3. Cel i znaczenie Bożego dzieła w Wieku Prawa
Ważne słowa Boga:
Na początku, po stworzeniu ludzkości, to Izraelici służyli za podstawę Bożego dzieła. Cały Izrael był podstawą dzieła Jahwe na ziemi. Dzieło Jahwe polegało na prowadzeniu człowieka jak pasterz bezpośrednio przez ustalenie praw, aby człowiek mógł wieść normalne życie i wielbić Jahwe w normalny sposób na ziemi. Bóg w Wieku Prawa nie mógł być przez człowieka ani ujrzany, ani dotknięty. Jedynie kierował pierwszymi ludźmi zepsutymi przez szatana, ucząc ich i prowadząc jak pasterz; Jego słowa zawierały wyłącznie prawa, statuty i normy ludzkiego zachowania; nie zaopatrywał ich w prawdy o życiu. Izraelici pod Jego przewodnictwem nie byli ludźmi głęboko zepsutymi przez szatana. Jego dzieło prawa było jedynie pierwszym etapem w dziele zbawienia, samym początkiem tego dzieła i nie miało praktycznie nic wspólnego ze zmianami w życiowym usposobieniu człowieka.
(Różnica pomiędzy służbą Boga wcielonego a obowiązkiem człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)
„Jahwe” to imię, które przybrałem podczas Mojego dzieła w Izraelu i oznacza ono Boga Izraelitów (narodu wybranego przez Boga), który może litować się nad człowiekiem, przeklinać go i kierować jego życiem; Boga, który posiada wielką moc i pełen jest mądrości. (…) Oznacza to, że tylko Jahwe jest Bogiem narodu wybranego – Izraela, Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka, Bogiem Jakuba, Bogiem Mojżesza i Bogiem wszystkich ludzi Izraela. Dlatego w obecnym wieku wszyscy Izraelici, nie tylko Żydzi, wielbią Jahwe. Składają Mu ofiary na ołtarzu i służą Mu w świątyni, nosząc szaty kapłanów. To, co jest ich nadzieją, to ponowne pojawienie się Jahwe. (…) Imię Jahwe to szczególne imię dla ludzi Izraela, którzy żyli pod prawem. W każdym okresie i na każdym etapie dzieła Moje imię nie jest bezpodstawne, lecz niesie znaczenie reprezentacyjne: każde imię reprezentuje jeden wiek. „Jahwe” reprezentuje Wiek Prawa i jest tytułem honorowym, jakim lud Izraela zwracał się do Boga, którego czcił.
(Zbawiciel powrócił już na „Białym obłoku”, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)
W Wieku Prawa dzieło przewodzenia ludzkości było dokonywane pod imieniem Jahwe, a pierwszy etap dzieła rozpoczął się na ziemi. Na tym etapie dzieło polegało na budowie świątyni i ołtarza oraz na wykorzystaniu prawa do prowadzenia ludu Izraela i działania pośród niego. Prowadząc lud Izraela, stworzył On podstawę dla swojego dzieła na ziemi. Z tej podstawy rozciągnął swoje dzieło poza Izrael, co oznacza, że zaczynając od Izraela, rozciągnął swoje dzieło na zewnątrz, tak że kolejne pokolenia stopniowo dowiadywały się, że Jahwe jest Bogiem, że to Jahwe stworzył niebiosa, ziemię i wszystkie rzeczy, oraz że to Jahwe stworzył wszystkie istoty stworzone. Swoje dzieło rozprzestrzenił na zewnątrz poprzez lud Izraela, poza niego. Ziemia izraelska była pierwszym świętym miejscem dzieła Jahwe na ziemi i to właśnie w ziemi izraelskiej Bóg po raz pierwszy rozpoczął dzieło na ziemi. To było dzieło Wieku Prawa.
