Słowa Boga Wszechmogącego dni ostatecznych

Zanim człowiek został zepsuty przez szatana, w sposób naturalny podporządkowywał się Bogu oraz Jego słowom, kiedy je usłyszał. W sposób naturalny posiadał zdrowy umysł i sumienie oraz zwykłe człowieczeństwo. Zepsucie przez szatana spowodowało, że pierwotny umysł człowieka, jego sumienie i człowieczeństwo zostały przytępione i uszkodzone przez szatana. W efekcie człowiek utracił swoje podporządkowanie wobec Boga i miłość do Niego. Umysł człowieka stał się anormalny, a jego usposobienie podobne do zwierzęcego, więc jego buntowniczość wobec Boga jest coraz częstsza i poważniejsza. Jednakże człowiek nie wie o tym ani tego nie rozpoznaje, jedynie uporczywie sprzeciwia się i buntuje. Usposobienie człowieka przejawia się w wyrażeniach jego umysłu, spostrzeżeń i sumienia, a ponieważ brakuje mu zdrowego umysłu, a jego spostrzeżenia są niezdrowe, jego sumienie stało się całkowicie głuche i dlatego ma on buntownicze usposobienie wobec Boga. Jeżeli umysł i spostrzeżenia człowieka nie mogą się zmienić, to nie ma mowy o zmianach w jego usposobieniu, a także o tym, by mógł osiągnąć zgodność z Bożymi intencjami. Jeśli człowiekowi brakuje zdrowego rozsądku, to nie może on służyć Bogu ani być przez Niego użyty. „Normalny rozsądek” odnosi się do podporządkowania i wierności Bogu, do pragnienia Boga, do posiadania absolutnego stosunku wobec Niego i do posiadania sumienia zwróconego w Jego kierunku. Odnosi się do bycia w jedności z Bogiem w sercu i umyśle oraz do unikania rozmyślnego sprzeciwiania się Mu. Posiadanie niezrównoważonego rozsądku jest czym innym. Ponieważ człowiek został zepsuty przez szatana, wymyślił pojęcia na temat Boga i brak w nim lojalności wobec Niego i pragnienia Go, nie wspominając już o sumieniu zwróconym w kierunku Boga. Człowiek świadomie przeciwstawia się Bogu i Go osądza, a nawet obrzuca Go inwektywami za Jego plecami. Człowiek osądza Boga za Jego plecami, mimo wyraźnej wiedzy, że Bóg jest Bogiem. Człowiek nie ma zamiaru podporządkowywać się Bogu, jedynie stawia Mu wciąż żądania i kieruje ku Niemu prośby. Tacy ludzie – z niezrównoważonym rozsądkiem – nie potrafią dostrzec własnego ohydnego zachowania czy żałować własnej buntowniczości. Kiedy ludzie potrafią poznać siebie, wówczas odzyskują nieco rozsądku. Im bardziej buntowniczy przeciwko Bogu są ludzie, którzy nie znają siebie samych, tym bardziej brakuje im zdrowego rozsądku.

(Posiadanie nieprzemienionego usposobienia to pozostawanie w nieprzyjaźni z Bogiem, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

To, że człowiek nie potrafi podporządkować się Bogu, wynika z tego, że jest opętany przez to, co było wcześniej. Rzeczy, które były wcześniej, wytworzyły w ludziach różnego rodzaju pojęcia i rozmaite wyobrażenia na temat Boga, które stały się w ich umysłach obrazem Boga. Tak więc to, w co wierzą, to ich własne pojęcia i wzorce ich własnej wyobraźni. Jeśli mierzysz Boga, który dokonuje dzisiaj realnego dzieła, miarą Boga z twoich wyobrażeń, to twoja wiara pochodzi od szatana i jest skażona twoimi upodobaniami – Bóg nie chce takiego rodzaju wiary. Niezależnie od tego, jak wysokie zajmują stanowisko i bez względu na to, jak bardzo się angażują – nawet jeśli poświęcili całe życie na rzecz Jego dzieła i zostali męczennikami – Bogu nie podoba się nikt, kto wierzy w ten sposób. Bóg po prostu obdarza ich odrobiną łaski i pozwala cieszyć się nią przez jakiś czas. Tacy ludzie są niezdolni do wprowadzania prawdy w życie. Duch Święty nie działa w nich, a Bóg wyeliminuje każdego z nich po kolei. Tak starsi, jak i młodzi, ci, którzy w swojej wierze nie podporządkowują się Bogu i mają niewłaściwe intencje, są tymi, którzy sprzeciwiają się Jego dziełu i zakłócają je, a tacy ludzie bez wątpienia zostaną wyeliminowani przez Boga. Ci, którzy w najmniejszym stopniu nie podporządkowują się Bogu, którzy jedynie uznają Boże imię i mają jakieś poczucie Bożej dobroci i łaskawości, ale nie podążają za śladami Ducha Świętego i nie podporządkowują się obecnemu dziełu i obecnym słowom Ducha Świętego – tacy ludzie żyją pośród łaski Bożej i nie zostaną pozyskani ani udoskonaleni przez Boga.

(Wierząc w Boga, powinieneś Mu się podporządkować, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Jeśli Bóg ma zbawić ludzkość, przede wszystkim musi wyrazić prawdę, aby osądzić i obmyć zepsute usposobienie ludzi, sprawić, aby ludzie zrozumieli prawdę, poznali Boga i byli Mu podporządkowani, uczyć ich, jak powinni się zachowywać i jak kroczyć właściwą ścieżką, oraz mówić im, jak powinni praktykować prawdę, a także jak mogą dobrze wypełniać swoje obowiązki i wejść w prawdorzeczywistość. Po drugie, Bóg musi zdemaskować myśli i poglądy szatana. Musi ujawnić i przeanalizować różne herezje i błędne przekonania, którymi szatan deprawuje ludzi, aby oni mogli je rozpoznać. Wtedy ludzie będą mogli wyzbyć się tych szatańskich przekonań ze swoich serc, zostać obmyci i dostąpić zbawienia. W efekcie ludzie zrozumieją, czym jest prawda, a także będą w stanie rozpoznać usposobienie szatana, jego naturę, herezje i błędne przekonania. Kiedy ludzie uznają, że Bóg jest Stwórcą, i z wiarą podążą za Nim, będą w stanie zobaczyć szatańską brzydotę kryjącą się głęboko w ich sercach i naprawdę odrzucić szatana. Serca tych ludzi będą wtedy mogły całkowicie powrócić do Boga. Gdy serce człowieka zacznie powracać do Boga, ale jeszcze nie wróciło całkowicie, to znaczy, kiedy prawda nie owładnęła jeszcze jego serca, a Bóg go nie pozyskał, człowiek będzie przynajmniej mógł w trakcie swojego życia za pomocą słowa Bożego rozpoznać, przeanalizować i przejrzeć wszystkie maksymy, które szatan wszczepia ludziom, a na koniec go porzucić. Dzięki temu miejsce, jakie szatan zajmuje w ludzkich sercach, będzie się zmniejszać, aż w końcu całkowicie zniknie. Zastąpią je słowa Boga, nauki, które Bóg daje ludziom, prawdozasady, które Bóg zapewnia, i tak dalej. Takie życie pełne pozytywności i prawdy stopniowo zakorzeni się w ludziach i zajmie wiodące miejsce w ich sercach, w wyniku czego Bóg tymi sercami zawładnie. Oznacza to, że kiedy różne myśli, poglądy, herezje i niedorzeczne przekonania, za pomocą których szatan deprawuje ludzi, zostaną rozpoznane i ludzie je przejrzą, a tym samym znienawidzą je i porzucą, prawda z czasem zagości w ich sercach. Krok po kroku będzie się ona stawać ich życiem, a oni sami czynnie podporządkują się Bogu i będą za Nim podążać. Bez względu na to, w jaki sposób Bóg dokonuje dzieła i prowadzi ludzi, ci będą w stanie czynnie przyjmować prawdę i słowo Boże oraz podporządkowywać się dziełu Bożemu. Co więcej, dzięki tym doświadczeniom będą ochoczo dążyć do prawdy i zrozumieją ją. W ten sposób ludzie rozwiną prawdziwą wiarę w Boga, a gdy prawda będzie stawać się dla nich coraz bardziej jasna, ich wiara będzie się umacniać. Kiedy ludzie mają prawdziwą wiarę w Boga, rodzi to w nich również bojaźń Bożą. Kiedy ludzie boją się Boga, głęboko w sercu pragną pozyskać Go i dobrowolnie podporządkować się Jego panowaniu. Podporządkowują się Bożym ustaleniom i zarządzeniom oraz planom, jakie Bóg ma odnośnie do ich przeznaczenia. Podporządkowują się każdemu dniu i wszystkim wyjątkowym okolicznościom, które Bóg dla nich przygotował. Kiedy ludzie wykazują tego rodzaju gotowość i pragną właśnie tego, będą również gorliwie akceptować wymagania stawiane im przez Boga i podporządkowywać się im. Kiedy skutki tego uwidocznią się w ludziach i staną się realne, maksymy, myśli i poglądy szatana stracą swoją władzę nad ich sercami. Innymi słowy, maksymy, myśli i poglądy szatana będą miały coraz mniejszą kontrolę nad ludźmi i wpływ na nich.

(Co to znaczy dążyć do prawdy (15), w: Słowo, t. 6, O dążeniu do prawdy)

W miarę jak ludzie doświadczają dzieła Bożego, demaskujące i prowadzące ich słowa Boże sprawiają, że zaczynają oni dostrzegać zepsucie, niegodziwość i szpetotę całej ludzkości, a także istotę wrogości całej ludzkości wobec Boga, i odnajdują pierwotną przyczynę tego wszystkiego, rozumiejąc tym samym, dlaczego ludzie nie są zgodni z Bogiem – ponieważ istota ludzi jest z natury niezgodna z istotą Boga. To jest tak jak woda i olej, które nigdy nie mogą się połączyć – dopiero gdy istota jednego zmieni się tak, by pasować do drugiego, mogą się ze sobą zmieszać. Kogo zatem Bóg zamierza zmienić, wyrażając prawdę? Ludzi. Bóg wyraża prawdę oraz osądza i karci ludzi, wypleniając ich skażone skłonności i wszystko to w nich, co sprzeciwia się prawdzie i jest niezgodne z Bogiem, tak by mogli być zgodni z Bogiem i by wszystko w nich mogło zbiegać się z prawdą. W ten sposób nie będzie żadnych barier pomiędzy tobą a Bogiem. Jeśli twoje skażone skłonności nie zostaną wyplenione, to nie będą mogły zostać rozwiązane problemy takie jak to, że masz się na baczności przed Bogiem, twoje opaczne pojmowanie Go, odrzucanie Go, podejrzliwość, wątpliwości, a nawet buntowniczość względem Boga i potępianie Go. Wszystko to tkwi w ludzkiej naturze; wszystko to leży u samych podstaw. Jeśli te skażone skłonności zostaną wyplenione u samych swoich podstaw, ludziom łatwiej będzie podporządkować się Bogu. Nawet jeśli to, co Bóg mówi lub robi, nie zbiega się z ich pojęciami i wyobrażeniami, nie będą Go osądzać ani potępiać. Nawet gdyby mieli umrzeć i trafić do piekła, nie narzekaliby na Boga, lecz jedynie nienawidziliby samych siebie za to, że nie dążyli do prawdy, i uznaliby, iż zasługują na karę. Tylko tacy ludzie są prawdziwie podporządkowani Bogu i nie ma między nimi a Bogiem żadnych barier. Rozumieją prawdę, ich zepsucie zostało oczyszczone, potrafią podporządkować się Bogu i na zawsze wyzbyć się pojęć, buntowniczości i oporu i mogą wówczas być zgodni z Bogiem – mają prawdę jako swoje życie, a zatem mają życie, które jest zgodne z Bogiem. W takim życiu urzeczywistnia się prawdziwe podporządkowanie się Bogu i prawdziwe oddawanie Mu czci.

