Jak dążyć do prawdy (32)
Ostatnim razem, podczas naszego omówienia tematu „Jak dążyć do prawdy”, poruszyliśmy jeden z aspektów praktyki „wyzbywania się”, mianowicie aspekt dotyczący pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym, wchodzący w zakres wyzbywania się własnych pojęć i wyobrażeń o Bogu. Zgadza się? (Tak). W naszym omówieniu wyzbywania się własnych pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym poruszyliśmy dwa główne punkty. Czy pamiętacie, jakie to punkty? (Po pierwsze, nie należy Boga wcielonego porównywać z Bogiem w niebie, i po drugie, nie należy stawiać Go na równi z zepsutą ludzkością). Zapamiętaliście te dwa główne punkty, prawda? (Tak, zapamiętaliśmy). Nie należy Boga wcielonego porównywać z Bogiem w niebie i nie należy stawiać Go na równi z zepsutą ludzkością – te dwa punkty stanowią nadrzędne zasady dotyczące tego, jak właściwie traktować ciało Boga wcielonego. Omówiliśmy również pewne szczegóły. Czyż dzięki naszemu omówieniu tych dwóch głównych punktów nie powinniście byli zrozumieć i przyswoić sobie pewnych zasad dotyczących tego, jak traktować Boga wcielonego? Kiedy oceniasz Boga wcielonego według własnych pojęć i wyobrażeń, czy porównując się z tymi zasadami, nie będziesz w stanie rozeznać i szczegółowo przeanalizować, czy zasady, według których traktujesz Boga wcielonego, są właściwe? (Będę). Po tym, jak omówiliśmy te sprawy, niektóre z ludzkich pojęć i wyobrażeń na temat Boga wcielonego powinny już teoretycznie zostać wyeliminowane. Ogólnie rzecz biorąc, gdyby poproszono cię o złożenie pozytywnego świadectwa o tym, jakie jest ciało Boga wcielonego oraz jak należy Go poznawać i traktować, być może twoja pozytywna wiedza nie byłaby zbyt rozległa ani konkretna. Jednak gdy wyrabiasz sobie pojęcia o Bogu wcielonym i żyjesz w negatywnym stanie, powinieneś potrafić posłużyć się pewnymi prawdozasadami, aby te pojęcia wyeliminować. Przynajmniej jeśli chodzi o to, jak traktujesz normalność i realność Boga wcielonego oraz sprawy związane z Jego normalnym człowieczeństwem i wyglądem zewnętrznym, potrafisz właściwie je rozumieć i właściwie je traktować, prawda? (Tak). Nawet jeśli nie masz zbyt rozległej wiedzy na temat istoty i usposobienia Boga wcielonego ani o tym, co On ma i czym jest, to dzięki tym omówieniom możesz przynajmniej rozeznać niektóre z żywionych przez siebie pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym lub niedorzecznych sposobów rozumienia Go, a także właściwie traktować Jego normalność, realność i normalne człowieczeństwo. Jeśli na tym etapie znów wyrobisz sobie jakieś pojęcia i wyobrażenia lub niedorzeczne sposoby rozumienia, będziesz mógł posłużyć się tym, co zostało wcześniej omówione, aby je wyeliminować. Wcześniej omawialiśmy normalność i realność Boga wcielonego, a także to, jakie są Jego myśli i poglądy na wszelkiego rodzaju sprawy oraz na pewne kluczowe kwestie. Ludzie zyskali podstawowe zrozumienie tej osoby – Boga wcielonego – i dokładnie wiedzą, jakie są Jego normalne człowieczeństwo, normalność i realność. Dzięki omówieniu tych spraw ludzie zyskali najbardziej podstawowe i właściwe rozumienie i właściwą definicję ciała Boga wcielonego. Gdy ludzie mają już to najbardziej podstawowe i właściwe rozumienie oraz tę definicję, czy kiedy ponownie wyrobią sobie pojęcia i wyobrażenia o Bogu wcielonym, zdołają, na poziomie subiektywnym, z własnej inicjatywy wyzbyć się swoich pojęć? (Tak). W pewnym stopniu zmniejsza to opór, ostrożność, wątpliwości, osądzanie czy potępianie, jakie ludzie żywią wobec Boga wcielonego. Oczywiście w pewnym stopniu poprawia to również relację ludzi z Bogiem, a jednocześnie umożliwia im nawiązanie z Nim relacji właściwszej i bardziej realnej. Relacja ta w większym stopniu zbiega się z prawdozasadami niż relacja, jaką ludzie nawiązują z Bogiem pośród swoich pojęć i wyobrażeń, a i sami ludzie są nieco bliżej Boga, czyż nie? (Tak).
Jeśli chodzi o wyzbywanie się własnych pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym, omówiliśmy wcześniej te dwa główne punkty: „nie należy Boga wcielonego porównywać z Bogiem w niebie i nie należy stawiać Go na równi z zepsutą ludzkością”. Kiedy wyrabiacie sobie pojęcia o Bogu wcielonym, mam nadzieję, że potraficie posłużyć się tymi dwoma głównymi punktami, które omówiłem i do których doszedłem, aby te pojęcia wyeliminować. Być może te dwa główne punkty nie mogą całkowicie wyeliminować twoich pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym, ale przynajmniej mogą ci umożliwić zajęcie miejsca właściwego ci jako istocie stworzonej i przyjęcie wobec ciała Boga wcielonego najbardziej podstawowej postawy, jaką powinna mieć istota stworzona. W ten sposób, jeśli chodzi o ciało Boga wcielonego, logicznie rzecz biorąc, można to przynajmniej uznać za słuszne i rozsądne; zapewnia to wam wielką ochronę. Podczas trzeciego etapu dzieła, w tym szczególnym okresie, Bóg działa w szczególny sposób. Ten szczególny sposób obejmuje ten aspekt – ciało Boga wcielonego. Dlatego w tym okresie ludzie muszą zrozumieć prawdę dotyczącą tego, jak traktować Boga wcielonego, i muszą też zmierzyć się z problemami w tym względzie. Skoro zaś muszą się z nimi zmierzyć, nie mogą uniknąć przebywania z Bogiem wcielonym, komunikowania się z Nim i wchodzenia z Nim w interakcje – to jeden aspekt; drugim jest to, że ludzkie pojęcia o Bogu również stanowią temat, którego nie sposób uniknąć. Z tych dwóch powodów, jeśli ktoś chce wyeliminować swoje pojęcia i wyobrażenia o Bogu wcielonym, najlepszą metodą jest przestrzeganie dwóch zasad, które wam przedstawiłem: nie należy Boga wcielonego porównywać z Bogiem w niebie i nie należy stawiać Go na równi z zepsutą ludzkością. Stosowanie się do tych dwóch zasad niekoniecznie jest trudne, ale nie można też tak naprawdę nazwać go łatwym – wiąże się ono z pewnym stopniem trudności. Zależy to od tego, jakie stanowisko i jaką perspektywę przyjmujesz oraz jaką pozycję zajmujesz, gdy rozwiązujesz problemy w tym względzie i praktykujesz odnośne zasady. Jeśli przyjmujesz perspektywę istoty stworzonej i zajmujesz stanowisko kogoś, kto poszukuje prawdy i miłuje rzeczy pozytywne, to na gruncie normalnego człowieczeństwa problemy w tym względzie powinny być łatwe do rozwiązania. Gdy przyjmujesz stanoiwsko i perspektywę istoty stworzonej, przynajmniej będziesz posługiwał się sumieniem i racjonalnością właściwymi normalnemu człowieczeństwa, aby ocenić dzieło wykonywane i słowa wypowiadane przez Boga wcielonego. Gdy oceniasz je z tego stanowiska i z tej perspektywy, to nawet jeśli rozumiesz niewiele prawdy albo w ogóle jej nie rozumiesz, będziesz przynajmniej traktował tę zwykłą osobę – Boga wcielonego – racjonalnie i zgodnie ze swoim sumieniem. A gdy traktujesz tą zwykłą osobę racjonalnie, możesz osiągnąć przynajmniej jedno: nie będziesz wobec Niego wrogo nastawiony. Jeśli nie patrzysz na tę osobę z perspektywy i stanowiska istoty stworzonej, a tym bardziej nie wchodzisz z Nim w interakcje i nie komunikujesz się z Nim z perspektywy sumienia i racjonalności właściwych człowieczeństwu, to siłą rzeczy przyjmiesz perspektywę i stanowisko zepsutej ludzkości i będziesz obcował z Bogiem wcielonym oraz wchodził z Nim w interakcje tak samo, jak wchodziłbyś w interakcje z zepsutym człowiekiem. Wówczas bardzo trudno będzie ci nie porównywać Boga wcielonego z Bogiem w niebie i nie stawiać Go na równi z zepsutą ludzkością, a także bardzo trudno będzie ci traktować ciało Boga wcielonego zgodnie z tymi dwiema zasadami. Siłą rzeczy staniesz wtedy w opozycji do Boga wcielonego, będziesz Go badał i analizował, miał się przed Nim na baczności i był wobec Niego podejrzliwy, a także będziesz jeszcze bardziej skłonny Go osądzać i traktować zgodnie z ludzkimi pojęciami i wyobrażeniami lub zepsutymi ludzkimi myślami i poglądami. Tym samym siłą rzeczy staniesz w opozycji do Niego i podchodzić do Niego z wrogim spojrzeniem. Gdy będziesz podchodził do Niego z wrogim spojrzeniem, naturalnie wyrobisz sobie najrozmaitsze niedorzeczne myśli i poglądy lub niedorzeczne idee. Później możesz postawić się z Nim na równi, możesz zacząć Mu zazdrościć, możesz Go błędnie rozumieć, mieć się przed Nim na baczności i Go osądzać, a nawet walczyć z Nim w swoim sercu lub walczyć z Nim otwarcie. Jeśli tak się stanie, nigdy nie zdołasz wyzbyć się swoich pojęć i wyobrażeń o ciele Boga wcielonego ani nie będziesz miał też żadnego sposobu, by je wyeliminować. Co to oznacza? Oznacza to, że nie możesz nawiązać z tą zwykłą osobą – Bogiem wcielonym – relacji między istotą stworzoną a Stwórcą, co znaczy również, że między tobą a Bogiem nie ma żadnej relacji. Co oznacza brak relacji? Uważasz, że jesteś kimś, kto wierzy w Boga i za Nim podąża, lecz z perspektywy Boga nie widział On, byś rzeczywiście podjął działania w tym zakresie, i nie uznaje cię za kogoś, kto za Nim podąża, ani za swoją owieczkę. Nie jesteś kimś, kto podąża za Bogiem, ani Jego owieczką – cóż to zatem oznacza? Czy możesz jeszcze dostąpić zbawienia? Czy masz jakąkolwiek nadzieję na dostąpienie zbawienia? (Nie). Twoja nadzieja na dostąpienie zbawienia jest bardzo nikła. Czy zatem w ostatecznym rozrachunku to, czy człowiek może ostatecznie dostąpić zbawienia, jest bezpośrednio związane z tym, jak traktuje Boga? (Tak). Skoro jest to bezpośredni związek, nie jest to zwyczajny związek. Nawiązanie normalnej relacji z Bogiem nie jest więc błahą sprawą i człowiek powinien podchodzić do niej z rozwagą. Nie myśl sobie tak: „Mam tylko pewne pojęcia o Bogu. Mam tylko pewne wyobrażenia o Nim, które nie są całkiem zgodne z rzeczywistością i nie są całkiem zgodne z faktycznymi okolicznościami. Nie powinno to mieć większego znaczenia i nie wpłynie na moje dążenie do prawdy ani na dostąpienie zbawienia”. Twierdzenie, że nie ma to żadnego wpływu, jest fałszywe – nie jest zgodne z faktami. Jeśli twoja relacja z Bogiem jest bardzo odległa i między tobą a Bogiem stoi wiele rzeczy, nie tylko pojęcia i wyobrażenia, oznacza to, że pomiędzy tobą a Bogiem istnieje wiele konfliktów i barier oraz wiele problemów. Źródłowa przyczyna tych problemów z pewnością nie leży po stronie Boga, lecz po stronie człowieka. Między tobą a Bogiem istnieje wiele problemów, a jednym z nich jest problem istniejący między tobą a Bogiem wcielonym. Najbardziej kluczowym i najważniejszym problemem między tobą a Bogiem wcielonym są twoje pojęcia i wyobrażenia o Bogu wcielonym. To, że przepełniają cię pojęcia i wyobrażenia o ciele Boga wcielonego, oznacza, że przepełniają cię wrogość i silna niechęć do Niego. To, że przepełnia cię ta wrogość i silna niechęć, oznacza, że w gruncie rzeczy odrzucasz tę zwykłą osobę, która jest ciałem Boga wcielonego. Dzieje się tak dlatego, że bóg z twoich pojęć i wyobrażeń nie jest taki; bóg z twoich pojęć i wyobrażeń różni się pod każdym względem od ciała Boga wcielonego. Jeśli masz pojęcia i wyobrażenia o ciele Boga wcielonego, to tym, za czym podążasz i w co wierzysz, jest bóg z twoich pojęć i wyobrażeń i nie ma to nic wspólnego z ciałem Boga wcielonego. Co to oznacza? Tym, za czym podążasz, nie jest ciało Boga wcielonego ani sam Bóg. Bez względu na to, czy tym, za czym podążasz, jest jakiś bożek z twoich pojęć i wyobrażeń, czy też jakaś wielka bądź nadludzka postać, krótko mówiąc, jest to bóg z twoich pojęć i wyobrażeń; nie ma on nic wspólnego z samym Bogiem, a Bóg nie uznaje, że w Niego wierzysz. Toteż jeśli chcesz stać się kimś, kto podąża za Bogiem, chcesz nawiązać relację z Bogiem i chcesz, by Bóg uznał cię za kogoś, kto za Nim podąża, oraz za owieczkę, którą zamierza zbawić, musisz najpierw przyjąć Boga wcielonego i wszystko, co Go dotyczy. Gdy to czynisz, w oczach Ducha Bożego w pełni przyjąłeś Boga wcielonego: wyzbyłeś się swoich pojęć i wyobrażeń i przyjąłeś wszystko, co Go dotyczy. Co składa się na to „wszystko”? Składają się na nie Jego normalność i realność, Jego człowieczeństwo, Jego życie, a także każde słowo, które do ciebie kieruje, wszystkie Jego wymagania wobec ciebie oraz Jego stosunek do ciebie – wszystko to jesteś w stanie przyjąć. Traktujesz Boga wcielonego jako Stwórcę i jako Boga; traktujesz Boga na ziemi tak samo, jak traktujesz Boga w niebie. Gdy Bóg na ziemi przemawia, jest tak, jakby to Bóg w niebie osobiście do ciebie przemawiał; słuchasz Jego słów i je przyjmujesz. Twoje podporządkowanie się Mu oraz każda twoja postawa, myśl i punkt widzenia, które Go dotyczą, są takie same jak te, które masz wobec niewidzialnego Boga w niebie i Boga w twoim umyśle. Masz poważną i szczerą postawę oraz nastawienie podporządkowania się – bez wewnętrznego oporu, bez wrogości i bez pogardy. Niezależnie od tego, jak normalna i realna jest ta osoba – Bóg wcielony – i bez względu na to, że w oczach ludzi świeckich uchodzi On wręcz za kogoś zupełnie niegodnego uwagi, w swoim sercu nadal mocno wierzysz, że jest On wyrazem Boga w niebie i ucieleśnieniem Boga w niebie. Pojęcia, jakie żywisz na temat tej osoby, i twoja postawa wobec Niego nie powinny być takie same jak pojęcia i postawa niewierzących. Powinieneś traktować tę osobę, która jest Bogiem wcielonym, z nastawieniem i postawą istoty stworzonej. Załóżmy, że bez względu na to, co On robi, co mówi lub czego od ciebie wymaga, jesteś w stanie traktować Go z nastawieniem i postawą istoty stworzonej, a idąc o krok dalej, potrafisz Mu się podporządkować. Nawet jeśli przejawiasz zepsucie, żywisz pojęcia i wyobrażenia lub odczuwasz opór wobec Boga wcielonego, potrafisz ocenić te rzeczy i je wyeliminować w sposób, którego nauczył cię Bóg, czyli za pomocą prawdozasad. Umiesz zbadać i przyciąć samego siebie, a następnie okazać skruchę. Jeśli masz taką postawę wobec Boga wcielonego, Bóg cię zaakceptuje i uzna twoją wiarę. Jeśli masz taką postawę wobec Boga wcielonego i prawdziwie się Mu podporządkowujesz, a nawet gdy z Bogiem wcielonym wiążą się rzeczy, które ludzie uważają za niegodne uwagi lub które wyśmiewają, nadal potrafisz właściwie do nich podchodzić, podporządkowywać się Mu i darzyć Go miłością, to Bóg, który zgłębia najskrytsze zakamarki ludzkiego serca, przyjmie twoje serce i uzna twoją postawę. Co potwierdza, że Bóg uznaje twoją postawę i przyjmuje twoje serce? Potwierdza to dzieło, którego Duch Święty dokonuje nad tobą: On udziela ci wskazówek, prowadzi cię i oświeca przez cały czas, we wszystkich sprawach i pod każdym względem, dając ci oświecenie i światło w słowach Bożych i w prawdzie. To, czego inni nie mogą zyskać ani zrozumieć, jest dla ciebie szczególnie jasne. Bez względu na to, co robisz, masz ścieżkę, którą możesz podążać, a droga przed tobą jest w pełni jasna, nie zaś mglista czy niewyraźna. Przez cały czas i we wszystkich sprawach masz Boże wskazówki i czujesz, że podporządkowanie się Bogu jest wyjątkowo łatwe – że nie jest to nic trudnego ani męczącego. Czyż nie jest to potwierdzeniem, że Bóg cię uznaje i akceptuje? (Jest). Ponadto w wielu ważnych sprawach – w pewnych kluczowych sprawach życia i śmierci, w sprawach, które decydują o twoim losie i przeznaczeniu – Bóg będzie ci błogosławił, udzielał ci wskazówek i okazywał ci wyjątkową łaskę. Zwłaszcza w niektórych okolicznościach związanych z prześladowaniami Bóg będzie okazywać ci szczególną łaskę i cię chronić. Co to znaczy, że Bóg okazuje ci łaskę i cię chroni? Na przykład gdy znajdziesz się w wyjątkowych okolicznościach i staniesz w obliczu krytycznego momentu, w którym ważą się sprawy życia i śmierci, a sytuacja wydaje się szczególnie niebezpieczna, Bóg może sprawić, że zdołasz umknąć tuż sprzed nosa złych ludzi czy reżimu złych demonów. Jest tak, jakby cię nie widzieli, jakbyś był przezroczysty, i udaje ci się o włos ujść niebezpieczeństwu, unikając wpadnięcia w sieć szatana i dostania się pod jego wpływ. Bóg cię chroni, abyś mógł nadal doświadczać dzieła Bożego w odpowiednim otoczeniu. Czyż nie jest to coś dobrego? Czyż nie jest to szczególna łaska i szczególna ochrona, jakimi Bóg cię obdarza? (Jest). Widzisz, niektórzy ludzie zostają zdemaskowani i wyeliminowani, gdy napotykają szczególne okoliczności; Bóg posługuje się tymi okolicznościami, aby tych ludzi usunąć. Oczywiście istnieje wiele sposobów usuwania ludzi. Na przykład niektórzy zostają aresztowani i wtrąceni do więzienia, a następnie wypierają się Boga. Inni po okrutnych torturach podpisują Trzy oświadczenia i zdradzają Boga. Jeszcze inni boją się, że zostaną aresztowani i zakatowani na śmierć, więc nie mają już odwagi wierzyć i odchodzą od zmysłów ze strachu. Są to wszystko kluczowe sprawy życia i śmierci, a w tych szczególnych okolicznościach i szczególnych sytuacjach ludzie ci zostają zdemaskowani i wyeliminowani. W obliczu tych samych kluczowych spraw życia i śmierci jedni mają Bożą ochronę, a inni nie. Choć wszyscy doświadczają suwerennej władzy Boga i Jego rozporządzeń, Bóg pozwala jednym o włos uniknąć niebezpieczeństwa, nadal pozostać przy życiu, nadal wykonywać swoje obowiązki i nadal doświadczać dzieła Bożego, podczas gdy innym nie jest dane cieszyć się tym błogosławieństwem i tą łaską, jakim jest o włos uniknięcie niebezpieczeństwa. Widzisz, czyż nie ma tu różnicy? (Jest). Jaka jest zatem w ostatecznym rozrachunku podstawowa przyczyna tej różnicy? Sprowadza się ona do jednego: ludzie mają różne postawy wobec Boga. Ta postawa jest bardzo ważna. Czyż nie tak? (Tak). Jeśli twoja postawa wobec Boga jest przez Niego akceptowana i uznawana, to Bóg będzie cię potrzebował i będzie się tobą posługiwał. A jeśli Bóg chce się tobą posługiwać, to powiedz Mi, w jaki sposób będzie sprawował suwerenną władzę nad wszystkim, co cię dotyczy? Czy Bóg cię usunie? Czy cię wyeliminuje? (Nie). Bogu byłoby żal, bo takich ludzi nie ma zbyt wielu, więc cię nie wyeliminuje. Dlatego postawa człowieka wobec Boga jest tak kluczowa i tak ważna. Jeśli ktoś ma wobec Boga właściwą postawę, postawę podporządkowania i postawę, którą Bóg akceptuje, to Bóg będzie mu błogosławił i okazywał łaskę. Załóżmy natomiast, że czyjeś serce przepełniają pojęcia i wyobrażenia na temat Boga oraz wrogość wobec Niego. Ktoś taki każdego dnia bada Boga i ma się przed Nim na baczności, każdego dnia próbuje zawierać z Bogiem układy i się z Nim targować, a w swoim sercu codziennie się Mu sprzeciwia, żywi do Niego urazę urazy i jest z Niego niezadowolony, nie mając najmniejszego zamiaru poszukiwania prawdy. Nawet wiedząc, że jego postawa wobec Boga jest niewłaściwa, nie odczuwa wyrzutów sumienia, nie zawraca i nadal trwa w swojej niewłaściwej postawie. W swojej wierze w Boga, chcesz zyskać od Niego prawdę i Boże zbawienie – czy w takich okolicznościach jest to możliwe? Powiedz Mi, czy Bóg jest skłonny cię zbawić? Choć ci, których Bóg zbawia, są zepsutymi istotami ludzkimi – ludźmi, którzy żywią pojęcia i wyobrażenia o Bogu i których przepełnia silna niechęć do Niego – to gdy rozumiesz, jak robić to, co istota stworzona powinna robić wobec Stwórcy, ale tego nie robisz, powiedz Mi, jaka jest postawa Boga wobec ciebie? Cokolwiek Bóg z tobą zrobi, będzie to słuszne i rozsądne – możesz winić tylko siebie i sam to na siebie sprowadziłeś. Czyż nie tak? (Tak). Jeśli w grę wchodzą inne sprawy, na przykład nie potrafisz harmonijnie współpracować z innymi albo ciągle jesteś arogancki i zarozumiały oraz działasz na własną rękę, a te skażone skłonności nie zostają w porę wyeliminowane i nie masz żadnego życiowejścia, nadal nie jest to najbardziej kluczowy problem. Najbardziej kluczowy problem jest następujący: przepełniają cię pojęcia i wyobrażenia o Bogu, przepełniają cię niechęć i nienawiść do prawdy oraz każdego dnia badasz Boga; nawet jeśli wykonujesz część swojego obowiązku, wciąż próbujesz się z Bogiem targować, w głębi serca nieustannie próbujesz się z Nim spierać i znajdujesz rozmaite powody oraz wymówki, aby narzekać, że Bóg w pewnych sprawach postąpił niewłaściwie, a w innych nie spełnił twoich pragnień ani ci nie pobłogosławił – w głębi serca każdego dnia jesteś niezadowolony z Boga, sprzeciwiasz się Mu i żywisz do Niego urazę, nie wykazując najmniejszego podporządkowania się Bogu, jakie powinna wykazywać istota stworzona. Powiedz Mi, jak Bóg cię potraktuje? Czy Bóg będzie z ciebie zadowolony? (Nie). Czy zatem Bóg będzie ci błogosławił? (Nie). Jeśli Bóg nie jest z ciebie zadowolony, czy nadal będzie się tobą posługiwał? (Nie). Bóg nie będzie się tobą posługiwał i nie jest z ciebie zadowolony. Czy zatem Bóg zechce cię zbawić? Jeśli cię zbawi, czy będzie odczuwał rad? (Nie). Powiedz Mi, w jakim jesteś położeniu, jeśli Bóg nie jest rad i ciągle jest z ciebie niezadowolony? Czy Duch Święty nad tobą pracuje? Czy masz Boże oświecenie i Boże wskazówki? Czy masz Boże prowadzenie? Czy masz Boże błogosławieństwo? (Nie mam żadnej z tych rzeczy). Co zatem trzeba zrobić, aby odwrócić tę sytuację? (Trzeba szybko podporządkować się Bogu i okazać prawdziwą skruchę. Trzeba przestać trzymać się swoich pojęć i wyobrażeń o Bogu, przestać codziennie badać Boga, sprzeciwiać się Mu i odczuwać do Niego urazę; zamiast tego trzeba umieć świadomie zbuntować się przeciwko samemu sobie i praktykować prawdę. Tylko w ten sposób można mieć Boże błogosławieństwo oraz zyskać dzieło Ducha Świętego i Jego prowadzenie). Trzeba odczuwać wyrzuty sumienia, porzucić zło, które ma się w rękach, i zawrócić do Boga – trzeba kompletnie zmienić ten stan. Musisz zmienić swoją niewłaściwą postawę wobec Boga i wyzbyć się swoich pojęć i wyobrażeń o Nim – dopiero wtedy Bóg uzna cię za istotę stworzoną. Ciągle próbujesz się z Bogiem targować, twoje serce przepełniają pojęcia i wyobrażenia o Bogu i stale jesteś z Niego niezadowolony, sprzeciwiasz się Mu i czujesz do Niego urazę – czy tak powinna postępować istota stworzona? (Nie). Cóż to zatem za typ człowieka? (Diabeł i szatan). Czy Bóg może jeszcze zbawić diabły i szatany? (Nie). Musisz zupełnie zmienić stanowisko. Musisz być istotą stworzoną – nie wolno ci być diabłem ani szatanem. Bóg zbawia istoty stworzone, a nie diabły i szatany. Jeśli postępujesz jak diabeł i szatan, kroczysz ścieżką, którą kroczą diabły i szatany, i przyjmujesz wobec Boga taką postawę, jaką przyjmują wobec Niego diabły i szatany, to Bóg w żądnym razie nie może cię zbawić. Dlatego cokolwiek będziesz robił, nic nie będzie szło gładko i ciągle będziesz natrafiał na mur; cokolwiek będziesz robił, nie będziesz miał ani Bożych wskazówek, ani Bożego oświecenia; cokolwiek będziesz robił, nie będziesz miał ścieżki, a przed oczami cały czas będziesz miał nieprzeniknioną ciemność – zawsze będzie tak, jakbyś błądził po omacku w ciemnościach, i nawet po długim błądzeniu nadal nie zdołasz dostrzec ścieżki. Im mniej będziesz w stanie dostrzec ścieżkę, tym bardziej będziesz wątpił w Boga, a im bardziej będziesz wątpił w Boga, tym mroczniejsze będzie się stawało twoje serce i tym głębiej będzie się pogrążało. Musisz zawrócić do Boga. Jest to bardzo ważne. Musisz zawrócić i dojść do tego, że będziesz gotów być istotą stworzoną, przyjmiesz postawę podporządkowania się Bogu, przestaniesz być wobec Niego wrogo nastawiony i przestaniesz się Mu przeciwstawiać oraz będziesz miał nastawienie pełne podporządkowania – wówczas Bóg cię przyjmie. Jeśli w ten sposób odwrócisz sytuację, zobacz, co zrobi Bóg, i przekonaj się, czy twój wewnętrzny stan się zmieni. Rozumiecie? (Rozumiemy).