(Wizja dzieła Bożego (3), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)
Najwcześniejsza ludzkość nic nie wiedziała, więc Bóg musiał zacząć uczenie człowieka od najbardziej powierzchownych i podstawowych zasad przetrwania oraz zarządzeń niezbędnych do życia, stopniowo wpajając te rzeczy w serce człowieka. Przez te postanowienia wyrażone w słowach i przez te zarządzenia dał człowiekowi stopniowe zrozumienie Jego, stopniowe docenianie i zrozumienie Jego przywództwa oraz podstawową koncepcję relacji między Nim a człowiekiem. Dopiero po osiągnięciu tego efektu Bóg mógł, krok po kroku, wykonywać dzieło, które miał wykonywać później. Zatem te zarządzenia i praca wykonana przez Boga w Wieku Prawa są podstawą Jego dzieła zbawienia ludzkości i pierwszym etapem dzieła w Bożym planie zarządzania.
(Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga)
Dzieło w Wieku Prawa
Dzieło, którego Jahwe dokonał na Izraelitach, ustanowiło wśród ludzkości ziemskie miejsce pochodzenia Boga, będące także świętym miejscem, w którym On był obecny. Uczynił lud Izraela zakresem swojego dzieła. Początkowo nie działał poza Izraelem; aby zawęzić zakres swojego dzieła, wybrał odpowiednich ludzi. Ziemia Izraela to miejsce, w którym Bóg stworzył Adama i Ewę, i z prochu tego miejsca Jahwe uczynił człowieka; miejsce to stało się bazą Jego dzieła na ziemi. Izraelici byli potomkami Noego, byli również potomkami Adama i stanowili ludzki fundament dzieła Jahwe na ziemi.
Znaczenie, cel i etapy ówczesnego dzieła Jahwe w Izraelu polegały na tym, by realizować na całej ziemi Jego dzieło, które, biorąc Izrael za centrum, rozprzestrzeniało się na narody pogańskie. Taka jest zasada, zgodnie z którą działa On we wszechświecie – zaczynając od określonego punktu, by stamtąd pokierować całością, a następnie rozszerzając swoje dzieło, aż wszyscy ludzie we wszechświecie otrzymają Jego ewangelię. Pierwsi Izraelici byli potomkami Noego. Ci ludzie mieli tylko tchnienie Jahwe i wiedzieli, jak zadbać o podstawowe potrzeby życiowe, ale nie wiedzieli, jakim Bogiem jest Jahwe, i nie znali Jego intencji wobec człowieka, a tym bardziej nie wiedzieli, jak człowiek powinien bać się Stwórcy. Jeśli chodzi o to, czy istnieją reguły, czy istnieją prawa albo czy istnieje obowiązek, który istoty stworzone powinny wykonywać dla Stwórcy, potomkowie Adama nie wiedzieli o tych rzeczach nic. Wiedzieli tylko, że mąż powinien pracować w pocie czoła, aby utrzymać rodzinę, a żona powinna być posłuszna mężowi i przedłużać rodzaj ludzki, który Jahwe stworzył. Innymi słowy, tacy ludzie, którzy mieli tylko tchnienie Jahwe i Jego życie, nie wiedzieli, jak postępować zgodnie z Bożymi prawami ani jak zadowolić Stwórcę. Rozumieli o wiele za mało. Tak więc, chociaż w ich sercach nie było nieuczciwości ani fałszu i rzadko pojawiały się tam zazdrość i kłótliwość, nie mieli jednak wiedzy o Jahwe, Stwórcy, ani Go nie rozumieli. Ci przodkowie człowieka umieli tylko jeść rzeczy Jahwe i cieszyć się Jego rzeczami, ale nie umieli się Go bać. Nie wiedzieli, że Jahwe jest tym, którego powinni czcić na kolanach. Jak więc można było ich nazwać istotami stworzonymi? A gdyby tak było, czyż słowa „Jahwe jest Stwórcą” i „On stworzył ludzkość, aby ta mogła Go ukazywać, przynosić Mu chwałę i móc Go reprezentować” nie zostałyby wypowiedziane na próżno? Jak ludzie, którzy nie mieli serc bojących się Jahwe, mogli się stać świadectwem Jego chwały? Jak mogli stać się przejawem Jego chwały? Czy w takiej sytuacji słowa Jahwe: „Stworzyłem ludzkość na swój obraz” nie zostałyby natychmiast podchwycone i wykorzystane przez szatana, Złego? Czy te słowa nie