystkiego, co mogłoby sprawić kłopot twojemu panu. Jeśli masz naturę lubieżną albo żądną pieniędzy, to twoje serce często będzie przepełnione tymi sprawami i zaczniesz mimo woli popełniać niegodne, niemoralne czyny, o których ludzie tak łatwo nie zapomną i które napełnią ich obrzydzeniem. Tak, jak powiedziałem, jeśli masz naturę zdrajcy, to będzie ci bardzo ciężko się od niej uwolnić. Niech ci się nie wydaje, że masz szczęście, bo skoro nie skrzywdziłeś innych, to nie posiadasz natury zdrajcy. Jeśli tak myślisz, to doprawdy wkraczasz na drogę buntu. Ilekroć przemawiam, wszystkie Moje słowa, skierowane są do całej ludzkości, a nie do jednego człowieka czy do określonego typu ludzi. To, że nie zdradziłeś Mnie w jednej sprawie, nie dowodzi, że nie możesz zdradzić Mnie w żadnej innej. Niektórzy ludzie w obliczu niepowodzeń, jakie spotykają ich w małżeństwie, tracą wiarę w poszukiwanie prawdy. Niektórzy wycofują się z obowiązku lojalności wobec Mnie, gdy dochodzi do rodzinnego kryzysu. Inni odchodzą ode Mnie, by poszukiwać chwili radości i podniecenia. Niektórzy woleliby raczej wpaść na dno mrocznej przepaści niż żyć w świetle i zyskać radość, jaką niesie dzieło Ducha Świętego. Inni ignorują rady przyjaciół po to, aby zaspokoić swoją żądzę bogactwa i nawet teraz nie potrafią przyznać się do błędu ani zmienić swego postępowania. Niektórzy tylko przez jakiś czas żyją w Moje imię, ponieważ chcą otrzymać Moją ochronę, inni zaś poświęcają Mi bardzo niewiele jedynie pod przymusem, ponieważ kurczowo trzymają się życia i boją się śmierci. Czyż takie i inne niemoralne działania, które, co więcej, są działaniami nieprawymi, nie są właśnie tego rodzaju zachowaniami, poprzez które ludzie od dawna zdradzają Mnie w głębi swoich serc? Oczywiście wiem, że ludzie nie planują zawczasu Mnie zdradzić, zdrada jest jednak naturalnym przejawem ich natury. Nikt nie chce Mnie zdradzić i nikt nie jest zadowolony, gdy zrobi coś, co stanowi zdradę wobec Mnie. Przeciwnie, ludzie trzęsą się wtedy ze strachu, czyż nie? Czy zastanawiacie się więc, jak odkupić wszystkie te akty zdrady i jak zmienić obecną sytuację?

(Bardzo poważny problem: zdrada (1), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Źródłem zdrady jest szatan, zdrada jest jego naturą, a usposobienie, jakie ludzie ujawniają poprzez to, co robią, postrzegane jest przez Boga jako zdrada. Dlaczego Bóg tak szeroko omawia tę kwestię? Czyni to, ponieważ ludzka zdrada jest nieustanna, niezależna od miejsca i czasu, i bez względu na to, jak zachowuje się dany człowiek, coś głęboko zakorzenionego w ludzkiej naturze sprzeciwia się Bogu. Niektórzy mówią: „Nie chcę sprzeciwiać się Bogu ani stawiać Mu oporu!”. A jednak zrobisz to, ponieważ masz w sobie zdradziecką naturę, a to oznacza, że nie jesteś w stanie podporządkować się Bogu, podążać za Nim do samego końca ani w pełni zaakceptować Jego słów jako swego życia. Jak powinieneś rozumieć kwestię zdrady? Bez względu na to, od jak dawna wierzysz w Boga, ile Jego słów zjadłeś i wypiłeś, czy do jakiego stopnia Go pojąłeś – dopóki twoja natura zdradza Boga, a ty nie przyjąłeś Jego słów jako swego życia i nie wszedłeś w ich prawdę, dopóty twoja istota już zawsze będzie Go zdradzać. Innymi słowy: jeżeli twoje usposobienie nie uległo zmianie, to jesteś kimś, kto zdradza Boga. Niektórzy mówią: „Jestem w stanie pojąć Boże słowa i zrozumieć wszystko, co On mówi. Jestem również gotów je zaakceptować, a więc jak można nazywać mnie kimś, kto zdradza Boga?”. To, że jesteś gotów przyjąć Boże słowa, nie oznacza, iż potrafisz je urzeczywistnić, nie wspominając już o staniu się przez nie pełnym. Prawda o zdradzieckiej naturze ludzkości jest głęboka i jeżeli chcecie zrozumieć ów aspekt prawdy, być może będziecie potrzebowali okresu doświadczania. W Bożych oczach każda rzecz uczyniona przez każdego człowieka wierzącego w Boga jest sprzeczna z prawdą, niezgodna ze słowem Boga i wroga wobec Niego. Być może i tego nie będziecie w stanie zaakceptować i powiecie: „Służymy Bogu, czcimy Go i spełniamy nasze obowiązki w domu Bożym. Tak wiele uczyniliśmy, a wszystko było zgodne z Bożymi słowami i wymogami oraz postanowieniami dotyczącymi pracy. Jak można mówić, że opieramy się Bogu i zdradzamy Go? Dlaczego Ty zawsze podkopujesz nasz entuzjazm? Z ogromnym trudem zrezygnowaliśmy z rodziny i kariery i byliśmy zdeterminowani, by podążać za Bogiem, jak zatem możesz mówić o nas w ten sposób?”. Moim celem jest upewnienie się, że wszyscy to rozumieją: to nie jest tak, że ktoś, kto całkiem dobrze się zachowuje, z czegoś rezygnuje lub doświadcza pewnych trudności, zmieni swoją zdradziecką naturę. Nie ma takiej możliwości! Cierpienie jest konieczne, podobnie jak wykonywanie własnego obowiązku, jednakże samo to, że jesteś w stanie cierpieć lub wykonywać obowiązek, nie oznacza, iż twoje skażone usposobienie przestało istnieć. A to dlatego, że w nikim nie zaszła dotąd prawdziwa zmiana usposobienia życiowego i wszystkim wciąż daleko do spełnienia Bożych intencji i wymagań. Ludzka wiara w Boga jest zbyt fałszywa, a skażone skłonności człowieka zbyt często ujawniane. Choć wielu przywódców i pracowników służy Bogu, to jednocześnie stawiają Mu oni opór. Co to oznacza? Chodzi o to, że celowo postępują wbrew słowom Boga i nie praktykują zgodnie z Jego pragnieniami. Celowo pogwałcają prawdę, upierają się przy działaniu zgodnie z własną wolą, by zrealizować własne plany i cele, zdradzić Boga i ustanowić własne niezależne królestwo, w którym będzie liczyło się to, co oni powiedzą. Oto co oznacza służenie Bogu, a także stawianie Mu oporu.