Celem omawiania właściwej postawy wobec Boga wcielonego jest umożliwienie człowiekowi trafnego zdefiniowania Boga wcielonego i zyskania trafnej wiedzy o Nim, która zbiega się z prawdą, a następnie przyjmowania wobec Niego właściwej postawy. Choć zewnętrznie jest On zwykłą osobą, Jego tożsamość nie jest tożsamością zwykłej osoby. Nigdy nie wolno ci o tym zapomnieć. Opierając się na tym fundamencie, powinieneś przyjąć wobec Boga postawę bezwarunkowego podporządkowania się Mu i podążania za Nim i nie powinieneś zasłaniać się żadnymi wymówkami. Wiele już powiedzieliśmy o prawdach dotyczących Boga wcielonego. Na zakończenie podsumujmy: w jaki sposób człowiek powinien poznawać Boga wcielonego? Powiem wam najważniejsze słowa – zapamiętajcie je! Bóg wcielony posiada życie Boga, lecz nie posiada obrazu Boga – to jeden aspekt. Drugi aspekt jest taki, że Bóg wcielony ma wygląd zewnętrzny człowieka, lecz nie należy do zepsutej ludzkości. Tym właśnie jest ciało Boga wcielonego. Musicie zapamiętać te dwa zdania i rozważać je, ilekroć macie wolną chwilę. Kiedy napotkasz tego rodzaju problem, sięgnij po te dwa zdania, starannie je przemyśl i zastanów się, jak powinieneś podejść do napotkanego problemu. Czy zapamiętaliście te dwa zdania? (Tak, zapamiętaliśmy je). Powiedzcie Mi, jak brzmią. (Bóg wcielony posiada życie Boga, lecz nie posiada obrazu Boga; Bóg wcielony ma wygląd zewnętrzny człowieka, lecz nie należy do zepsutej ludzkości). Przeczytajcie je jeszcze raz. (Bóg wcielony posiada życie Boga, lecz nie posiada obrazu Boga; Bóg wcielony ma wygląd zewnętrzny człowieka, lecz nie należy do zepsutej ludzkości). Czyż nie podsumowuje to tego, czym jest ciało Boga wcielonego? (Podsumowuje). Musicie zapamiętać te słowa i rozważać je z biegiem czasu. Gdy zrozumiecie te dwa aspekty, będziecie mieć nieco wiedzy o Bogu wcielonym.
Skoro omówiliśmy już, jak poznawać Boga wcielonego, porozmawiajmy o tym dalej i to podsumujmy. Jak powinniście właściwie odnosić się do Boga wcielonego? Jak powinniście wyeliminować własne pojęcia? Jak powinniście wyeliminować swoje rozmaite niewłaściwe postawy, myśli i poglądy dotyczące Boga wcielonego? Podsumujcie to sobie. Bez względu na to, na jakiego rodzaju problemy napotykacie, jak powinniście je rozwiązywać? Jak powinniście właściwie traktować Boga wcielonego? Chodzi tu przede wszystkim o wyeliminowanie własnych pojęć i wyobrażeń. Gdy wyeliminuje się własne pojęcia i wyobrażenia, sam problem również zostaje w przeważającej mierze rozwiązany – potem pozostaje jeszcze wyeliminowanie własnych skażonych skłonności. Czyż nie tak? (Tak). Omówmy zatem tę kwestię. Kiedy żywisz pojęcia i wyobrażenia o Bogu wcielonym, jak sobie z nimi radzisz i jak je eliminujesz? Jakie istnieją ścieżki, metody i sposoby pozwalające je wyeliminować? (Kiedy żywię pojęcia i wyobrażenia o Bogu wcielonym, zastanawiam się nad sobą, aby zrozumieć, dlaczego wyrobiłem sobie te pojęcia i wyobrażenia oraz co jest źródłem problemu. Podczas tej refleksji odkrywam, że mam wiele skażonych skłonności, takich jak fałsz i niegodziwość. Z powodu tych skażonych skłonności wyrabiam sobie pojęcia i wyobrażenia o Bogu, a w rezultacie staję się podejrzliwy wobec czynów i słów Boga. Ponadto, ponieważ bardzo słabo rozumiem Boga wcielonego i bardzo mało o Nim wiem, postrzegam to, co On ma i czym jest, przez pryzmat własnych pojęć i wyobrażeń. Tak więc z jednej strony poznaję tkwiące we mnie skażone skłonności oraz błędne myśli i poglądy, a z drugiej staram się poznawać Boga na podstawie Jego słów i Jego dzieła. Uświadomiłem to sobie po tym, co Bóg ostatnio omawiał). Dobrze. Najpierw przyjrzyjmy się temu, kogo reprezentuje ta osoba – Bóg wcielony – gdy przychodzi między ludzi, i jakiego dokonuje dzieła. Definicja Boga wcielonego i pogląd na Niego, jakie ludzie mają w ramach swoich pojęć i wyobrażeń, odzwierciedlają to, jaki jest bóg z ich pojęć i wyobrażeń. Obraz Boga w ludzkich pojęciach i wyobrażeniach sprowadza się do dwóch typów: obrazu nadczłowieka oraz obrazu wielkiej postaci. Nadczłowiek to niezwykła osoba, która wykracza poza ramy zwykłego człowieczeństwa i nie jest zwykłym śmiertelnikiem. Poza tym, choć bóg z ludzkich pojęć i wyobrażeń ma normalne człowieczeństwo, to nie posiada cech, przejawów ani sposobów myślenia właściwych ogółowi ludzi; przewyższa zwykłych ludzi, niczym wielka postać w oczach człowieka. Bóg z ludzkich pojęć i wyobrażeń sprowadza się właśnie do tych dwóch typów: jest albo nadczłowiekiem, albo wielką postacią. Czy zatem, biorąc pod uwagę istotę Boga i życie Boga, uważacie, że wcielając się i stając się człowiekiem, Bóg postanowiłby zostać wielką postacią lub nadczłowiekiem? (Nie). Po czym to poznajesz? Skąd możesz mieć pewność, że Bóg by tego nie uczynił? (Z uwagi na swoje usposobienie i istotę Bóg nie lubi prezentować wzniosłego i wielkiego wizerunku, dlatego ciało Boga wcielonego jest zwykłe, niepozorne, pokorne i ukryte). W istocie Boga nie ma arogancji, co sprawia, że gdy Bóg staje się ciałem, wybiera bycie zwyczajną, niepozorną osobą. Jego wygląd zewnętrzny nie jest wzniosły, a Jego wewnętrzne człowieczeństwo nie ma w sobie nic niezwykłego. Zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, bez względu na to, jak na Niego spojrzysz, jest zwyczajny i normalny. W oczach człowieka takie działanie Boga świadczy o Jego pokorze i ukryciu i jest przejawem wypływającym z istoty Boga oraz z tego, co On ma i czym jest. W rzeczywistości Bóg nie postępuje tak celowo, aby człowiek to zobaczył; taki wybór Boga i takie Jego działanie są naturalnym przejawem Jego życia. Nie jest to wymuszone ani nie jest to fasada. To znaczy, że bez względu na to, jak wzniosły i najwyższy jest Bóg w ludzkich wyobrażeniach, naturalnym przejawem życia Boga jest to, że jest pokorny, ukryty i niepopisujący się, a gdy Bóg się wciela, staje się zwykłym, pospolitym ciałem – czyli Jego człowieczeństwo i wygląd zewnętrzny, Jego mowa, czyny i sposób bycia oraz każdy inny aspekt są normalne. Ta normalność nie jest wulgarna ani prostacka – Jego człowieczeństwo i racjonalność mieszczą się w zakresie zwykłego człowieczeństwa, a Jego sumienie i rozum są normalne. To jeden aspekt tej kwestii. Ponadto, pod kierunkiem sumienia i rozumu właściwych normalnemu człowieczeństwu, Jego myśli i zapatrywania, Jego metody i sposoby działania, a nawet Jego zasady postępowania – wszystko to zbiega się z prawdą. Choć człowiekowi mogą się one wydawać niewarte uwagi i choć mogą mu się jawić jako bardzo pospolite i bardzo zwyczajne, to, co się poprzez nie przejawia, również jest naturalnym przejawem życia Boga. Niezależnie od tego, czy chodzi o Jego człowieczeństwo, czy o przejaw Jego boskiego życia, wszystko to zbiega się z istotą Boga, a także z tym, co Bóg ma i czym jest; człowiek po prostu tego nie rozpoznaje. Serce człowieka przepełniają pojęcia i wyobrażenia. Człowiek nie rozumie, że zarówno przejawy człowieczeństwa Boga, jak i przejawy Jego boskiej natury są pozytywne, i nie rozumie, że są to rzeczywistości tego, co pozytywne. Człowiek został skażony przez szatana, nie rozumie, czym są rzeczy pozytywne, a czym są rzeczy negatywne, i po prostu brak mu zdolności rozróżniania, co jest słuszne, a co niesłuszne, dlatego rzeczy pochodzące od Boga – które są pozytywne, zbieżne z człowieczeństwem i zbieżne z prawdą – często są przez człowieka potępiane. Są one potępiane dlatego, że istoty ludzkie postrzegają wszystko, co pochodzi od Boga, z perspektywy rozmaitych myśli i poglądów skażonych przez szatana. Gdy jednak spojrzysz na to wszystko z punktu widzenia i z perspektywy myśli i poglądów, których uczy cię Bóg, nie będziesz miał poczucia, że to, co przejawia się w ciele Boga wcielonego – czy to w Jego człowieczeństwie, czy w Jego boskim życiu – jest nieistotne lub niewarte uwagi. Gdy będziesz wiedział i będziesz miał pewność, czym są rzeczy pozytywne, będziesz miłował te przejawy Boga wcielonego, które są pospolite, zwyczajne i uważane przez człowieka za niewarte uwagi. Nie tylko nie będziesz ich potępiał, lecz także będziesz potrafił je miłować, a poza miłością do nich będziesz z głębi serca pragnął Go naśladować, zamiast Nim gardzić i być wobec Niego wrogo nastawionym. Z praktycznego punktu widzenia ciało Boga wcielonego posiada normalne człowieczeństwo i życie Boga. Czy to pod względem życia Boga, czy Jego normalnego człowieczeństwa, które jest niepozorne i zwyczajne, w oczach człowieka nie wydaje się On ani niezwykły, ani wielki. Taki jest wybór Boga. Przypomina to sposób, w jaki Bóg stworzył wszystkie rzeczy – każda z nich jest tak rzeczywista i choć w oczach człowieka każda wydaje się tak niepozorna i zwykła, wszystkie one zostały powołane do istnienia i stworzone przez życie i autorytet Boga. Spójrz na drzewa, trawę i kwiaty, na ryby w morzu, na rozmaite żywe stworzenia na lądzie, na ptaki na niebie – w oczach człowieka życie każdego z tych stworzeń jest tak niepozorne i szczególnie zwyczajne. Wcale nie wyglądają one na niezwykłe, a tym bardziej na wielkie, ale ich życie pochodzi z rąk Stwórcy, z aktu stworzenia dokonanego przez Stwórcę. To jest właśnie aż tak realne. Spójrz na mrówki na ziemi. Czy takie maleńkie istoty zostały stworzone przez Boga? (Tak). One również zostały stworzone przez Boga. Ludziom wydaje się, że takie maleńkie istoty nie są godne tego, by stworzył je Bóg – gdyby Bóg miał coś stwarzać, stwarzałby rzeczy wielkie i wspaniałe, takie jak wszechświat, rozgwieżdżone niebo, Droga Mleczna i wszystkie galaktyki, natomiast takie maleńkie istoty jak mrówki i owady nie powinny pochodzić z rąk Boga. A jednak ich życie rzeczywiście pochodzi od Boga. Ludziom wydaje się, że wielka postać czy nadczłowiek nie zajmowaliby się tymi rzeczami, które ludzie mają za mało ważne. Jednak dla Boga przy stwarzaniu wszystkich rzeczy nie było rozróżnienia między wielkim a małym. Wszystkie rzeczy, od makroskopowych po mikroskopowe, pochodzą z aktu stworzenia dokonanego przez Stwórcę. Kiedy Bóg stwarzał wszystkie rzeczy, nie przebierał ani nie wybierał, nie kierował się też osobistymi upodobaniami w takim sensie, w jakim rozumieją je ludzie. Wszystko, czego ta ludzkość potrzebuje, Bóg stworzył i zapewnia. Choć wiele rzeczy jest w oczach człowieka tak nieistotnych, że nie warto o nich wspominać, i tak pochodzą one z Bożego aktu stworzenia; i choć wiele rzeczy odgrywa bardzo niewielką rolę w przetrwaniu ludzkości, także one pochodzą z Bożego aktu stworzenia. Widzisz więc: czy życioistota Boga jest godna miłości? (Tak, jest). Bóg ma w sobie coś niepozornego i zwyczajnego, a oczywiście także coś niezwykłego. Mówiąc dokładniej, ta niezwykłość wywodzi się z Bożej wszechmocy i Bożego autorytetu. Jednak sam Bóg nie uważa się za niezwykłego ani wielkiego, jak uważaliby się zepsuci ludzie. Wszystko, co Bóg czyni, jest normalne, dokonuje się w sposób naturalny i oczywiste jest również naturalnym przejawem Jego życia i autorytetu.
To, jaki wizerunek i wygląd zewnętrzny wybiera Bóg wcielony, jakie ma człowieczeństwo i jaką osobowość, jaki styl życia i sposób przetrwania wybiera oraz jakimi zasadami postępowania się kieruje – wszystko to ludzie mogą zobaczyć. Widzisz więc: czy wybory Boga są takie same jak wybory zepsutych ludzi lub wybory szatana i diabłów? (Nie). Czym się różnią? (To, co wybiera Bóg, jest niepozorne, zwyczajne i normalne, natomiast zepsuci ludzie i szatan wybierają wyłącznie rzeczy, które zewnętrznie wydają się dość niezwykłe, wielkie i nadprzyrodzone). Jakie aspekty tego, co Bóg ma i czym jest, może człowiek dostrzec na podstawie tego Bożego wyboru? Wiąże się to z ludzką wiedzą o Bogu. Usposobienie Boga jest pokorne i ukryte oraz wolne od arogancji; widać to po tym, że Bóg wcielony jest normalny i zwyczajny, nie jest niezwykły, a przy tym jest szczególnie realny. Bóg ma wzniosły wizerunek, jest wszechmocny i ma autorytet, lecz gdy staje się ciałem, decyduje się być tak zwykłym człowiekiem o tak zwykłym wyglądzie zewnętrznym, a mimo to jest w stanie wziąć na siebie dzieło. Czy zatem, sądząc po pierwotnej intencji Boga, nie jest tak, że Bóg nie lubi się popisywać, nie chce się popisywać i się nie popisuje? (Tak). W takim razie czy na podstawie tych zaprzeczeń możemy mieć pewność, że Bóg nie ma aroganckiego usposobienia? (Tak). Sądząc po wyglądzie zewnętrznym ciała Boga wcielonego i przyglądając się każdemu aspektowi Boga wcielonego, nie chce On, by człowiek postrzegał Go jako kogoś bardzo wzniosłego, bardzo niezwykłego, bardzo nietypowego, bardzo odmiennego od wszystkich innych czy bardzo wyjątkowego. To, że Bóg tego nie chce, oznacza, że nigdy nie myśli w ten sposób. Właściwym Mu naturalnym przejawem jest wybór bycia zwykłym człowiekiem – nieznaczącym, pokornym, skromnym i szczerym – i bycie nim w sposób realny i zgodny z zasadami dobrego zachowania, nie wykraczać poza właściwe granice oraz po prostu należycie wykonywać i doprowadzić do końca dzieło, którego powinien dokonać. Jak widzisz, to właśnie Bóg ma na myśli; takie od początku były myśli i idee Boga wcielonego. Powiedzcie Mi zatem, dlaczego Bóg nie mówi: „Jestem Stwórcą, jestem Najwyższym Władcą wszechświata i wszystkich rzeczy. Gdybym stał się ciałem i urodził w zwykłej rodzinie, byłoby to absolutnie nie do przyjęcia, a żłób tym bardziej nie wchodzi w grę. Muszę narodzić się w królewskim pałacu. Bóg wcielony – Chrystus – powinien mieć królewską tożsamość. Bez względu na dynastię musi narodzić się w najznamienitszej rodzinie spośród ludzkości”? Powiedzcie Mi, czy Bóg myślałby w ten sposób? Czy Bóg dokonuje takich wyborów i czy Bóg ma takie potrzeby? (Nie). Bóg nie dokonuje takich wyborów – czy chodzi o to, że się powstrzymuje, stwarza pozory lub odgrywa coś przed człowiekiem? (Żadne z powyższych). Czym więc to jest? (Przejawem życioistoty Boga). Jest to przejaw wypływający z istoty Boga. Właśnie tak Bóg w sposób naturalny decyduje się narodzić w zwykłej rodzinie i stać się zwykłym człowiekiem. Warunki, w jakich się wychowywał, również są bardzo proste; nie pochodzi On ze znamienitej rodziny, Jego pochodzenie społeczne także jest bardzo proste i nie zdobył wyższego wykształcenia. Widzisz, myślenie Boga, Jego idee i punkty widzenia, którymi kieruje się w działaniu, różnią się od myślenia, idei i punktów widzenia zepsutych ludzi i szatana. Co wybraliby zepsuci ludzie? Urodzić się w znamienitej rodzinie, wieść życie w luksusie, mieć nieprzeciętne pochodzenie rodzinne i społeczne, mieć status i władzę, zdobyć wyższe wykształcenie, być oczytanym, utalentowanym i uzdolnionym, mieć elegancki wygląd zewnętrzny, wyróżniać się sposobem wysławiania – krótko mówiąc, pod każdym względem różnić się od zwykłych ludzi. Widzisz, to właśnie wybrałby człowiek. Gdyby szatan miał przyjść między ludzi, aby działać, jaki byłby jego wybór? Gdyby poproszono go, by urodził się w zwykłej rodzinie, by urodził się na samym dole drabiny społecznej, czy byłby gotów to zrobić? (Nie). Co zatem by wybrał? (Wybrałby narodziny w znamienitej rodzinie lub w królewskim pałacu, czyli w rodzinie o dość wysokim statusie). Wybrałby narodziny w rodzinie o dość wysokim statusie społecznym, w której drzewo genealogiczne od kilku pokoleń pełne jest urzędników dworskich, w tym premierów, kanclerzy, sekretarzy stanu, generałów i marszałków – w znamienitej rodzinie. Wybrałby taką rodzinę. Ponadto sam szatan byłby bardzo utalentowany we wszystkich dziedzinach i wyróżniałby się spośród ludzi, prawda? (Tak). Dlaczego szatan i zepsuci ludzie dokonują takich wyborów? Jaka intencja kryje się za takimi wyborami? (Chcą by ludzie ich ubóstwiali i wysoko cenili). Powiedzcie Mi, o jakie to usposobienie, gdy ktoś ciągle chce, aby inni go ubóstwiali, wysoko cenili i podziwiali? Przejawem jakiej istoty jest takie pragnienie? (Arogancji). Dlaczego mówicie, że to arogancja? Jeśli ktoś jest zdolny i sprawia, że ludzie go ubóstwiają, to cóż w tym złego? Ludzie przecież podążają też za Bogiem i oddają Mu cześć, czy zatem również ubóstwiają Boga? Na czym polega różnica? Jeśli ktoś jest wybitny i zdolny, a inni go ubóstwiają, to jest to problem innych ludzi – cóż to ma wspólnego z osobą, którą się ubóstwia? Dlaczego więc mówicie, że ubóstwiana osoba ma aroganckie usposobienie? (Ludzie zostali skażeni przez szatana i przepełniają ich rozmaite szatańskie skażonych skłonności; nie ma w ludziach niczego, czym warto by się chwalić lub popisywać. A jednak ludzie stale chcą się popisywać, aby inni wysoko ich cenili i ubóstwiali. To aroganckie usposobienie i jest to haniebne). To, co mówicie, jest teoretycznie słuszne, lecz źródło problemu nie zostało jeszcze klarownie wyjaśnione. Wiąże się z tym również pewien aspekt prawdy, który powinniście zrozumieć. Szatan nie posiada prawdy, nie ma też Bożego autorytetu ani Bożej wszechmocy, a tym bardziej nie ma istoty Boga. Nie ma w szatanie niczego godnego miłości. Nie potrafi zaopatrzyć człowieka w prawdę ani sprawować suwerennej władzy nad losem człowieka; jego własny los wciąż spoczywa w rękach Boga i to Bóg nim kieruje. Nie jest on Bogiem ludzkości ani Panem ludzkości, a tym bardziej Stwórcą wszystkich rzeczy. Czym zatem jest? Sądząc po jego usposobieniu i istocie, jest pełen zepsucia, niegodziwości i okrucieństwa. Przeciwstawia się wszystkiemu, co pozytywne, i jest kwintesencją wszystkiego, co negatywne. Nie potrafi przynieść żadnej żywej istocie ani ludzkości prawdy, drogi ani prawa do przetrwania, nie potrafi też zbawić ludzkości. Jedyne, co czyni człowiekowi, to niszczenie go, deprawowanie, zwodzenie i kuszenie, przez co człowiek się stacza, przeciwstawia się Bogu i nabiera wrogości wobec rzeczy pozytywnych. Dlatego szatan nie jest godny tego, by ludzkość oddawała mu cześć. Nie jest tego godny, a mimo to wciąż chce zająć miejsce Boga i sprawić, by ludzkość oddawała mu cześć – czyż nie jest to bezwstydne? (Jest). Z natury jest to bezwstydne; a pod względem usposobienia – jakie usposobienie jest tego przyczyną? (Arogancja i zarozumiałość). Spowodowane jest to arogancją i zarozumiałością. Przejawem arogancji i zarozumiałości jest brak rozumu. Ludzie pozbawieni rozumu potrafią być aroganccy i zarozumiali. Usposobienie kogoś, kto nie posiada rozumu właściwego normalnemu człowieczeństwu, jest aroganckie i zarozumiałe, a nawet nie liczy się z żadnymi prawami. Taki człowiek jest szatanem. Ludzkość została skażona przez szatana, czy zatem ludzie mają tego rodzaju usposobienie? (Tak). Z powodu tego aroganckiego i zarozumiałego usposobienia człowiek staje się pozbawiony rozumu, jego rozum przestaje być zdrowy, a w konsekwencji nie jest on w stanie oddawać czci Bogu. Człowiek nie potrafi oddawać czci Bogu i nie miłuje tego, co pozytywne, a mimo to ciągle chce, by inni go ubóstwiali. To czyni go podobnym do szatana. Spójrz, co wybrałby szatan. Gdyby miał stać się człowiekiem, wybrałby bycie wielką postacią lub nadczłowiekiem; nie wybrałby bycia zwykłym czy pospolitym człowiekiem – zwykłą, niepozorną istotą stworzoną, która potrafi oddawać cześć Bogu. Nie wybrałby tej ścieżki. Wybrałby bycie nadczłowiekiem, wielką postacią, kimś wyróżniającym się wśród ludzi, kimś, kto mógłby przewodzić ludzkości i ją kontrolować oraz sprawić, by inni go wysoko cenili, ubóstwiali i za nim podążali. Następnie dalej zwodziłby i deprawował człowieka, sprawiając, że wskutek skażenia, któremu go poddał, człowiek staczałby się, oddalał od Boga, zbaczał z prawdziwej drogi i przeciwstawiał się Bogu. Widzisz, takiego wyboru dokonałby szatan. Jaka zatem, sądząc po jego wyborach, jest życioistota szatana? Czy są w niej piękno i dobro? (Nie). Czy jest w niej skromność? (Nie). Czy jest ona pozytywna? (Nie, jest całkowicie negatywna). A jakie są dla porównania życie Boga i Jego istota? (Szczególnie piękne i dobre). Życioistota Boga jest piękna i dobra oraz zasługuje na miłość człowieka; Bóg zasługuje na to, by człowiek za Nim podążał, i zasługuje na to, by człowiek oddawał Mu cześć. Co stanie się z człowiekiem, jeśli będzie oddawał cześć szatanowi, który ma aroganckie usposobienie? Będzie się jedynie coraz bardziej staczał, stawał się coraz bardziej arogancki i coraz mniej zdolny do odróżniania tego, co słuszne, od tego, co niesłuszne, a także będzie coraz bardziej nienawidził tego, co pozytywne, i oddalał się od Boga. A co, jeśli człowiek oddaje cześć Bogu i za Nim podąża? Wówczas rezultat będzie inny. Sumienie i rozum człowieka będą coraz bardziej normalne, będzie on coraz bardziej miłował rzeczy pozytywne, a to, co przejawia w swoim życiu, będzie coraz bliższe rzeczom pozytywnym i coraz bliższe realności, zwyczajności, normalności i niepozorności, które przejawiają się w Bogu. Gdy odrzucisz skażone, aroganckie usposobienie, siłą rzeczy również będziesz przejawiał człowieczeństwo zwyczajne, normalne i realne, a jednocześnie polubisz też to, co pozytywne, na przykład zwyczajne, normalne i niepozorne istoty stworzone. Gdy słowa Boże staną się twoim życiem, będziesz miłować inne rzeczy, wybierzesz inną ścieżkę, a twoje zapatrywania i wybory dotyczące czegokolwiek również będą inne. Zgadza się? (Tak).