stałyby się znakiem hańby dla stworzenia ludzkości przez Jahwe? Aby ukończyć ten etap dzieła, po stworzeniu ludzkości Jahwe nie pouczał jej ani nie prowadził w okresie od Adama do Noego, lecz formalnie zaczął prowadzić Izraelitów – potomków Noego, to znaczy potomków Adama – po tym, jak potop zniszczył świat. Jahwe działał i wypowiadał słowa w Izraelu, prowadząc wszystkich Izraelitów, gdy wiedli oni swoje życie na całej ziemi Izraela, ukazując tym samym człowiekowi, że Jahwe nie tylko potrafił tchnąć w niego oddech, aby człowiek mógł otrzymać życie od Jahwe, powstać z prochu i stać się stworzoną istotą ludzką, lecz że Jahwe potrafił także spalić ludzkość i przekląć ludzkość, i użyć swojej rózgi, by rządzić ludzkością. Podobnie człowiek zobaczył, że Jahwe potrafi kierować życiem człowieka na ziemi oraz przemawiać i działać wśród ludzi stosownie do pór dnia i nocy. Dokonał tego dzieła tylko po to, by umożliwić wszystkim istotom stworzonym zrozumienie, że człowiek pierwotnie powstał z prochu, który Jahwe podniósł z ziemi, a ponadto że człowiek został uczyniony przez Jahwe. To nie wszystko – Jahwe najpierw dokonał swojego dzieła w Izraelu tym bardziej po to, aby umożliwić wszystkim ludom i narodom spoza Izraela (w rzeczywistości nie znajdowały się one poza Izraelem, lecz były to pogańskie ludy i narody, które odłączyły się od Izraelitów, a których przodkami wciąż byli Adam i Ewa) przyjęcie ewangelii Jahwe z Izraela, tak aby wszystkie istoty stworzone we wszechświecie mogły bać się Jahwe i czcić Jego wielkość. Gdyby Jahwe na pozątku nie działał w Izraelu, lecz zamiast tego, stworzywszy ludzkość, po prostu pozwolił jej wieść beztroskie życie na ziemi, to w takim przypadku, zważywszy na naturę ludzkiego ciała (natura oznacza, że człowiek nigdy nie może poznać rzeczy, których nie widzi; inaczej mówiąc, nie wiedziałby, że to Jahwe stworzył ludzkość, a tym bardziej nie wiedziałby, dlaczego Jahwe stworzył ludzkość), człowiek w ogóle by nie wiedział, że to Jahwe stworzył ludzkość, i w ogóle by nie wiedział, że On jest Panem wszystkich rzeczy. Gdyby po stworzeniu ludzkości i umieszczeniu jej na ziemi Jahwe po prostu otrzepał ręce i odszedł, zamiast pozostać wśród ludzi, by przez pewien czas zapewniać im przewodnictwo, to cała ludzkość obróciłaby się w nicość; nawet niebo, ziemia i wszystkie rzeczy, które stworzył, wraz z ludzkością obróciłyby się w nicość i stałyby się miejscem, po którym deptałby szatan. W takim przypadku pragnienie Jahwe, by „Na ziemi, to znaczy pośród Jego stworzenia, mógł mieć miejsce, w którym mógłby stanąć – innymi słowy, święte miejsce”, ległoby w gruzach. I tak, po stworzeniu ludzkości, Jahwe kierował życiem człowieka pośród ludzkości i przemawiał do człowieka pośród ludzkości – wszystko to po to, by zrealizować swoje pragnienie, a także po to, by wypełnić swój plan. Dokonał swojego dzieła w Izraelu tylko po to, by wypełnić plan, który ułożył przed stworzeniem wszystkich rzeczy, i dlatego Jego działanie najpierw wśród Izraelitów oraz Jego stworzenie wszystkich rzeczy nie kłóciły się ze sobą, lecz oba te działania zostały podjęte ze względu na Jego zarządzanie, ze względu na Jego dzieło, ze względu na Jego chwałę i ze względu na pogłębienie znaczenia Jego stworzenia ludzkości. Kierował życiem ludzkości na ziemi przez dwa tysiące lat po Noem, umożliwiając wszystkim ludziom zrozumienie, jak bać się Jahwe – Pana wszystkich rzeczy, zrozumienie, jak postępować w życiu i jak żyć, a tym bardziej zrozumienie, jak dawać świadectwo o Jahwe, podporządkować się Mu i bać się Go, a nawet chwalić Go, bijąc w bębny, jak to czynił Dawid i jego kapłani.