(Boże omówienie)

Jaką zepsutą cechę usposobienia trzeba skorygować, aby odebrać lekcję uległości? To właśnie skłonność do arogancji i zadufania jest największą przeszkodą dla praktykowania przez ludzi prawdy i uległości wobec Boga. Ludzie o aroganckim i zadufanym usposobieniu są najbardziej skłonni do uzasadniania swojego rozumowania i bycia nieposłusznymi, zawsze myślą, że mają rację, więc nie ma nic pilniejszego niż skorygowanie i przycięcie aroganckiego i zadufanego usposobienia. Kiedy ludzie zaczną się dobrze zachowywać i przestaną argumentować we własnym imieniu, problem buntu zostanie rozwiązany, a oni będą zdolni do uległości. Jeśli ludzie mają być w stanie osiągnąć posłuszeństwo, czyż nie muszą posiadać pewnego stopnia racjonalności? Muszą posiadać rozum typowy dla normalnego człowieka. Na przykład, bez względu na to, czy w jakiejś sprawie postąpiliśmy właściwie, czy nie, jeśli Bóg nie jest usatysfakcjonowany, powinniśmy postępować tak, jak On mówi, i traktować Jego słowa jako standard dla wszystkiego. Czy to jest racjonalne? Taki rozum ponad wszystko powinni mieć ludzie. Bez względu na to, jak bardzo cierpimy, i bez względu na nasze intencje, cele i powody, jeśli Bóg nie jest usatysfakcjonowany – jeśli nie zostały spełnione Jego wymagania – to nasze działania niezaprzeczalnie nie były zgodne z prawdą, więc musimy słuchać Boga, podporządkować się Mu i nie powinniśmy próbować uzasadniać swojego rozumowania ani usprawiedliwiać się przed Bogiem. Kiedy posiadasz taką racjonalność, kiedy posiadasz rozum jak u normalnej osoby, łatwo rozwiązać twoje problemy, a ty stajesz się naprawdę uległy. Bez względu na to, w jakiej znajdziesz się sytuacji, nie będziesz buntowniczy i nie będziesz przeciwstawiać się wymaganiom Boga, nie będziesz analizować, czy to, o co prosi Bóg, jest właściwe czy nie, dobre czy złe, i będziesz w stanie się podporządkować – w ten sposób korygując swój stan samousprawiedliwiania się, bezkompromisowości i buntowniczości. Czy każdy ma w sobie te buntownicze stany? Te stany często pojawiają się u ludzi, a ci myślą sobie: „Dopóki moje podejście, propozycje i sugestie są rozsądne, to nawet jeśli naruszam prawdozasady, nikt nie powinien mnie przycinać, bo nie dopuściłem się zła”. To powszechny stan u ludzi. Uważają, że jeśli nie popełnili zła, nie należy ich przycinać; tylko ludzie, którzy dopuścili się zła, powinni tego doświadczyć. Czy ten pogląd jest prawidłowy? Absolutnie nie. Obiektem przycinania jest głównie zepsute usposobienie ludzi. Jeśli ktoś ma zepsute usposobienie, należy go przyciąć. Gdyby ktoś go przyciął dopiero po tym, jak tamten dopuścił się zła, byłoby już za późno, ponieważ szkody zostałyby już wyrządzone. Jeśli usposobienie Boga zostało znieważone, to jesteś w kłopotach i Bóg może przestać wykonywać w tobie dzieło – a w takim razie jaki miałoby sens przycinanie ciebie? Nie ma innego wyjścia, niż tylko cię zdemaskować i wyeliminować. Główną trudnością, która uniemożliwia ludziom podporządkowanie się Bogu, jest ich aroganckie usposobienie. Jeśli ludzie naprawdę są w stanie zaakceptować osądzanie i karcenie, będą w stanie skutecznie skorygować swoje własne aroganckie usposobienie. Bez względu na to, w jakim stopniu są w stanie je skorygować, jest to korzystne dla praktykowania prawdy i podporządkowywania się Bogu. Przyjęcie sądu i karcenia ma na celu przede wszystkim skorygowanie swojego zepsutego usposobienia i dostąpienie zbawienia przez Boga. A jeśli ludzie naprawdę są w stanie osiągnąć absolutne posłuszeństwo Bogu, czy nadal muszą doświadczać sądu i karcenia? Czy nadal potrzebują przycinania? Nie, ponieważ ich zepsute usposobienie zostało już skorygowane.

(Pięć warunków, które należy spełnić, by wejść na właściwą ścieżkę wiary w Boga, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Ludzie nie mogą zmienić własnego usposobienia; muszą poddać się sądowi i karceniu, cierpieniu i uszlachetnianiu słowem Bożym; Jego słowa muszą ich przyciąć i zdyscyplinować. Tylko wtedy mogą oni osiągnąć podporządkowanie i wierność Bogu i nie traktować Go już powierzchownie. To właśnie dzięki uszlachetnieniu słowami Boga zmieniają się ludzkie usposobienia. Tylko dzięki temu, że słowa Boga obnażają, osądzają, dyscyplinują i przycinają ludzi, oni nie będą już mieli odwagi działać pochopnie, a zamiast tego staną się stabilni i opanowani. Najważniejsze jest to, że będą oni w stanie podporządkować się obecnym słowom Boga i Jego dziełu, nawet jeśli nie jest ono zgodne z ludzkimi pojęciami. Będą oni w stanie odłożyć te pojęcia na bok i dobrowolnie się podporządkować.

(Ludzie, których usposobienie się zmieniło, to ci, którzy weszli w rzeczywistość słów Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Jeśli, gdy Bóg robi rzeczy, które są sprzeczne z twoimi pojęciami, jesteś skłonny niewłaściwie Go rozumieć – a nawet buntować się przeciwko Niemu i Go zdradzić – to daleko ci do umiejętności podporządkowania się Bogu. Przez cały ten czas, gdy człowiek jest zaopatrywany i podlewany słowem Bożym, w rzeczywistości dąży on do jednego tylko celu, którym jest osiągnięcie bezwarunkowego, absolutnego poddania się Bogu – w którym to momencie ty, istota stworzona, osiągniesz wymagany standard. Czasami Bóg celowo robi rzeczy, które są sprzeczne z twoimi pojęciami i twoimi życzeniami, które mogą nawet wydawać ci się sprzeczne z prawdą, bezduszne wobec ciebie, niezgodne z twoimi własnymi preferencjami. Te rzeczy mogą być dla ciebie trudne do zaakceptowania, możesz nie być w stanie ich ogarnąć; bez względu na to, jak będziesz je analizować, mogą wydawać ci się niewłaściwe i możesz nie być w stanie ich przyjąć, możesz uważać, że Bóg był nierozsądny, robiąc coś takiego – ale w rzeczywistości Bóg zrobił to celowo. Jaki więc cel ma Bóg, robiąc takie rzeczy? Tym celem jest sprawdzenie i ujawnienie ciebie; Bóg chce się przekonać, czy jesteś w stanie szukać prawdy, czy nie, i czy jesteś prawdziwie Mu podporządkowany, czy nie. Nie szukaj podstaw dla wszystkiego, co Bóg czyni i o co prosi, i nie pytaj, dlaczego to robi. Próby spierania się z Bogiem nie mają sensu. Musisz po prostu uznać, że Bóg jest prawdą, i być zdolnym do absolutnego podporządkowania. Musisz po prostu uznać, że Bóg jest twoim Stwórcą i twoim Bogiem. To jest wyższe niż jakiekolwiek rozumowanie, wyższe niż jakakolwiek światowa mądrość, wyższe niż jakakolwiek ludzka moralność, etyka, wiedza, filozofia czy tradycyjna kultura – wyższe nawet niż ludzkie uczucia, ludzka sprawiedliwość i tak zwana ludzka miłość. To jest wyższe od wszystkiego. Jeśli nie jest to dla ciebie jasne, to prędzej czy później nadejdzie dzień, w którym coś ci się stanie i upadniesz, a wtedy zbuntujesz się przeciwko Bogu i zboczysz ze ścieżki, o ile nie zrobisz czegoś jeszcze gorszego; jeśli w końcu będziesz w stanie okazać skruchę i uznać cudowność Boga oraz znaczenie Bożego działania w tobie, to nadal będziesz mógł mieć nadzieję na zbawienie – ale jeśli upadniesz i nie będziesz w stanie się podnieść, to nie będzie dla ciebie nadziei. Czy Bóg sądzi, karci, czy przeklina ludzi, wszystko to robi, aby ich zbawić i nie muszą się oni tego obawiać. Czego powinieneś się bać? Powinieneś się bać, że Bóg powie: „Odrzucam cię z pogardą”. Jeśli Bóg tak powie, to jesteś w kłopocie: oznacza to, że Bóg cię nie zbawi, że nie ma dla ciebie nadziei na zbawienie. A zatem, przyjmując Boże dzieło, ludzie muszą zrozumieć Boże intencje. Cokolwiek robicie, nie roztrząsajcie słów Boga, nie mówcie: „Sąd i karcenie są w porządku, ale potępienie, przekleństwo, zniszczenie – czy to nie oznaczałoby, że dla mnie wszystko się skończyło? Jaki jest sens bycia istotą stworzoną? Więc nie będę nią, a Ty nie będziesz już moim Bogiem”. Jeśli odrzucasz Boga i nie trwasz mocno w swoim świadectwie, to Bóg może naprawdę odrzucić ciebie. Wiecie o tym? Bez względu na to, od jak dawna ludzie wierzą w Boga, bez względu na to, ile dróg przebyli, ile pracy czy obowiązków wykonali, wszystko, co zrobili w tym czasie, było przygotowaniem do jednej rzeczy. Jakiej to? Przygotowywali się do tego, aby ostatecznie okazać Bogu absolutne podporządkowanie, bezwarunkowe podporządkowanie. Co to znaczy „bezwarunkowe”? To znaczy, że nie usprawiedliwiasz się i nie mówisz nic o swoich obiektywnych powodach, nie dzielisz włosa na czworo; nie jesteś tego godzien, ponieważ jesteś istotą stworzoną. Kiedy wykłócasz się z Bogiem, nie rozumiesz swojego miejsca, a kiedy próbujesz Boga przekonywać – również go nie rozumiesz. Nie spieraj się z Bogiem, nie próbuj zawsze dociekać przyczyny, nie nalegaj, aby zrozumieć, zanim się podporządkujesz, i nie upieraj się, że się nie podporządkujesz, gdy nie rozumiesz. Robiąc tak, nie rozumiesz swojego miejsca, a w takim razie twoje podporządkowanie Bogu nie jest absolutne; jest to podporządkowanie względne i warunkowe. Czy ci, którzy ograniczają swoje podporządkowanie Bogu warunkami, prawdziwie się Mu podporządkowują? Czy traktujesz Boga jak Boga? Czy czcisz Go jako Stwórcę? Jeśli tak nie jest, to Bóg cię nie uznaje. Czego musisz doświadczyć, aby osiągnąć absolutne i bezwarunkowe podporządkowanie Bogu? I jak powinieneś doświadczać? Po pierwsze, ludzie muszą zaakceptować sąd i karcenie przez Boga, muszą także zaakceptować przycinanie. Ponadto muszą przyjąć Boże zlecenie, muszą dążyć do prawdy, wykonując swoje obowiązki, muszą zrozumieć różne aspekty prawdy, które odnoszą się do wejścia w życie, i osiągnąć zrozumienie Bożych intencji. Czasami przerasta to czyjś format, ludziom brakuje wglądu pozwalającego osiągnąć zrozumienie prawdy, potrafią zrozumieć tylko trochę z omówień innych osób i poprzez wyciąganie lekcji z różnych sytuacji stworzonych przez Boga. Powinieneś jednak mieć świadomość, że musisz mieć serce posłuszne Bogu, nie możesz próbować przekonywać Boga ani stawiać Mu warunków; wszystko, co Bóg czyni, jest tym, co powinno zostać uczynione, gdyż On jest Stwórcą a ty jesteś istotą stworzoną. Musisz mieć postawę podporządkowania, nie możesz zawsze pytać o powód ani mówić o warunkach. Jeśli brakuje ci choćby najbardziej podstawowej postawy podporządkowania, a nawet jesteś w stanie wątpić i być ostrożnym wobec Boga albo myśleć w sercu: „Muszę sprawdzić, czy Bóg naprawdę mnie zbawi i czy Bóg jest naprawdę sprawiedliwy. Wszyscy mówią, że Bóg jest miłością – więc muszę się przekonać, czy w tym, co Bóg czyni we mnie, naprawdę jest miłość, czy rzeczywiście jest to miłością”; jeśli stale sprawdzasz, czy to, co Bóg czyni, jest zgodne z twoimi pojęciami i upodobaniami, a nawet z tym, co uważasz za prawdę, to nie rozumiesz swojego miejsca i masz kłopoty: jest prawdopodobne, że obrazisz Boże usposobienie. Prawdy odnoszące się do podporządkowania są kluczowe, a żadnej prawdy nie można całkowicie i jasno wytłumaczyć w kilku zdaniach; wszystkie one odnoszą się do różnych stanów i zepsucia ludzi. Wejścia w prawdorzeczywistość nie da się osiągnąć w ciągu jednego, dwóch, trzech czy pięciu lat. Wymaga ono doświadczenia wielu rzeczy, wielokrotnego doświadczenia sądu i karcenia słowami Bożymi, doświadczenia częstego przycinania. Jedynie kiedy ostatecznie osiągniesz zdolność praktykowania prawdy, twoje dążenie do prawdy będzie skuteczne i dopiero wtedy posiądziesz prawdorzeczywistość. Tylko ci, którzy posiadają prawdorzeczywistość, mają prawdziwe doświadczenie.