(Ścieżka praktyki prowadząca do zmiany usposobienia, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Wspólnym elementem wchodzącym w skład ludzkiej natury jest skłonność do zdradzania Boga; każdy człowiek, bez wyjątku, jest w stanie Boga zdradzić. Czym jest zdrada Boga? Jakie są jej przejawy? Czy Boga zdradzają tylko ci, którzy przestają w Niego wierzyć? Ludzie muszą zrozumieć, czym jest istota człowieka i pojąć, co jest jej pierwotną przyczyną. Twoje napady złości, wady, złe nawyki czy brak wychowania to wszystko tylko powierzchowne aspekty tego problemu. Jeśli ciągle kurczowo trzymasz się tych trywialnych rzeczy, beztrosko i niedbale stosując reguły i nadal nie pojmując tego, co istotne, pozostawiając wciąż nierozwiązane kwestie wrodzonych cech twojej natury i nie wyzbywając się swego skażonego usposobienia, w końcu i tak pobłądzisz i ostatecznie będziesz opierał się Bogu. Ludzie potrafią zdradzić Boga zawsze i wszędzie – jest to poważny problem. Być może przez jakiś czas twoje serce będzie w pewnym stopniu kochać Boga, a ty będziesz entuzjastycznie ponosił koszty dla Niego, i wykonywał swoje obowiązki z odrobiną lojalności; możesz też kierować się w tym okresie całkowicie normalnym rozumem i sumieniem, ale ludzie są chwiejni i zmienni, zdolni sprzeciwiać się Bogu i zdradzić Go w dowolnej chwili i miejscu z uwagi na jakieś pojedyncze wydarzenie. Ktoś może, na przykład, posiadać zupełnie zdrowy rozum, mieć w sobie dzieło Ducha Świętego i praktyczne doświadczenie, dźwigać swoje brzemię i okazywać lojalnośćddanie przy wykonywaniu swego obowiązku, ale właśnie wtedy, gdy jego wiara jest szczególnie silna, dom Boży wypędza antychrysta, którego ten ktoś czci, a wówczas człowiek ten zaczyna żywić pewne pojęcia. Natychmiast popada w zniechęcenie, traci cały entuzjazm wobec swej pracy, zaczyna wykonywać swe obowiązki w sposób niedbały, nie ma już ochoty się modlić i narzeka: „Po co się modlić? Jeśli ktoś tak dobry może zostać wyrzucony z kościoła, to któż może zostać zbawiony? Bóg nie powinien tak traktować ludzi!”. Jaka jest natura jego słów? Wystarczy jedno zdarzenie, które nie idzie w parze z jego pragnieniami, a taki człowiek już osądza Boga. Czyż nie jest to przejaw zdrady wobec Boga? Ludzie są w stanie oddalić się od Boga zawsze i wszędzie; znalazłszy się w jakiejś sytuacji, mogą zacząć żywić pewne pojęcia, osądzać i potępiać Boga – czy nie jest to przejaw zdrady Boga? To jest naprawdę poważna sprawa. Możesz sobie teraz myśleć, że nie żywisz żadnych pojęć o Bogu i potrafisz Mu się podporządkować, ale jeśli zrobisz coś złego i nagle staniesz w obliczu surowego przycinania, to czy nadal będziesz umiał się Mu podporządkować? Czy potrafiłbyś wtedy poszukiwać prawdy, aby znaleźć rozwiązanie? Jeśli nie potrafisz podporządkować się Bogu lub poszukiwać prawdy, aby rozwiązać problem swej skłonności do buntu, to wciąż istnieje szansa, że mógłbyś zdradzić Boga. Być może nie powiedziałeś jeszcze: „Nie wierzę już w Boga”, lecz twoje serce już Go zdradziło w tym właśnie momencie. Musisz jasno zrozumieć, czym dokładnie jest ludzka natura. Czy istotą tej natury jest zdrada? Bardzo niewielu jest w stanie wyraźnie dojrzeć naturoistotę człowieka. Oczywiście, niektórzy ludzie mają odrobinę sumienia i reprezentują sobą stosunkowo dobre człowieczeństwo (podczas gdy inni nie mają go ani za grosz), lecz niezależnie od tego, czy czyjeś człowieczeństwo jest dobre czy złe, i czy człowiek ma solidny, czy kiepski charakter, wspólnym elementem człowieczej natury jest to, że wszyscy ludzie są w stanie zdradzić Boga. Natura ludzka jest w swej istocie zdolna do zdradzania Boga. Niegdyś zwykliście myśleć w ten sposób: „Skoro skażeni przez szatana ludzie ze swej natury zdradzają Boga, nic nie jestem w stanie na to poradzić i mogę jedynie stopniowo się zmieniać”. Czy teraz nadal tak myślicie? Powiedzcie Mi więc, czy ktoś może zdradzić Boga, nie będąc skażonym? Nawet nie będąc skażeni, ludzie i tak mogą Go zdradzić. Kiedy Bóg stworzył ludzi, obdarzył ich wolną wolą. Ludzie są jednak niezwykle delikatni; nie mają wrodzonego pragnienia, by zbliżać się do Boga i mówić: „Bóg jest naszym Stwórcą, my zaś jesteśmy istotami stworzonymi”. Ludzie nie posiadają