Wygląd zewnętrzny ciała Boga wcielonego i wszystkie aspekty Jego uwarunkowań, a także wszystko, co posiada, a co możesz zobaczyć i usłyszeć – wszystko to pochodzi od Boga. Wszystko to Bóg wybrał, zanim stał się ciałem, i wszystko to jest również Jego własnym dziełem. Kiedy więc patrzymy na ciało Boga wcielonego, widzimy, że przychodząc pośród ludzi, Bóg nie odgrywa roli nadczłowieka ani wielkiej postaci – jest po prostu sobą, zwyczajnym, normalnym Bogiem wcielonym, i nie ma absolutnie nic wspólnego z nadludźmi czy wielkimi postaciami, których zepsuta ludzkość za takich uważa lub których lubi. Dlatego jeśli chcesz przyjąć Boga wcielonego, musisz najpierw wyzbyć się żądania, by Bóg wcielony był nadczłowiekiem lub wielką postacią; musisz wyzbyć się tego wymagania, wyzbyć się tego pragnienia oraz wyzbyć się tej niewłaściwej myśli i tego niewłaściwego poglądu. Zaakceptowanie zwyczajności, niepozorności, normalności i realności Boga wcielonego oraz wyzbycie się wymagania, by Bóg wcielony był kimś wielkim i niezwykłym – to najbardziej podstawowa postawa, jaką istota stworzona powinna mieć wobec Boga wcielonego, i jest to również coś, co powinno być częścią twojej racjonalności. Oprócz wyzbycia się wymagania, by Bóg wcielony był kimś wielkim i niezwykłym, w odniesieniu do pewnych konkretnych spraw musisz wiedzieć, że przychodząc na ziemię, by dokonać swojego dzieła, Bóg wcielony nie angażuje się w ludzkie przedsięwzięcie. Po pierwsze, nie prowadzi badań naukowych. Po drugie, nie przyszedł popularyzować wiedzy, przekazywać zasad, uczyć umiejętności ani wyjaśniać wątpliwości. Bóg wcielony nie przyszedł więc odgrywać roli uczonego; nie jest profesorem, nie jest uczonym ani żadnego rodzaju intelektualistą. W twoim mniemaniu, skoro Bóg wcielony nie jest niepozorną osobą i nie odgrywa zwykłej roli, powinien mieć wyższe wykształcenie, być bardzo uczony i obyty, posiadać niezwykłą wiedzę i teorie lub być biegły w różnych dziedzinach i umiejętnościach technicznych – mylisz się, myśląc w ten sposób. Bóg nie angażuje się w ludzkie przedsięwzięcia; nie angażuje się w żadne dążenia ludzkości do zdobywania umiejętności technicznych, umiejętności zawodowych czy świeckiej wiedzy. Co zatem przyszedł czynić? Przyszedł realizować własne Boże zarządzanie. Czym jest własne Boże zarządzanie? Jest to posługiwanie się prawdą i posługiwanie się słowami Bożymi, aby wykonywać dzieło i zbawić człowieka – to właśnie jest Boże zarządzanie. Chociaż jest On zwykłą i chociaż Jego wygląd zewnętrzny jest wyglądem człowieka, to, co wykonuje, nie jest pracą człowieka, lecz dziełem Bożym. To, czego dokonuje, jest jednym z elementów dzieła w Bożym planie zarządzania obejmującym sześć tysięcy lat, a w oczach Boga dzieło to jest Bożym zarządzaniem. Realizuje On Boże zarządzanie, zarządza kościołem Bożym, zarządza dziełem Bożym, zarządza Bożym dziełem zbawienia ludzkości, zarządza niedokończonym dziełem Bożym oraz zarządza elementem dzieła, który polega na posłużeniu się słowami Bożymi i prawdą człowiekowi wprowadzeniu ich w człowieka, tak aby stały się jego życiem. Dlatego jeśli w swoim sercu lub w ramach swoich pojęć i wyobrażeń uważasz, że Bóg wcielony powinien być bardzo uczony, wypowiadać się w sposób rygorystycznie poprawny gramatycznie i mówić o wzniosłych teoriach, to się mylisz. Przychodząc między ludzi, Bóg wcielony nigdy nie zamierzał zdobywać żadnego ludzkiego wykształcenia, nigdy nie zamierzał uczyć się żadnych ludzkich umiejętności technicznych czy zawodowych ani zdobywać wiedzy, nigdy też nie zamierzał robić ludzkiej kariery dzięki zdobywaniu ludzkiej wiedzy i w ten sposób osiągnąć celu, jakim jest życie i przetrwanie pośród ludzkości. Kiedy masz te pojęcia i wyobrażenia o Bogu wcielonym, powinieneś poszukiwać prawdy, aby je wyeliminować, i powinieneś właściwie traktować Boga wcielonego. To znaczy, że powinieneś odnosić się do Boga wcielonego z postawą istoty stworzonej, zamiast patrzeć na tę zwykłą osobę przez pryzmat skażonego człowieka. Bóg wykonuje swoje dzieło pośród ludzi, wyrażając słowa Boże, wyrażając Boże usposobienie, zaopatrując ludzkość w Bożą prawdę oraz obdarzając ludzkość drogą i życiem. Ta zwykła osoba, ciało Boga wcielonego, musi posiadać tylko jedno, aby być w stanie wziąć na swoje barki to dzieło. Co takiego? Musi posiadać jedynie życie Boga – to wystarczy. Natomiast to, jak jest On wykształcony, czy posiada rozległą wiedzę, czy zdobył wyższe wykształcenie, czy ma doświadczenie społeczne i wnikliwość, czego doświadczył, czy badał kulturę określonego narodu lub ludzi należących do określonego rodu, czy rozumie kwintesencję określonego aspektu ludzkiej kultury, czy opanował ludzką wiedzę i podstawowe wiadomości z określonej dziedziny, jakie posiada talenty i zdolności, i tak dalej – wszystko to jest nieważne. Ważne jest to, że życie, które posiada, życie, które przejawia, wystarcza, aby mógł wziąć na swoje barki dzieło samego Boga, wystarcza, aby mógł wyrażać Boże słowa i Boże dzieło, a następnie poprzez nie działać na człowieka, uwalniając skażoną ludzkość od jej skażonych skłonności i przyprowadzając człowieka przed oblicze Boga, aby mógł on dostąpić zbawienia. To wystarczy, aby mógł On na swoje barki dzieło Boże. Dlatego jeśli wymagasz, by Bóg wcielony wywodził się z dobrego środowiska i znakomitej rodziny, zdobył wyższe wykształcenie, był elokwentny i sprawnie posługiwał się słowem, potrafił pisać artykuły, komponować muzykę i tańczyć, a także biegle opanował wiele umiejętności technicznych i dziedzin wiedzy, to mówię ci, że się mylisz – szukasz nie tam, gdzie trzeba. Gdybyś na uniwersytecie, w kręgach politycznych lub w różnych branżach i dziedzinach stawiał takie wymagania profesorowi, przywódcy czy dyrektorowi generalnemu, mogłoby to być sprawiedliwe i rozsądne. Jeśli jednak wymagasz, by Bóg wcielony posiadał te rzeczy, to mówię ci, że grubo się mylisz; taka myśl świadczy o twojej skrajnej buntowniczości. Pod żadnym pozorem nie wolno ci stawiać takich wymagań Bogu wcielonemu. Dlaczego nie możesz ich stawiać? Właśnie powiedzieliśmy, że Bóg wcielony nie angażuje się w ludzkie przedsięwzięcia ani nie wykonuje dzieła wykraczającego poza Boże zarządzaniem. Dlatego jeśli żywisz te pojęcia i wyobrażenia lub masz te wymagania wobec Boga wcielonego, po pierwsze, jest to nierozsądne, a po drugie, przyjmujesz niewłaściwą perspektywę. Jeśli te dwa problemy zostaną rozwiązane, to łatwo będzie wyeliminować wiele twoich pojęć o Bogu wcielonym, prawda? (Tak). Jeśli przyjmujesz niewłaściwą perspektywę, musisz ją skorygować. Jeśli chodzi o Boga wcielonego, powinieneś oceniać Go według standardów i zasad, które mają zastosowanie do ciała Boga wcielonego, prawda? Czy potrafi On wyrażać prawdę i czy posiada życie Boga? Czy to, co przejawia, jest Bożym usposobieniem i czy jest tym, co Bóg ma i czym jest? Czy dla ludzkości to, co On wyraża i co się w Nim przejawia, jest prawdą, tym, czego ludzkość potrzebuje, i czy wystarcza, by człowiek mógł odrzucić swoje skażone skłonności i dostąpić zbawienia? Niezależnie od tego, czy chodzi o prawdy, które On wyraża, dzieło, którego dokonuje, czy Jego metody, jakimi się posługuje, czy pozwalają ci one iść drogą bojaźni Bożej i unikania zła, czy pozwalają ci oddawać cześć Bogu i czy mogą ostatecznie pozwolić ci podporządkować się Bogu i bać się Go? Jeśli tak, już samo to wystarczy, byś miał pewność, że jest On ciałem Boga wcielonego. Nawet jeśli pod wieloma względami nie spełnił wymagań ludzkości, a także nie sprostał jej pojęciom i wyobrażeniom, oznacza to jedynie, że twoje pojęcia i wyobrażenia są nierozsądne, niezgodne z faktami i nie są czymś pozytywnym lub że twoje wymagania są zbyt rygorystyczne i nierozsądne oraz że wcale nie są czymś pozytywnym, lecz reprezentują szatana. Stawiając Bogu wcielonemu te nierozsądne wymagania, postępujesz tak samo jak szatan, gdy żądał, by Pan Jezus oddał mu pokłon. Szatan zabrał Pana Jezusa na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie królestwa świata i ich chwałę, po czym powiedział: „Jeśli pokłonisz się przede mną i oddasz mi cześć, cała ta chwała i całe to bogactwo będą twoje”. Co odpowiedział Pan Jezus? (Pan Jezus powiedział: „Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: Panu, swemu Bogu, będziesz oddawał pokłon i tylko jemu będziesz służył” (Mt 4:10)). Czy Pan Jezus się na to zgodził? (Nie). Pan Jezus się na to nie zgodził. Przejrzał podstęp szatana. Widzisz, taka jest postawa szatana wobec Boga. Jeśli masz taką postawę wobec Boga wcielonego i jeśli, w tych okolicznościach i w tym kontekście – gdy już usłyszałeś Jego słowa i przyjąłeś Jego dzieło i jesteś pewien, że ma On tożsamość Boga, ma istotę Boga i ma życie Boga – wciąż masz wobec Niego te nierozsądne wymagania lub żywisz na Jego temat te pojęcia i wyobrażenia, to jest tak, jak wtedy, gdy szatan żądał, by Pan Jezus oddał mu pokłon. Te dwie rzeczy mają tę samą naturę. Rozumiecie? (Tak).
Ciało Boga wcielonego ma życie Boga i ma istotę Boga oraz potrafi wyrażać Boże usposobienie. To, co się w Nim przejawia, zawiera to, co Bóg ma i czym jest. Chociaż Bóg nie wyraża się w tym w pełni, wszystko, co się w Nim przejawia, i co On wyraża, jest przejawem życioistoty Boga. Gdy masz co do tego pewność, powinieneś też mieć pewność, że jest On ciałem Boga wcielonego – co do tego nie ma pomyłki. Gdy już masz tę pewność, powinieneś wyzbyć się swoich pojęć i wyzbyć się swoich nierozsądnych wymagań. Niektórzy ludzie mówią, że niełatwo wyzbyć się tych rzeczy. W rzeczywistości nie jest to trudne – zależy to tylko od tego, czy potrafisz przyjąć prawdę. Jeśli potrafisz przyjąć prawdę, łatwo jest wyzbyć się tych rzeczy. Jeśli chętnie i z radością przyjmujesz tę osobę – przyjmujesz Jego tożsamość, przyjmujesz Jego istotę i przyjmujesz to, co mówi i robi, a także Jego wymagania wobec ciebie – powinieneś również przyjąć Jego normalność i realność. Gdy przyjmiesz Jego normalność i realność i z własnej woli Mu się podporządkujesz, ponownie uważnie przeczytaj Jego słowa i zobacz, jakiego rodzaju zmiany w tobie zajdą. Przyjrzyjcie się także przekazanym wam przeze mnie w tych wszystkich słowach myślom i poglądom na temat tego, jak traktować różnego rodzaju rzeczy, a także zasadom praktyki dotyczącym traktowania takich spraw i ścieżki do ich rozwiązywania, i zobaczcie, czy są one właściwą drogą i czy są prawdą, czy są one zbieżne z prawami, według których Bóg stworzył wszystkie rzeczy, i czy są zbieżne z istotą leżącą u podstaw suwerennej władzy Boga nad wszystkimi rzeczami. Jeśli wyciszysz swoje serce, by czytać modlitewnie te słowa, i przyjmiesz je jako swoje życie, stopniowo będą w tobie zachodzić zmiany. Twoja miłość do rzeczy pozytywnych stopniowo przewyższy twoją miłość do rzeczy negatywnych ito, co pozytywne, będziesz miłować w większym stopniu niż to, co negatywne. Gdy zbierzesz ten plon, pojawi się kolejny rezultat: stopniowo zaczniesz odczuwać odrazę negatywnych rzeczy, które są z szatana. Niezależnie od tego, czy będą to rzeczy niegodziwe, różne niedorzeczne myśli i poglądy, czy też niegodziwe skłonności, sam nie zauważysz, kiedy zaczniesz odczuwać do nich odrazę, zbuntujesz się przeciwko tym negatywnym rzeczom, odsuniesz się od nich i je odrzucisz. To dla ciebie wielka rzecz. Oznacza to, że szatan nie będzie już tobą władał ani cię deprawował. Oznacza to, że wkroczyłeś już na ścieżkę zbawienia, że masz nadzieję na dostąpienie zbawienia i że wkrótce go dostąpisz. Przyjrzyj się więc tym słowom wyrażonym przez Boga: od tak drobnego elementu jak pojedyncze zdania, po tak wielkie jak każda zawarta w tych słowach myśl i każdy pogląd, a także zasady, kierunki i cele postępowania wszelkiego rodzaju działań – czyż te słowa nie są tym, czego potrzebuje ludzkość? Czyż nie stanowią zaopatrzenia w życie? (Stanowią). Gdy będziesz je wielokrotnie czytać modlitewnie, rozważać i ich doświadczać, to jeśli poczujesz, że słowa te są źródłem życia, że pochodzą od Boga i że są prawdą, drogą i życiem, stopniowo wyzbędziesz się rozmaitych pojęć, wyobrażeń i nierozsądnych wymagań dotyczących ciała Boga wcielonego. Stopniowo zaczniesz też właściwie rozumieć zwyczajność, normalność i realność ciała Boga wcielonego. W miarę jak będziesz je właściwie rozumieć, będziesz je też przyjmować, a potem chętnie się podporządkujesz i poczujesz, że normalność, realność i zwyczajność ciała Boga wcielonego są po prostu wspaniałe! Kiedy poczujesz, że zwyczajność, normalność i realność ciała Boga wcielonego są czymś pozytywnym, będziesz aspirować do tego, by samemu stać się zwyczajnym, normalnym i realnym człowiekiem, takim jak ciało Boga wcielonego. Jego sposób postępowania i Jego zasady działania staną się dla ciebie wzorem do naśladowania. Poczujesz też, że masz skażone skłonności i że zbyt trudno jest być zwyczajnym, normalnym i realnym człowiekiem, ale w twoim sercu zamiast pogardy dla Boga wcielonego zrodzi się raczej swego rodzaju podziw dla Niego. Widzisz, ciało Boga wcielonego ma Boże życie. Z wyglądu jest On zwyczajnym, normalnym człowiekiem, ale gdy żyje i przebywa wśród ludzi, gdy postępuje i działa, skażone skłonności zepsutej ludzkości nigdy Nim nie kierują ani nie mają na Niego wpływu. Będziesz aspirować do takiego życia i wtedy poczujesz, że posiadanie tych skażonych skłonności jest hańbą, i będziesz się tym martwić. Gdy wyzbędziesz się swoich pojęć i wyobrażeń na temat ciała Boga wcielonego i wyzbędziesz się swoich nierozsądnych wymagań wobec Niego, przyjmiesz Jego słowa, a ostatecznie będziesz aspirować do tego, by przejawiać to, co przejawia Bóg wcielony, który posiada życie Boga, żyć na Jego sposób oraz być tak samo normalnym i realnym jak On. Zdolność do przyjęcia dzieła Bożego i podporządkowania się mu opiera się na następującym fundamencie: najpierw musisz przyjąć ciało Boga wcielonego, a następnie wyzbyć się swoich pojęć, wyobrażeń i nierozsądnych wymagań wobec Boga wcielonego. Oczywiście saom wyzbywanie się nie jest ostateczną ścieżką praktyki. Ostatecznym celem wyzbycia się twoich pojęć, wyobrażeń i nierozsądnych wymagań wobec Boga wcielonego jest to, abyś był w stanie przyjąć wszystkie nauki, które ci przekazuje, przyjąć słowa, w które cię zaopatruje, przyjąć wymagania, jakie ci stawia, i dojść do tego, że będziesz potrafił się tym wymaganiom podporządkować. Tylko w ten sposób możesz mieć nadzieję na dostąpienie zbawienia. Dlatego też normalność i realność Boga wcielonego, a także rozmaite problemy stwarzane przez ludzkie pojęcia i wyobrażenia, stanowią dla człowieka poważną przeszkodę. Gdy zmierzysz się z tą poważną przeszkodą, rozwiążesz związany z nią problem i ją pokonasz, a także będziesz w stanie przyjąć słowa, które od Niego pochodzą, i podporządkować się prawdom, które wyraża, oraz słowom, które wyraża, będziesz w pełni zdolny do dostąpienia zbawienia.