(Część trzecia, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

W swojej wierze w Boga Piotr starał się zadowolić Go we wszystkim i podporządkować się wszystkiemu, co pochodziło od Boga. Bez najmniejszej skargi był w stanie przyjąć karcenie i sąd, a także oczyszczanie, udrękę i niedostatek w swoim życiu, a nic z tego nie mogło zmienić jego serca miłującego Boga. Czy nie była to najwyższa miłość do Boga? Czy nie było to spełnienie obowiązku istoty stworzonej? Poprzez karcenie, sąd czy udrękę – zawsze jesteś zdolny do osiągnięcia dozgonnego podporządkowania, i to właśnie powinna osiągnąć istota stworzona, to jest czystość miłości do Boga. Jeżeli człowiek potrafi osiągnąć tak wiele, to jest on pełnoprawną istotą stworzoną i nie istnieje nic, co lepiej spełniałoby intencje Stwórcy. Wyobraź sobie, że jesteś w stanie pracować na rzecz Boga, jednak nie podporządkowujesz Mu się i jesteś niezdolny do prawdziwego kochania Go. W ten sposób, nie tylko nie wypełnisz obowiązku istoty stworzonej, lecz także zostaniesz potępiony przez Boga, ponieważ jesteś kimś, kto nie posiada prawdy, kto jest niezdolny do podporządkowania Bogu i kto się przeciwko Niemu buntuje. Dbasz jedynie o pracę na rzecz Boga, a nie dbasz o wprowadzanie prawdy w życie lub poznawanie siebie. Nie rozumiesz lub nie znasz Stwórcy, nie podporządkowujesz się Mu ani Go nie kochasz. Jesteś kimś, kto z natury buntuje się przeciwko Bogu, a tacy ludzie nie zostali ukochani przez Stwórcę.

(Sukces i porażka zależą od ścieżki, którą idzie człowiek, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Lekcje posłuszeństwa są najtrudniejsze, ale też najłatwiejsze. Na czym polega ich trudność? (Ludzie mają własne pomysły). To, że ludzie mają własne pomysły, nie stanowi problemu – bo któż nie ma pomysłów? Wszyscy ludzie mają serca i mózgi, wszyscy mają własne pomysły. Nie na tym polega problem. W czym zatem tkwi szkopuł? W skażonym usposobieniu człowieka. Gdybyś nie miał skażonego usposobienia, byłbyś w stanie się podporządkować bez względu na to, ile miałbyś pomysłów – nie stanowiłyby one problemu. Jeżeli ktoś ma na tyle rozumu, że mówi: „Muszę się we wszystkim podporządkować Bogu. Nie będę się usprawiedliwiał ani upierał przy własnych pomysłach, nie będę wydawał własnych wyroków w tej sprawie”, to czy nie jest mu łatwo się podporządkować? Jeśli ktoś nie wydaje własnych wyroków, jest to znak, że nie jest zadufany w sobie; jeżeli nie upiera się przy swoich pomysłach, jest to znak, że jest rozumny. Jeśli do tego potrafi się podporządkować, to znaczy, że osiągnął praktykę prawdy. Niewydawanie własnych werdyktów i nieupieranie się przy swych własnych pomysłach to warunki wstępne do tego, aby być w stanie się podporządkować. Jeśli posiadasz te dwie umiejętności, łatwo będzie ci się podporządkować i zdobyć na to, by wprowadzać prawdę w życie. Tak więc zanim się podporządkujesz, musisz je nabyć i dowiedzieć się, jak powinieneś postępować i co powinieneś robić, aby mieć postawę praktykowania prawdy. W rzeczywistości nie jest to aż takie trudne, ale nie jest też takie łatwe. Dlaczego jest to trudne? Jest to trudne, ponieważ człowiek ma skażone usposobienie. Bez względu na to, jakie masz nastawienie lub jaki panuje w twym wnętrzu stan, gdy ćwiczysz się w uległości, to jeśli przeszkadza ci to we wprowadzaniu prawdy w życie, oznacza to, że dane nastawienie lub stan wynika ze skażonego usposobienia. Taki jest po prostu fakt. Jeśli pozbędziesz się skażonych skłonności takich jak obłuda, arogancja, skłonność do buntu, bycie niedorzecznym, zawziętość oraz żywienie uprzedzeń i nieprzejednanie, łatwo ci będzie się podporządkować. Jak zatem należy wyzbyć się tych przejawów skażenia? Kiedy nie chcesz się podporządkować, musisz się modlić i zastanawiać się nad sobą i zadawać sobie takie pytania: „Dlaczego nie jestem w stanie podporządkować się Bogu? Dlaczego zawsze upieram się robić wszystko po swojemu? Dlaczego nie potrafię poszukiwać prawdy i wprowadzać jej w życie? Co jest podstawową przyczyną tego problemu? Powinienem ćwiczyć się w posłuszeństwie wobec Boga i praktykować prawdę, a nie realizować swą własną wolę czy własne zachcianki. Powinienem umieć podporządkować się słowom Boga i poddawać się Jego ustaleniom oraz planowym działaniom. Tylko takie postępowanie zgodne jest z intencjami Bożymi”. Aby osiągnąć taki wynik, trzeba modlić się do Boga i poszukiwać prawdy. Kiedy zrozumiesz już prawdę, łatwiej ci będzie wprowadzać ją w życie; będziesz wtedy w stanie zbuntować się przeciwko cielesności i wyzbyć się związanych z nią trosk. Jeśli w swoim sercu rozumiesz prawdę, ale nie potrafisz zrezygnować z korzyści płynących z cielesności, statusu, próżności i reputacji, będziesz miał trudności z wprowadzeniem prawdy w życie. Dzieje się tak dlatego, że w głębi serca przedkładasz owe korzyści ponad wszystko inne. To zaś oznacza, że nie miłujesz prawdy – a zamiast niej kochasz status i reputację. Jak zatem należy rozwiązać ten problem? Musisz się modlić, poszukiwać prawdy i w całej pełni dojrzeć istotę rzeczy takich jak status i reputacja. Musisz być mniej zaabsorbowany tymi rzeczami i musisz koniecznie uznawać wprowadzanie prawdy w życie za coś ważnego i cenić je sobie ponad wszystko. Kiedy już to wszystko zrobisz, będziesz miał wolę praktykowania prawdy. Czasami ludzie nie potrafią wprowadzać prawdy w życie. Trzeba ich przycinać i muszą zostać osądzeni i skarceni przez Boga, tak aby istota problemu stała się dla nich zupełnie jasna i by łatwiej im było praktykować prawdę. W rzeczywistości największą przeszkodą we wprowadzaniu prawdy w życie jest to, że wola człowieka jest zbyt silna i przedkłada on ją ponad wszystko inne – to znaczy, że człowiek przedkłada ponad wszystko inne własny interes, własną reputację i status. Właśnie dlatego tacy ludzie zawsze podejmują decyzje w zgodzie ze swoją własną wolą, kiedy coś się dzieje, i robią wszystko, co tylko może przynieść im osobistą korzyść, w ogóle nie zwracając uwagi na prawdozasady. Zawsze kurczowo trzymają się swych własnych pomysłów. Co to znaczy kurczowo trzymać się własnych pomysłów? Znaczy to tyle, co stwierdzać: „Skoro ty pragniesz tego, to ja chcę czegoś innego. Jeśli chcesz, by stanęło na twoim, ja będę upierał się przy swoim”. Czy to jest przejaw uległości? (Nie). Oni w ogóle nie poszukują prawdy, lecz podejmują decyzje na podstawie swojej własnej woli. To przejaw aroganckiego usposobienia i nierozsądnego zachowania. Jeśli pewnego dnia będziesz w stanie sobie uświadomić, że twoje preferencje i przekonania są sprzeczne z prawdą, jeśli będziesz umiał przejrzeć się na wylot i wyrzec się samego siebie, nie ufając już sobie, a następnie stopniowo dojść do tego, by nie robić wszystkiego po swojemu lub nie czynić na ślepo postanowień, lecz będziesz w stanie poszukiwać prawdy, modlić się do Boga i mieć w Nim oparcie, to taka właśnie jest właściwa praktyka. Zanim ci się potwierdzi, jaki rodzaj praktyki zgodny jest z prawdą, musisz poszukiwać. Bezwzględnie tak właśnie należy postępować; tak właśnie należy robić. Jeśli zwlekasz z poszukiwaniem, aż zostaniesz przycięty, jest to dość bierna postawa, która może spowolnić bieg spraw. Uczenie się poszukiwania prawdy jest niezwykle ważne. Jakie są korzyści z poszukiwania prawdy? Po pierwsze, można uniknąć kierowania się własną wolą i nazbyt pochopnego działania; po drugie, można uniknąć gwałtownych przejawów skażenia i niepomyślnych konsekwencji; po trzecie, można nauczyć się czekać i być cierpliwym, a także powstrzymać się przed popełnianiem błędów, dzięki jasnemu i precyzyjnemu postrzeganiu spraw. Wszystko to można osiągnąć poprzez poszukiwanie prawdy. Kiedy nauczysz się poszukiwać prawdy we wszystkich sprawach, odkryjesz, że nic nie jest proste; że jeśli jesteś nieuważny i nie podejmujesz wysiłku, będziesz robił wszystko źle. Po pewnym czasie ćwiczenia się w takim postępowaniu będziesz miał więcej dojrzałości i doświadczenia, kiedy coś ci się przydarzy. Twoja postawa będzie nieco spokojniejsza i bardziej stonowana, a zamiast działać impulsywnie, podejmować ryzyko i być skłonnym do rywalizacji, będziesz w stanie poszukiwać prawdy, wprowadzać ją w życie i podporządkowywać się Bogu. Wówczas zaś problem gwałtownych przejawów twoich skażonych skłonności zostanie rozwiązany. Tak więc łatwo będzie ci się podporządkować Bogu; naprawdę nie jest to takie trudne. Na początku może nie być tak łatwo, ale możesz być cierpliwy, możesz czekać i ciągle poszukiwać prawdy, aż rozwiążesz ten problem.