takiej koncepcji. Z natury brak im prawdy, i nie ma też w nich niczego, co wiązałoby się z oddawaniem czci Bogu. Bóg dał ludziom wolną wolę, pozwalając im myśleć, oni jednak nie akceptują prawdy, w ogóle nie znają Boga i nie rozumieją, jak Mu się podporządkować i jak Go czcić. Te rzeczy nie istnieją w ludziach, więc nawet nie będąc zepsutym i tak jesteś w stanie zdradzić Boga. Dlaczego mówię, że jesteś w stanie to zrobić? Kiedy przychodzi szatan, by cię kusić, podążasz za nim i zdradzasz Boga. Jesteś stworzony przez Boga, lecz nie podążasz za Nim, zamiast tego idąc za szatanem – czyż nie czyni cię to zdrajcą? Zdrajca to z definicji ktoś, kto zdradza. Czy w pełni rozumiesz istotę tego pojęcia? Dlatego ludzie potrafią zdradzić Boga zawsze i wszędzie. Nie będą Go zdradzać tylko wtedy, gdy będą żyć całkowicie w królestwie Boga i w Jego świetle; gdy wszystko, co pochodzi od szatana, zostanie już unicestwione i kiedy nie będzie już niczego, co mogłoby ich skusić lub przywieść do grzechu. Jeśli wciąż będzie istnieć coś, co przywodzi ludzi do grzechu, to nadal będą w stanie zdradzić Boga. Dlatego też ludzie są nic nie warci. Mógłbyś pomyśleć, że tylko dlatego, że potrafisz wyrecytować trochę słów i doktryn, oznacza to, że rozumiesz niektóre prawdy i nie możesz zdradzić Boga oraz że należy przynajmniej uważać cię – jeśli nie za złoto lub srebro – to chociaż za brąz lub żelazo (cenniejsze niż gliniane naczynia), ale się przeceniasz. Czy wiesz, czym tak naprawdę są ludzie? Ludzie potrafią zdradzić Boga zawsze i wszędzie, nie są warci złamanego grosza; tak jak to powiedział Bóg: ludzie są zwierzętami, nędznikami pozbawionymi jakiejkolwiek wartości. Lecz w głębi swoich serc ludzie wcale tak nie uważają. Myślą sobie tak: „Nie uważam się za nędznika pozbawionego jakiejkolwiek wartości! Dlaczego nie jestem w stanie zgłębić tej sprawy? Jak to się stało, że tego nie doświadczyłem? Moja wiara w Boga jest szczera; mam wiarę, więc nie mogę zdradzić Boga. Wszystkie słowa Boże są prawdą, ale po prostu nie jestem w stanie zrozumieć zdania: »Ludzie potrafią zdradzić Boga zawsze i wszędzie«. Ujrzałem już Bożą miłość i nigdy nie mógłbym Go zdradzić”. Oto co ludzie sobie tak naprawdę myślą w głębi swych serc; lecz słowa Boże są faktami i nie biorą się znikąd. Ukazują wam w sposób oczywisty każdą sprawę, przekonując was z całego serca; tylko w ten sposób będziecie w stanie rozpoznać swe skażenie i rozwiązać problem zdrady. W królestwie nie będzie już żadnej zdrady; kiedy ludzie żyją pod panowaniem Boga, a nie we władzy szatana, są prawdziwie wolni. Nie będzie więc wtedy potrzeby martwić się o to, że zdradzi się Boga; taka troska byłaby niepotrzebna, zbędna. W przyszłości będzie zatem można ogłosić, że nie ma już w was niczego, co mogłoby dopuścić się zdrady wobec Boga, ale na razie tak nie jest. Ponieważ ludzie mają skażone skłonności, potrafią zdradzić Boga w każdej chwili. Nie chodzi o to, że istnienie pewnych okoliczności prowadzi do zdrady, a wobec braku określonych okoliczności lub przymusu nie zdradzisz Boga – nawet bez przymusu i tak wciąż możesz Go bowiem zdradzić. Jest to problem skażonej istoty człowieka, problem jego natury. Nawet jeśli w tej chwili o niczym nie myślisz ani nic nie robisz, rzeczywistość twej natury naprawdę istnieje i nikt nie jest w stanie jej wykorzenić. Ponieważ masz w sobie naturę skłonną zdradzać Boga, nie ma Go w twoim sercu; w głębi twego serca nie ma miejsca dla Boga ani też nie ma śladu obecności prawdy; dlatego właśnie potrafisz zdradzić Boga zawsze i wszędzie. Aniołowie są inni; chociaż nie mają Bożego usposobienia ani istoty, potrafią się całkowicie podporządkować Bogu, ponieważ zostali przez Niego stworzeni właśnie po to, aby Mu służyć, aby wszędzie wykonywać Jego rozkazy. Należą więc całkowicie do Boga. Jeśli chodzi o ludzi, Bóg chciał, aby żyli na ziemi, i nie obdarzył ich zdolnością do oddawania Mu czci. Dlatego też ludzie są w stanie zdradzić Boga i Mu się sprzeciwiać. Dowodzi to, że ludzie mogą być wykorzystywani przez każdego i każdy może o nich rywalizować; nie mają swojej zwierzchniej władzy. Ludzie są właśnie takimi istotami, zupełnie pozbawionymi godności i kompletnie bezwartościowymi!