Czy łatwo jest wyzbyć się swoich pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym? (Jeśli ktoś potrafi przyjąć prawdę, łatwo mu się ich wyzbyć). Zgadza się. Można powiedzieć, że to łatwe, ale można też powiedzieć, że to dość trudne. Jeśli uparcie Mu się sprzeciwiasz i stale jesteś wrogo nastawiony do tej osoby, to nie będzie ci łatwo wyzbyć się swoich pojęć i wyobrażeń o Bogu. Jeśli zawsze przyjmujesz perspektywę szatana, zajmujesz to samo stanowisko i masz te same punkty widzenia co on, a przy tym stale jesteś wrogo nastawiony do Boga wcielonego, to nigdy nie będziesz w stanie przyjąć Jego normalności i realności i zawsze będziesz Nim gardzić. Jeśli jednak przyjmiesz perspektywę istoty stworzonej i w traktowaniu ciała Boga wcielonego będziesz kierował się z takimi samymi myślami, poglądami i będziesz zajmował takie samo stanowisko, jak wtedy, gdy odnosisz się do Boga i do Stwórcy, a do tego będziesz potrafił przyjąć prawdę wyrażoną przez Boga wcielonego, wówczas łatwo ci będzie wyzbyć się swoich pojęć, wyobrażeń i nierozsądnych wymagań wobec Niego. Będziesz też mieć ścieżkę, która pozwoli ci je wyeliminować. Jeśli jednak twoje pojęcia o Bogu wcielonym są zbyt silne i w ogóle nie przyjmujesz prawdy, jeśli w swoim sercu gardzisz Bogiem wcielonym i zawsze masz wobec Niego nierozsądne wymagania, jeśli jesteś wręcz wrogo do Niego nastawiony i upierasz się, by do samego końca Mu się sprzeciwiać, to nie ma już dla ciebie ratunku. Czyż nie igrasz ze śmiercią, rozmyślnie czyniąc wroga z Boga wcielonego? Dlaczego mówię, że to igranie ze śmiercią? Ta osoba nie żywi wobec ciebie wrogości ani urazy, a mimo to jesteś do Niego tak wrogo nastawiony. Czyż z twoją naturoistotą nie jest coś nie tak? (Jest). Nigdy cię nie uraziłem ani nie skrzywdziłem, nigdy też nie łączyły Mnie z tobą żadne osobiste kontakty. Dlaczego więc nie chcesz zostawić Mnie w spokoju i wciąż przyjmujesz wobec Mnie taką wrogą postawę? Ja nawet zaopatruję cię w prawdę i wskazuję ci ścieżkę zbawienia, a mimo to jesteś wobec Mnie tak wrogo nastawiony. Widać więc wyraźnie, że problem nie leży po Mojej stronie, lecz po twojej. Skoro problem leży po twojej stronie, powinieneś go rozwiązać. Wskazałem ci istotę twojego problemu, jego pierwotną przyczynę i ścieżkę prowadzącą do jego rozwiązania. Nie tylko nie szukasz prawdy, by rozwiązać swój problem, ale też jesteś do Mnie tak wrogo nastawiony. Twój problem nie jest zatem zwykłym problemem – to poważny problem z twoją naturoistotą. Jeśli stale jesteś wrogo nastawiony do Boga wcielonego, igrasz ze śmiercią. Sam szukasz zguby i sprowadzasz na siebie zniszczenie. Czyż to nie zasługuje na śmierć? (Zasługuje). Niezależnie od tego, jak normalne i realne jest ciało Boga wcielonego, nawet jeśli jakiś aspekt Jego stylu życia, nawyków życiowych, codziennej rutyny lub człowieczeństwa wydaje ci się wadą, czy takie wady są rodzajem grzechu i formą zepsucia? (Nie). Skoro nie są zepsuciem, a ty zawsze je potępiasz, czy problem nie leży po twojej stronie? (Tak). Dlaczego nie analizujesz i nie potępiasz własnych pojęć i wyobrażeń? Dlaczego nie potępiasz szatana? Szatan i diabły popełnili tyle zła, szerzyli tyle herezji i niedorzeczności oraz wypowiedzieli tak wiele słów, którymi oczerniali Boga i bluźnili przeciwko Niemu – dlaczego nie zdajesz sobie z tego sprawy? Dlaczego nie nienawidzisz szatana i diabłów? Czy to nie jest problem? (Jest). Nieustannie skupiasz się na tym, co ludzie postrzegają jako braki lub niedostatki ciała Boga wcielonego, albo na przejawach, których ludzie nie uważają za wielkie lub niezwykłe. Nie chcesz odpuścić, a nawet uznajesz te rzeczy za błędy, zepsucie i grzech. Co to za problem? To się nazywa byciem wrogo nastawionym. Co to znaczy być wrogo nastawionym? (Być nastawionym antagonistycznie i żywić nienawiść). Takie jest dosłowne znaczenie. Być wrogo nastawionym do ciała Boga wcielonego to być wrogo nastawionym do tego, co pozytywne, i nie miłować tego, co pozytywne. Oznacza to takie myślenie: „Jesteś tak zwyczajny, normalny i realny. Choć wyrażasz prawdę, nie obchodzi mnie to. Po prostu nie podoba mi się, że zwyczajny, normalny człowiek wyraża prawdę. Nie podoba mi się ta pozytywna rzecz”. Ponadto niektórzy ludzie przyjmują Boga wcielonego i za Nim podążają, przyjmują Jego dzieło, słuchają Jego kazań, a także wykonują swoje obowiązki, ale stale bacznie przyglądają się tej zwyczajnej osobie, Bogu wcielonemu: „Jakie masz niedostatki i jakie masz problemy? Czy jest w tobie coś, czego mógłbym się uczepić i wykorzystać przeciwko tobie? Muszę wywęszyć twoje problemy i znaleźć wady w twoim człowieczeństwie”. Gdy tylko odkryją coś, co uważają za problem, nabiera to dla nich ogromnego znaczenia. Zaczynają wyrabiać sobie pojęcia, ale nie szukają prawdy, by je wyeliminować, ani nie szukają nikogo, z kim mogliby je omówić. Zamiast tego w swoich sercach wyolbrzymiają ten problem bez umiaru. Traktują ciało Boga wcielone tak, jak sędzia traktuje przestępcę, i w swoich sercach wydają taki osąd: „Cokolwiek robisz, jest to złe. Chociaż potrafisz wyrażać prawdę i potrafisz zaopatrywać człowieka w życie, nadal jesteś przedmiotem mojej wrogości. Kto ci kazał być zwyczajnym człowiekiem? Skoro jesteś zwyczajnym człowiekiem, ze mną ci nie przejdzie”. Chociaż przyjęli ten etap dzieła i mówią o nim w górnolotny sposób, twierdząc, że podążali za ciałem Boga wcielonego, przyjęli imię Boga Wszechmogącego i pod tym imieniem Boga przyjęli Boże zbawienie, nie znaleźli właściwego sobie miejsca ani go nie zajęli. Jakie miejsce zajmują? Zajmują miejsce szatana i podchodzą do Boga z pozycji niewierzących i niedowiarków. Zajmując taką pozycję, igrają ze śmiercią, a ścieżka, którą idą, to ścieżka igrania ze śmiercią. Gdy mówisz tym niedowiarkom, niewierzącym oraz diabłom i szatanom, że Bóg wyraża prawdę i Bóg zaopatruje w prawdę, że wszystkie słowa Boże są prawdą i że mogą pozwolić człowiekowi dostąpić zbawienia, oni przyznają to w słowach. Później jednak, gdy usłyszą negatywną propagandę i bezpodstawne plotki wymierzone w Boga wcielonego, wypierają się Boga i już Go nie przyjmują. A co z ludźmi w kościele? Niektórzy także słuchali kazań, także wykonywali swoje obowiązki i także podążali za Bogiem aż do teraz. Jednak wobec Boga wcielonego postępują podobnie jak ci niedowiarkowie, diabły i szatany. Stale bacznie Mu się przyglądają, w swoich sercach odczuwają do Niego opór, mają pojęcia i nigdy się ich nie wyzbywają ani nie eliminują. Ewidentnie traktują Boga wcielonego jak przestępcę, a sami zachowują się jak sędziowie chcący stać na straży sprawiedliwości. Czy ludzie mają sprawiedliwość? Nie mają nawet bezstronności ani rozsądku. Traktując w ten sposób Boga wcielonego, ludzie zajmują niewłaściwą pozycję. Jeśli naprawdę uznajesz, że jesteś kimś, kto podąża za Bogiem, i istotą stworzoną, to powinieneś patrzeć na Boga wcielonego z perspektywy istoty stworzonej. Jeśli naprawdę chcesz być jedną z Bożych istot stworzonych, nie patrz się na Boga wcielonego tak, jak sędzia patrzy na przestępcę, ani nie przyjmuj wobec Niego postawy, jaką sędzia przyjmuje wobec przestępcy. Nie jest kimś, kogo mógłbyś sądzić, ani w twoich oczach nie jest grzesznikiem. Niezależnie od tego, jak normalne i realne są Jego człowieczeństwo i wygląd zewnętrzny – nawet jeśli pójdziemy na ustępstwo i przyjmiemy, że pewne elementy przejawów Jego człowieczeństwa uznajesz za niewarte uwagi, a wręcz za wady – On nie jest grzesznikiem. Nawet jeśli ma On wady, nie jest to zepsucie. Nie wpływa to na to, że wyraża prawdę, nie wpływa na to, że cię zbawia, i nie wpływa na to, że wykonuje dzieło samego Boga. Nadal jest ucieleśnieniem Boga na ziemi – jest przedstawicielem Boga na ziemi, a Jego tożsamość się nie zmieni. Jeśli uparcie patrzysz na Niego przez pryzmat własnych wymagań i poglądów i nie traktujesz Boga wcielonego z perspektywy istoty stworzonej, grozi ci wielkie niebezpieczeństwo i łatwo możesz wkroczyć na ścieżkę antychrysta. Innymi słowy, nie masz nawet nadziei na dostąpienie zbawienia. Czy nie tak właśnie będzie? (Tak). Dlatego jeśli chodzi o to, jak traktujesz Boga wcielonego, bez względu na to, jak rozsądne wydają ci się twoje pojęcia i wyobrażenia jak poważna mogą być negatywna propaganda oraz jak poważne mogą być bezpodstawne plotki, które słyszysz, powinieneś starannie to przemyśleć, wykazać się rozeznaniem i trzymać się poglądów i stanowiska, jakie powinna mieć istota stworzona. Tak samo było, gdy Bóg po raz pierwszy stał się ciałem – ludzie mieli wiele idei i pojęć na temat Jezusa. Nie znali go i nie byli świadomi, że był ciałem Boga wcielonego. Oczywiście ludzie w tamtym czasie zupełnie nie znali prawdy dotyczącej wcielenia – nie mieli o niej najmniejszego pojęcia. Uważali Jezusa za mistrza, za nauczyciela, za autorytet duchowy lub za proroka. Niezależnie od tego, za kogo ludzie Go uważali, Bóg nie miał im tego za złe, ponieważ w tamtym czasie nie wyraził jeszcze zbyt wiele prawdy, a tym bardziej nie wyraził prawdy o wcieleniu. W tamtym kontekście Bóg nie potępiał ludzi za to, że mieli takie pojęcia, idee i poglądy na Jego temat. Czy uważasz Boga za proroka, czy za autorytet duchowy, absolutnie nie wolno ci uważać Boga za swojego wroga ani bacznie się Mu przyglądać i traktować Go z wrogością, jakby był grzesznikiem. Bóg nie potępia cię za to, że Go nie znasz, ani nie ma ci tego za złe. Jeśli jednak masz pewność, że jest On ciałem Boga wcielonego, a mimo to nadal jesteś do Niego wrogo nastawiony, natura tego jest poważna. Bez względu na to, jak normalne i realne jest ciało Boga wcielonego i jak bardzo odbiega od ludzkich pojęć i wymagań, musisz mieć pewność, że te rzeczy nie są zepsuciem ani nie są czymś negatywnym. Jeśli nie potrafisz ich przyjąć, to w porządku. Nie będę cię do tego zmuszał. Nie bądź jednak do Niego wrogo nastawiony, nie przeciwstawiaj Mu się i nie przyglądaj Mu się bacznie. Musisz mieć serce, które poszukuje prawdy, nastawienie sprzyjające przyjmowaniu tego, co pozytywne, i nastawienie na podporządkowanie się Bogu. Przynajmniej nie przyglądaj Mu się bacznie, nie gardź Nim i nie bądź do Niego wrogo nastawiony. Następnie stopniowo szukaj prawdy, krok po kroku rozwiązuj swoje problemy, znajdź właściwe sobie miejsce i zajmij je jako istota stworzona, by rozwiązać swoje problemy w tym zakresie. Musisz zachować w sercu to, że Ten, za którym teraz podążasz, to Chrystus, ciało Boga wcielonego, ucieleśnienie Boga na ziemi i wyraz Boga na ziemi. Tym, do czego masz dążyć, jest prawda, a tym, czego masz dostąpić, jest zbawienie. Ten, za którym podążasz, nie jest wielką ani sławną osobą, nie jest politykiem ani nadczłowiekiem, a tym bardziej prorokiem czy apostołem. Każde pojęcie i każde wyobrażenie, jakie masz na Jego temat, a także związane z nimi żądanie, które nie zbiega się z prawdą, są błędne. Powinieneś wyeliminować te błędy i się ich wyzbyć. Ciało Boga wcielonego nie jest prorokiem, apostołem ani autorytetem duchowym. Czy zatem jest On waszym przywódcą? (Nie). Dlaczego tak mówicie? (Bóg jest Bogiem, Bóg jest Stwórcą. Przywódcy wykonują obowiązek człowieka). Przywódcy wykonują obowiązek przewodzenia kościołowi. Czy Bóg wcielony wykonuje ten obowiązek? (Nie, Bóg wyraża prawdę i zaopatruje w prawdę – pełni swoją misję). Przywódcy i pracownicy wykonują obowiązek przewodzenia kościołowi, podczas gdy Bóg wcielony wykonuje dzieło zarządzania samego Boga. Rozumiecie to, prawda? (Tak). Omawiam to wszystko, by powiedzieć ci, że powinieneś skorygować swoją relację z Bogiem wcielonym. On nie jest twoim zwierzchnikiem, nie jest twoim przełożonym, nie jest twoim szefem. Nie jest twoim lekarzem, a tym bardziej twoim nauczycielem czy profesorem. I oczywiście nie jest twoim przywódcą. On jest ciałem Boga wcielonego. To, co czyni, jest dziełem samego Boga, a On reprezentuje samego Boga. Dlatego też dzieło, którego dokonuje, nie jest pracą przełożonego czy szefa. Nie wykonuje On w żadnej pracy zawodowej czy technicznej, nie prowadzi fabryk, nie zakłada instytucji ani nie gromadzi żadnej grupy wśród ludzi. Dokonuje dzieła zarządzania samego Boga – wyraża prawdę, by zbawić ludzkość. To znaczy, że prawdy, które wyraża, i dzieło, którego dokonuje, są dziełem zbawienia ludzkości i wiążą się z Bożym zarządzaniem. Nie jest On autorytetem duchowym, prorokiem ani apostołem wzbudzonym przez Boga w pewnym okresie pewnego wieku. Jest ciałem Boga wcielonego. To On otwiera wiek, wprowadza człowieka w następny wiek i reprezentuje usposobienie i istotę Boga w tym wieku. Po tym omówieniu sporo waszych pojęć i wyobrażeń o ciele Boga wcielonego zostało wyeliminowanych, prawda? (Tak). Ciało Boga wcielonego dokonuje dzieła wieku, a nie dzieła pewnego okresu. Dlatego nie jest On przywódcą ludzkości ani przywódcą pewnego okresu, pewnej grupy etnicznej czy pewnego kościoła regionalnego. Dokonuje dzieła zbawienia ludzkości. Dzieło, którego dokonuje, wiąże się z Bożym zarządzaniem. Nie dotyczy spraw ogólnych, administracji, personelu, pracy czy życia kościelnego żadnego konkretnego kościoła. Dlatego nie jest On przywódcą człowieka, prawda? (Tak).
To, jak traktować ciało Boga wcielonego i jak eliminować ludzkie pojęcia o Bogu wcielonym, jest kluczową prawdą, którą człowiek musi zrozumieć. Omawialiśmy głównie prawdę i eliminowanie różnych pojęć i wyobrażeń, jakie człowiek ma w związku z tym, jak traktuje Boga wcielonego, a także rozmaitych skażonych skłonności, które przejawia. Jakie aspekty przede wszystkim omówiliśmy? Podsumujcie je. (Pierwszy aspekt jest taki, że człowiek musi przyjąć zwyczajność, normalność i realność ciała Boga wcielonego oraz wyzbyć się swojego wymagania, by Bóg wcielony był wielki i niezwykły. Drugi aspekt jest taki, że człowiek musi zdać sobie sprawę, iż kiedy Bóg staje się ciałem i przychodzi na ziemię, nie angażuje się w ludzkie przedsięwzięcia, nie wykonuje wśród ludzkości żadnego zawodu ani nie zapoczątkowuje żadnego ruchu, a także nie działa jako polityk. Realizuje natomiast zarządzanie samego Boga, zarządzając Bożym dziełem zbawienia ludzkości. Trzeci aspekt jest taki, że człowiek musi zająć właściwe sobie miejsce i traktować Boga wcielonego z pozycji i perspektywy istoty stworzonej. Człowiek nie powinien zawsze mieć się na baczności przed Bogiem, snuć domysłów na Jego temat, bacznie Mu się przyglądać ani być wobec Niego wrogo nastawionym i osądzać Boga wcielonego tak, jakby był grzesznikiem. Jest to ścieżka igrania ze śmiercią). Gdybyśmy nie omówili tych aspektów, czy bylibyście w stanie je zrozumieć, polegając jedynie na własnych rozważaniach i doświadczeniach? (Zdołalibyśmy zrozumieć jedynie pewne powierzchowne doktryny, a to, czego moglibyśmy doświadczyć, byłoby dość ograniczone). Trzeba było wypowiedzieć te słowa jaśniej i prościej. Inne podejście by się nie sprawdziło, bo sami nie bylibyście w stanie doświadczyć ego, o czym mówią te słowa, ani pojąć ich znaczenia. Ile punktów w sumie przed chwilą podsumowaliśmy? (Trzy). Jest jeszcze jeden punkt. Kontynuujmy nasze omówienie.