(Podporządkowanie się Bogu jest podstawową lekcją w pozyskiwaniu prawdy, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Okazywanie posłuszeństwa słowom Bożym i podporządkowanie się Bożym wymaganiom jest świętym obowiązkiem człowieka. A jeśli Bóg mówi coś, co nie zgadza się z ludzkimi wyobrażeniami, człowiek nie powinien tego analizować ani badać. Niezależnie od tego, kogo Bóg potępia lub eliminuje, oraz od tego, jak wielu ludzi wyrabia sobie przez to wyobrażenia i czuje opór, tożsamość Boga, Jego istota, usposobienie i status są na zawsze niezmienne. On jest na zawsze Bogiem. Ponieważ nie masz wątpliwości, że On jest Bogiem, twoją jedyną odpowiedzialnością, rzeczą, którą powinieneś zrobić, jest okazywanie posłuszeństwa temu, co On mówi, i praktykowanie zgodnie z Jego słowem. To jest ścieżka praktyki. Istota stworzona nie powinna badać, analizować, dyskutować ani odrzucać słów Boga zaprzeczać im, buntować się przeciwko nim ani ich negować. Bóg nienawidzi takiego zachowania i nie to chce widzieć w człowieku. Jak dokładnie należy traktować słowa Boga? W jaki sposób należy je praktykować? Tak naprawdę jest to bardzo proste: naucz się okazywać im posłuszeństwo, słuchaj ich sercem, akceptuj je w nim i pojmuj, a następnie idź i praktykuj oraz wdrażaj je z głębi serca. To, co słyszysz i pojmujesz w swoim sercu, powinno być ściśle związane z twoją praktyką. Nie rozdzielaj tych dwóch rzeczy. Wszystko to, co praktykujesz, czemu się podporządkowujesz, co robisz własnoręcznie, o co zabiegasz, powinno być skorelowane ze słowami Boga. Powinieneś praktykować zgodnie z Jego słowami i wprowadzać je w życie poprzez swoje czyny. Na tym polega podporządkowanie się słowom Stwórcy. To jest ścieżka praktykowania słów Boga.

(Aneks trzeci: Jak Noe i Abraham okazywali posłuszeństwo słowom Boga i podporządkowywali się Mu (Część druga), w: Słowo, t. 4, Demaskowanie antychrystów)

Jakie są zasady praktyki podporządkowania? Należy słuchać Bożych słów i podporządkowywać się im oraz praktykować według tego, co mówi Bóg. Nie pielęgnuj w sercu własnych intencji ani nie bądź kapryśny. Bez względu na to, czy dobrze rozumiesz słowa Boga, czy nie, powinieneś pokornie wprowadzać je w życie i postępować zgodnie z Bożymi wymogami. W wyniku procesu praktykowania i doświadczania mimowolnie zaczniesz rozumieć prawdę. Jeśli twoje usta głoszą podporządkowanie Bogu, ale nigdy nie odpuszczasz i nie przeciwstawiasz się swoim wewnętrznym planom i pragnieniom, czy nie jest tak, że mówisz jedno, a myślisz drugie? (Tak). To nie jest prawdziwe podporządkowanie. Jeśli nie podporządkujesz się prawdziwie, to ilekroć coś ci się przydarzy, będziesz stawiał Bogu liczne wymagania i niecierpliwił się w duchu, czekając, aż je spełni. Jeśli Bóg nie zaspokoi twoich życzeń, będziesz się czuł udręczony i niespokojny, będziesz bardzo cierpiał i nie będziesz zdolny poddać się Bożej suwerennej władzy, ustaleniom ani sytuacjom, które Bóg dla ciebie stworzył. Dlaczego? Ponieważ wciąż masz własne wymagania i życzenia, nie potrafisz porzucić własnych koncepcji i chcesz dyktować warunki. Dlatego ilekroć natrafiasz na coś, co sprzeciwia się twoim pojęciom, nie jesteś w stanie się podporządkować i trudno jest ci podporządkować się Bogu. Chociaż ludzie teoretycznie wiedzą, że powinni Mu się podporządkować i porzucić własne koncepcje, po prostu nie są w stanie tego zrobić, bo wciąż się obawiają, że postawi ich to w niekorzystnej sytuacji i spowoduje straty. Powiedzcie Mi, czy to nie przysparza im wielkich trudności? Czy nie zwiększa ich cierpień? (Tak). Jeśli potrafisz wyrzec się wszystkiego i zrezygnować z rzeczy, które lubisz i których się domagasz, które jednak są sprzeczne z Bożymi intencjami, jeśli potrafisz z nich zrezygnować z własnej woli i chętnie, nie próbujesz targować się z Bogiem, lecz gotów jesteś uczynić to, czego On wymaga, wtedy twoje trudności, jak również napotykane przeszkody będą znacznie mniejsze.

(Co to znaczy dążyć do prawdy (11), w: Słowo, t. 6, O dążeniu do prawdy)

Jaka jest praktyczna strona postawy podporządkowania? Oto jaka jest: musisz zmusić się do tego, by przyjąć słowa Boga. Choć twoje wejście w życie jest powierzchowne, twoja postawa niewystarczająca, a wiedza na temat praktycznej strony prawdy nadal nie dość głęboka, wciąż jesteś zdolny podążać za Bogiem i podporządkowywać Mu się – oto jest postawa pełna posłuszeństwa. Zanim osiągniesz pełne podporządkowanie, musisz przybrać taką postawę, czyli przyjąć Boże słowa, uwierzyć, iż są one słuszne, uznać je za prawdę i za zasady praktyki oraz przestrzegać ich niczym regulaminu, nawet wtedy, gdy dobrze nie pojmujesz zasad. Oto przykład postawy pełnej posłuszeństwa. Jako że twoje usposobienie nadal nie uległo przemianie, chcąc prawdziwie podporządkować się Bogu, musisz mieć odpowiednią mentalność i aspiracje do tego, by być posłusznym. Powinieneś mówić: „Podporządkuję się bez względu na to, co uczyni Bóg. Nie pojmuję wiele z prawdy, lecz wiem, że gdy Bóg powie mi, co mam robić – uczynię to”. Bóg widzi w tym postawę pełną posłuszeństwa. Niektórzy pytają: „A jeśli się myliłem, podporządkowując się Bogu?”. Czy Bóg w ogóle może być w błędzie? On jest prawdą i sprawiedliwością. Bóg nie popełnia błędów; czyni po prostu wiele rzeczy nieprzystających do ludzkich pojęć. Powinieneś powiedzieć: „Nie ma znaczenia, czy czyny Boga odpowiadają moim wyobrażeniom; po prostu skoncentruję się na słuchaniu Jego słów, okazywaniu Mu posłuszeństwa, przyjmowaniu Go i podążaniu za Nim. Jako istota stworzona to właśnie powinienem czynić”. Jeżeli nawet niektórzy ludzie oceniają cię za to, że okazujesz ślepe posłuszeństwo, nie powinieneś się tym przejmować. Masz w sercu pewność, że Bóg jest prawdą i że powinieneś Mu się podporządkować. Jest to słuszne i właśnie taką mentalność winni mieć ci, którzy okazują posłuszeństwo. Jedynie ludzie o takiej mentalności mogą zyskać prawdę. Jeżeli nie masz takiej mentalności, lecz mówisz: „Nie znoszę, gdy inni mnie drażnią. Nikomu nie uda się mnie oszukać. Jestem zbyt bystry i nikt nie zmusi mnie do podporządkowania! Badam i analizuję wszystko, co napotkam na swojej drodze. Tylko wtedy, gdy będzie to zgodne z moimi poglądami i będzie dla mnie do przyjęcia, okażę posłuszeństwo”, to czy taka postawa jest pełna posłuszeństwa? Nie, to oznacza, że brak ci uległej mentalności i w głębi serca nie masz zamiaru się podporządkować. Jeżeli mówisz: „Nawet gdy chodzi o boga, i tak muszę to przeanalizować. Traktuję tak samo nawet królów i królowe. To, co mówisz, na nic mi się nie zda. To prawda, że jestem istotą stworzoną, lecz nie jestem głupcem, więc mnie tak nie traktuj” – wówczas jesteś skończony; nie spełniasz warunków potrzebnych do przyjęcia prawdy. Takim ludziom brak choćby odrobiny racjonalności. Skoro nie posiadają zwykłego człowieczeństwa, to czyż nie są zwierzętami? Jakże człowiek może stać się posłuszny, nie będąc racjonalnym? By osiągnąć posłuszeństwo, należy najpierw odznaczać się uległą mentalnością. Tylko mając taką mentalność, można mówić o jakiejkolwiek racjonalności. Jeżeli człowiek nie posiada takiej mentalności, to brak mu również wszelkiej racjonalności. Ludzie to istoty stworzone; jakże mogą wyraźnie ujrzeć Stwórcę? Cała ludzkość przez 6000 lat nie była w stanie odszyfrować ani jednej Bożej idei, jak zatem ludzie mieliby w mgnieniu oka pojąć to, co czyni Bóg? Nie jesteś w stanie tego zrozumieć. Bóg od tysięcy lat czyni wiele rzeczy i wiele z nich już objawił ludzkości, lecz gdyby ich jej nie objaśnił – nadal by tego nie zrozumiała. Być może dziś rozumiesz dosłowne znaczenie Jego słów, lecz tak naprawdę pojmiesz je w pewnym stopniu dopiero po dwudziestu latach. Oto jak wielka przepaść dzieli ludzi od tego, czego żąda Bóg. W związku z tym ludzie powinni posiadać racjonalność oraz uległą mentalność. Ludzie są zaledwie mrówkami i larwami, a mimo to chcieliby wyraźnie ujrzeć Stwórcę. To bardzo nierozsądne. Niektórzy stale narzekają, że Bóg nie wyjawia im swoich tajemnic i wprost nie wyjaśnia prawdy, nieustannie skłaniając ich do poszukiwań. Jednakże takie wypowiedzi są niewłaściwe i nierozsądne. Jak wiele spośród wszystkich wypowiedzianych przez Boga słów pojmujesz? Ile potrafisz wcielić w życie? Dzieło Boże zawsze przebiega etapami. Czy gdyby 2000 lat temu Bóg powiedział ludziom o swoim dziele dni ostatecznych, to oni by je pojęli? W Wieku Łaski Pan Jezus przyjął podobieństwo grzesznego ciała i posłużył jako ofiara przebłagalna za grzechy wszystkich ludzi. Gdyby wówczas powiedział o tym ludziom, któż by to zrozumiał? Teraz tacy jak wy pojmują pewne teorie i koncepcje, lecz nigdy nie będą w stanie objąć umysłem takich prawd, jak rzeczywiste usposobienie Boga, Jego intencja miłowania ludzkości czy źródło i plan kryjące się za tym, co Bóg uczynił w tamtym czasie. Oto tajemnica prawdy, istota Boga. Jakże ludzie mogliby jasno to postrzegać? Twoje pragnienie, by wyraźnie ujrzeć Stwórcę, jest zupełnie nierozsądne. Jesteś zbyt arogancki i przeceniasz swoje możliwości. Ludzie nie powinni mieć takich pragnień. Zupełnie wystarczy, jeżeli pojmą część prawdy. W twoim przypadku zrozumienie choćby cząstki prawdy jest już wystarczającym osiągnięciem. Czy więc racjonalne jest posiadanie uległej mentalności? Jest to jak najbardziej racjonalne. Uległa mentalność oraz postawa podporządkowania stanowią niezbędne minimum, jakie powinna posiadać każda istota stworzona.