Przed dwoma tysiącami lat, podczas których Jahwe wykonywał swoje dzieło, człowiek nic nie wiedział, a prawie cała ludzkość popadła w zepsucie do tego stopnia, że zanim świat został zniszczony przez potop, ludzie osiągnęli głębię rozwiązłości i zepsucia i w ogóle nie mieli w sercach Jahwe, a tym bardziej Jego Drogi. Nigdy nie zrozumieli dzieła, które Jahwe zamierzał wykonać. Nie mieli rozumu, a tym bardziej wiedzy, i niczym oddychające maszyny absolutnie nic nie wiedzieli o człowieku, Bogu, wszystkich rzeczach, życiu i tak dalej. Na ziemi często brali udział w kuszeniu, jak wąż, i mówili wiele rzeczy, które stanowiły obrazę wobec Jahwe, ale ponieważ byli nieświadomi, Jahwe ich nie karcił ani nie dyscyplinował. Dopiero po potopie, kiedy Noe miał 601 lat, Jahwe oficjalnie ukazał się Noemu i pokierował go wraz z rodziną, prowadząc ptaki i zwierzęta, które przetrwały potop wraz z Noem i jego potomkami, aż do końca Wieku Prawa, co w sumie trwało dwa tysiące pięćset lat. Prowadził dzieło w Izraelu, to znaczy, prowadził je oficjalnie, w sumie przez dwa tysiące lat, a jednocześnie działał w Izraelu i poza nim przez pięćset lat, razem dwa i pół tysiąca lat. W tym czasie pouczył Izraelitów, że aby służyć Jahwe, powinni zbudować świątynię, nałożyć szaty kapłańskie i wchodzić boso do świątyni o świcie, żeby ich buty nie zbrukały świątyni Jahwe, bo wówczas ogień strącony na nich ze szczytu świątyni spaliłby ich na śmierć. Wykonywali swoje obowiązki i podporządkowali się ustaleniom Jahwe. Modlili się do Niego w świątyni, a po otrzymaniu objawienia Jahwe, to znaczy, gdy przemówił, poprowadzili tłumy i nauczali je, że należy okazywać strach przed Jahwe – ich Bogiem. A Jahwe powiedział im, że powinni zbudować świątynię i ołtarz, a w czasie Jahwe, czyli na Paschę, powinni przygotować pierworodne cielęta i jagnięta oraz umieścić je na ołtarzu jako ofiary w służbie dla Jahwe, aby ich okiełznać i by zaszczepić strach przed Jahwe w ich sercach. Przestrzeganie tego prawa stawało się miarą ich lojalności wobec Jahwe. Wyznaczył im On również dzień szabatu, siódmy dzień swego stworzenia. Dzień po szabacie uczynił pierwszym dniem – dniem, w którym mieli czcić Jahwe, składać Mu ofiary i tworzyć dla Niego muzykę. W tym dniu Jahwe zwołał wszystkich kapłanów, aby podzielili ofiary na ołtarzu, aby ludzie mogli jeść, aby mogli cieszyć się ofiarami na Jego ołtarzu. Jahwe powiedział, że zostali pobłogosławieni, że podzielili się z Nim i że są Jego ludem wybranym (to było przymierze Jahwe z Izraelitami). Dlatego do dziś lud Izraela nadal mówi, że Jahwe jest tylko ich Bogiem, a nie Bogiem innych narodów.