(Część trzecia, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Zdradziecka natura ludzi to naprawdę wielki szkopuł; jest to coś głęboko zakorzenionego. Dlaczego mówi się, że naturą ludzi jest zdrada? Ile rzeczy obejmuje ta zdrada? Obejmuje ona ludzkie preferencje i pojęcia; to, za czym ludzie tęsknią lub na czym się skupiają; status, sławę i zysk, błogosławieństwa, jedzenie, ubranie i uciechy, których ludzie najbardziej pragną w swoich sercach, i tak dalej. Patrząc na istotę tych rzeczy, można dostrzec, że naturą ludzi jest rzeczywiście zdrada. Jak można to dostrzec? Patrząc na stosunek ludzi do Boga, ich stosunek do prawdy, ich dążenie do Boga, to, czego od Niego żądają, oraz to, o czym myślą w swoich sercach, można z powodzeniem dokonać porównania i przekonać się, czy to, co zajmuje ich myśli przez cały dzień, jest w zgodzie z intencjami Boga. O czym ludzie myślą w ciągu dwudziestu czterech godzin na dobę, pomijając czas spędzony na jedzeniu i spaniu? Ilekroć mają wolną chwilę, zawsze snują takie oto rozmyślania: „Spójrz, jak ten człowiek żyje, tak szczęśliwie i wygodnie. Gdybym mógł tak żyć i jednocześnie wierzyć w Boga, byłoby idealnie! Jak wspaniale byłoby mieć wszystko!”. Niektórzy spędzają całe dnie na takich rozmyślaniach: „Jak wspaniale by było, gdybym mógł znaleźć dobrego partnera, takiego, jakiego ma ta osoba, kogoś, kto nie prześladowałby mnie za moją wiarę w Boga, i gdybym mógł mieć szczęśliwą rodzinę!”. Są też ludzie, którzy widzą kogoś, kto ma dobrą pracę, i myślą sobie: „Jak wspaniale by było, gdybym był w jego sytuacji, miał dobrą pracę, zarabiał dużo pieniędzy, nosił ładne ubrania, dobrze jadł i jednocześnie wierzył w Boga!”. Ludzie zawsze stawiają wiarę w Boga na ostatnim miejscu. Niektórzy, gdy wspomina się o wierze w Boga, mają takie poczucie: „W takiej wierze w Boga, jaką mam teraz, czegoś brakuje. Czy nie byłoby jeszcze lepiej, gdybym mógł trochę bardziej cieszyć się życiem, lepiej jeść, lepiej się ubierać i nie doświadczać prześladowań? Dlaczego Bóg nie zadowoli mnie w ten sposób?”. Dlaczego powiedziano wcześniej, że tym, co ludzie kryją w swoich sercach, jest samo zło, jedynie takie rzeczy, które nie są w zbieżności z intencjami Boga? Właśnie dlatego, że ludzkie umysły są przepełnione myślami o jedzeniu, ubraniu, uciechach i rozrywce. Skąd wywodzą się te rzeczy? Są ze świata, są z diabłów.