(Tylko pozbywając się własnych pojęć, możesz wkroczyć na właściwą ścieżkę wiary w Boga (3), w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Aby osiągnąć poddanie się Bogu, trzeba najpierw przyjąć i praktykować prawdę, a także poddać się Bożym ustaleniom i planowym działaniom. To jest pierwsza przeszkoda do pokonania. Co zatem wchodzi w skład Bożych ustaleń i planowych działań? Zawierają się w nich ludzie, wydarzenia i rzeczy, które Bóg tworzy wokół ciebie. Czasami ci ludzie, te wydarzenia i rzeczy będą cię przycinać, czasami będą cię kusić, wystawiać na próbę, niepokoić lub sprawiać, że popadniesz w zniechęcenie – dopóki jednak będziesz potrafił poszukiwać prawdy, aby rozwiązywać problemy, będziesz w stanie czegoś się nauczyć, nabrać solidniejszej postawy i mieć siłę, aby się opierać. Podporządkowanie się zarządzeniom i ustaleniom Boga jest najbardziej podstawową lekcją uległości wobec Niego. Boże zarządzenia i ustalenia obejmują ludzi, wydarzenia, sprawy oraz różne sytuacje, które Bóg wokół ciebie tworzy. Jak więc powinieneś zareagować na takie sytuacje? Najważniejsze jest to, by przyjmować wszystko, co pochodzi od Boga. Co oznacza „przyjmowanie”? Narzekanie i opór – czy to jest przyjmowanie tego, co pochodzi od Boga? Szukanie powodów i przedkładanie usprawiedliwień – czy to jest przyjmowanie tego, co pochodzi od Boga? Nie. A zatem jak należy ćwiczyć się w przyjmowaniu tego, co zsyła Bóg? Gdy coś ci się przytrafia, najpierw się uspokój, poszukuj prawdy i praktykuj uległość. Nie zaczynaj przedstawiać wymówek ani usprawiedliwień. Nie próbuj analizować ani spekulować, kto ma rację, a kto się myli, i nie analizuj, czyj błąd jest poważniejszy, a czyj mniej istotny. Czy nieustanne analizowanie tych rzeczy jest postawą przyjmowania tego, co pochodzi od Boga? Czy jest to postawa uległości wobec Niego? Nie jest to postawa poddania się Bogu ani przyjmowania wszystkiego, co od Niego pochodzi, ani też akceptowania suwerennej władzy Boga i jego ustaleń. Przyjmowanie wszystkiego, co pochodzi od Boga, jest jedną z zasad praktykowania uległości wobec Boga. Jeśli jesteś pewien, że wszystko, co ci się przytrafia, podpada pod suwerenną władzę Boga, że wszystkie te rzeczy dzieją się w wyniku Bożych ustaleń i dobrych intencji Boga, to jesteś w stanie przyjąć je od Niego. Na początek przestań analizować, co jest słuszne, a co nie, przestań się usprawiedliwiać, nie czepiaj się innych, nie dziel włosa na czworo, nie dociekaj obiektywnych przyczyn tego, co się wydarzyło i nie posługuj się swym ludzkim umysłem do tego, by analizować i badać sprawy. Tak wyglądają szczegółowe wskazówki dotyczące tego, co musisz zrobić, aby przyjmować wszystko, co pochodzi od Boga. Aby zaś się w tym ćwiczyć, należy zacząć od poddania się Bogu. Nawet jeśli masz własne pojęcia lub pewne sprawy nie są dla ciebie jasne, poddaj Mu się. Nie zaczynaj od razu od wymówek albo chęci buntu. Poddawszy się zaś Bogu, poszukuj prawdy, módl się do Niego i u Niego poszukuj. Jak zatem powinieneś się modlić? Powiedz: „Boże, przygotowałeś dla mnie tę sytuację ze swej dobrej woli”. Co to znaczy, kiedy mówisz te słowa? Oznacza to, że masz już w swoim sercu postawę akceptacji i uznałeś, że to Bóg przygotował tę sytuację dla ciebie. Mów dalej: „Boże, nie wiem, jak praktykować w sytuacji, którą dziś napotkałem. Proszę Cię, abyś mnie oświecił i poprowadził oraz sprawił, bym zrozumiał Twoją intencję, tak abym mógł zgodnie z nią postępować, nie buntując się ani nie stawiając oporu, zamiast zdawać się na mą własną wolę. Jestem gotów wprowadzać prawdę w życie i postępować zgodnie z zasadami”. Kiedy się pomodlisz, poczujesz spokój w sercu i w naturalny sposób zrezygnujesz ze swoich wymówek. Czyż nie jest to zmiana twego nastawienia? Toruje ci to drogę do poszukiwania i praktykowania prawdy, a jedynym problemem pozostaje to, jak powinieneś wprowadzać w życie prawdę, kiedy już ją zrozumiałeś. Jeśli zaś, gdy przyjdzie pora praktykować prawdę, ponownie zaczniesz przejawiać skłonność do buntu, musisz raz jeszcze pomodlić się do Boga. Kiedy wyzbędziesz się już tej skłonności, z natury rzeczy będzie ci łatwo wprowadzać prawdę w życie. Kiedy pojawiają się problemy, musisz nauczyć się wyciszać przed obliczem Boga i poszukiwać prawdy. Jeśli nieustannie przeszkadzają ci w tym rozmaite zewnętrzne sprawy, jeśli panujący w twoim wnętrzu stan zawsze jest chaotyczny, to czym jest to spowodowane? Dzieje się tak, ponieważ nie rozumiesz prawdy i ponieważ włada tobą twoje skażone usposobienie – nie jesteś w stanie temu zaradzić. W takich chwilach musisz dokonać autorefleksji i znaleźć tkwiący w twym wnętrzu problem. Poszukaj odpowiednich słów Boga i zobacz, co one demaskują. Następnie słuchaj kazań i rozmów we wspólnocie albo pieśni ze słów Bożych. Spójrz na swój stan w świetle tych słów. W ten sposób możesz dostrzec, jakie problemy tkwią w twoim wnętrzu, a zyskanie jasnego zrozumienia tych problemów sprawi, że łatwiej będzie sobie z nimi poradzić.

(Podporządkowanie się Bogu jest podstawową lekcją w pozyskiwaniu prawdy, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Jeśli wierzysz w Boże zwierzchnictwo, musisz wierzyć, że codzienne wydarzenia, czy są dobre, czy złe, nie dzieją się przypadkowo. To nie tak, że ktoś celowo jest dla ciebie surowy bądź cię atakuje; to wszystko tak naprawdę zostało zaaranżowane i zaplanowane przez Boga. Dlaczego Bóg planuje te wszystkie rzeczy? Nie po to, by obnażyć, kim naprawdę jesteś, ani nie po to, by cię zdemaskować i wyeliminować; zdemaskowanie cię nie jest ostatecznym celem. Ostatecznym celem jest cię udoskonalić i cię zbawić. Jak Bóg cię doskonali? A jak cię zbawia? Zaczyna od sprawienia, że zyskujesz świadomość swojego zepsutego usposobienia, poznajesz swoją naturoistotę, swoje niedociągnięcia oraz dowiadujesz się, czego ci brak. Jedynie dzięki poznaniu tych spraw i jasnemu ich zrozumieniu, możesz dążyć do prawdy i stopniowo wyzbyć się swojego zepsutego usposobienia. Jest to danie ci szansy przez Boga. Na tym polega Boże miłosierdzie. Powinieneś wiedzieć, że musisz skorzystać z tej szansy. Nie powinieneś sprzeciwiać się Bogu, walczyć z Nim ani źle Go rozumieć. Zwłaszcza stając twarzą w twarz z ludźmi, wydarzeniami i sprawami, które Bóg stawia na twojej drodze, nie odczuwaj stale, że sprawy nie mają się tak, jakbyś chciał; nie chciej wiecznie przed nimi uciekać, ani zawsze narzekać na Boga i źle Go rozumieć. Jeśli stale będziesz się tak zachowywać, nie będziesz doświadczał dzieła Boga i sprawi to, że bardzo trudno będzie ci wejść w prawdorzeczywistość. Kiedy doświadczasz czegoś, czego nie możesz w pełni zrozumieć, kiedy pojawiają się trudności, musisz nauczyć się podporządkowywać. Powinieneś najpierw stanąć przed Bogiem i więcej się modlić. W ten sposób, nim się zorientujesz, nastąpi zmiana w twoim wewnętrznym stanie i będziesz mógł poszukać prawdy, aby rozwiązać swój problem. Będziesz wówczas mógł doświadczyć dzieła Boga. W tym momencie dokona się w tobie prawdorzeczywistość, w ten sposób poczynisz postępy i przejdziesz przemianę stanu twojego życia. Przeszedłszy taką zmianę i mając tego rodzaju prawdorzeczywistość, posiądziesz także postawę, a z postawą przychodzi życie.