Podczas Wieku Prawa Jahwe dał wiele przykazań Mojżeszowi, aby obwieścił je Izraelitom, którzy wyszli za nim z Egiptu. W tamtym czasie te przykazania zostały dane przez Jahwe Izraelitom i nie miały żadnego związku z Egipcjanami; miały one ograniczać Izraelitów. Jahwe użył przykazań, by postawić im wymagania: czy przestrzegają szabatu, czy szanują swoich rodziców, czy czczą bożków i tak dalej – według tych zasad byli uznawani za grzesznych lub nazywani sprawiedliwymi. Wśród nich znaleźli się tacy, na których spadł ogień Jahwe, tacy, którzy zostali ukamienowani na śmierć, i tacy, którzy otrzymali błogosławieństwo od Jahwe, a zależało to od tego, czy przestrzegali tych przykazań. Ci, którzy nie przestrzegali szabatu, byli kamienowani na śmierć. Na kapłanów, którzy nie przestrzegali szabatu, spadał ogień Jahwe. Tych, którzy nie okazywali szacunku swoim rodzicom, również kamienowano na śmierć. To wszystko było aprobowane przez Jahwe. Jahwe ustanowił swoje przykazania i prawa w całości po to, aby ludzie, których prowadził w życiu, słuchali Jego słowa i podporządkowywali się Jego słowu, a nie buntowali się przeciwko Niemu. Użył tych praw, aby utrzymać nowo narodzony rodzaj ludzki pod kontrolą, by położyć fundament pod swoje przyszłe dzieło. I tak, na podstawie dzieła, które wykonał Jahwe, pierwszy wiek nazwano Wiekiem Prawa. Chociaż Jahwe wypowiedział wiele słów i wykonał wiele pracy, prowadził ludzi jedynie w sposób pozytywny, kierując tymi nieświadomymi ludźmi, by nauczyli się, jak postępować, by nauczyli się, jak żyć, i by zrozumieli drogę Jahwe. W przeważającej części dzieło, którego dokonał, miało na celu sprawienie, by ludzie trzymali się Jego drogi i przestrzegali Jego praw. Dzieło to było wykonywane na ludziach, którzy byli płytko skażeni; nie było mowy o żadnej zmianie usposobienia ani nie było mowy o żadnym postępie w życiu. Po prostu powstrzymywał ludzi i kontrolował ich, każąc im przestrzegać praw. Dla ówczesnych Izraelitów Jahwe był po prostu Bogiem w świątyni, a także Bogiem w niebie. Był słupem obłoku, słupem ognia. Wszystko, czego Jahwe od nich wymagał, to przestrzeganie[a] tego, co ludzie dzisiaj znają jako prawa i przykazania – można by nawet powiedzieć: reguły – ponieważ to, co czynił Jahwe, nie miało na celu ich zmiany, lecz obdarzenie ich większą liczbą rzeczy, w które człowiek powinien być wyposażony, i osobiste przekazanie im tych rzeczy, ponieważ po stworzeniu człowiek po prostu nie miał niczego, co powinien posiadać. I tak Jahwe obdarzył ich rzeczami, które człowiek powinien posiadać do życia na ziemi, umożliwiając ludzkości, którą prowadził, przewyższenie jej przodków – Ewy i Adama – ponieważ to, czym Jahwe ich obdarzył, przewyższało to, czym na początku obdarzył Ewę i Adama. Niezależnie od tego, dzieło, którego Jahwe dokonał w Izraelu, miało jedynie poprowadzić człowieka i sprawić, by człowiek uznał Stwórcę. Nie był to ani podbój, ani zmiana, a jedynie przewodnictwo. Na tym polega całość dzieła Jahwe w Wieku Prawa. Jest to tło, prawdziwa historia i istota Jego dzieła na całej ziemi Izraela. Jest to także początek Jego dzieła obejmującego sześć tysięcy lat, który polegał na utrzymaniu człowieka pod kontrolą ręki Jahwe. Z tego narodziło się więcej pracy w Jego sześciotysięcznoletnim planie zarządzania.
(Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)
Przypisy:
a. Tekst oryginalny nie zawiera słowa „przestrzeganie”.