(Boże omówienie)

Po tym jak szatan skaził człowieka, człowiek stał się ucieleśnieniem szatana, stał się jego pomiotem, który opiera się Bogu, i stał w pełni zdolny do zdradzenia Go. Dlaczego Bóg wymaga, by ludzie zmienili swoje skłonności? Ponieważ Bóg pragnie doskonalić ludzi i ich pozyskać, a ludzie którzy na koniec zostają uczynieni pełnymi posiadają wiele dodanych rzeczywistości poznania Boga i rzeczywistości wszelkich aspektów prawdy. Tacy ludzie są w pełni zgodni z intencjami Boga. W przeszłości ludzie mieli skażone skłonności i popełniali błędy lub stawiali opór przy każdej okazji, teraz jednak rozumieją niektóre prawdy i potrafią robić wiele rzeczy zgodnych z intencjami Boga. Nie oznacza to jednak, że ludzie nie zdradzają Boga. Ludzie wciąż mogą to robić. Część z tego, co przejawia się w ich naturze, można zmienić, i ta część, którą można zmienić, jest częścią, w ramach której ludzie potrafią praktykować zgodnie z prawdą. To, że potrafisz teraz wcielić prawdę w życie, nie oznacza wcale, że twoja natura uległa zmianie. Tak jak wtedy, gdy ludzie zawsze mieli wyobrażenia o Bogu i żądania wobec Niego, a teraz w wielu względach już ich nie mają – mogą oni jednak wciąż mieć wyobrażenia lub żądania w odniesieniu do niektórych kwestii i wciąż są w stanie zdradzać Boga. Możesz twierdzić: „Mogę się podporządkować wszystkiemu, co robi Bóg i podporządkować się w wielu kwestiach bez narzekania i bez żądań”, możesz jednak wciąż zdradzać Boga w odniesieniu do niektórych kwestii. Choć nie opierasz się Bogu umyślnie, kiedy nie rozumiesz Jego intencji, wciąż możesz postępować wbrew Jego pragnieniom. Co więc rozumie się pod pojęciem części, którą można zmienić? Chodzi o to, że kiedy rozumiesz intencje Boga, potrafisz się podporządkować, a kiedy rozumiesz prawdę, potrafisz wcielić ją w życie. Jeśli nie rozumiesz prawdy lub intencji Boga w niektórych kwestiach, wówczas istnieje wciąż prawdopodobieństwo, że okażesz zepsucie. Jeśli rozumiesz prawdę, ale nie wcielasz jej w życie, gdyż ograniczają cię pewne rzeczy, stanowi to zdradę i część twojej natury. Nie ma oczywiście ograniczeń co do tego, jak bardzo może się zmienić twoje usposobienie. Im więcej osiągasz prawd, tym głębsza staje się twoja wiedza na temat Boga, tym mniej będziesz się opierał Bogu i Go zdradzał. Dążenie do zmiany usposobienia osiąga się głównie poprzez poszukiwanie prawdy, a zrozumienie swojej własnej naturoistoty osiąga się poprzez rozumienie prawdy. Kiedy człowiek naprawdę osiąga prawdę, wszystkie jego problemy zostaną rozwiązane.