(By osiągnąć prawdę, należy uczyć się od pobliskich ludzi, wydarzeń i spraw, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Podporządkowanie się Bożym ustaleniom i planowym działaniom jest najbardziej podstawową lekcją, z jaką musi się zmierzyć każdy bez wyjątku wyznawca Boga. Jest to również lekcja najgłębsza. Do jakiego stopnia jesteś w stanie podporządkować się Bogu, to znaczy jak solidna jest twoja postawa i jak wielka jest twoja wiara – te rzeczy są z sobą wzajemnie powiązane. W jakie prawdy musisz być wyposażony, aby zdobyć się na bezwarunkową uległość? Po pierwsze, nie możesz stawiać Bogu żadnych wymagań – to jest jedna z prawd. Jak możesz wprowadzać tę prawdę w życie? Kiedy domagasz się czegoś od Boga, posłuż się tą prawdą, aby zastanowić się nad sobą i rozważać następujące kwestie: „Jakie wymagania mam wobec Boga? Czy są one zgodne z prawdą? Czy są rozsądne? Skąd się wzięły? Czy wywodzą się z moich własnych wyobrażeń, czy też są to myśli podsuwane mi przez szatana?”. W rzeczywistości żadna z tych odpowiedzi nie jest trafna. Takie pomysły płodzą bowiem skażone ludzkie usposobienia. Musisz starannie przeanalizować motywy i pragnienia stojące za tymi nierozsądnymi żądaniami i sprawdzić, czy są one zgodne z rozumem zwykłego człowieczeństwa. Do czego powinieneś dążyć? Jeśli jesteś kimś, kto miłuje prawdę, powinieneś dążyć do tego, aby być wyznawcą Boga, tak jak Piotr. Piotr powiedział: „Nawet gdyby Bóg traktował mnie jak zabawkę, jakże mógłbym nie być chętny i gotowy?”. Niektórzy nie rozumieją tego, co powiedział. Pytają więc: „Kiedyż to Bóg traktował ludzi jak zabawki i oddawał nas w ręce szatana? Ja czegoś takiego nie widziałem. Bóg był dla mnie cudowny i tak bardzo łaskawy. On nie jest tego rodzaju Bogiem. Bóg kocha ludzi tak wielką miłością, że większej już nie sposób sobie wyobrazić, więc dlaczego miałby traktować ich jak zabawki? To nie odpowiada prawdzie. Jest to przykład opacznego pojmowania Boga i nie jest to prawdziwa wiedza o Bogu”. Skąd jednak brały się słowa Piotra? (Wywodziły się z jego wiedzy o Bogu, nabytej po przejściu najrozmaitszych prób). Piotr przeszedł bardzo wiele prób i udoskonaleń. Odkładał na bok wszystkie swoje żądania, plany oraz pragnienia i nie domagał się, aby Bóg cokolwiek zrobił. Nie miewał więc własnych idei i w całej pełni oddał się w ręce Boga. Myślał przy tym tak: „Bóg może robić, co tylko chce. Może poddawać mnie próbom, może mnie chłostać, może mnie osądzać lub karcić. Może stwarzać sytuacje mające sprawić, że zostanę przycięty, może mnie hartować, może umieścić mnie w jaskini lwa lub w legowisku wilków. Cokolwiek Bóg czyni, jest właściwe, a ja podporządkuję się wszystkiemu, co zrobi. Wszystko, co Bóg czyni, jest prawdą. Nie będę mieć żadnych zażaleń ani zachcianek”. Czyż nie jest to bezwarunkowa uległość? Czasami ludzie myślą sobie tak: „Wszystko, co Bóg czyni, jest prawdą, dlaczego więc nie odkryłem żadnej prawdy w tej oto rzeczy, którą Bóg uczynił? Wygląda na to, że nawet Bóg robi czasami coś, co nie jest zgodne z prawdą. Bóg również czasem się myli. Ale bez względu na wszystko, to On jest Bogiem, więc się temu podporządkuję!”. Czy tego rodzaju uległość jest bezwarunkowa? (Nie). To jest uległość warunkowa; nie jest to szczere poddanie się Bogu. Jest to sprzeczne z tym, co myślał na ten temat Piotr. Jeśli traktuje się ciebie jak zabawkę, nie ma żadnej potrzeby wyjaśniać ci przyczyn ani wywierać na tobie wrażenia kogoś sprawiedliwego i rozsądnego. Można obchodzić się z tobą całkowicie wedle uznania; nie ma absolutnie potrzeby omawiać z tobą różnych spraw ani wyjaśniać ci żadnych faktów czy powodów. Gdyby sprawy nie mogły toczyć się naprzód bez twej zgody, to czy byłbyś wówczas traktowany jak zabawka? Nie – byłoby to wtedy przyznanie ci pełni ludzkich praw i swobód oraz okazywanie ci pełni szacunku. Byłoby to traktowanie cię jak człowieka, a nie jak zabawkę. Czym jest zabawka? (Jest to coś, co nie posiada ani krzty autonomii i nie ma żadnych praw). Ale czy rzeczywiście jest to tylko coś, co nie ma żadnych praw? Jak można wcielać w życie słowa Piotra? Powiedzmy, na przykład, że od jakiegoś czasu poszukujesz odpowiedzi na konkretny temat, lecz wciąż jeszcze nie pojąłeś intencji Bożej. Albo przypuśćmy, że wierzysz w Boga od ponad dwudziestu lat i nadal nie wiesz, o co w tym wszystkim chodzi. Czy w takiej sytuacji nie powinieneś podporządkować się Bogu? Musisz to uczynić. A na czym opiera się to podporządkowanie? Opiera się na tym, co powiedział Piotr: „Nawet gdyby Bóg traktował mnie jak zabawkę, jakże mógłbym nie być chętny i gotowy?”. Jeśli zawsze podchodzisz do Boga zgodnie z ludzkimi pojęciami i wyobrażeniami, i używasz ich do mierzenia wszystkiego, co Bóg czyni, do mierzenia słów i dzieła Boga, czy nie jest to szufladkowanie Boga i opieranie się Mu? Czy to możliwe, że wszystko, co czyni Bóg, pasuje do pojęć i wyobrażeń człowieka? A jeśli nie pasuje, to czy odrzucisz to lub nie będziesz temu posłuszny? Jak powinieneś szukać prawdy w takich chwilach? Jak powinieneś podążać za Bogiem? Chodzi o prawdę; odpowiedzi należy szukać w słowach Bożych. W wierze ludzie powinni trzymać się miejsca istoty stworzonej. Bez względu na porę, niezależnie od tego, czy Bóg jest przed tobą ukryty, czy ci się ukazał, niezależnie od tego, czy czujesz Bożą miłość, czy nie, musisz wiedzieć, za co jesteś odpowiedzialny, jakie są twoje zobowiązania i powinności – musisz zrozumieć te prawdy o praktyce. Jeśli wciąż trzymasz się swoich pojęć, mówiąc: „Jeśli wyraźnie widzę, że dana sprawa jest zgodna z prawdą i z moimi wyobrażeniami, to się podporządkuję, jeśli zaś nie jest dla mnie jasna i nie mogę potwierdzić, że są to działania Boga, to najpierw chwilę poczekam, a podporządkuję się dopiero wtedy, gdy nabiorę pewności, że zrobił to Bóg”; czy to jest ktoś, kto poddaje się Bogu? Nie. Jest to poddanie warunkowe, a nie absolutne, pełne poddanie się Bogu. Dzieło Boże nie jest zgodne z ludzkimi pojęciami i wyobrażeniami; wcielenie nie jest zgodne z ludzkimi pojęciami i wyobrażeniami; szczególnie zaś kłóci się z nimi Boży osąd i karcenie. Większości ludzi naprawdę trudno jest się z tym pogodzić i się temu poddać. Jeśli nie potrafisz podporządkować się dziełu Bożemu, to czy będziesz umiał wypełniać obowiązki istoty stworzonej? To po prostu niemożliwe. Co jest obowiązkiem istoty stworzonej? (Zająć miejsce istoty stworzonej, przyjąć Boże posłannictwo i poddać się Bożym ustaleniom). Racja, to właśnie jest sedno sprawy. Czyż nie jest zatem łatwo odnieść się do tej kwestii? Zająć miejsce istoty stworzonej i poddać się Stwórcy, twojemu Bogu – to jest to, o co najbardziej powinna dbać każda istota stworzona. Jest wiele prawd, których nie rozumiesz lub o których nie wiesz. Nie jesteś w stanie pojąć Bożych intencji, więc nie przyjmujesz tych prawd ani się im nie podporządkowujesz – czy to słuszne postępowanie? Nie rozumiesz, na przykład, niektórych proroctw, więc nie uznajesz, że są one słowami Boga? Nie możesz temu zaprzeczyć. Słowa te zawsze będą słowami pochodzącymi od Boga, i zawierać będą prawdę. Nawet jeśli ich nie rozumiesz, nadal są to słowa Boże. Jeśli jakieś słowa Boga jeszcze się nie wypełniły, czy oznacza to, że nie są słowami Bożymi; że nie są prawdą? Jeżeli mówisz: „Jeśli coś się nie wypełniło, prawdopodobnie nie są to słowa Boga. Być może zostały zafałszowane”, to jakiego rodzaju jest to postawa? Jest to buntownicza postawa. Musisz mieć rozum. Czymże jest rozum? Co jest podstawą do stwierdzenia, że się ma rozum? To, że zajmuje się miejsce istoty stworzonej i poddaje się Stwórcy, twojemu Bogu. To jest prawda; prawda na wieki niezmienna. Czy poddanie się Bogu musi opierać się na tym, czy znasz lub pojmujesz Boże intencje, lub na tym, czy Bóg ukazał ci swoje intencje? Czy musi opierać się na tym wszystkim? (Nie). Na czym zatem jest oparte? Oparte jest na prawdzie o poddaniu. A jaka jest prawda o poddaniu? (Poddanie polega na tym, by zająć miejsce istoty stworzonej i podporządkować się Stwórcy). To właśnie jest prawda o poddaniu. Czy w takim razie istnieje potrzeba, abyś analizował, co jest słuszne, a co nie? Czy, aby zdobyć się na bezwarunkowe poddanie, musisz rozważać, czy Bóg postąpił właściwie, czy też nie? Czy Bóg musi jasno i dogłębnie wyjaśnić ten aspekt prawdy, abyś mógł się podporządkować? (Nie, nie musi). Bez względu na to, co czyni Bóg, ty powinieneś wprowadzać w życie prawdę o uległości – to wystarczy.

(Podporządkowanie się Bogu jest podstawową lekcją w pozyskiwaniu prawdy, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

W jaki sposób powinieneś pojmować i rozumieć autorytet i władzę Boga w obliczu problemów prawdziwego życia? Kiedy stajesz przed tymi problemami i nie wiesz, jak należy je rozumieć, radzić sobie z nimi i ich doświadczać, jaką postawę powinieneś przyjąć, aby zademonstrować swoją intencję i pragnienie podporządkowania się oraz realność twojego poddania się władzy i decyzjom Boga? Najpierw musisz nauczyć się czekać, następnie musisz nauczyć się szukać, później zaś nauczyć się poddawać. „Czekać” oznacza czekanie na czas Boga, oczekiwanie na ludzi, wydarzenia i rzeczy zaaranżowane dla ciebie przez Niego, czekanie aż stopniowo objawią się przed tobą Jego intencje. „Szukać” oznacza obserwować i rozumieć troskliwe intencje Boga wobec ciebie poprzez ludzi, wydarzenia i rzeczy, które przygotował, rozumienie związanych z nimi prawd, pojmowanie tego, czego ludzie muszą dokonać, i dróg, których muszą się trzymać, rozumienie rezultatów, do jakich Bóg zamierza doprowadzić w ludziach oraz osiągnięć, jakie zamierza w nich uzyskać. „Poddawać się” odnosi się oczywiście do akceptowania ludzi, wydarzeń i rzeczy, które Bóg zaplanował, akceptowania Jego władzy oraz poznawania poprzez nią, jak Stwórca sprawuje suwerenną władzę nad ludzkim losem, jak zaopatruje człowieka w swoje życie, i jak wprowadza wewnątrz niego prawdę. Wszystkie rzeczy w ramach ustaleń i władzy Boga są posłuszne prawom naturalnym i jeżeli postanowisz pozwolić Bogu wszystko dla ciebie zaaranżować i nad wszystkim sprawować suwerenną władzę, to powinieneś nauczyć się czekać, szukać i poddawać się. Jest to postawa, którą musi przyjąć każda osoba, która chce poddać się autorytetowi Boga, podstawowa cecha, jaką posiadać musi każdy, kto chce zaakceptować władzę i decyzje Boga. Aby mieć taką postawę, posiadać taką cechę, musisz bardziej się starać. Tylko w ten sposób możesz wejść do prawdziwej rzeczywistości.

(Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga)

Spośród wszystkich ludzi Noe był przykładem człowieka bogobojnego, podporządkowanego Bogu i wypełniającego zadania wyznaczone przez Boga. Taka postawa jest najbardziej godna naśladowania. Noe był pochwalany przez Boga i powinien być wzorem dla tych, którzy podążają za Nim dzisiaj. A co było w nim najcenniejsze? Wobec Bożych słów przyjmował tylko jedną postawę: słuchać i akceptować, akceptować i podporządkować się, podporządkować się aż do śmierci. Właśnie ta postawa, najcenniejsza ze wszystkich, przyniosła mu Bożą aprobatę. Gdy chodziło o Boże słowa, nie postępował niedbale, nie zachowywał pozorów, nie badał Jego słów, nie analizował ich, nie opierał się im, nie odrzucał ich w swojej głowie, by potem zepchnąć je na dalszy plan, ale raczej słuchał ich z powagą, przyjmował je stopniowo w swoim sercu, a następnie zastanawiał się, jak wprowadzić je w życie, jak je urzeczywistnić, jak zrealizować je zgodnie z pierwotnym zamysłem, bez zniekształcania. A gdy rozważał Boże słowa, mówił w duchu do siebie: „To są słowa Boga, to są Boże instrukcje, Boże zlecenie, ciąży na mnie obowiązek, muszę się podporządkować, nie mogę pominąć żadnego szczegółu, nie wolno mi sprzeciwić się żadnym Bożym życzeniom ani przeoczyć choć jednego detalu z tego, co On powiedział, bo inaczej nie nadawałbym się do tego, by zwać się człowiekiem, byłbym niegodny Bożego zlecenia i niegodny Jego wywyższenia. Jeśli w tym życiu nie ukończę wszystkiego, co Bóg mi powiedział i co mi powierzył, będę żałował. Co więcej, będę niegodny Bożego zlecenia i wywyższenia przez Niego i nie będę miał śmiałości, aby powrócić przed oblicze Stwórcy”. Wszystko, co Noe myślał i rozważał w swoim sercu, jego każdy punkt widzenia i każda postawa, wszystko to decydowało o tym, że ostatecznie stał się zdolny do wprowadzenia w życie słów Bożych, urzeczywistnienia słów Bożych, doprowadzenia ich do skutku, do tego, aby przez jego ciężką pracę wypełniły się one i dokonały oraz przez niego przekształciły w rzeczywistość i aby Boże zlecenie nie poszło na marne. Sądząc po wszystkim, co Noe myślał, po każdym pomyśle, który zrodził się w jego sercu, i po jego postawie wobec Boga, Noe był godny Bożego zlecenia, był osobą, której Bóg ufał, i ulubionym człowiekiem Boga. Bóg przygląda się każdemu słowu i czynowi ludzi, ich myślom i pomysłom. W oczach Boga Jego wybór Noego był trafny, skoro Noe potrafił myśleć w ten sposób. Noe był w stanie wziąć na swoje barki Boże zlecenie i był godny Bożego zaufania, był też w stanie Boże zlecenie wykonać. Był najlepszym wyborem spośród całej ludzkości.