A co, jeśli po tym, jak omówiłem te treści, nadal nie potrafisz wyzbyć się swoich pojęć o Bogu wcielonym? Czy tak się zdarza? (Tak). Skoro tak się zdarza, powinniśmy to omówić. Niektórzy wysłuchali wielu kazań, słyszeli też prawdy dotyczące wcielenia, ale wciąż nie potrafią wyzbyć się swoich pojęć o Bogu wcielonym. Istnieje ścieżka, która pozwala rozwiązać ten problem. Jeśli wciąż żywisz wiele pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym i nadal masz wobec Niego wiele nierozsądnych wymagań – które być może uważasz za bardzo właściwe i bardzo rozsądne – a przy tym ciągle trzymasz się swoich niedorzecznych myśli i poglądów i nie potrafisz ani nie jesteś gotowy się ich wyzbyć, to co powinieneś zrobić? Rozwiązanie jest bardzo proste: powinieneś po prostu skupić się na słuchaniu prawd, które On wyraża, i nie myśleć zbyt wiele o tym zwyczajnym człowieku ani nie przyglądać się Mu bacznie. Na razie odłóż na bok wszystkie te aspekty dotyczące Go jako osoby – na przykład to, jak On wygląda, ile ma lat, jaką ma osobowość, jakie jest Jego człowieczeństwo, jak wygląda Jego codzienny tryb życia i tak dalej. Zachowaj wobec tych spraw rezerwę i najpierw przyjmij, że jest On realnym Bogiem wcielonym. Chociaż możesz mieć wiele pojęć, na razie nie zwracaj na nie uwagi. Niezwracanie na nie uwagi to bierna postawa. Na czym zatem polega aktywna metoda praktyki? Polega na tym, by całą swoją energię poświęcić wszystkim kazaniom i omówieniom oraz słowom Bożym i w nich szukać prawdy, by ją zrozumieć. Jeśli zaś chodzi o tę osobę, Boga wcielonego, nie przyglądaj Mu się bacznie. Nawet jeśli będziesz Mu się tak przyglądać do samego końca, nic na tym nie zyskasz. Jeśli nie potrafisz zaakceptować tej osoby, Boga wcielonego, to dokładnie przeanalizuj i uważnie przeczytaj słowa, które On wyraża. Zobacz, czy słowa, które wypowiada, są pomocne i czy przynoszą ci pożytek, czy mogą cię oczyścić i zbawić oraz czy obnażają twoje pojęcia religijne, twoje pojęcia i wyobrażenia o Bogu, twoją buntowniczość wobec Boga i twoje rozmaite skażone skłonności. Jeśli te słowa rzeczywiście obnażają takie rzeczy, to zastanów się, czy potrafisz odnieść je do siebie? Czy to twoje problemy są obnażane? Czy to, co jest obnażane, odpowiada faktom? Kiedy odkryjesz, że to, co jest obnażane, rzeczywiście odpowiada faktom, przyjmiesz te słowa, uznasz, że jest w tobie zepsucie, a także przyznasz, że – bez względu na to, czy obnażają twój stan, czy określony rodzaj usposobienia – słowa te są trafne i wskazują na problem, który masz, to nie poddawaj się, lecz czytaj dalej. Kiedy skończysz czytać i zdasz sobie sprawę, że masz skażone skłonności oraz żywisz wrogość i buntowniczość wobec Boga, sprawdź, czy istnieje ścieżka, która pozwoli ci się z tym uporać, i zastanów się, jak to zrobić. Najpierw w tych słowach wypowiedzianych przez Boga poszukaj pozytywnych myśli i poglądów, aby wyeliminować swoje niedorzeczne myśli i poglądy oraz swoje skażone skłonności. Jeśli sam nie potrafisz znaleźć ich, możesz poprosić o pomoc braci i siostry, którzy są wokół ciebie. Załóżmy na przykład, że odkrywasz u siebie fałszywe usposobienie. Sprawdź wtedy, czy w słowach z księgi „Słowo ukazuje się w ciele” znajduje się ścieżka prowadząca do rozwiązania problemu fałszywego usposobienia. Powiedzcie Mi, jaki jest najprostszy i najłatwiejszy sposób na rozwiązanie problemu fałszywego usposobienia? (Praktykowanie bycia uczciwym człowiekiem). Zgadza się. Praktykowanie bycia uczciwym człowiekiem to ścieżka do rozwiązania problemu fałszywego usposobienia. Po znalezieniu tej ścieżki musisz praktykować. Kiedy będziesz praktykować, odkryjesz, że nie jest łatwo być uczciwym człowiekiem – mówić szczere i mieć uczciwą postawę. Jeśli wrócisz do tych słów Bożych, które obnażają fałszywe usposobienie człowieka, przekonasz się, że obnażają je one bardzo dokładnie, bardzo trafnie, bardzo konkretnie i bardzo głęboko, a wszystko to możesz odnieść do własnego stanu. Co zatem powinieneś zrobić, gdy już odniesiesz to do własnego stanu? Nie powinieneś popadać w zniechęcenie, lecz powinieneś podejść do tego we właściwy sposób i dążyć do tego, by być uczciwym człowiekiem. Czy istnieje zatem ścieżka do tego, by być uczciwym człowiekiem? Słowa Boże mówią o tym obszernie. Wskazują ci, jak być uczciwym człowiekiem i jak mówić uczciwie. Słowa Boże zawierają ścieżkę, która wskazuje, jak być uczciwym człowiekiem w każdym rodzaju sytuacji, na przykład gdy wykonujesz swoje obowiązki, wchodzisz w interakcje z innymi ludźmi i przebywasz z nimi lub gdy z nimi współpracujesz. Jeśli będziesz praktykować zgodnie ze ścieżkami i zasadami przekazanymi ci w słowach Bożych, ćwicząc się w uczciwym mówieniu i uczciwym postępowaniu, twoje fałszywe usposobienie będzie się stopniowo zmieniać. Jeśli będziesz w ten sposób poszukiwać prawdy, poznawać samego siebie poprzez słowa Boże oraz praktykować zgodnie ze słowami Bożymi, tkwiące w tobie skażone skłonności będą się stopniowo, krok po kroku zmieniać. Zmieni się również twój stan, zmienią się twoje rozmaite pojęcia i wyobrażenia oraz niedorzeczne myśli i poglądy, a perspektywa, sposoby i metody, za pomocą których patrzysz na wszelkiego rodzaju rzeczy, będą inne niż wcześniej. Inne niż wcześniej będą także perspektywa i podstawa, z których wychodzisz, gdy rozeznajesz i definiujesz rzeczy pozytywne i rzeczy negatywne. Dawniej uważałeś wiele rzeczy za pozytywne, teraz zaś wyraźnie zobaczysz, że wszystkie są negatywne – twoje punkty widzenia będą zupełnie inne niż wcześniej. Po prostu doświadczaj w ten sposób, a stopniowo zajdą w tobie zmiany. Są też pewne konkretne kwestie, takie jak harmonijna współpraca z innymi, sposób patrzenia na ludzi i traktowania ich oraz zasady, według których należy ich traktować – o wszystkim tym mówią słowa Boże. Obnażają sprawy od strony negatywnej, a zarazem zapewniają wskazówki od strony pozytywnej. Obnażają istotę samego problemu i charakteryzują jego naturę, jednocześnie omawiając konsekwencje przyjęcia określonego podejścia, a także przekazują ci prawdozasady i ścieżki praktyki służące rozwiązaniu tego rodzaju problemu. Oczywiście słowa te zawierają również pewne szczegóły, między innymi dotyczące różnych stanów, w jakich ludzie praktykują prawdę, i tak dalej. Po przeczytaniu tych słów sprawdź, czy otrzymujesz w swoim wnętrzu pokarm i zaopatrzenie. Jeśli zamiast bacznie przyglądać się tej osobie, Bogu wcielonemu, skupisz się wyłącznie na czytaniu Jego słów oraz na tym, by dzięki Jego słowom zrozumieć prawdę oraz zastanowić się nad sobą, zobacz, czy twój stan wewnętrzny się zmienia, czy te słowa zawierają prawdę i czy wszystkie one są rzeczami pozytywnymi. Sprawdź, czy te słowa zawierają ścieżkę dla ludzkiego życia, czy mogą zmienić twoje życie, czy mogą zmienić jego cel i kierunek, czy zapewniają ci właściwy cel i kierunek w życiu oraz czy mogą ci pomóc odrzucić skażone skłonności i dostąpić zbawienia. Gdy doświadczysz tych słów, zrozumiesz je i ostatecznie coś dzięki nim zyskasz, spojrzysz inaczej na tę osobę – Boga wcielonego – kiedy znów się nad Nim zastanowisz. Pomyślisz sobie: „Jak mogłem wcześniej być tak głupi? Dlaczego miałem tak wiele pojęć o Bogu wcielonym? Widziałem, że ta osoba wygląda niepozornie, że wypowiada się w sposób zupełnie zwyczajny, bez niczego niezwykłego, patrzyłem więc na Niego z góry, w sercu Go lekceważyłem i Nim gardziłem, a nawet byłem wobec Niego wrogo nastawiony. Teraz, gdy zyskałem to wszystko dzięki czytaniu Jego słów i doświadczaniu Jego dzieła, kiedy ponownie myślę o tej osobie, postrzegam Go w znacznie lepszym świetle. Nie mam już tak wielu pojęć i w zasadzie potrafię traktować Go we właściwy sposób. Chociaż czasami wyrabiam sobie w sercu pojęcia na Jego temat, nie wpływa to już na to, jak za Nim podążam i jak Mu się podporządkowuję, a moje postawa wobec Niego się poprawiła”. Dawniej w głębi serca patrzyłeś na tę osobę z góry i myślałeś: „Czy to możliwe, żeby on był Bogiem? Tamte słowa zostały wypowiedziane przez Boga. Co mają wspólnego z tą osobą?”. Dopiero teraz widzisz, jak dziecinny, niedorzeczny i śmieszny był taki sposób myślenia, oraz że wynikał z ludzkiej głupoty, i ignorancji oraz ludzkiego zepsucia. Jak widzisz, twój punkt widzenia na tę osobę, Boga wcielonego, uległ zmianie. Z czego to wynika? Z tego, że całkowicie zmieniła się podstawa, na której opierasz swój ogląd wielu rzeczy. Teraz na innej podstawie niż wcześniej rozpoznajesz i oceniasz, co w tych rzeczach jest słuszne, a co niesłuszne, co jest pozytywne, a co negatywne. Teraz masz właściwą podstawę i potrafisz zgodnie ze słowami Bożymi i mając prawdę za swoje kryterium oceniać zarówno pewne sprawy z prawdziwego życia, które cię bezpośrednio dotyczą, jak i Boga wcielonego. Kiedy teraz ponownie myślisz o tej osobie, czujesz, że nie jest On już tak nieznaczący ani niegodny twojej uwagi. Dostrzegasz, że Chrystus jest prawdą, drogą i życiem, że normalne człowieczeństwo, które przyobleka, jest wolne od skażonych skłonności, i że wszystko, co urzeczywistnia, jest prawdorzeczywistością – to jest dokładnie to podobieństwo człowieka, które powinniśmy naśladować i które powinniśmy urzeczywistniać. Gdy zajdzie w tobie ta zmiana, nie będziesz już do Niego wrogo nastawiony ani nie będziesz Go odrzucał w swoim sercu. Czyż nie jest to dobra zmiana? (Jest). To dobra zmiana. Od czego zatem zaczyna się ta dobra zmiana? (Od tego, że ludzie doświadczają słów Bożych i je praktykują, a następnie stopniowo uznają, że słowa Boże są prawdą. Dzięki temu ich życie ma szansę zmienić się na lepsze i mogą zacząć inaczej patrzeć na różne rzeczy. Ta zmiana wynika właśnie z posiadania takiego zrozumienia). Jak patrzysz na to teraz, gdy zaszła w tobie ta zmiana? Wcześniej, widząc kogoś, kto stale praktykował bycie uczciwym człowiekiem, mogłeś pomyśleć, że jest zbyt naiwny i zbyt żałosny, że w społeczeństwie jest niemile widziany. Nie chciałbyś zadawać się z kimś takim. Teraz widzisz, że ten człowiek jest uczciwy, ma sumienie i dobre serce oraz dąży do tego, co pozytywne. Widzisz w nim postać pozytywną i dobrego człowieka i chętnie utrzymujesz kontakty z ludźmi takimi jak on. Nauczyłeś się miłować to, co pozytywne, i zdajesz sobie sprawę, że to, co wcześniej miłowałeś i uważałeś za pozytywne, jest w istocie negatywne, a twoje punkty widzenia na różne sprawy były wypaczone. Podobnie zmienił się twój punkt widzenia na Boga wcielonego. Początkowo uważałeś, że o tym zwyczajnym, normalnym człowieku nie warto nawet wspominać. Uznawałeś, że słowa Boże są wielkie i prawda jest wielka, ale tym człowiekiem gardziłeś. Dzięki jedzeniu i piciu tych słów masz teraz inny punkt widzenia. Zupełnie inne są też sposoby, metody i podstawa, według których patrzysz różne rzeczy. Kiedy teraz ponownie myślisz o tym człowieku, stwierdzasz: „Chociaż jest zwyczajny i normalny, potrafi wyrażać prawdę. Dokonał tak wielkiego dzieła, ale nie przypisuje sobie za to zasług. Nie ma też w Nim ani zadęcia, ani wyniosłości, z jaką noszą się wielkie postacie i sławni ludzie mający status w niewierzącym świecie. Jakie to rzadkie! Bóg wcielony po prostu różni się od zepsutej ludzkości! Gdybym podążał za jakąś wielką postacią, sławną osobą lub nadczłowiekiem w tym świecie, czy mógłbym liczyć na takie traktowanie? Czy mógłbym się do kogoś takiego zbliżyć? Czy w ogóle zwróciłby na mnie uwagę?”. Widzisz, teraz masz inną postawę, prawda? Na poziomie doktryny pogodziłeś się ze zwyczajnością, normalnością i realnością ciała Boga wcielonego i zacząłeś uznawać Boga. Na poziomie doktryny zacząłeś odczuwać, że jest to coś pozytywnego, a nie coś negatywnego, i że ludzkość nie powinna tego potępiać ani tym gardzić. Człowiek powinien natomiast to naśladować i cenić. Czy to duża zmiana? (Tak). Jeśli polegasz na ludzkiej sile, aby zdobywać wiedzę i studiować teologię, i bacznie przyglądasz się tej zwyczajnej osobie, Bogu wcielonemu – jeśli stale Mu się przyglądasz, jesteś wobec Niego wrogo nastawiony i Go odrzucasz, ale po prostu nie czytasz Jego słów ani nie przyjmujesz prawd, które On wyraża, oraz Jego myśli i poglądów na różne sprawy – to czy te twoje problemy mogą zostać rozwiązane? Czy zajdzie w tobie taka zmianę? (Nie). W ten sposób z pewnością się nie zmienisz. Widzisz, weźmy dokładnie tę samą osobę. Kiedy przyjmuje ona myśli i poglądy szatana, a jej życie jest pełne jego myśli i poglądów oraz szatańskich skażonych skłonności, gardzi ona tym, co pozytywne, i odnosi się do tego wrogo. Dlaczego tak jest? Ma ona aroganckie usposobienie i niegodziwe usposobienie. Ma usposobienie, które sprawia, że czuje niechęć do prawdy, oraz nieustępliwe usposobienie. Mając te szatańskie skłonności, gardzi tym, co pozytywne, i odnosi się do tego wrogo, a nawet odrzuca to z pogardą i potępia. Kiedy jednak przyjmujesz prawdę i przyjmujesz rozmaite myśli i poglądy, które pochodzą od Boga, twój punkt widzenia na to, co pozytywne, może zacząć się zmieniać i różnić od tego, jaki miałeś kiedyś, jeszcze zanim dostąpisz zbawienia. Potem, kiedy słowa Boże zaczynają się w tobie zakorzeniać i kiełkować i mają wkrótce stać się twoim życiem, twoja postawa wobec tego, co pozytywne, nie polega już na tym, że to odrzucasz, lecz na tym, że zaczynasz odczuwać do tego pewną tęsknotę i miłość. Jeśli więc nadal będziesz dążyć do prawdy, nadal jej szukać, praktykować ją i doświadczać słów Bożych, czyż nie zdołasz zrozumieć prawdy i jej praktykować? Czyż nie będziesz mniej podatny na wpływy i kontrolę ze strony myśli i poglądów szatana lub skażonych skłonności? (Tak). Będziesz w jeszcze większym stopniu podporządkowany Bogu wcielonemu. Początkowo uważałeś tę osobę za niewartą uwagi. Gdy mówił coś, co nie było zgodne z twoimi pojęciami, albo gdy czułeś opór wobec tego, że kieruje On twoją pracą, gardziłeś Nim. Myślałeś, że jedynie rozumie prawdę i potrafi ją wyrażać, ale nie ma rozległej wiedzy ani dużych umiejętności,, więc nie przyjmowałeś Jego wskazówek i pomocy. Czy teraz, gdy dzięki jedzeniu i piciu Jego słów zrozumiałeś te prawdy, nadal będziesz miał taką postawę? (Nie). Być może nadal się przeciwko Niemu buntujesz, odmawiasz podporządkowania Mu się lub czujesz wobec Niego niechęć. Może też lekceważysz Jego słowa lub masz pojęcia na temat któregoś z Jego wymagań i budzi ono twój sprzeciw. Jeśli jednak spojrzeć na to z perspektywy twojej subiektywnej gotowości i świadomości, twoja postawa już zmierza ku gotowości podporządkowania się Mu. W głębi serca uznajesz, że Jego słowa są prawdą, drogą i życiem. Czujesz, że nie pomyliłeś się w swojej wierze i że Ten, za którym podążasz, to właśnie realny Bóg wcielony, a nie zwykły człowiek. Czyż w ten sposób fundament twojej wiary w Boga nie zapuścił korzeni? (Zapuścił). To właśnie znaczy prawdziwie podążać za Bogiem. Co jest najważniejsze w procesie przechodzenia od podążania za Bogiem na poziomie doktryny, formy i słownych deklaracji do tego, by w swoim nastawieniu i świadomości być gotowym z własnej inicjatywy podporządkować się Bogu wcielonemu, podporządkować się każdemu słowu Bożemu i podporządkować się każdemu konkretnemu wymaganiu Boga? (Doświadczanie słów Bożych i ich docenianie). Człowiek musi doświadczać słów wyrażonych przez Boga wcielonego. Najpierw musisz przyjąć Jego słowa, a następnie podporządkować się im, doświadczyć ich i je docenić. Kiedy doświadczysz tych słów i je docenisz oraz będziesz miał pewność, że słowa te są prawdą, drogą i życiem, twoja wrogość, pogarda, sprzeciw i żal wobec Boga wcielonego będą stopniowo zanikać. Im więcej będziesz jadł i pił Jego słów i im więcej będziesz ich doświadczać Jego słów tym lepiej będzie mógł zrozumieć prawdę i poznać samego siebie, i tym łatwiej będzie wyeliminować twoje skażone skłonności. W miarę tego będzie też ubywać pojęć, wyobrażeń i nierozsądnych wymagań, które wcześniej miałeś wobec Niego, a te, które pozostaną, będą słabnąć. Kiedy będziesz miał coraz mniej pojęć o Bogu wcielonym, coraz więcej prawdziwej wiedzy i będziesz się naprawdę podporządkowywał realnemu Bogu, będzie to oznaczać, że jesteś prawdziwie podporządkowany Bogu w niebie. Czyż nie tak? (Tak). Czy wtedy problem twojego podporządkowania się Bogu nie zostanie rozwiązany? (Zostanie).
Powiedz Mi, czy rola odgrywana przez Boga wcielonego jest ważna? (Jest). Bóg wcielony jest pomostem, dzięki któremu ludzie jako istoty stworzone mogą nawiązać normalną relację ze Stwórcą. Bóg wcielony jest niezbędnym ogniwem i odgrywa niezbędną rolę. Bóg wcielony nie składa Bogu w niebie raportów, mówiąc: „Taki a taki jest szczery w podążaniu za Tobą, a taki a taki stale się przeciwko Tobie buntuje i Ci się sprzeciwia oraz ma wobec Ciebie złą postawę”. Choć nie składa On takich raportów ani nie przekazuje takich informacji Bogu w niebie, Stwórcy, dlaczego mówię, że gdy ktoś jest gotów podporządkować się Bogu wcielonemu i przyjmuje wobec Niego postawę podporządkowania się, świadczy to o tym, że podporządkowuje się Bogu w niebie i ma wobec Niego właściwą postawę? Jaki jest tu związek? Czy potraficie go klarownie wyjaśnić? Co jest tutaj kluczowe? Czy Bóg wcielony może w pełni reprezentować Boga w niebie? Teoretycznie nie może, ponieważ Boga wcielonego ogranicza Jego człowieczeństwo i ograniczają Go rozmaite funkcje ciała. Zewnętrznie nie posiada autorytetu i mocy Boga w niebie, a zwłaszcza Jego wszechmocy. Ma jednak jedną wspólną cechę z Bogiem w niebie. Czy wiecie, co to jest? (Bóg wcielony i Bóg w niebie mają to samo usposobienie, tę samą istotę i to samo życie). To teoria. A co konkretnie ich łączy? (Zarówno Bóg wcielony, jak i Bóg w niebie posiadają prawdę). Zgadza się. Człowiek może zetknąć się z tym, że wszystko, co mówią i czynią zarówno Bóg w niebie, jak i Bóg wcielony na ziemi, jest prawdą. Pod tym względem są Oni dokładnie tacy sami. Dlaczego to, co obaj wyrażają, jest prawdą? Ponieważ mają tę samą życioistotę, a Bóg na ziemi – Bóg wcielony – posiada życie Boga w niebie i dlatego może wyrażać prawdy Boga w niebie. Dlaczego zatem mówię, że gdy ktoś jest gotów podporządkować się Bogu wcielonemu i przyjmuje wobec Niego postawę podporządkowania się, potrafi podporządkować się Bogu w niebie? Zastanówcie się, jaki jest tu związek? Kluczowa jest tu prawda. (Potrafić przyjąć prawdę i podporządkować się prawdzie to w istocie podporządkować się Bogu w niebie). Zgadza się. Kiedy podporządkowujesz się Bogu, nie podporządkowujesz się określeniu, którym się Go nazywa, nie podporządkowujesz się Jego imieniu, nie podporządkowujesz się Jego statusowi. Podporządkowujesz się prawdzie. Bóg jest ucieleśnieniem prawdy. Jeśli potrafisz podporządkować się prawdzie, to potrafisz podporządkować się wszystkiemu, co Bóg czyni, Jego usposobieniu, Jego istocie, Jego suwerennej władzy, Jego ustaleniom, Jego zarządzeniom, Jego rozporządzeniom, a nawet temu, że Bóg cię karci i sądzi, potępia i przeklina. Bóg i prawda są jednym. Co zatem wyraża Bóg wcielony? (To, co wyraża Bóg wcielony, jest prawdą). Wszystko, co wyraża, jest prawdą. Ponieważ posiada On życie Boga, usposobienie Boga i istotę Boga, wszystko, co czyni człowiekowi, i wszystko, co wyraża, jest prawdą. Właśnie dlatego, że może reprezentować Boga w niebie i jest ucieleśnieniem Boga w niebie, wszystko, co wyraża, jest prawdą. Nie ma co do tego żadnychwątpliwości. Jeśli potrafisz podporządkować się prawdzie, to powiedz Mi, czy potrafisz podporządkować się Bogu wcielonemu? (Tak). Istotą Boga wcielonego jest prawda. Jeśli potrafisz podporządkować się prawdzie, to powiedz Mi, czy potrafisz podporządkować się Bogu w niebie? (Tak). To, co mówi Bóg w niebie, i to, co wyraża Bóg na ziemi, jest spójne. Niezależnie od tego, jak bardzo mogą się różnić pod względem formy, ujawnienie Ich życia jest dokładnie takie samo. Oczywiście mówimy tu w ujęciu ogólnym. Jak to ująć konkretnie? Należy powiedzieć, że Ich opinie i poglądy na temat tego, jak traktować wszelkiego rodzaju ludzi, wydarzenia i sprawy, są dokładnie takie same i wszystkie są prawdą. Jeśli zaś chodzi konkretnie, o poglądy, sposoby i metody, którymi Bóg wcielony posługuje się we wszystkim, co robi, są one dokładnie takie same jak te, które ma Bóg w niebie. To jest coś, co musisz wyraźnie dostrzec. Czy istnieją jakiekolwiek sprzeczności pomiędzy tym, co mówi i czyni Bóg wcielony, a tym, co mówi i czyni Bóg w niebie? Załóżmy na przykład, że Bóg w niebie ma określony pogląd na pewną sprawę, a Bóg wcielony wytycza nową ścieżkę i dochodzi do nowego poglądu, który pod pewnymi względami różni się od poglądu Boga w niebie. Czy mogłoby się tak zdarzyć? (Nie). Czy jest pewne, że nigdy się tak nie zdarzy? (Tak). To absolutnie pewne. Takie błędy nigdy nie wystąpią. Takie sprzeczności nigdy nie wystąpią. Na przykład Bóg w niebie miłuje wszystko, co stworzył, oraz ceni i troszczy się o wszystko, co stworzył. Czy zatem gdy Bóg przychodzi w ciele, jest pozbawiony tych uczuć i tej wzniosłej perspektywy oraz tego stanu, tak że nie ceni tego wszystkiego, co Bóg stworzył, nie darzy tego szczególnym uznaniem, a tym bardziej nie troszczy się o ludzkość, którą Bóg stworzył? Czy taki problem mógłby wystąpić? (Nie). Życie Boga wcielonego jest życiem Boga, co oznacza, że ma On istotę Boga. Każdy człowiek ma życie. To życie rządzi i kieruje wszystkimi jego działaniami i czynami oraz wszystkimi myślami, poglądami i wyrabianymi sobie przez niego zasadami działania. Od tego, jakie ma życie, zależy, jakie myśli i poglądy przejawia. Tym, co posiada Bóg wcielony, jest życie Boga. Czy zatem wszystkie myśli i poglądy, które przejawia, nie wiążą się z prawdą i nie są prawdą? (Tak). Tym bardziej jest to oczywiste w przypadku Boga w niebie. Czy takie omawianie jest konkretne? (Tak).
Właśnie wspomnieliśmy, że podporządkowanie się prawdzie jest podporządkowaniem się Bogu wcielonemu. Skoro tak, to gdy ktoś jest gotów podporządkować się Bogu wcielonemu i ma wobec Niego postawę podporządkowania się, nie jest już daleki od podporządkowania się Bogu i od dostąpienia zbawienia, prawda? (Nie jest). Być może niektórzy powiedzą: „Dlaczego mówisz o sobie, jakbyś był tak wzniosły?”. To nie Ja jestem wzniosły – to prawda jest wzniosła. Nie proszę cię, abyś podporządkował się Mnie jako osobie, ani nie proszę cię, abyś podporządkował się Mojej osobowości, Mojemu stylowi życia czy Moim osobistym zainteresowaniom i upodobaniom. Proszę cię, abyś podporządkował się prawdzie. Dopóki podporządkowujesz się prawdzie i masz wobec niej postawę podporządkowania się i jesteś na nie nastawiony, będziesz w stanie podporządkować się Bogu w niebie. Gdy zdołasz podporządkować się Bogu w niebie, będziesz miał nadzieję na dostąpienie zbawienia. Co więcej, to podporządkowanie nie jest podporządkowaniem wywodzącym się z ludzkich pojęć i wyobrażeń nie jest podporządkowaniem sztucznym ani nie jest uległością wobec jakiegoś autorytetu, jest to natomiast podporządkowanie się prawdzie. Niektórzy mówią: „W Kościele Boga Wszechmogącego, w domu Bożym, Chrystus sprawuje władzę”. Mówię, że masz rację tylko w połowie. Mówienie tylko, że „Chrystus sprawuje władzę”, może sprawiać wrażenie, że to Ja jako osoba jestem Tym, który ma ostatnie słowo. Nie jestem waszym przywódcą ani nie nadzoruję całokształtu pracy kościoła. Jak więc mógłbym tylko ja mieć ostatnie słowo? Stwierdzenie „Chrystus sprawuje władzę” jest teoretycznie poprawne, ale nie jest wystarczająco precyzyjne. Ściśle rzecz biorąc, to prawda sprawuje władzę. Co to znaczy, że prawda sprawuje władzę? Oznacza to, że zasady, standardy, kierunek i cele, którymi się kierujemy, gdy oceniamy każdego człowieka i wszystkie sprawy oraz gdy cokolwiek robimy, opierają się w całości na prawdzie. Powiedzenie, że opierają się na prawdzie, to stosunkowo ogólne ujęciem. Konkretnie oznacza to, że te rzeczy opierają się w całości na rozmaitych prawdach i słowach wyrażonych przez Boga wcielonego. W tych słowach każda sprawa zostaje szczegółowo przeanalizowana i obnażona. Zawarte są w nich także zasady praktyki dotyczące wszystkiego, co robimy. Oczywiście gdy spojrzeć na analizę i obnażenie każdej sprawy, a także na zasady praktyki, w każdym rozdziale słów Bożych omówiony jest pewien aspekt prawdy. Dlatego bez względu na to, jakie problemy pojawiają się w kościele lub jakiego rodzaju skażone skłonności przejawiają poszczególni ludzie, wszystkie te problemy można rozwiązać, a wszystkie te skłonności wyeliminować zgodnie ze słowami Bożymi. Zasady postępowania w najróżniejszych sprawach i robienia najróżniejszych rzeczy opierają się w całości na słowach Bożych. Ogólnie rzecz biorąc, opierają się one na prawdzie. Mówiąc konkretniej i precyzyjniej, opierają się na słowach Bożych. Kto zatem sprawuje władzę w domu Bożym, w kościele? (Prawda sprawuje władzę). W kościele nikt sam nie rozstrzyga o wszystkim ani nikt sam go nie kontroluje, a tym bardziej nikt sam go nie ustanowił. To Bóg go ustanowił. Jest to kościół zbudowany przez Boga i jest on Jego dziełem. Ostatecznie kościół zajmuje się najróżniejszymi sprawami na podstawie słów Boga i na podstawie prawdy – to prawda sprawuje władzę. Skoro prawda sprawuje władzę, czy można powiedzieć, że Bóg sprawuje władzę i że Duch Święty sprawuje władzę? Wszystkie te stwierdzenia są poprawne, prawda? (Tak). To, że prawda sprawuje władzę, może również oznaczać, że słowa Boże sprawują władzę i że działa Boży autorytet. Kościół, dom Boży, jest miejscem, w którym działają autorytet i mądrość Boga. Widzisz, kiedy wyjaśniam to tak szczegółowo, możecie to wszystko zrozumieć.