(Ludzie mają zbyt dużo wymagań wobec Boga, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Bóg obnaża zdradziecką naturę człowieka, aby ludzie mogli prawdziwie zrozumieć tę kwestię i rozumieć samych siebie. Wychodząc od tego aspektu, mogą zacząć się zmieniać i próbować znaleźć ścieżki praktyki, pojmując, w jaki sposób mogą zdradzić Boga i jakie mają skażone skłonności, które mogą prowadzić do zdrady Boga. Kiedy już osiągniesz punkt, w którym nie buntujesz się przeciwko Bogu w wielu aspektach i nie zdradzasz Go w większości tych aspektów, kiedy dojdziesz do końca swej życiowej podróży, do chwili, w której dzieło Boże dobiegnie końca, nie będziesz już musiał martwić się o to, czy w przyszłości zdradzisz Boga. Dlaczego to mówię? Zanim ludzie zostali skażeni przez szatana, mogli zdradzić Boga, gdy ulegli szatańskiej pokusie. Czy ludzie nie przestaną zdradzać Boga, kiedy szatan zostanie zniszczony? Ta chwila jeszcze nie nadeszła. Ludzie wciąż mają w sobie skażone szatańskie usposobienie, zdolne zdradzić Boga zawsze i wszędzie. Gdy szatan zostanie zniszczony, a ty doświadczysz już życia do pewnego etapu, w którym odrzucisz wszystkie te błędne poglądy, pojęcia i wyobrażenia dotyczące sprzeciwiania się Bogu i zdradzania Go, zrozumiesz prawdę, a w twoim sercu będzie wiele pozytywnych uczuć. Będziesz w stanie panować nad sobą i kontrolować własne poczynania, nie będziesz już zdradzać Boga w większości sytuacji, i całkowicie się zmienisz. Obecny etap dzieła Bożego polega na rozwiązywaniu problemu człowieczego buntu i zdrady. W przyszłości ludzkość nie będzie zdradzać Boga, ponieważ szatan zostanie unicestwiony. Nie będzie już problemu z tym, że szatan sprowadza na manowce i deprawuje rodzaj ludzki; ta kwestia nie będzie już miała żadnego związku z ludzkością. Teraz zaś ludzi prosi się o to, by pojęli zdradziecką naturę człowieka, co jest sprawą o największym znaczeniu. Od tego właśnie powinniście zacząć. Co wchodzi w skład natury skłonnej zdradzać Boga? Co stanowi przejawy zdrady? Jak ludzie powinni to rozważać i rozumieć? Jak powinni praktykować i w to wkraczać? Wszystko to należy dostrzec i jasno zrozumieć. Dopóki w kimś istnieje wciąż zdradziecka natura, potrafi on zdradzić Boga zawsze i wszędzie. Nawet jeśli ktoś taki otwarcie nie wypiera się Boga ani Go nie zaprzedaje, i tak może robić wiele rzeczy, których ludzie nie uznaliby za zdradę, lecz które stanowią zdradę w swej istocie. Oznacza to, że ludzie nie mają autonomii; szatan pierwszy wziął ich w posiadanie. Jeśli mógłbyś zdradzić Boga, nie będąc skażonym, o ileż łatwiej możesz uczynić to teraz, gdy przepełnia cię skażone szatańskie usposobienie? Czyż nie jesteś tym bardziej zdolny zdradzać Boga zawsze i wszędzie? Obecne zadanie polega na tym, by pozbyć się tych skażonych skłonności, zmniejszyć liczbę tych rzeczy, które sprawiają, że zdradzasz Boga, dając ci zarazem więcej szans na bycie udoskonalonym przez Boga i dopuszczonym przezeń do przebywania w Jego obecności. W miarę jak doświadczasz coraz więcej dzieła Bożego w różnych sprawach, będziesz w stanie zyskać pewne prawdy i do pewnego stopnia zostać udoskonalonym. Jeśli szatan i demony wciąż przychodzą, aby cię kusić, lub nawiedzają cię złe duchy, aby cię sprowadzać na manowce i niepokoić, będziesz potrafił mieć w tym trochę rozeznania, a tym samym rzadziej postępować w sposób, który jest zdradą wobec Boga. Ta umiejętność to coś, co rozwija się w ludzkich wnętrzach z biegiem czasu. Kiedy pierwsi ludzie zostali stworzeni, początkowo nie wiedzieli, że winni czcić Boga i być Mu podporządkowani, i nie wiedzieli też, co to znaczy Go zdradzić. Kiedy szatan przyszedł, aby ich skusić, podążyli za nim i sprzeniewierzyli się Bogu, stając się zdrajcami, ponieważ nie potrafili odróżnić dobra od zła i nie posiadali zdolności oddawania czci Bogu – a tym bardziej nie rozumieli, że Bóg jest Stwórcą ludzkości i jak mają Go czcić. Teraz zaś Bóg zbawia ludzi, wpajając im prawdy dotyczące poznania Go – w tym Jego istoty, usposobienia, wszechmocy, realności i tak dalej – tak aby stały się ich życiem, obdarzając ich autonomią i umożliwiając im życie zgodnie z prawdą. Im głębiej doświadczysz słów Bożych oraz ich osądu i karcenia, tym dogłębniej pojmiesz swe własne skażone usposobienie, to zaś da ci siłę i stanowczość, abyś mógł kochać Boga, podporządkować Mu się i Go zadowolić. Im lepiej poznasz Boga, tym większej liczby swych skażonych skłonności będziesz mógł odrzucić, a w twym wnętrzu mniej będzie rzeczy, które są zdradą wobec Boga, a więcej takich, które są z Nim w zgodzie, przez co zdołasz całkowicie pokonać szatana i odnieść nad nim zwycięstwo. Wraz z prawdą ludzie zyskują autonomię i nie są już zwodzeni na manowce ani ograniczani przez szatana, wiodąc prawdziwe ludzkie życie.