(Aneks trzeci: Jak Noe i Abraham okazywali posłuszeństwo słowom Boga i podporządkowywali się Mu (Część druga), w: Słowo, t. 4, Demaskowanie antychrystów)

Abraham miał prawdziwą wiarę w Boga, co pokazuje pewną rzecz, a mianowicie to, że Abraham był osobą uczciwą. Jedyną postawą, jaką przybierał wobec słów Bożych, było posłuszeństwo, akceptacja i podporządkowanie – okazywał posłuszeństwo wszystkiemu, co Bóg powiedział. Gdyby Bóg powiedział, że coś jest czarne, to nawet gdyby Abraham nie widział, że to jest czarne, uwierzyłby, że to, co Bóg powiedział, jest prawdą, i byłby przekonany, że to coś jest rzeczywiście czarne. Gdyby Bóg powiedział mu, że coś jest białe, byłby przekonany, że jest białe. Tak po prostu. Bóg powiedział mu, że obdarzy go dzieckiem, a Abraham pomyślał sobie: „Mam już sto lat, ale jeśli Bóg mówi, że da mi dziecko, to jestem wdzięczny mojemu Panu, Bogu!”. Nie miał zbyt wielu innych pomysłów, po prostu wierzył w Boga. Co było istotą tej wiary? Wierzył w istotę i tożsamość Boga, a jego wiedza o Stwórcy była prawdziwa. Nie był jak ci ludzie, którzy twierdzą, że wierzą, iż Bóg jest wszechmogący i jest Stwórcą ludzkości, ale mają w sercu wątpliwości, takie jak: „Czy ludzie rzeczywiście pochodzą od małp? Mówi się, że Bóg stworzył wszystko, ale ludzie nie widzieli tego na własne oczy”. Bez względu na to, co mówi Bóg, ludzie ci są zawsze w połowie drogi między wiarą a zwątpieniem, a chcąc określić, czy coś jest prawdziwe, czy fałszywe, polegają na tym, co widzą. Wątpią we wszystko, czego nie mogą zobaczyć na własne oczy, dlatego za każdym razem, gdy słyszą jak Bóg przemawia, stawiają znaki zapytania przy Jego słowach. Uważnie, pilnie i ostrożnie badają i analizują każdy fakt i każdą sprawę, które Bóg przedstawia, oraz każde polecenie, które wydaje. Uważają, że wierząc w Boga, powinni badać Jego słowa i prawdę wykazując naukową postawę, aby sprawdzić, czy te słowa są rzeczywiście prawdą, bo w przeciwnym razie mogą zostać oszukani i zwiedzeni. Ale Abraham nie był taki jak ci ludzie. Słuchał słowa Bożego z czystym sercem. Jednak w tej sytuacji Bóg poprosił Abrahama, aby złożył Mu w ofierze swojego jedynego syna, Izaaka. Sprawiło to Abrahamowi ból, ale mimo to postanowił się podporządkować. Abraham wierzył, że słowa Boga są niezmienne i że staną się rzeczywistością. Stworzeni ludzie powinni automatycznie przyjmować słowo Boże i podporządkowywać się mu. W obliczu słowa Bożego nie mają prawa wyboru, a tym bardziej nie powinni go analizować ani badać. Taka była postawa Abrahama wobec słowa Bożego. Mimo że bardzo cierpiał, a jego miłość do swojego syna i niechęć do oddania go były przyczyną ogromnego stresu i bólu, to nadal zdecydował się zwrócić swoje dziecko Bogu. Dlaczego Abraham oddał Izaaka Bogu? Póki Bóg nie prosił Abrahama o oddanie Mu swojego syna, nie było potrzeby, aby Abraham podejmował jakąkolwiek inicjatywę w tym kierunku, ale skoro Bóg go o to poprosił, musiał zwrócić Mu syna, nie było żadnych wymówek i nie powinien on próbować dyskutować z Bogiem – takie było nastawienie Abrahama. Podporządkował się on Bogu z czystym sercem. Tego chciał Bóg i to właśnie pragnął zobaczyć. Zachowanie Abrahama i to, ile osiągnął w kwestii złożenia Izaaka w ofierze, było dokładnie tym, co Bóg chciał zobaczyć, a cała ta sytuacja była sposobem, w jaki Bóg go sprawdzał i weryfikował. A jednak Bóg nie potraktował Abrahama w sposób, w jaki potraktował Noego. Nie wyjaśnił Abrahamowi powodów stojących za tą sytuacją, nie wytłumaczył całego procesu ani wszystkiego, co się z nim wiązało. Abraham wiedział tylko jedno, a mianowicie to, że Bóg nakazał mu zwrócenie Izaaka – to było wszystko. Nie wiedział, że robiąc to, Bóg wystawiał go na próbę. Nie był też świadomy tego, co Bóg chciał osiągnąć w związku z Abrahamem i jego potomkami po tym, jak został poddany tej próbie. Bóg nic nie powiedział Abrahamowi, wydał mu tylko proste polecenie, sformułował pewne żądanie. I chociaż Jego słowa były bardzo proste i nie liczyły się z ludzkimi uczuciami, Abraham spełnił Boże oczekiwania, czyniąc to, czego chciał i wymagał Bóg: złożył Izaaka w ofierze na ołtarzu. Każde jego działanie pokazywało, że ofiarowanie Izaaka nie było dla Abrahama tylko udawaniem, że nie robił tego w sposób powierzchowny, ale że był szczery i to, co robił, wypływało z głębi serca. Mimo że nie mógł znieść konieczności oddania Izaaka, i że sprawiało mu to ból, to w obliczu tego, co nakazał Stwórca, Abraham wybrał metodę, której nie wybrałaby żadna inna osoba: absolutne podporządkowanie się temu, co nakazał Stwórca, zrobienie tego bez kompromisów, wymówek ani jakichkolwiek warunków – postąpił tak, jak nakazał mu Bóg. Co posiadał Abraham, co sprawiło, że mógł uczynić to, co nakazał Bóg? Z jednej strony była w nim prawdziwa wiara w Boga. Był pewien, że Stwórca jest Bogiem, jego Bogiem, jego Panem, Tym, który sprawuje suwerenną władzę nad wszystkimi rzeczami i który stworzył ludzkość. To była prawdziwa wiara. Z drugiej strony posiadał czyste serce. Wierzył w każde słowo wypowiedziane przez Stwórcę i był w stanie po prostu i bezpośrednio przyjąć każde słowo przez Niego wypowiedziane. Wreszcie, bez względu na to, jak trudne było to, co nakazał Stwórca, oraz ile bólu by mu to przyniosło, postawą, którą Abraham wybrał, było podporządkowanie się bez prób dyskutowania z Bogiem, opierania się lub odmawiania – całkowite i kompletne podporządkowanie się, działanie i praktykowanie zgodnie z tym, co nakazał Bóg, zgodnie z każdym Jego słowem i wydanym przez Niego rozkazem. Abraham złożył Izaaka w ofierze na ołtarzu, ofiarował go Bogu, robiąc dokładnie to, co Bóg nakazał i co chciał zobaczyć – a wszystko, co Abraham zrobił, dowiodło, że Bóg wybrał właściwą osobę i że w Bożych oczach Abraham był sprawiedliwy.

(Aneks trzeci: Jak Noe i Abraham okazywali posłuszeństwo słowom Boga i podporządkowywali się Mu (Część druga), w: Słowo, t. 4, Demaskowanie antychrystów)