Kiedy już właściwie pojmiesz i w pełni zrozumiesz, jakie miejsce ta osoba – Bóg wcielony – zajmuje w odniesieniu do prawdy i Boga w niebie, będziesz w stanie stopniowo wyzbyć się swoich pojęć o Bogu wcielonym, niezależnie od tego, czy są to pojęcia powszechne, czy szczególne. Najważniejsze jest tutaj to, że musisz dążyć do prawdy. Jeśli uparcie wkładasz wysiłek w to, by bacznie przyglądać się tej osobie i próbować ją rozgryźć, do jakiego jedynego wniosku możesz dojść? Pomyślisz, że jest On po prostu zwykłym człowiekiem. Jeśli dojdziesz do takiego wniosku, nietrudno sobie wyobrazić, jaki będzie twój ostateczny wynik. Nie wygląda to zbyt obiecująco. Jeśli wyrobisz sobie wiele pojęć na temat tej osoby, Boga wcielonego, ale nie zrezygnujesz z dążenia do prawdy i włożysz wysiłek w poszukiwanie prawdy w Jego słowach i w samej prawdzie, to prawda wyeliminuje wszystkie twoje pojęcia. Prawda może wyeliminować wszystkie skażone skłonności człowieka i rozwiązać jego rozmaite problemy. Niezależnie od tego, czy wynikają one ze skażonych skłonności, czy z ludzkich pojęć, wszystkie można rozwiązać, bez względu na to, jakie są, jeśli tylko dążysz do prawdy. Zależy to tylko od tego, czy potrafisz w ten sposób praktykować. Jeśli nie praktykujesz i nie szukasz prawdy, aby rozwiązać swoje problemy, to choćbyś wierzył w Boga przez sto lat, nadal będziesz obładowany pojęciami, których trudno ci będzie się wyzbyć. Bez względu na to, jak długo podążasz za Bogiem, nawet jeśli nie zostaniesz wyeliminowany ani wydalony i nadal będziesz wykonywał swój obowiązek w kościele, nie będziesz kimś, kto podąża za Bogiem. W najlepszym razie będziesz osobą religijną, zwykłym sympatykiem kościoła. Chociaż nie czyniłeś zła, nie wywoływałeś zakłóceń ani nie stwarzałeś przeszkód, a postępowałeś dość przebiegle, tak że nikt cię nie przyłapał ani nie zyskał nad tobą przewagi i nie zostałeś usunięty, jest jednak powód do niepokoju. Jak to możliwe, że po tak długim czasie podążania za Bogiem nie masz o Nim najmniejszej wiedzy? Nie ustaliłeś, czy ta osoba jest Bogiem wcielonym – czyż nie jest to żałosne? Nie ustaliłeś, czy On jest Bogiem wcielonym, i nadal jesteś obładowany pojęciami na Jego temat. Co to oznacza? Czy jest to dla ciebie dobry, czy zły znak? (Zły znak). Jak bardzo zły? Jakie przyniosłoby to konsekwencje? (Nie zyskalibyśmy prawdy i życia oraz nie mielibyśmy nadziei na dostąpienie zbawienia. Nasz wynik byłby wtedy taki, że poszlibyśmy na zatracenie). Podążasz za Bogiem wcielonym i trafiła ci się ta wielka szansa, jaką jest dokonywanie przez Boga dzieła zbawienia człowieka, a jednak nie zyskałeś prawdy i życia oraz nie dostąpiłeś zbawienia. Powiedz Mi, czyż nie jesteś głupcem? Taka wielka szansa, i to jedyna, a ty jej nie wykorzystałeś. Pozwoliłeś jej pozwoliłeś i ostatecznie ty, istota stworzona, okażesz się niczym. Czyż to nie jest żałosne? (Jest). Skoro kroczenie tą ścieżką jest żałosne, co ludzie powinni zrobić? Czas, w którym Bóg wcielony dokonuje swojego dzieła, to szczególny okres, a dla ludzkości jest to również bardzo dobry okres. To bardzo dobry okres, w którym ludzkość może poznać Boga, poznać Stwórcę i ostatecznie dostąpić zbawienia. Jeśli jednak w tym okresie człowiek nadal nie zyskuje prawdy, choć Bóg dokonał tak ogromnego dzieła i wypowiedział tak wielką liczbę słów, nie można winić za to Boga. Nie chodzi o to, że Bóg cię nie zbawia. To ty sam nie cenisz tej szansy, nie dążysz w tym okresie do prawdy i nie wracasz pod panowanie Stwórcy, więc w końcu pójdziesz na zatracenie. Innymi słowy, w tym okresie nadal nie wkroczyłeś na ścieżkę zbawienia i ostatecznie swoją nadzieję na dostąpienie zbawienia sam całkowicie przekreślasz, więc na żal będzie już wtedy za późno. Jeśli nadal żywisz wiele pojęć i wyobrażeń na temat tej osoby, Boga wcielonego, i wciąż stawiasz Mu wiele nierozsądnych żądań, w Moich oczach tak naprawdę nie stanowi to problemu. Bez względu na to, jakiego rodzaju pojęcia żywisz, można e wyeliminować, jeśli tylko dążysz do prawdy, problem ich wszystkich może zostać rozwiązany. Pierwotną przyczyną tego, że człowiek ma pojęcia i wyobrażenia, jest to, że nie zna Boga i nie rozumie prawdy albo że nie miał żadnej sposobności, by Boga poznać. Na domiar tego trwające przez tysiące lat skażenie ludzkości przez szatana sprawiło, że wiele pojęć zakorzeniło się głęboko w sercu człowieka, powodując, że oddalił się on od Boga, a także skutkując jego powtarzającą się wrogością wobec Boga. Mówiąc konkretniej, doprowadziło to do tego, że człowiek ma wiele pojęć i wyobrażeń o Bogu oraz stawia Mu wiele nierozsądnych żądań. Tak naprawdę Bóg bardzo wyraźnie widzi, że te wszystkie obiektywne fakty istnieją, i aż nazbyt dobrze je zna. Bóg nie rezygnuje jednak z człowieka z tego powodu, że jego postawa wobec Boga jest wroga i brakuje mu postawy pełnej podporządkowania się. Przeciwnie, Bóg osobiście staje się ciałem i pracuje nad właśnie taką grupą ludzi. Nie szczędzi trudu, by wyrażać prawdę, aby zbawić człowieka, oraz omawia prawdę z sumienną i niesłabnącą cierpliwością, aby pomóc mu zrozumieć prawdę i zrozumieć intencje Boga. Ostateczny cel sumiennej i niesłabnącej cierpliwości Boga oraz Jego żmudnych zamysłów nie sprowadza się jedynie do tego, by umożliwić człowiekowi oddawanie czci Bogu. Chodzi raczej o to, by dać człowiekowi nadzieję na to, że ostatecznie zdoła przetrwać, oraz dać mu ku temu szansę. Aby ją otrzymać, człowiek musi przyjąć słowa Boże i przyjąć prawdę jako swoje życie oraz stać się nowym człowiekiem. Tylko wtedy będzie spełniał warunki, by przetrwać. Tylko wtedy będzie spełniał warunki, dalej przetrwać pośród wszystkich rzeczy stworzonych przez Boga. Jest to jedyne wymaganie, jakie Bóg stawia człowiekowi, i zarazem jedyny warunek, jaki mu postawił. Wszystko, co czyni Bóg wcielony – czy to wygłasza oficjalne kazania, czy słowa, które omawia, i praca, którą na co dzień wykonuje z poszczególnymi osobami lub konkretnymi zespołami – w rzeczywistości ma dla Boga tylko jeden cel. Chodzi o to, by człowiek zyskał uznanie i akceptację Boga oraz Jego potwierdzenie, że jesteś istotą stworzoną przez Boga. Bóg chce w ten sposób umożliwić człowiekowi rozpoznanie Stwórcy i powrót przed Jego oblicze. Właśnie na tym polega dzieło Boga wcielonego. W jego wyniku człowiek może poznać Stwórcę, a Bóg uznaje człowieka. To właśnie jest to dzieło. Skoro dzieło dokonywane przez Boga wcielonego jest tak ważne i tak pożyteczne dla człowieka, skoro przynosi mu niezliczone korzyści i nie wyrządza mu najmniejszej szkody, dlaczego wciąż musisz Mu się przeciwstawiać? Dlaczego ciągle bacznie Mu się przyglądasz i odnosisz się do Niego z wrogością? Problem leży po stronie człowieka. Zawsze bacznie przyglądasz się Jego życiu, bacznie przyglądasz się Jego osobowości oraz bacznie przyglądasz się Jego zainteresowaniom i hobby. W odniesieniu do każdego aspektu Jego osoby wyrabiasz sobie wszelkiego rodzaju pojęcia i wyobrażenia, stawiasz nierozsądne żądania, a nawet posuwasz się do potępienia. W przypadku stworzonej istoty ludzkiej jest to ostatnia rzecz, jaka kiedykolwiek powinna się wydarzyć. Wymagania Boga wcielonego wobec was nie są wysokie. Ponadto jestem osobą, która naprawdę trzyma się właściwych granic i zachowuje się jak należy. Nigdy nie miałem żadnych ambicji, które by was dotyczyły. Nie proszę was, abyście bili przede Mną pokłony, nie proszę was, abyście otaczali Mnie kultem, i nie proszę was, abyście padali przede Mną na twarz, a tym bardziej nie proszę, abyście stosowali się do każdego Mojego słowa. Po prostu omawiam prawdę, podlewam was oraz zaopatruję w prawdę, udzielam wam wskazówek i was wspieram, prowadzę was na właściwą ścieżkę, przyprowadzam was przed oblicze Boga, umożliwiam wam zrozumienie prawdy przyjęcie jej oraz podporządkowanie się jej, ostatecznie czyniąc z was ludzi, dla których prawda jest życiem. Wtedy wykonam Moje dzieło w pełni i zakończę Moje zadanie. Czyż nie przynosi wam to niezliczonych korzyści, nie wyrządzając przy tym żadnej szkody? (Przynosi). Jeśli nie słuchasz prawd, które wyrażam, bacznie się Mi przyglądasz, a nawet szydzisz ze Mnie, osądzasz Mnie i potępiasz, to czyż nie ma problemu z twoim człowieczeństwem? (Jest). Czy jesteś kimś, kto miłuje prawdę? (Nie). Nie stawiam wam wygórowanych wymagań ani takich, które wykraczałyby poza właściwe granice. Nigdy nie proszę was, byście padali przede Mną na twarz, oddając Mi cześć, ani żebyście otaczali Mnie kultem. Zaopatruję was, nie prosząc o nic w zamian, i wskazuję wam ścieżkę ludzkiego życia oraz ścieżkę zbawienia. Jeśli mimo to wciąż bacznie Mi się przyglądacie, to jest to wysoce niestosowne. Nie powinieneś w ten sposób badać niczego, co Mnie dotyczy. Byłby to przejaw braku rozumu lub człowieczeństwa. Prawdziwa istota stworzona nie bada Boga ani nie bada prawdy. Bezwarunkowo przyjmuje i się podporządkowuje. Mówiąc wprost, ciągle bacznie Mi się przyglądasz za Moimi plecami, choć z tobą nie mieszkam, nie spędzam z tobą dni i nocy ani nie utrudniam ci życia. Co takiego mógłbyś zyskać, wkładając tyle wysiłku w to, by Mnie badać? Nie skrzywdziłem cię ani nigdy nie sprawowałem nad tobą kontroli. Daję ci dużą swobodę. Co więcej, to, czym cię podlewam i w co cię zaopatruję, w całości jest prawdą, w całości jest tym, co pozytywne, i w całości jest dla ciebie korzystne. Dlaczego więc ciągle bacznie Mi się przyglądasz? To problem, który powinieneś rozwiązać, a ścieżka do jego rozwiązania, jak przed chwilą powiedzieliśmy, polega na posłużeniu się prawdą. Widzisz, ścieżka, którą wam dałem, jest bardzo jasna, nieprawdaż? Czyż nie okazałem wam wystarczająco szczerości i wyrozumiałości? (Okazałeś). Nie potępiam cię ani nie rozstrzygam, co się z tobą stanie ani jaka będzie twoja przyszłość w wyniku tego, co robisz. Proszę cię tylko, abyś dążył do prawdy i za jej pomocą rozwiązywał swoje problemy. Niezależnie od tego, jaki to problem, jaka to negatywna rzecz – czy to negatywny stan, punkt widzenia lub podejście, które nie jest w zgodzie z prawdą, czy nawet twoje pojęcia i wyobrażenia o Bogu lub twoja wrogość wobec Boga – z tym wszystkim i z innymi podobnymi rzeczami można sobie poradzić za pomocą prawdy. Zależy to tylko od tego, czy potrafisz przyjąć prawdę i praktykować prawdę. Jeśli masz choć trochę sumienia i zachowałeś pewną dozę racjonalności, powinieneś dążyć do prawdy. Nie powinieneś rezygnować z tej szansy. Powinieneś skupić się na dążeniu do prawdy i dostąpieniu zbawienia, zamiast bacznie przyglądać się tej osobie, Bogu wcielonemu. Choćbyś badał Go do samego końca, i tak nie zyskasz prawdy. To, co ostatecznie zbierzesz, nie będzie prawdą. Wręcz przeciwnie, im bardziej Go badasz, tym bardziej oddalasz się od Boga. Im bardziej Go badasz, tym silniejsza staje się twoja wrogość wobec Boga. Bóg nie lubi, gdy człowiek jest do Niego wrogo nastawiony. Jeśli masz jakieś problemy, nawet jeśli twoje skażone skłonności są bardzo poważne, twoje problemy są bardzo poważne, a twoje pojęcia i wyobrażenia są bardzo silne, ale masz bardzo dobrą postawę, jesteś gotów podporządkować się Bogu i mówisz: „Chcę podporządkować się Bogu. Szukam prawdy, żeby wyeliminować moje pojęcia i wyobrażenia oraz pozbyć się wrogiej postawy wobec Boga. Oby Bóg mnie oświecił” – czy przy takiej postawie nadal będziesz się bał, że twoich problemów nie da się rozwiązać? Twoje problemy bardzo łatwo rozwiązać. Jeśli nie chcesz ich rozwiązać, to co innego. Twoja sytuacja byłaby wtedy inna i nie mógłbyś być traktowany jako istota stworzona. Należałbyś do odrębnej kategorii. Co to za kategoria? Dochodzi o typ ludzi, o których będziemy mówić w następnej kolejności, czyli o tych, którzy nie chcą wyeliminować swoich pojęć ani się ich wyzbyć.
Przeanalizowaliśmy już, jaka to natura, gdy ktoś stale żywi pojęcia o Bogu wcielonym, i omówiliśmy też ścieżkę do wyzbycia się pojęć. Jakiego rodzaju problemem jest zatem niechęć do wyzbycia się swoich pojęć? Są tacy ludzie, prawda? (Tak). Niektórzy kurczowo trzymają się swoich pojęć i nie chcą się ich wyzbyć. Myślą sobie: „Bóg wcielony to po prostu zwykły człowiek. Chociaż potrafi wyrazić wiele prawd, z pewnością nie wie, co robię za jego plecami. Nawet jeśli robię cos złego, mogę to przed nim ukryć i nie muszę poszukiwać prawdy, żeby rozwiązać te problemy. Mam pewność, że to tylko zwykły człowiek. Nie potrafi, jak Duch Boży, badać wszystkich rzeczy ani zgłębiać najskrytszych zakamarków ludzkiego serca. Nie ma Bożego autorytetu, a tym bardziej nie posiada Bożej wszechmocy. Poza mówieniem i wyrażaniem prawdy oraz wykonywaniem pewnych prac kościelnych nie potrafi zrobić nic więcej. Dlatego się go nie boję. Po prostu będę mu się sprzeciwiał i robił, co mi się podoba. Nawet jeśli w głębi serca będę dążył do sławy, zysku i statusu, on i tak się o tym nie dowie. Jest tylko zwykłym człowiekiem. Nie może być Bogiem. Nawet jeśli mam o nim pojęcia, nie może mi nic zrobić. W sercu nie potrafię traktować go jak Boga”. Tak samo było kiedyś z Pawłem. Paweł po prostu nie przyjął Pana Jezusa. Nie przyjął tego, że Pan Jezus był Synem Boga żywego, ani nie przyjął tego, że Pan Jezus był Chrystusem. Nie przyjął prawd wyrażonych przez Pana Jezusa ani nie przyjął tożsamości Pana Jezusa jako Boga. Traktował Go po prostu jak zwykłego człowieka, nawet nie jak apostoła czy proroka. Nie przyjął Pana Jezusa, a mimo to chciał otrzymać od Niego błogosławieństwa. Czy to nie bezwstyd? Niektórzy niechętnie podążają za Bogiem w kościele, aby zaspokoić swoje pragnienie zyskania błogosławieństw i pragnienie zyskania statusu, ale bez względu na to, jakie mają pojęcia, nie poszukują prawdy, aby je wyeliminować. W ogóle nie są gotowi przyjąć Boga wcielonego, a oczywiście tym mniej są gotowi się podporządkować i tym bardziej brak im postawy podporządkowania się. Tacy ludzie są wrogami Boga. Nie tylko pozostają w konflikcie z Bogiem wcielonym, ale tym bardziej pozostają w konflikcie z prawdą. Sam fakt wcielenia jest jednym z aspektów prawdy, a mimo to w sercach zaprzeczają temu faktowi. W swoich sercach po prostu nie uznają ani nie akceptują ciała Boga wcielonego i nie uznają, że Bóg wcielony ma Boże życie. Myślą: „Jesteś tylko rzecznikiem i mówisz to, co Bóg ci każe powiedzieć. W najlepszym razie jesteś kimś w rodzaju proroka. Jeśli Bóg nie wykonuje dzieła, jesteś niczym!”. Niektórzy mówią rzeczy jeszcze brzydsze. W oczach takich ludzi Bóg wcielony nie jest więc nawet apostołem, prorokiem czy autorytetem duchowym. Jest po prostu zwykłym człowiekiem, na którego inni patrzą z góry. Tacy ludzie nie przyjmują dzieła Boga wcielonego, nie przyjmują Jego tożsamości i istoty, a tym bardziej nie przyjmują od Boga wcielonego zaopatrzenia w życie. Tym bardziej oczywiście nie przyjmują wszystkich prawd, które On wyraża. Dlaczego więc nadal przebywają w domu Bożym? Dlatego, że mają ambicje i pragną zyskać błogosławieństwa. Niektórzy mają w kościele inne motywy. Być może chcą uwić sobie gniazdko pod skrzydłami kościoła i czerpać z tego jakieś korzyści. Krótko mówiąc, tacy ludzie z pewnością mają osobiste ambicje i motywy. Nie musimy ich nakłaniać do przyjęcia prawdy. Nie ma też sposobu, by poprzez omawianie z nimi prawdy rozwiązać ich problemy. Dzieje się tak ponieważ nie miłują prawdy i w najmniejszym stopniu jej nie przyjmują, a w sercach zaprzeczają Bogu wcielonemu i nie uznają, że Chrystus jest samym Bogiem. Tacy ludzie nie uznają Chrystusa i się Go wypierają. Są antychrystami. Mają naturoistotę antychrysta i należą do tego samego rodzaju co szatan. Tacy ludzie nigdy nie wierzą w to, co pozytywne, ani tego nie uznają. Wierzą tylko w status, wierzą tylko w to, że mogą zyskać błogosławieństwa od Boga, i wierzą, że to Bóg w niebie może dać człowiekowi błogosławieństwa i może dać człowiekowi dobre przeznaczenie. W ich mniemaniu, gdyby Duch Boży nad nimi pracował, oni również byliby Chrystusem, również byliby samym Bogiem, również mogliby reprezentować Boga i również mogliby mieć Boże życie. To tak, jak powiedział Paweł: „Dla mnie bowiem życie to Chrystus” (Flp 1:21). Istota takich ludzi jest taka sama jak istota Pawła. Wszyscy oni są aroganccy i zadufani w sobie i nikomu się nie kłaniają. Mają szczególnie wielkie ambicje i pragnienia i nigdy nie traktują Chrystusa poważnie. Chcą być na równi z Chrystusem i mieć Jego tożsamość. W ich przekonaniu wystarczyłoby, żeby Bóg nad nimi pracował i żeby mogli kontrolować kościół i mieć status, a wtedy mogliby stać się Chrystusem. Gdyby tylko mieli wystarczająco wielką władzę, dostatecznie szeroki zakres zwierzchnictwa i dostatecznie dużo zwolenników, mogliby stanąć na równi z Chrystusem i mieć taką samą tożsamość jak Chrystus. Powiedzcie Mi, czy takich ludzi trzeba nadal nakłaniać do przyjęcia prawdy i przyjęcia słów Bożych? (Nie). Ja też tak uważam i nie chcę nakłaniać takich ludzi. Dlaczego ich nie nakłaniać? (Tacy ludzie mają istotę antychrystów. To niemożliwe, aby przyjęli prawdę i przyjęli to, co pozytywne. Nie trzeba ich więc nakłaniać). Zewnętrznie są wrogo nastawieni do Chrystusa, ale czy w rzeczywistości są wrogo nastawieni tylko do Chrystusa? (Są wrogo nastawieni do prawdy). Są wrogo nastawieni do prawdy, do tego, co pozytywne, i do Boga, zgadza się? (Tak). Bóg wyraził tak wiele słów i wszystkie one są prawdą – czy ci ludzie to uznają? (Nie). Sądząc po ich istocie, nie uznają tego. Nie uznają, że słowa Boże są prawdą, ani nie uznają, że słowa Boże mogą zmienić człowieka, stać się życiem człowieka i pozwolić mu przetrwać. Nie uznają, że te słowa wyrażone przez Boga wcielonego są prawdą. Czy zatem uznają, że Bóg wcielony ma życie i istotę Boga? (Nie). Skoro nie uznają, że Bóg wcielony ma życie i istotę Boga, to czy uznają życie i istotę Boga w niebie? (Nie). Skoro nie uznają życia i istoty Boga w niebie, to czy uznają tożsamość i status Boga? (Tego też nie uznają). Skoro nie uznają tożsamości i statusu Boga, to czy uznają, że Bóg sprawuje suwerenną władzę nad wszystkimi rzeczami? (Nie). Skoro nie uznają, że Bóg sprawuje suwerenną władzę nad wszystkimi rzeczami, to czy potrafią podporządkować się Bożym rozporządzeniom? (Nie). Skoro nie potrafią się podporządkować, to co zrobią? Będą się sprzeciwiać, wypierać się Boga i dążyć do tego, by Go zastąpić. Takie są ich ambicje i pragnienia, a wszystko, co robią, służy osiągnięciu tego celu i uzyskaniu tego rezultatu. Tacy ludzie chcą po prostu sprawować władzę w kościele, zastąpić Boga i kontrolować Bożych wybrańców. Wypierają się Boga po to, by ludzie przestali za Nim podążać. Zaprzeczają wszystkim prawdom wyrażonym przez Boga po to, by ludzie oddalili się od Boga i poszli za nimi. W swym urojeniu usiłują zastąpić Boga i próbują zająć miejsce Boga, aby sprawić, by ludzie oddawali im cześć. Chcą w ten sposób osiągnąć swój cel: dalej zwodzić i deprawować ludzkość oraz ją kontrolować. Taka jest naturoistota ludzi tego rodzaju – antychrystów – i taki jest też prawdziwy obraz ukryty za wszystkimi ich działaniami i czynami. Skoro mają usposobienie antychrysta i szatańską naturoistotę, nieuchronnie będą mówić i robić wiele rzeczy, aby zwodzić ludzi, usidlać ich i kontrolować. Kiedy zgromadzą wokół siebie wielu zwolenników i będą mieli wystarczające siły, zaczną siać zamęt, wszędzie szerząc niedorzeczności i herezje. Będą mówić: „Skoro ten bóg wcielony nie czyni znaków i cudów i nie jest w stanie badać wszystkich rzeczy, to normalne, że mamy o tobie tyle pojęć. Być może pewnego dnia przestaniesz wygłaszać wypowiedzi i wypowiadać słowa, nie będziesz miał już więcej prawd do wyrażenia, a twoja misja dobiegnie końca i wtedy nie będziesz już do niczego przydatny. W takim przypadku to za pomocą tych słów założymy nasz własny, oddzielny obóz, utworzymy własną frakcję i zbudujemy odrębne zaplecze władzy. Uznajemy tylko boga w niebie, wierzymy tylko w boga w niebie, podążamy tylko za bogiem w niebie i oddajemy cześć tylko bogu w niebie. Na tym kończy się misja boga wcielonego, więc wszystko, czego dokonał, nie ma żadnego znaczenia”. To za pomocą słów Bożych zakładają swój własny, oddzielny obóz oraz tworzą własną frakcję, dając początek nowemu wyznaniu. Kościół ten może się nazywać inaczej niż Kościół Boga Wszechmogącego. Mógłby na przykład nosić nazwę Kościół Wszechwiedzy lub Kościół Wszechdokonujący. Te właśnie słowa Boże sobie przywłaszczają. Czy to by u was przeszło? Czy zgodzilibyście się na to? (Nie). Dlaczego nie? Czy mielibyście w tej sprawie cokolwiek do powiedzenia? Czy mielibyście prawo podejmować w tej sprawie decyzje? (Moglibyśmy ich odrzucić, a następnie zdemaskować). Jak byście ich zdemaskowali? Jaka byłaby konkretna ścieżka praktyki? (Scharakteryzowalibyśmy ich zgodnie z prawdą. W swej istocie ich zachowanie polega na zakładaniu niezależnego królestwa i tworzeniu odrębnej frakcji. W swym urojeniu próbują zastąpić Boga, to znaczy chcą się posłużyć prawdami wyrażonymi przez Boga, aby zdobyć serca ludzi. To jest istota antychrysta. Zarówno ci, którzy za nimi podążają, jak i oni sami zostaną wyeliminowani i pójdą na zatracenie). W tej sprawie istnieje kilka konkretnych ścieżek praktyki. Omówmy je.