(Część trzecia, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Wszystkie dusze zepsute przez szatana pozostają niewolnikami pod jego władzą. Tylko wierzący w Chrystusa zostali oddzieleni, uratowani z obozu szatana i przyprowadzeni do dzisiejszego królestwa. Ci ludzie nie żyją już pod wpływem szatana. Niemniej jednak natura człowieka jest nadal zakorzeniona w jego ciele, co oznacza, że nawet jeśli wasze dusze zostały zbawione, wasza natura zachowała dawną postać i istnieje stuprocentowa pewność, że Mnie zdradzicie. Moje dzieło trwa tak długo, ponieważ wasza natura jest krnąbrna. Teraz wy wszyscy do granic swoich możliwości doświadczacie przeciwności losu, wykonując swoje obowiązki, ale jest niezaprzeczalnym faktem, że każdy z was może Mnie zdradzić i wrócić pod władzę szatana, do jego obozu, do swojego dawnego życia. Wówczas nie będziecie w stanie mieć ani krzty człowieczeństwa, które macie teraz, ani przypominać człowieka. W poważnych przypadkach zostaniecie zgładzeni, a nawet potępieni na wieczność i surowo ukarani, tak aby już nigdy więcej nie narodzić się ponownie. Taki oto problem staje przed wami. Przypominam wam o tym, by – po pierwsze – Moje dzieło nie poszło na marne i – po drugie – byście wszyscy mogli żyć w dniach światła. W istocie, to, czy Moje dzieło pójdzie na marne, nie jest kluczowym problemem. Kluczowe jest to, byście mogli wieść szczęśliwe życie i mieć wspaniałą przyszłość. Moje dzieło polega na ratowaniu ludzkich dusz. Jeśli twoja dusza wpadła w ręce szatana, to twoje ciało nie zazna spokoju. Jeśli chronię twoje ciało, to twoja dusza z pewnością również znajdzie się pod Moją opieką. Jeśli naprawdę cię znienawidzę, twoje ciało i dusza natychmiast trafią w ręce szatana. Potrafisz sobie wyobrazić, jak wówczas będzie przedstawiać się twoja sytuacja? Jeśli pewnego dnia Moje słowa nie będą miały na was wpływu, wówczas albo oddam was wszystkich szatanowi, aby poddał was straszliwym torturom, aż Mój gniew całkowicie się wypali, albo też osobiście was ukarzę, zatwardziali ludzie, gdyż wasze zdradzające Mnie serca nigdy się nie zmieniły.

(Bardzo poważny problem: zdrada (2), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Wszyscy powinniście teraz tak szybko, jak jest to możliwe, wejrzeć w siebie, aby się przekonać, jaka część waszej natury nadal Mnie zdradza. Niecierpliwie czekam na waszą odpowiedź. Nie zbywajcie Mnie byle czym. Nigdy nie igram z ludźmi. Jeśli mówię, że coś zrobię, to z pewnością tak będzie. Mam nadzieję, że wszyscy potraktujecie Moje słowa poważnie, a nie tak, jakby były fantastyką naukową. Oczekuję od was konkretnego działania, a nie wyobrażeń. Następnie musicie odpowiedzieć na Moje pytania:

1. Jeżeli naprawdę jesteś posługującym, to czy możesz Mi posługiwać lojalnie, bez żadnej niedbałości i zniechęcenia?

2. Jeżeli dowiesz się, że nigdy cię nie doceniałem, czy będziesz potrafił pozostać i posługiwać Mi przez całe życie?

3. Jeżeli mimo włożonego przez ciebie wysiłku, Ja nadal będę w stosunku do ciebie bardzo chłodny, czy będziesz w stanie nadal pracować dla Mnie w zapomnieniu?

4. Jeśli nie spełnię kilku twoich żądań po tym, jak poniesiesz dla Mnie koszty – czy zniechęcisz się i będziesz Mną zawiedziony, a może nawet wściekniesz się i zaczniesz głośno Mnie obrażać?

5. Jeśli zawsze byłeś wobec Mnie bardzo lojalny i kochający, lecz doświadczasz udręki, choroby i kłopotów finansowych, rodzina i przyjaciele porzucili cię bądź doznałeś nieszczęść, to czy twoja lojalność i miłość wobec Mnie będą trwać?

6. Jeżeli żadne z wyobrażeń, które nosiłeś w sercu, nie będzie pasować do tego, co uczyniłem, jaką ścieżkę powinieneś wybrać na przyszłość?

7. Jeżeli nie otrzymujesz niczego, co miałeś nadzieję otrzymać, czy nadal możesz być Moim wyznawcą?

8. Jeżeli nigdy nie zrozumiałeś celu ani znaczenia Mojego dzieła, czy możesz być podporządkowanym człowiekiem, który nie wydaje arbitralnych osądów i nie wyciąga przypadkowych wniosków?