Tylko gdy masz autentyczną wiarę, możesz się prawdziwie podporządkować. Tylko gdy potrafisz prawdziwie podporządkować się Bogu, może stopniowo zrodzić się w tobie prawdziwe zaufanie do Boga. Prawdziwe zaufanie zyskujesz poprzez proces prawdziwego podporządkowywania się Bogu, ale jeśli brak ci prawdziwego zaufania, to czy możesz być autentycznie podporządkowany Bogu? (Nie). Te rzeczy są ze sobą związane i nie jest to kwestia reguł czy logiki. Prawda nie jest filozofią, nie jest logiczna. Prawdy są wzajemnie ze sobą powiązane i absolutnie nierozerwalne. Jeśli mówisz: „Aby podporządkować się Bogu, musisz mieć do Niego zaufanie, a jeśli masz do Niego zaufanie, to musisz Mu się podporządkować”, to jest to tylko reguła, wyrażenie, teoria, wzniośle brzmiący pogląd! Sprawy życia nie są regułami. Ciągle mówisz, że Bóg Wszechmogący jest twoim jedynym Zbawicielem i jedynym prawdziwym Bogiem, ale czy masz prawdziwe zaufanie do Boga? Na czym polegasz, by wytrwać w obliczu różnych przeciwności? Wielu ludzi akceptuje Boga Wszechmogącego, ponieważ wyraził On tak wiele prawd. Akceptują Go, aby wejść do królestwa niebieskiego. Jednak w obliczu aresztowań i ucisku wiele osób wycofuje się, ukrywa się w domu i nie ma odwagi wykonywać swoich obowiązków. W takich okolicznościach wypowiedziane przez ciebie słowa – „Wierzę w suwerenną władzę Boga, wierzę, że Bóg sprawuje kontrolę nad ludzkim przeznaczeniem i że moje przeznaczenie jest w Jego rękach” – były rzucone na wiatr i już przebrzmiały. Było to dla ciebie tylko takie porzekadło. Skoro nie masz odwagi praktykować i doświadczać tych słów ani nie kierujesz się nimi w życiu, to czy masz prawdziwe zaufanie do Boga? Istotą posiadania wiary w Boga nie jest to, że wierzy się w Jego imię, lecz to, że wierzy się w fakt Jego suwerennej władzy nad wszystkim. Musisz przeobrazić ten fakt w swoje życie, w rzeczywiste świadectwo swojego życia. Musisz kierować się w życiu tymi słowami. Oznacza to, że masz pozwolić, aby w obliczu różnych napotykanych sytuacji te słowa kierowały twoim zachowaniem oraz wyznaczały kierunek i cele twoich działań. Dlaczego musisz kierować się w życiu tymi słowami? Powiedzmy na przykład, że udajesz się do obcego kraju, by tam wierzyć w Boga i wykonywać swój obowiązek. Bardzo się na to cieszysz. Władza wielkiego, czerwonego smoka nie sięga za granicę i nie ma tam prześladowań za wiarę; wiara w Boga nie zagraża twojemu życiu, więc niczym nie ryzykujesz. Tymczasem wierzącym w Boga w Chinach kontynentalnych w każdej chwili grozi aresztowanie. Żyją oni w legowisku demona, co jest bardzo niebezpieczne! Któregoś dnia Bóg mówi: „Wierzysz w Boga za granicą od kilku lat i zdobyłeś pewne doświadczenie życiowe. Jest takie miejsce w Chinach kontynentalnych, gdzie bracia i siostry są niedojrzali pod względem życiowym. Powinieneś wrócić i ich poprowadzić”. Co byś zrobił w obliczu takiej odpowiedzialności? (Podporządkowałbym się i przyjąłbym ją). Mógłbyś ją przyjąć formalnie, ale w głębi serca czułbyś niepokój. Leżąc nocą w łóżku, płakałbyś i modliłbyś się do Boga: „Boże, Ty znasz moją słabość. Wiesz, że mam zbyt niedojrzałą postawę. Nawet gdybym wrócił do ojczyzny, nie potrafiłbym poprowadzić Bożych wybrańców! Czy nie możesz wybrać do tego kogoś innego? To zadanie przypadło w udziale mnie i chcę pojechać, ale boję się, że jeśli to zrobię, to nie wywiążę się z niego w należyty sposób, nie będę w stanie zadowalająco wykonać swojego obowiązku i nie uda mi się stanąć na wysokości zadania wyznaczonego przez Twoje intencje! Czy nie mógłbym zostać za granicą jeszcze przez dwa lata?”. Jakiego wyboru dokonujesz? Nie jest tak, że kategorycznie odmawiasz wyjazdu, ale nie jest też tak, że całkowicie się na niego zgadzasz. W ten sposób sugerujesz, że chcesz uniknąć tego zadania. Czy jest to przejaw podporządkowania Bogu? Jest to ewidentnie wyraz buntu wobec Niego. To, że nie chcesz wrócić, oznacza, że tli się w tobie opór. Czy Bóg o tym wie? (Wie). Bóg powie: „Nie jedź. Nie jestem dla ciebie surowy, po prostu poddaję cię próbie”. W ten właśnie sposób Bóg cię zdemaskował. Czy kochasz Boga? Czy jesteś Mu podporządkowany? Czy masz prawdziwe zaufanie? (Nie). Czy jest to słabość? (Nie). To jest bunt, sprzeciwianie się Bogu. Ta próba ujawniła, że nie masz prawdziwego zaufania do Boga, że nie jesteś Mu szczerze podporządkowany i nie wierzysz w Jego suwerenną władzę nad wszystkim. Mówisz: „Skoro się boję, to mam prawo wybrać, że nie pojadę. Skoro moje życie jest w niebezpieczeństwie, mogę odmówić. Nie muszę przyjmować tego zadania i mogę wybrać własną ścieżkę. Mam prawo się skarżyć i narzekać”. Cóż to za zaufanie? To nie jest żadne zaufanie. Bez względu na to, jakie wzniosłe slogany powtarzasz pod nosem, to czy przyniosą one jakikolwiek skutek? Żadnego. Czy twoje przysięgi przyniosą jakiś skutek? Czy gdyby inni ludzie omówili z tobą prawdę i starali się przekonać cię, to zdałoby się to na cokolwiek? (Nie). Nawet gdybyś dał im się przekonać i niechętnie wrócił do ojczyzny, to czy byłoby to prawdziwe podporządkowanie? Nie takiego podporządkowania Bóg od ciebie oczekuje. Jeśli pojedziesz niechętnie, to pojedziesz na próżno. Bóg nie wykona w tobie dzieła i nic na tym nie zyskasz. Bóg do niczego ludzi nie zmusza. Musisz chcieć sam. Jeśli nie chcesz jechać, próbujesz znaleźć jakieś inne wyjście i cały czas szukasz ucieczki albo możliwości odmowy i uchylenia się od wykonania tego zadania, to nie musisz jechać. Gdy twoja postawa będzie wystarczająco dojrzała i będziesz miał takie zaufanie, sam się zgłosisz do wyjazdu i powiesz: „Pojadę nawet jeśli nikt inny nie chce. Tym razem naprawdę się nie boję i zaryzykuję życiem! Czyż życie nie jest darem od Boga? Dlaczego mam się bać szatana? To tylko zabawka w rękach Boga i wcale się go nie boję! Jeśli mnie nie aresztują, to dzięki Bożej łasce i Bożemu miłosierdziu. Jeśli zaś zdarzy się, że zostanę aresztowany, to dlatego, że Bóg na to pozwolił. Nawet jeśli miałbym umrzeć w więzieniu, to i tak muszę nieść świadectwo o Bogu! Muszę mieć w sobie tę determinację – powierzę swoje życie Bogu. Wszystko, co zrozumiałem, czego doświadczyłem i dowiedziałem się w życiu, będę omawiał z tymi braćmi i siostrami, którym brak zrozumienia i wiedzy. Dzięki temu oni będą mogli zyskać takie samo zaufanie i taką samą determinację jak ja i będą mogli przyjść przed oblicze Boga i nieść świadectwo o Nim. Muszę mieć wzgląd na Boże intencje i wziąć na siebie to ciężkie brzemię. Chociaż niesienie go wiąże się z ryzykiem i poświęceniem mojego życia, ja się nie boję. Nie myślę już o sobie; mam Boga, moje życie jest w Jego rękach, a ja z chęcią podporządkuję się Jego ustaleniom i zarządzeniom”. Gdy tam wrócisz, będziesz musiał cierpieć w tamtejszych warunkach. Być może szybko się zestarzejesz, włosy ci posiwieją, a twarz pokryje się zmarszczkami. Możesz zachorować, zostać aresztowany i paść ofiarą prześladowań, a nawet znaleźć się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Jak powinieneś podejść do tych problemów? Po raz kolejny wiąże się to z prawdziwym zaufaniem. Niektórzy ludzie w przypływie determinacji są w stanie powrócić do ojczyzny, ale co zrobią, gdy po powrocie staną w obliczu tych trudności? Musisz podjąć życiową decyzję i wierzyć w suwerenną władzę Boga. Nawet jeśli widać będzie, że się zestarzałeś, lub jeśli zapadniesz na jakąś chorobę, to są to sprawy błahe. Jeśli natomiast zgrzeszysz przeciwko Bogu i odmówisz przyjęcia powierzonego przez Niego zadania, to stracisz w tym życiu szansę na bycie udoskonalonym przez Boga. Jeśli zgrzeszysz przeciwko Bogu i odmówisz przyjęcia powierzonego przez Niego zadania, będzie to wieczna skaza na twoim życiu! Zaprzepaszczenie tej szansy jest czymś, czego nie może zrekompensować żadna liczba lat twojej młodości. Jaki jest pożytek z posiadania zdrowego i silnego ciała? Na co komu ładna twarz i dobra figura? Nawet gdybyś dożył osiemdziesiątki i wciąż miałbyś bystry umysł, ale nie rozumiałbyś znaczenia choćby jednego zdania wypowiedzianego przez Boga, to czy nie byłoby to żałosne? Byłoby to wyjątkowo żałosne! Jaka jest więc najważniejsza i najcenniejsza rzecz, którą ludzie muszą mieć, gdy przychodzą przed oblicze Boga? Jest nią autentyczna wiara w Boga. Bez względu na to, co cię spotka, jeśli najpierw się podporządkujesz, to nawet gdy masz wówczas pewne błędne wyobrażenia na temat Boga lub nie do końca rozumiesz, dlaczego Bóg postępuje w ten sposób, nie będziesz zniechęcony i słaby. Jak powiedział Piotr: „Nawet gdyby Bóg bawił się ludźmi jak z zabawkami, na cóż mieliby się skarżyć?”. Jeśli brak ci nawet tej odrobiny zaufania, to czy mógłbyś tak się podporządkować jak Piotr? Bardzo często to, co Bóg ci robi, jest właściwe i rozsądne, zgodne z twoją postawą oraz twoimi wyobrażeniami i pojęciami. Bóg działa stosownie do twojej postawy. Jeśli nadal nie potrafisz tego zaakceptować, to czy jesteś w stanie osiągnąć podporządkowanie Piotra? To bardzo mało prawdopodobne. Toteż musisz zmierzać w tym kierunku i do tego celu. Tylko wtedy możesz osiągnąć autentyczną wiarę w Boga.

Czy ludzie są w stanie podporządkować się Bogu, jeśli brak im autentycznej wiary? Trudno powiedzieć. Jedynie posiadając prawdziwe zaufanie do Boga, ludzie mogą Mu się szczerze podporządkować. Tak właśnie jest. Jeśli nie okażesz szczerego podporządkowania Bogu, nie będziesz miał więcej okazji do tego, by otrzymać Jego oświecenie i przewodnictwo ani zostać przez Niego udoskonalony. Zaprzepaszczasz wszystkie szanse na to, by Bóg mógł cię udoskonalić. Nie chcesz ich. Odrzucasz je, unikasz ich i cały czas się od nich wymigujesz. Zawsze wybierasz warunki, w których masz zagwarantowaną wygodę ciała i nie doznajesz cierpienia. To jest problem! Nie jesteś w stanie doświadczyć dzieła Bożego. Nie możesz doświadczyć Bożego przewodnictwa, Bożego przywództwa ani Bożej ochrony. Nie potrafisz dostrzec czynów Boga. W rezultacie nie zyskasz prawdy ani prawdziwego zaufania – nie zyskasz nic!

(Tylko szczere podporządkowanie pozwala mieć prawdziwe zaufanie, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Ludzie muszą zrozumieć, że istnieje fundamentalna zasada, zgodnie z którą Stwórca traktuje rzeczy stworzone i która jest również najwyższą zasadą. To, jak Stwórca traktuje istoty stworzone, bez reszty zasadza się na Jego planie zarządzania i wymaganiach Jego dzieła; nie musi On się radzić ani jednej osoby, nie musi też uzyskać na to zgody ani jednej osoby. Cokolwiek powinien On uczynić i jakkolwiek powinien traktować ludzi, czyni to, a bez względu na to, co czyni albo jak traktuje ludzi, wszystko to jest zgodne z prawdozasadami i z zasadami, wedle których działa Stwórca. Istoty stworzone mogą się jedynie podporządkować Stwórcy; nie powinno się dokonywać żadnego własnego wyboru. To rozsądek, który istoty stworzone powinny mieć, a jeśli ktoś go nie ma, to nie powinien być nazywany człowiekiem. Ludzie muszą zrozumieć, że Stwórca zawsze będzie Stwórcą; ma On moc i kompetencje, aby koordynować wszelkie stworzone istoty i sprawować suwerenną władzę nas nimi wedle własnej woli, i nie potrzebuje żadnej racji, by to czynić. Taka jest Jego moc. Pośród istot stworzonych żadna nie ma prawa ani kwalifikacji, by osądzać, czy to, co czyni Stwórca, jest słuszne bądź niesłuszne, albo jak powinien On postępować. Żadna z istot stworzonych nie ma prawa do tego, by decydować o tym, czy przyjąć suwerenną władzę i ustalenia Stwórcy; i żadna istota stworzona nie ma prawa stawiać żądań odnośnie do tego, jak Stwórca sprawuje suwerenną władzę nad ich losem i decyduje o nim. Oto najwyższa prawda. Niezależnie od tego, co Stwórca uczynił swoim istotom stworzonym, ani od tego, w jaki sposób to uczynił, stworzeni przez Niego ludzie powinni troszczyć się tylko o jedno: o poszukiwanie, zachowanie uległości i poznawanie – godząc się na wszystko, co zarządził Stwórca. Ostatecznym rezultatem będzie to, że Stwórca sfinalizuje swój plan zarządzania i dokończy swoje dzieło, co spowoduje, że ów plan zarządzania będzie się rozwijał, nie natrafiając na przeszkody. Tymczasem, ponieważ istoty stworzone przyjęły suwerenną władzę i zarządzenia Stwórcy i owej władzy i zarządzeniom się poddały, zdołają pozyskać prawdę, zrozumieją intencje Stwórcy i osiągną poznanie Jego usposobienia. Istnieje jeszcze jedna zasada, którą muszę wam podać: bez względu na to, co robi Stwórca, bez względu na to, jak się przejawia i bez względu na to, czy to, co robi, jest wielkim, czy małym uczynkiem, wciąż pozostaje On Stwórcą; zaś cała ludzkość, którą On stworzył, bez względu na to, co zrobiła i jak bardzo jest utalentowana czy uzdolniona, pozostaje istotami stworzonymi. Jeśli chodzi o ludzkość stworzoną, bez względu na to, ile łaski i błogosławieństw ludzie otrzymali od Stwórcy, ile miłosierdzia, serdecznej dobroci czy łaskawości, nie powinni wierzyć, że wyróżniają się z tłumu ani sądzić, że mogą stać na równi z Bogiem i że zajmują wysoką pozycję pośród istot stworzonych. Niezależnie od tego, ile darów Bóg ci zesłał, iloma łaskami cię obdarzył, jak dobrze cię potraktował lub czy dał ci kilka wyjątkowych talentów, nic z tego nie stanowi twojego kapitału. Ty jesteś istotą stworzoną i zawsze nią pozostaniesz. Nigdy nie wolno ci myśleć: „Jestem maleństwem w rękach Boga. Bóg mnie nigdy nie porzuci, Jego postawa wobec mnie zawsze będzie postawą miłości, troski i delikatnych pieszczot oraz szeptanych ciepłym głosem słów pocieszenia i zachęty”. Wręcz przeciwnie, w oczach Stwórcy jesteś taki sam jak wszystkie inne istoty stworzone; Bóg może używać ciebie tak, jak sobie życzy, a także może zaplanować dla ciebie to, czego sobie życzy, i może według własnych życzeń dać ci jakąkolwiek rolę do odegrania pośród wszelkiego rodzaju ludzi, wydarzeń i rzeczy. To jest wiedza, którą ludzie powinni mieć, i rozum, który powinni posiadać. Jeśli ktoś zrozumie i zaakceptuje te słowa, jego relacja z Bogiem stanie się bardziej normalna i nawiąże z Nim najbardziej zasadną relację; jeśli ktoś potrafi zrozumieć i zaakceptować te słowa, ukierunkuje się odpowiednio, zajmie właściwe sobie miejsce i wypełni swoje obowiązki.

(Jedynie rozumiejąc prawdę, możesz poznać czyny Boga, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Powiązane fragmenty filmu

Jak stać się prawdziwie posłusznym Bogu i zostać przez Niego zbawionym

Powiązane hymny

Istota stworzona powinna być na łasce Bożych rozporządzeń