Kiedy ktoś przywłaszcza sobie właśnie słowa Boże i angażuje się we własne przedsięwzięcie, jak należy patrzeć na tę sprawę i jak należy ją potraktować? Porozmawiajmy najpierw o tym, jak patrzeć na tę sprawę i jak ja potraktować z ludzkiej perspektywy. Z ludzkiej perspektywy tomy od pierwszego do siódmego księgi „Słowo ukazuje się w ciele” zostały wyrażone przez tę osobę, Boga wcielonego. Skoro tak, tomy te są Jego prywatną własnością. Innymi słowy, wyłączne prawa przysługują Mnie samemu. Nie należą one do kościoła, nie należą do żadnej grupy, a tym bardziej nie należą do ludzi jakiejkolwiek rasy. Pod względem własności te tomy „Słowa ukazującego się w ciele” są Moją prywatną własnością i nikt nie ma prawa ich kupować, sprzedawać ani nimi zarządzać. Jeśli chodzi o to, kto ma w tej sprawie głos, tylko Ja mam prawo je rozprowadzać. Tylko ja decyduję, kto może czytać te książki, a kto nie, i czy są dostępne bezpłatnie, czy trzeba za nie zapłacić. Jeśli potajemnie zabierasz te książki, za co się to uznaje? (Za kradzież). Uznaje się to za kradzież, za rabunek. Jeśli bez Mojego pozwolenia potajemnie zabierasz, kupujesz lub sprzedajesz te księgi ze słowami Bożymi lub posługujesz się nimi, żeby zjednać sobie ludzi i budować własną władzę, stanowi to kradzież. Kradzież jest czynem nielegalnym i jest karana na mocy prawa. Mógłbym cię pozwać albo upoważnić Kościół, by cię pozwał. Moglibyśmy rozstrzygnąć tę sprawę na drodze prawnej. Wynika to stąd, że bez Mojej zgody lub upoważnienia wziąłeś prywatne przedmioty należące do Mnie i wykorzystałeś je do załatwiania swoich osobistych spraw. Jest to kradzież, a prawo tego zabrania. Tak właśnie z ludzkiej perspektywy postrzegano by tę sprawę i tak by ją potraktowano. A jak postrzegano by tę sprawę z perspektywy prawdy? Prawda jest życiem i jest drogą. Samo przejęcie tekstu tych ksiąg nie pozwoli ci zyskać prawdy. Prawda nie jest ani sloganem, ani artykułem. Nie jest ani teorią, ani elementem wiedzy. Prawda ma stać się życiem człowieka, prowadzić go na jego ścieżce i umożliwić mu dostąpienie zbawienia. O pierwsze, zabranie tych ksiąg i przywłaszczanie ich sobie jest nielegalne. Po drugie, jeśli zabierasz słowa Boże, aby założyć własny, odrębny obóz, i posługujesz się nimi, by angażować się we własne przedsięwzięcie, bronić własnego statusu lub zdobywać rzeczy, których pragniesz, musisz wiedzieć, jak Bóg na to patrzy i jak to charakteryzuje. Prawda jest Bożym życiem, a nie towarem. Bóg nie pozwala ludziom jej kupować ani sprzedawać. Prawda jest żywą wodą życia. Kiedy zostanie sprowadzona do przedmiotu handlu, sprowadzona do towaru, nie tylko Bóg nie działa, ale też człowiek nie może zyskać prawdy. Co więcej, Bóg w żadnym razie nie puści płazem takiego postępowania tym, którzy się go dopuszczają. Kiedy ktoś przywłaszcza sobie właśnie słowa Boże i angażuje się we własne przedsięwzięcie, czemu odpowiada natura takie postępowania? Ma to tę samą naturę co sytuacja, w której Bóg mówi: „Bóg jest Stwórcą. Bóg stworzył ludzkość”, a ludzkość mówi zamiast tego: „Ludzkość nie została stworzona przez Boga, ale wyewoluowała z małp”. Kiedy zaprzeczasz Bożemu aktowi stworzenia i zaprzeczasz Bożemu autorytetowi, nie jesteś już zwykłym zepsutym człowiekiem, ale złym diabłem wrogo nastawionym do Boga. Stanąłeś w opozycji do Boga i nie ma możliwości pojednania między tobą a Nim. W oczach Boga jesteś szatanem, jesteś diabłem. Bóg nie tylko cię nie zbawi, ale też ludzi takich jak ty spotka taka sama kara jak ta, która spotkała Pawła – wieczne potępienie! Wieczne potępienie to najsurowsza kara, jaka istnieje w sferze duchowej. Oznacza, w sferze duchowej będziesz podlegać wiecznej karze i będziesz karany bez przerwy. Dla ciebie oznaczałoby to koniec wszystkiego. Zabrałeś i zagarnąłeś to, co należało do Boga, i zrobiłeś z tego towar, który można kupować i sprzedawać. Bóg się tym brzydzi. Tacy ludzie muszą zapłacić za swoje czyny. Zarówno główni sprawcy, jak i ich wspólnicy zostaną potraktowani tak samo. Z całą pewnością nie ujdzie im to płazem! Taka jest postawa Boga wobec takich ludzi i absolutnie nigdy się nie zmieni. Karą dla takich ludzi jest wieczne potępienie. Ludzie żyjący w świecie materialnym mogą nie być w stanie zrozumieć tej formy kary. Ta forma kary jest najsurowszą karą w sferze duchowej. Wieczne potępienie jest surowsze niż wrzucenie do jeziora ognia i siarki czy strącenie na osiemnasty poziom piekła. Dla takiego człowieka już to, że Bóg go tak charakteryzuje, jest jednym nieszczęściem. Kara, która go czeka, będzie oznaczała tysiące nieszczęść. W tej chwili nie zajmujemy się tym, jakiego rodzaju karę otrzymają. Krótko mówiąc, gdy człowiek dopuści się czegoś takiego, konsekwencje są tak straszne, że aż nie da się o nich myśleć. Czy jest to głównym sprawcą, czy wspólnikiem, czy działa dobrowolnie, czy pod przymusem, jeśli człowiek dopuści się czegoś takiego i weźmie w tym udział, będzie musiał zapłacić straszliwą cenę. Bóg w żadnym razie nie puści płazem takiego postępowania tym, którzy się go dopuszczają! Jeśli masz tylko proste, zwykłe pojęcia i wyobrażenia o Bogu, Bóg cię nie potępi. Potraktuje cię jak istotę stworzoną, jak kogoś, kto ma zostać zbawiony, i zaopatrzy cię w prawdę. Jeśli jednak zamierzasz porzucić Boga i się z Nim rozstać, odmawiasz uznania Bożej prawdy, odmawiasz uznania tego, co pozytywne, oraz zamierzasz zerwać więzi z Bogiem, wówczas Bóg nie okaże ci pobłażliwości. Nie będzie już obdarzał cię obfitym miłosierdziem i nie będzie już mowy o żadnym miłosierdziu. To przerażająca konsekwencja. Oczywiście jeśli kościół odkryje takich ludzi, może postąpić z nimi zgodnie z zasadami, w odpowiednim czasie i w odpowiednich okolicznościach. Takim ludziom nie okaże się absolutnie żadnej pobłażliwości, ponieważ sądząc po tym, co przejawiają i ujawniają, nie mają naturoistoty zwykłej zepsutej ludzkości, w absolutnie żaden sposób nie podporządkowują się Bogu, a rola, którą odgrywają, to rola diabła szatana. Chcą po prostu przeciwstawiać się Bogu aż do samego końca. Podobnie jak diabeł szatan i wielki czerwony smok, tacy ludzie chcą przeciwstawiać się Bogu aż do samego końca. Kiedy zatem dzieło Boże dobiegnie końca, dla takich ludzi ostatecznie będzie tylko jeden wynik – poniosą karę. Niektórzy zostaną zniszczeni, a innych czeka wieczne potępienie i kara bez końca. Z takimi ludźmi postępuje się surowo, a ich sprawy traktuje poważne. Dlatego bez względu na to, jaki to okres, bez względu na to, jaki to wiek, jeśli ktokolwiek chce rozstać się z Bogiem i założyć swój własny, odrębny obóz, i jest wrogo nastawiony do strumienia Ducha Świętego lub wrogo nastawiony do dzieła Bożego – bez względu na to, jakie masz wpływy, możesz być autorytetem duchowym, możesz być apostołem, możesz być prorokiem – jeśli tylko jesteś wrogo nastawiony do Boga i wrogo nastawiony do prawdy, to w oczach Boga jesteś z szatana i diabłów, należysz do sił, które Mu się przeciwstawiają, i jesteś kimś pokroju Pawła. Bóg w żadnym razie cię nie zbawi! Bóg zbawia ludzi, którzy mogą zostać zbawieni, ale wobec tych, których nie da się już zbawić, także ma swoje sposoby i metody postępowania, plany co do tego, jak ich potraktować, oraz środki, by się nimi zająć. Jeśli w kościele pojawią się tacy ludzie, ludzie, którzy stale chcą kraść słowa Boże, by używać ich do własnych spraw, lub zawsze pragną założyć swój własny, odrębny obóz i ciągle mają zakusy na te słowa, kościół powinien niezwłocznie się nimi zająć. Zrozumieliście? (Zrozumieliśmy).
Ilu spośród uczniów, którzy w Wieku Łaski podążali za Panem Jezusem, Go znało? Kto z nich rozpoznał, że Pan Jezus jest Panem, że jest Chrystusem? (Tylko Piotr rozpoznał, że Pan Jezus jest Chrystusem). W jaki sposób Piotr rozpoznał, że Pan Jezus jest Panem, że jest Chrystusem? (Stało się to dzięki oświeceniu i iluminacji Ducha Świętego). Zgadza się, to Bóg go oświecił i to Duch Święty pobudził go do wypowiedzenia tych słów. Jednakże sam Piotr, subiektywnie rzecz biorąc, nie posiadał wiedzy o tożsamości Boga ani o życioistocie Boga. Innymi słowy, w tej osobie, Bogu wcielonym, Piotr nie znajdował on absolutnie żadnego potwierdzenia życia, tożsamości ani istoty Boga. Nie potrafił tego dostrzec. Nie było tak, że najpierw otrzymał objawienie, a następnie zyskał wiedzę o Panu Jezusie. Chociaż stykał się ze słowami Pana Jezusa i widział Jego czyny, życie i przejawy usposobienia, nie wiedział, że są to przejawy usposobienia życiowego Boga. Innymi słowy, nie wiedział nic o tym, co Bóg ma i czym jest. Uważał tylko, że Pan Jezus jest dobrym człowiekiem i że to, co głosi, jest dobre, i po prostu był gotów za Nim podążać. Nie trzeba dodawać, że pozostali uczniowie nie posiadali nawet tej odrobiny wiedzy, którą miał Piotr. Czy Pan Jezus zdawał sobie z tego sprawę? (Tak). Pan Jezus doskonale znał stany i postawy ludzi. A czy Pan Jezus wyciągnął z tego jakieś ostateczne wnioski? Czy ich strofował? (Nie). Pan Jezus nie wyciągnął w tych sprawach żadnych ostatecznych wniosków i nigdy tych ludzi nie strofował. Jedynie od czasu do czasu mówił, że są małej wiary, po czym cierpliwie ich zaopatrywał i udzielał im wskazówek. Podawał przykłady i posługiwał się analogiami, aby umożliwić ludziom zrozumienie drogi lub pewnego aspektu prawdy, który Bóg chciał, aby ludzie zrozumieli. W trakcie całego tego procesu, od początku do końca, ludzie nie wiedzieli, że Pan Jezus jest Bogiem i posiada Boże życie. A jaką postawę miał wobec tego Bóg? To, że ludzie tego nie wiedzieli, było zupełnie normalne, a Bóg nigdy nie zachowywał tej sprawy w pamięci ani nie pociągał za nią ludzi do odpowiedzialności. Nie stanowiło to problemu i nie było to ich winą. Bóg po prostu z niesłabnącą cierpliwością zaopatrywał ludzi i udzielał im wskazówek. Jako ten, który ma tożsamość Boga, zaopatrywał ich w swoje życie. Nie miało znaczenia to, że ludzie Go nie znali. Jeśli tylko za Nim podążali, prędzej czy później mieli Go poznać, zdać sobie sprawę, że jest Bogiem i posiada życie Boga, i Go przyjąć. Ciało Boga wcielonego służyło w tamtym czasie jedynie jako ofiara za grzech dla człowieka. Ze względu na ograniczenia czasowe, a także etapy dzieła Bożego i inne czynniki, Bóg nie przedstawił ludziom w tamtym wieku wszystkich aspektów prawdy po kolei ani nie omówił ich jasno w tak konkretny i systematyczny sposób. Dlatego nie pociągał ludzi do odpowiedzialności za to, że mieli o Nim pojęcia. Kiedy Pan Jezus po swoim zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu ponownie ukazał się ludziom, Jego wizerunek i wygląd zewnętrzny były w rzeczywistości dokładnie takie same jak wcześniej. Zmieniły się jedynie pierwotne funkcje Jego ciała. Ludzie jednak nadal nie mieli absolutnie żadnej wiedzy o Bogu. Wciąż nie posiadali żadnej wiedzy o życiu Boga, istocie Boga, usposobieniu Boga ani o różnych Bożych wymaganiach wobec człowieka. Po zmartwychwstaniu Pan Jezus z pewnością miał wiele sposobności lub odpowiednie warunki ku temu, by jasno wytłumaczyć ludziom różne sprawy. Bóg jednak tego nie zrobił, ponieważ ludzie mieli zbyt niedojrzałą postawę i nie potrafili tych rzeczy pojąć. Lekcje przyjmowania prawdy i lekcje poznawania Boga – zwłaszcza poznawania tożsamości i istoty Boga, wszechmocy Bożej i innych aspektów – dotyczą najgłębszych spraw i stanowią przedsięwzięcia na długi czas. Ludzie muszą z bliska obcować z Bogiem i wchodzić z Nim w interakcje, a Bóg musi udzielać im wskazówek i ich zaopatrywać twarzą w twarz, od serca do serca i ręka w rękę. Dopiero gdy ludzie rzeczywiście zetkną się z Bogiem, usłyszą słowa Boże, doświadczą słów Bożych, osobiście doświadczą wielu rzeczy w prawdziwym życiu, zdobędą więcej doświadczeń i bezpośredniego zrozumienia, a wszystko to się nagromadzi, zyskają choć odrobinę wiedzy o Bogu – być może jedną dziesięciotysięczną. W miarę jak ta jedna dziesięciotysięczna wiedzy będzie stopniowo przyrastać, ludzie krok po kroku upewnią się w ogólnym zarysie, że Bóg jest Stwórcą, upewnią się w ogólnym zarysie, że Bóg jest święty, oraz dojdą do ogólnego poznania, że Bóg jest wszechmogący i że Bóg sprawuje suwerenną władzę nad losem ludzkości. Kiedy ta koncepcja zakorzeni się w ich sercach, w oczach Boga będą oni zasadniczo mieli o Nim wiedzę, a ich wiara w Niego będzie autentyczna. Kiedy ludzie mają autentyczną wiarę w Boga i upewnili się, że Bóg jest Stwórcą, w oczach Boga będą istotami stworzonymi spełniającymi standardy. To znaczy, że już powrócili przed oblicze Stwórcy. Widzisz, w oczach Boga posiadanie już tej odrobiny wiedzy o Nim, oznacza, że już uznałeś, iż jest On Stwórcą, i utwierdziłeś się w przekonaniu, że sprawuje On suwerenną władzę nad wszystkim i że sprawuje suwerenną władzę nad losem ludzkości, że wszystko, co mówi i czyni, jest prawdą, że wszystko, co wyraża, jest prawdą, i że to, co przejawia, oraz Jego wymagania wobec ludzkości są wszystkim, czego ludzkość potrzebuje, i są to same rzeczy pozytywne. Masz pewność, że Bóg jest źródłem wszystkiego, co pozytywne, ale wielu szczegółów nadal możesz zupełnie nie znać lub mieć o nich mgliste pojęcie. Może ci brakować oparcia w faktach i możesz nie być w stanie uzyskać potwierdzenia. Jednakże, ogólnie rzecz biorąc, już uznałeś, podobnie jak Hiob czy Piotr, że Bóg jest Stwórcą i że Bóg sprawuje suwerenną władzę nad losem ludzkości, a ty jesteś tylko maleńkim człowiekiem, maleńką istotą stworzoną, która znajduje się pod władzą Boga i podlega Jego suwerennej władzy. Instynktownie przyjąłeś perspektywę istoty stworzonej, aby podporządkować się Stwórcy, oddawać Mu cześć, podporządkować się prawdzie, którą wyraża, i zaakceptować wszystkie Jego wymagania wobec ciebie. Kiedy posiadasz taką gotowość, posiadasz taką świadomość i posiadasz taki instynkt, w oczach Boga jesteś istotą stworzoną spełniającą standardy. Wymagania Boga wobec ludzkości nie są wysokie, prawda? (Nie, nie są). Żeby im sprostać, musisz spełnić jeden najbardziej podstawowy warunek. Trzeba przynajmniej wyeliminować twoje pojęcia i wyobrażenia o Bogu, nierozsądne żądania wobec Niego oraz twoją wrogość wobec Niego. Bóg nie wymaga od ciebie tak głębokiej wiedzy o Nim, ale potrzebuje, żebyś swoją wrogość i postawę sprzeciwu wobec Niego zastąpił podporządkowaniem się Mu i gotowością do podporządkowania się Mu. A jednak ludzie nie potrafią spełnić nawet tego niewielkiego wymagania. Wielu ludzi nie chce przyjąć choćby odrobiny pracy kościoła, gdy im ją powierzasz, ani nie chce się podporządkować. Nie potrafią udźwignąć nawet tego. A gdyby poproszono ich o zbudowanie arki? Czy wtedy potrafiliby przyjąć to zadanie i się podporządkować? Czy potrafiliby wziąć je na siebie? Załóżmy na przykład, że pewnego dnia Bóg mówi, iż nadchodzi potop, i prosi cię o zbudowanie arki. Gdyby przepełniały cię pojęcia o Bogu, pomyślałbyś: „Budowa arki nastręcza tak wielkich trudności. Zajmie tyle lat. Do końca życia nie będę mógł robić niczego innego. Ta praca to więcej, niż jestem w stanie na siebie wziąć”. Pomyślałbyś też sobie: „Kim Ty jesteś? Dlaczego miałbym Cię słuchać?”. Bóg powiedziałby: „Jestem Bogiem, jestem twoim Stwórcą”. Wtedy zastanawiałbyś się: „Czy Stwórca może mówić w ten sposób? Czy Stwórca może stawiać ludziom takie wymagania? Bóg jest wszechmogący, więc dlaczego sam nie zbuduje arki? Dlaczego prosi o to właśnie mnie? Ile lat zajęłaby budowa? Jakie korzyści odniósłbym po jej ukończeniu?” – tak dalej. Zadałbyś całą tę serię pytań, wskazałbyś wszystkie te trudności i próbowałbyś targować się z Bogiem. Nie wiedziałbyś, że jest On Stwórcą, ani nie potrafiłbyś rozpoznać Jego głosu. W obliczu Jego wymagań nie miałbyś ani odrobiny gotowości do podporządkowania się ani postawy podporządkowania się. Gdyby taka była twoja postawa wobec Boga, dowodziłoby to, że nie znasz Stwórcy. Jak w takim przypadku Bóg by na ciebie patrzył? Bóg nie uznałby cię za istotę stworzoną. Taką właśnie postawę przyjąłbyś wobec Boga, gdyby postawił ci wymagania. Widząc twój stan, Bóg powiedziałby w swoim sercu: „Powinieneś zostać wyeliminowany”. Wówczas jako istota stworzona zniknąłbyś na zawsze sprzed oczu Boga, a twoja tożsamość jako istoty stworzonej zostałaby na zawsze przez Boga odebrana. Kiedy zostałaby ci ona odebrana na zawsze, być może Bóg w ogóle nie przejmowałby się tym, dokąd pójdziesz, albo być może wyznaczyłby ci miejsce odpowiednie do twojej tożsamości i posłałby cię tam, dokąd powinieneś pójść. Bóg już by cię nie cenił ani by się o ciebie nie troszczył. I odwrotnie, gdyby Bóg przekazał ci swoje intencje, mówiąc, że zamierza posłużyć się potopem, aby zniszczyć świat, i poprosiłby cię o zbudowanie arki, usłyszałbyś to i pomyślał: „To jest Stwórca, prawda? To jest głos Stwórcy. Otrzymałem zadanie wyznaczone przez Stwórcę – prosi mnie o zbudowanie arki”. Nie śmiałbyś tego zaniedbać. Padłbyś na twarz i natychmiast przyjąłbyś zadanie wyznaczone przez Boga. Nie miałbyś zamiaru się sprzeciwiać, przyjąłbyś jedynie postawę podporządkowania się. Zanotowałbyś po kolei również wszystkie szczegóły, które przekazał ci Bóg – jakiego drewna użyć, ile czasu poświęcić na budowę arki i tak dalej. Zanotowałbyś je uważnie, zapisał na papierze i wziął sobie do serca. Każdy krok, który Bóg polecił ci wykonać, traktowałbyś poważnie. Choć nie rozumiałbyś Boga w tak szerokim zakresie, a twoja wiedza o Bogu nie była tak głęboka ani tak konkretna, bo nie widziałeś Boga nie obcowałeś z Nim ani nie wchodziłeś z Nim w bliskie interakcje, mimo to rozpoznałbyś głos Boga, rozpoznałbyś sposoby, w jakie Bóg stawia wymagania ludzkości, oraz Jego sposób mówienia, zrozumiałbyś je i byłyby ci one znajome. Kiedy więc Bóg postawiłby ci takie wymaganie, nie mógłbyś uchylić się od odpowiedzialności i przyjąłbyś je z całego serca. To Boże posłannictwo i to misja, którą Bóg ci powierzył. Byłbyś gotów ją wypełnić i chciałbyś ją dobrze wypełnić. Kiedy masz taką gotowość i masz taką postawę, w oczach Boga osoba, której powierzył On posłannictwo, jest prawym człowiekiem. Z jednej strony rozpoznajesz Stwórcę, a z drugiej jesteś gotów podporządkować się Bogu. Jesteś gotów przyjąć szczególnie trudne zadanie powierzone ci przez Boga i bez względu na to, jak wielkie są trudności, nie uchylasz się od niego, nie odmawiasz, nie okazujesz sprzeciwu i nie stajesz się wrogo nastawiony. Zamiast tego dajesz z siebie wszystko, aby przyjąć Boże posłannictwo, i ofiarowujesz Bogu swoje oddanie, aby wypełnić swoją misję. W ten sposób, kiedy Bóg zbada najskrytsze zakamarki twojego serca, uzna cię za jedną ze swoich istot stworzonych. A co ty, ta istota stworzona, zyskujesz od Boga? Zyskujesz „dowód tożsamości” poświadczający oddanie lub podporządkowanie się istoty stworzonej Bogu. W oczach zyskujesz aprobatę. Bóg potwierdza, że jesteś istotą stworzoną spełniającą standardy, i w ten sposób zyskujesz pewność. Zyskałeś nie tylko Bożą troskę i to, że Bóg cię ceni, lecz także zyskałeś najlepsze błogosławieństwo obiecane ludzkości przez Boga. Zyskałeś to, co Bóg obiecał ludzkości. To wielka sprawa! Kiedy ta ważna sprawa zostanie rozstrzygnięta, jako istota stworzona będziesz bezpieczny i nie będziesz już musiał żyć w napięciu ani się martwić i zadawać sobie pytań: „Czy szatan będzie mnie kusił lub mnie zaatakuje? Czy dostanę się do niewoli szatana? Czy będę dręczony przez antychrystów? Czy zostanę wydalony z kościoła?”. Już nigdy nie będziesz musiał martwić się o te rzeczy. Wówczas będziesz mógł cieszyć się tym wszystkim, czym cieszył się Hiob. Oczywiście jest jedna rzecz, którą Hiob miał, a której dzisiejsza ludzkość nie może osiągnąć: Hiob jest wzorem dla ludzkości. Nie musicie próbować stać się wzorem, ale przynajmniej będziecie traktowani tak samo jak Hiob i będziecie cieszyć się tym, co Bóg obiecał. Jest to największe błogosławieństwo, jakim Bóg obdarzył ludzkość na przestrzeni dziejów, i najbardziej namacalna obietnica, jaką ludzkość otrzymała od Stwórcy. Zyskawszy te rzeczy, o co jeszcze miałbyś prosić? Pośród wszystkich rzeczy jesteś najbardziej błogosławionym żywym stworzeniem, najbardziej błogosławioną istotą stworzoną, więc powiedz Mi, o co jeszcze miałbyś prosić? To „błogosławieństwo” jest ci osobiście nadawane i osobiście przyznawane przez Stwórcę. Powiedz Mi, jak wielkie musi być to błogosławieństwo? Żeby wyeliminować swoje pojęcia i wyobrażenia, ludzie nie muszą więc mieć aż tak głębokiej, tak rozległej ani tak dokładnej wiedzy o Bogu. Musisz natomiast wyeliminować swoje najbardziej podstawowe pojęcia i wyobrażenia, pojęcia i wyobrażenia właściwe zepsutej ludzkości oraz pojęcia i wyobrażenia wrogie Bogu. Musisz też wyzbyć się wszystkich pojęć i wyobrażeń oraz nierozsądnych żądań wobec Boga, które zakłócają twoje podporządkowanie się Bogu wcielonemu i zakłócają twoje podporządkowanie się prawdzie. Najpierw się ich wyzbądź, a następnie stopniowo je eliminuj. Kiedy nadejdzie dzień, w którym rozwiążesz te problemy za pomocą prawdy i staniesz przed Bogiem, będziesz bezpieczny i nie dostaniesz się już do niewoli szatana. Te pojęcia i wyobrażenia oraz te nierozsądne żądania wobec Boga – niezależnie od tego, czy są skierowane do Boga wcielonego, do Ducha Bożego, czy do Boga w niebie – w każdym razie są przepaścią między tobą a Bogiem i największą przeszkodą stojącą na drodze do poznania przez ciebie Boga. Tym bardziej oczywiście są one największą trudnością stojącą na twojej drodze do podporządkowania się prawdzie i podporządkowania się Bogu, a tym samym dostąpienia zbawienia. Kiedy ta trudność zostanie usunięta, a ty krok po kroku i po trochu będziesz wkraczać w prawdę i eliminować wszystkie aspekty swoich skażonych skłonności, wszystkie trudności, z jakimi mierzysz się jako istota stworzona, zostaną rozwiązane. Co ostatecznie jest najważniejsze? Istota stworzona musi zająć miejsce, które przysługuje jej jako istocie stworzonej. Dlaczego istotę stworzoną nazywa się istotą stworzoną? Ponieważ jest żywą istotą stworzoną przez Stwórcę. Skoro jesteś żywą istotą stworzoną przez Stwórcę, powinieneś bezwarunkowo podporządkować się Stwórcy i podporządkować się prawdzie. Tylko wtedy możesz zyskać uznanie Stwórcy. Jaką przeszkodę musisz pokonać najpierw, aby zyskać uznanie Stwórcy? Musisz zająć właściwe sobie miejsce jako istota stworzona i nawiązać relację ze Stwórcą. Jesteś kimś, kto podąża za Bogiem. Nie jesteś postronnym obserwatorem. Jesteś istotą stworzoną przez Boga. Nie jesteś szatanem, nie jesteś żadnym innym żywym stworzeniem. Twoją odpowiedzialnością jest podporządkowanie się słowom Stwórcy oraz podporządkowanie się suwerennej władzy Stwórcy i Jego ustaleniom. To twoja odpowiedzialność i twój obowiązek, i do tego też powinieneś dążyć. Jeśli masz dostąpić zbawienia i jeśli pragniesz być w stanie rozpoznać Stwórcę i zyskać Jego uznanie, musisz najpierw nawiązać relację z Bogiem, prawda? (Tak).