9. Czy jesteś w stanie docenić wszystkie wypowiedziane przeze Mnie słowa i całe dzieło dokonywane przeze Mnie, gdy przebywam wśród ludzkości?

10. Czy potrafisz być Moim lojalnym wyznawcą, gotowym cierpieć za Mnie przez całe życie, nawet jeśli nie otrzymasz niczego w zamian?

11. Czy potrafisz przez wzgląd na Mnie powstrzymać się od rozważania, planowania i przygotowywania swojej przyszłej drogi przetrwania?

Powyższe pytania reprezentują Moje ostateczne oczekiwania wobec was i ufam, że wszyscy będziecie w stanie Mi odpowiedzieć. Jeżeli jesteś w stanie spełnić jedną lub dwie rzeczy zawarte w tych pytaniach, to nadal musisz ciężko pracować. Jeśli nie jesteś w stanie spełnić nawet jednego z tych wymagań, to z pewnością należysz do tego rodzaju ludzi, którzy zostaną strąceni do piekła. Takim osobom nie mam już nic do powiedzenia, ponieważ z pewnością nie są to ludzie, którzy potrafią być zgodni ze Mną. Jak miałbym gościć w swoim domu kogoś, kto w każdej chwili może Mnie zdradzić? Jeśli zaś chodzi o tych, którzy w większości sytuacji wciąż mogliby Mnie zdradzić, będę obserwować ich postępowanie, zanim podejmę dalsze decyzje. Jednak o tych, którzy pozostają zdolni do zdradzenia Mnie, bez względu na to, w jakich okolicznościach, nigdy nie zapomnę. Będę pamiętać ich w swoim sercu, czekając na okazję odpłacenia im za ich niegodziwe czyny. Wszystkie postawione przeze Mnie wymagania wiążą się z problemami, nad którymi powinniście się głęboko zastanowić. Mam nadzieję, że wszyscy jesteście w stanie poważnie je rozważyć i nie traktować Mnie zdawkowo. W niedalekiej przyszłości porównam udzielone przez was odpowiedzi z Moimi wymaganiami. Do tego czasu nie będę od was wymagać niczego więcej i nie będę przekazywać wam już żadnych usilnych napomnień. Zamiast tego będę sprawować swoją władzę. Ci, którzy powinni zostać zachowani, zostaną zachowani, ci, którzy powinni być wynagrodzeni, zostaną wynagrodzeni, ci, którzy powinni zostać oddani szatanowi, zostaną oddani szatanowi, ci, którzy powinni zostać surowo ukarani, otrzymają surową karę, a ci, którzy powinni zginąć, zostaną zniszczeni. Tym sposobem nie będzie już nikogo, kto przeszkadzałby Mi podczas Moich dni. Czy wierzysz w Moje słowa? Czy wierzysz w odwet? Czy wierzysz, że ukarzę tych wszystkich nikczemników, którzy oszukują Mnie i zdradzają? Czy masz nadzieję, że ten dzień przyjdzie raczej szybciej, czy raczej później? Czy jesteś kimś, kto bardzo boi się kary, czy też kimś, kto woli stawiać Mi opór, nawet jeśli będzie musiał ponieść karę? Czy wyobrażasz sobie, że będziesz żył wśród wiwatów i śmiechu, czy raczej wśród szlochów i zgrzytania zębów, kiedy nadejdzie ten dzień? Na jaki koniec dla siebie liczysz? Czy zastanawiałeś się kiedyś poważnie, czy w stu procentach wierzysz we Mnie, czy raczej stuprocentowo we Mnie wątpisz? Czy zastanawiałeś się kiedyś starannie, jakie konsekwencje i jaki koniec sprowadzą na ciebie twoje działania i zachowanie? Czy masz szczerą nadzieję, że Moje słowa po kolei spełnią się, czy też jesteś przerażony tą perspektywą? Jeśli masz nadzieję, że wkrótce odejdę, aby wypełniły się Moje słowa, to jak powinieneś traktować swoje własne słowa i działania? Jeśli nie masz nadziei na Moje odejście ani na niezwłoczne wypełnienie się Moich słów, to dlaczego w ogóle we Mnie wierzysz? Czy naprawdę wiesz, dlaczego podążasz za Mną? Jeśli ma to służyć tylko poszerzeniu twoich horyzontów, to nie musisz cierpieć takich krzywd. Jeśli ma to służyć zyskaniu przez ciebie błogosławieństwa i uniknięciu nadchodzącej katastrofy, to dlaczego nie martwisz się swoim własnym postępowaniem? Dlaczego nie zapytasz samego siebie, czy potrafisz spełnić Moje wymagania? Dlaczego też nie zapytasz samego siebie, czy kwalifikujesz się do tego, by otrzymać Moje przyszłe błogosławieństwa?

(Bardzo poważny problem: zdrada (2), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)