Jakie problemy muszą zostać rozwiązane, żebyście mogli nawiązać relację z Bogiem? (Musimy zająć właściwe sobie miejsce jako istoty stworzone). W jaki sposób możecie zająć właściwe sobie miejsce jako istoty stworzone? (Uznając, że jesteśmy istotami stworzonymi, i wyzbywając się swoich pojęć i wyobrażeń o Bogu). Musisz wyzbyć się swoich pojęć i wyobrażeń o Bogu oraz świadomie i z własnej inicjatywy podporządkować się Bogu i podporządkować się prawdzie. Dzięki tej świadomości twoja postawa i twoje nastawienie zostaną skorygowane, twoja relacja z Bogiem stopniowo stanie się normalna i nawiąże się relacja pomiędzy tobą a Bogiem. Łatwo to powiedzieć, ale trudniej zrobić. Bez względu na to, jak wiele jest trudności, szukaj teraz prawdy, aby rozwiązywać je jedna po drugiej. Sam nie zauważysz, jak stopniowo zacznie ubywać twoich problemów i trudności, jak będziesz miał coraz mniej pojęć o Bogu i jak między tobą a Bogiem będzie coraz mniej konfliktów i problemów. Gdy dotrzesz do tego punktu, jak byś określił swoją relację z Bogiem? Staje się bliższa czy bardziej odległa? (Bliższa). Jakie dobre rezultaty przyniesie zatem bliższa relacja z Bogiem? (Spokój i poczucie stabilności w naszych sercach). To właśnie możesz odczuwać. Mówiąc konkretnie, będziesz mógł nieco wyraźniej dostrzegać to, napotykasz czym stykasz się w swoim codziennym życiu. W sercu będzie dla ciebie coraz jaśniejsze, co pochodzi od Boga, a co z ludzkiej woli, czego Bóg od ciebie wymaga w sprawach, z którymi się stykasz, co powinieneś zrobić oraz jaki powinieneś obrać kierunek, do jakich celów dążyć i jakimi zasadami się kierować w tych sprawach. To jest właśnie ten dobry rezultat, w którym odzwierciedla się częste zbliżanie się do Boga i utrzymywania z Nim normalnej relacji. Jeśli w twojej relacji z Bogiem panuje dystans, a gdy napotykasz problemy, nie modlisz się do Boga ani nie poszukujesz prawdy, to, co dzieje się w twoim codziennym życiu, stanie się dla ciebie niejasne i nie będziesz w stanie dostrzec tego wyraźnie. Nie będziesz wiedział, które rzeczy wynikają z suwerennej władzy Boga i są pozytywne, ani nie będziesz wiedział, które rzeczy pochodzą od szatana i są jego pokusami i przeszkodami. Nie będziesz potrafił ich wyraźnie rozróżnić. To jeden aspekt tej sprawy. Ponadto w obliczu wymagań Boga, prób, którym cię poddaje, lub okoliczności, które przygotowuje, nie będziesz miał ścieżki, która wskazałaby ci, jak do nich podejść. Wszystko przed tobą będzie spowite w nieprzeniknionych ciemnościach. Jeśli jednak masz bliską relację z Bogiem i jesteś gotów jeść i pić słowa Boże oraz jesteś gotów włożyć wysiłek, aby w nich poszukiwać, Bóg pozwoli ci zyskać oświecenie i iluminację z Jego słów. Ścieżka przed tobą stanie się jasna. Gdy napotkasz problemy, nie będziesz miał zamętu w głowie i będziesz miał ścieżkę praktyki. Przez dzień czy dwa możesz nie rozumieć pewnych spraw, ale gdy miną trzy lub pięć dni, zasady zaczną się stopniowo wyłaniać i staną się dla ciebie jasne, a ty będziesz wiedział, jak praktykować. Czyż taki sposób postępowania nie wydaje ci się całkiem dobry? (Tak). To dla ciebie dobra rzecz, że masz jasną ścieżkę. Im jaśniejsza jest twoja ścieżka, im więcej rzeczy doświadczasz i im lepiej pojmujesz prawdozasady, tym więcej zyskasz, prawda? Czy w miarę jak będziesz zyskiwał coraz więcej, twoja zdolność rozróżniania rzeczy pozytywnych i negatywnych nie stanie się silniejsza? (Stanie się). Kiedy twoja zdolność rozróżniania rzeczy pozytywnych i negatywnych stanie się silniejsza, jasne staną się zasady, którymi masz się kierować, gdy napotykasz problemy. Kiedy zasady staną się jasne, nie będziesz nadkładał drogi ani łatwo powodował zakłóceń i przeszkód, a postępy będziesz robił szybko. Czyż w ten sposób nie będziesz coraz bliżej dostąpienia zbawienia? (Tak). Załóżmy, że ktoś nie dąży do prawdy i w jego relacji z Bogiem stale panuje dystans. W sercu często błądzi po omacku i nie wie, w jakim kierunku iść. Kiedy napotyka problemy, nie wie, czy pochodzą od Boga, czy od człowieka, czy wynikają z rozporządzeń Boga, czy też są przeszkodami stwarzanymi przez ludzi. Nie wie, według jakich zasad powinien podchodzić do tych problemów ani jak powinien praktykować. Kiedy pojawiają się problemy, gubi się. Czasami nieświadomie odgrywa rolę szatana i robi rzeczy, które powodują zakłócenia i przeszkody, a kiedy potem wyciąga się wobec niego konsekwencje, jest już za późno na żale. Widzisz, obrałeś niewłaściwą ścieżkę, prawda? Zrobiłeś coś złego, naruszyłeś zasady, zakłóciłeś i zaburzyłeś pracę kościoła, a potem wyciągnięto wobec ciebie konsekwencje. Kiedy później zastanawiasz się nad sobą, nie masz żadnego oświecenia ani iluminacji, Duch Święty w tobie nie działa, a w twoim umyśle i w twoim sercu panuje całkowity zamęt. Skąd ten zamęt? To szatan ma w tobie decydujący głos, a Bóg już nad tobą nie pracuje. Dlatego wyglądasz szczególnie żałośnie i nie masz ścieżki, którą mógłbyś podążać. Bez względu na to, co cię spotyka, nie wiesz, jak do tego podejść. Pójść naprzód – źle. Cofnąć się – też źle. Pójść w lewo – źle. Pójść w prawo – też źle. Nawet nie wiesz, jak postąpić właściwie. Boisz się, że popełnisz błąd, jeśli postąpisz tak, i boisz się, że popełnisz błąd, jeśli postąpisz inaczej, więc po prostu nie robisz nic. Czy nierobienie niczego ostatecznie przyniesie jakiekolwiek rezultaty? Czy pozwoli ci cokolwiek zyskać? Gdy tyle rzeczy ci się przytrafia, a ty nie wiesz, co robić, powiedz Mi, czy nadal możesz cokolwiek zyskać? Czy nadal możesz zdobywać doświadczenia? Co oznacza brak doświadczeń? Oznacza, że nie żyjesz pod przewodnictwem słów Bożych, nie zyskałeś prawdy i w żadnej sprawie nie doszedłeś do prawdozasad. Kiedy więc prawda mogłaby stać się twoim życiem? Jeśli prawda nigdy nie może stać się twoim życiem, jeśli nie można jej wprowadzić w rzeczywiste życie, abyś mógł ją praktykować i jej doświadczać, i jeśli nigdy osobiście nie stykasz się z prawdą, to kiedy będziesz mógł dostąpić zbawienia? Czy będziesz jeszcze miał jakąkolwiek nadzieję na dostąpienie zbawienia? (Nie).
Czy po tak obszernym omówieniu tej sprawy rozumiecie już, jak ostatecznie powinniście praktykować, żeby nawiązać relację z Bogiem? (Musimy zająć właściwe sobie miejsce jako istoty stworzone, wyzbyć się naszych pojęć i błędnych przekonań na temat Boga, być gotowi podporządkować się Bogu, a ostatecznie być w stanie podporządkować się Mu bezwarunkowo. Musimy z własnej inicjatywy dążyć do tych celów). Musisz mieć takie nastawienie. Kiedy dopiero zaczynasz praktykować, może ci być trochę trudno. Może ci nie iść zbyt gładko i możesz robić różne rzeczy dość nieporadnie i z trudem. Kiedy napotkasz te trudności, nie słabnij, nie zniechęcaj się i nie trać ducha. Praktykuj dalej. Jeśli tylko twoja ścieżka jest właściwa i jeśli tylko jesteś gotów się podporządkować, prędzej czy później odkryjesz, że Bóg osobiście udziela ci wskazówek. Musisz być nastawiony na podporządkowanie się Bogu i na dążenie do prawdy, musisz być gotów z własnej inicjatywy podporządkować się Bogu i nie wolno ci się Mu sprzeciwiać. Nawet jeśli Bóg błogosławi innym ludziom, ale nie tobie, albo wyraźnie oświeca i prowadzi innych ludzi, ale ciebie nie oświeca ani nie prowadzi, albo awansuje innych ludzi, ale ciebie nie awansuje, nie powinieneś się gniewać ani zazdrościć. Dlaczego? Ponieważ Bóg ma w takim działaniu swój cel i ma ono swoje znaczenie. Bóg ma swobodę działania według własnej woli. Nigdy nie wolno ci zapominać, że jesteś istotą stworzoną. Nie możesz stawiać Bogu nierozsądnych żądań. Jeśli Bóg posługuje się innymi ludźmi, a tobą się nie posługuje i nie powierza ci funkcji przywódcy, to po prostu bądź zwykłym wyznawcą – wystarczy, że podporządkujesz się Bogu. Być może nie jesteś w stanie wziąć na siebie pracy kościoła, ponieważ twój potencjał jest zbyt niski, a być może po prostu nie masz wymaganej postawy. Gdy zostaniesz poproszony o podjęcie tej pracy, jeśli Bóg udzieli ci więcej oświecenia niż innym ludziom, z łatwością podsyci to twoje aroganckie usposobienie. Dlatego to, że Bóg cię nie oświeca ani nie powierza ci funkcji przywódcy, stanowi dla ciebie ochronę – musisz zrozumieć obecne w tym żmudne zamysły Boga. Bóg absolutnie nie ma wobec ciebie żadnych ukrytych motywów – kieruje się natomiast żmudnymi zamysłami. Musisz podporządkować się Bogu; nawet jeśli nie rozumiesz, powinieneś się podporządkować i trwać w tym podporządkowaniu do samego końca. Niektórzy mogliby powiedzieć, że podporządkowywać się w ten sposób to wielka głupota i wielka tępota, że pozbawia cię to wszelkiej godności czy praw człowieka. Powinieneś wtedy odpowiedzieć: „I tak się podporządkuję!”. Podobnie jest, gdy źli ludzie grożą niektórym wierzącym, mówiąc: „Jeśli wierzysz w Boga, doniosę na ciebie władzom i doprowadzę do tego, że cię aresztują!”. Wierzący odpowiadają: „I tak będę wierzył!”. Z taką właśnie determinacją musisz podporządkowywać się Bogu. Dlaczego musisz podporządkować się w ten sposób? Tylko wtedy, gdy w ten sposób praktykujesz podporządkowanie się, twoja gotowość do podporządkowania się Bogu może stać się rzeczywistością i znaleźć wyraz w czynach, w których się Mu podporządkowujesz. Nawet jeśli jest wiele prawd, których nie rozumiesz, nawet jeśli w wielu sprawach nie rozumiesz zasad praktyki i nie rozumiesz intencji Boga, a twoja wiedza o nim jest niewielka, to jeśli potrafisz praktykować podporządkowanie się w prawdziwym życiu i w trakcie wykonywania swoich obowiązków, twoja gotowość stopniowo stanie się twoją rzeczywistością, tym, co urzeczywistniasz, i tym, co przejawiasz. Kiedy wyzbywasz się swoich ambicji, pragnień i skłonności do rywalizacji, buntujesz się przeciwko takim rzeczom jak twoje aroganckie usposobienie oraz twoje osobiste zainteresowania i hobby, a także podporządkowujesz się suwerennej władzy Boga i Jego ustaleniom, to w oczach Boga masz już nie tylko gotowość do podporządkowania się Bogu i postawę podporządkowania się Bogu, ale także rzeczywistość podporządkowania się Bogu. Być może pewnego dnia Bóg zobaczy, że twoja postawa jest odpowiednia i że potrafisz udźwignąć Jego łaskawe traktowanie i szczególną ochronę, albo Jego szczególne oświecenie i wskazówki. Wtedy wykona nad tobą pewna szczególną pracę. W przypadku niektórych ludzi, nad którymi Bóg wykonuje szczególną racę, może być tak, że w Jego oczach posiadają oni wymagane przez Niego człowieczeństwo spełniające standardy. Może też być tak, że posiadają wymagany przez Niego potencjał, że ich dążenia za właściwe albo że dostrzega w nich coś, czym może się posłużyć. Bóg wykonuje nad tymi ludźmi pewną pracę i to jest Jego wybór. Bóg ma swobodę w tym, jak działa, ale niektórzy ludzie są całkowicie pozbawieni rozumu i zawsze stawiają Bogu żądania. Mówią: „Bóg nie jest sprawiedliwy. Dlaczego pozwala tamtej osobie się wyróżniać i być zauważaną? Dlaczego posługuje się nią, a nie mną?”. Gdyby posłużono się tobą, czy potrafiłbyś dobrze wykonać tę pracę? Zawsze chcesz się wyróżniać, być zauważanym i się popisywać – gdyby się tobą posłużono, jedynie podsyciłoby to twoje skażone skłonności. Dom Boży kieruje się prawdozasadami przy podejmowaniu decyzji o tym, kim się posłużyć, a kim nie. Kiedy znajdziesz się w takiej sytuacji, musisz się podporządkować i poszukiwać prawdy. Jeśli dzięki poszukiwaniu prawdy, zastanawianiu się nad sobą i szczegółowej analizie samego siebie dostrzeżesz, że nadal masz wielkie pragnienie statusu i prestiżu oraz ambicje z nimi związane, to powinieneś zdać sobie sprawę, że to, iż Bóg posługuje się innymi ludźmi, a nie tobą, jest całkowicie uzasadnione i stanowi dla ciebie ochronę. Niezależnie od tego, czy jest to zgodne z twoimi wyobrażeniami, i niezależnie od tego, czy potrafisz to zaakceptować, w każdym razie powinieneś przyjąć perspektywę istoty stworzonej i zająć należne jej miejsce oraz przyjąć postawę podporządkowania się, a przynajmniej być gotów się podporządkować. Na czym polega gotowość do podporządkowania się? Na takiej postawie: „Niezależnie od tego, co mi się przydarzyło, a co nie, muszę najpierw przygotować swoje serce. Muszę umieć z sercem podporządkowanym Bogu wszystko przyjąć i wszystkiemu stawić czoła. Taki rozum powinienem mieć, tak powinienem praktykować i taką postawę powinienem mieć wobec Stwórcy jako istota stworzona”. Na tym polega gotowość do podporządkowania się. Kiedy już będziesz miał tę gotowość, łatwiej ci będzie podporządkować się Bogu, gdy cos cię spotka. Czyż nie jest to dla ciebie ochrona? (Jest). Dzięki tej ochronie będziesz popełniać znacznie mniej błędów i znacznie rzadziej będziesz nadkładał drogi. Powstrzyma cię to przed powodowaniem zakłóceń i stwarzaniem przeszkód, powstrzyma cię przed wysuwaniem się na pierwszy plan, a zarazem powstrzyma cię przed stawianiem się ponad innymi i działaniem w sposób samowolny i jednostronny. To z kolei powstrzyma cię przed popełnieniem wielu występków i powstrzyma cię przed popełnieniem wielu złych uczynków, które są potępiane przez Boga. W ten sposób, kiedy pewnego dnia zrozumiesz prawdę, autentycznie poznasz samego siebie, będziesz w stanie normalnie wykonywać swoje obowiązki i będziesz miał na koncie wiele dobrych uczynków, twoja postawa zdąży już stopniowo nabrać dojrzałości. Będzie też mniej prawdopodobne, że obierzesz zły kierunek lub popełnisz błąd. To znaczy, że w tym, co robisz, rzadziej będziesz powodować zakłóceń i stwarzać przeszkody, działać w sposób samowolny i jednostronny lub lekkomyślnie dopuszczać się niewłaściwych czynów. Rzadziej też będziesz robić złe rzeczy i czynić zło. Czy wtedy nie będzie mniej prawdopodobne, że w przyszłości spotka cię kara? Czyż nie jest to dobra rzecz? (Jest). Dlatego bez względu na to, jaka ścieżka jest przed tobą, i bez względu na to, jakie okoliczności przygotowuje dla ciebie Bóg, powinieneś najpierw wzbudzić w sobie gotowość do podporządkowania się, i wyzbyć się swoich nierozsądnych żądań wobec Boga oraz swoich pojęć i wyobrażeń o Bogu. Powinieneś najpierw zaprzeć się samego siebie, wyzbyć się swoich pojęć i wyobrażeń oraz mieć gotowość do podporządkowania się. Takie myśli i poglądy powinieneś mieć jako istota stworzona i taką postawę wobec Stwórcy powinna mieć istota stworzona. Gdy już przyjmiesz postawę podporządkowania się, w oczach Boga wciąż będzie dla ciebie nadzieja jako dla istoty stworzonej i będziesz spełniać jeden z podstawowych warunków do tego, by zostać udoskonalonym. Tylko w ten sposób Bóg będzie stopniowo dokonywał w tobie dzieła udoskonalania, oświecając cię i iluminując, chłoszcząc cię i dyscyplinując, poddając cię próbom lub dając ci do udźwignięcia ciężkie brzemiona. Tylko w ten sposób to dzieło udoskonalania będzie stopniowo realizowane.
Podsumujmy teraz. Na czym polega najbardziej podstawowa praktyka wyzbywania się pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym? (Na gotowości do podporządkowania się Bogu). Najpierw musisz mieć gotowość do podporządkowania się Bogu. Podporządkowanie się Bogu jest kluczowe, a na początku niełatwo wprowadzić je w życie. Musisz najpierw posiadać gotowość do podporządkowania się, a w swojej świadomości lub w swoim nastroju i stanie umysłu musisz mieć postanowienie, że podporządkujesz się Bogu. Kiedy już podejmiesz to postanowienie, powinieneś stopniowo wprowadzać je w życie. W ten sposób stopniowo zbliżasz się do zajęcia miejsca istoty stworzonej. Początkowo wierzyłeś w Boga z perspektywy i pozycji zepsutego człowieka, kogoś pokroju szatana, potomka szatana, siły wrogiej Bogu i przeciwnika Boga. Byłeś wrogo nastawiony do Boga i zawsze badałeś Boga. Wyraźnie nie jest to postawa, jaką powinna mieć istota stworzona. Dlatego od dziś musisz przyjąć perspektywę i stanowisko kogoś, kto jest gotów podporządkować się Bogu, i mieć taką postawę: „Bez względu na to, co Bóg powie, będę słuchał. Bez względu na to, co Bóg uczyni, przyjmę to i się podporządkuję. Jeśli czegoś nie rozumiem, będę szukał prawdy lub znajdę kogoś, z kim będę mógł to omówić, i będę się starał podporządkować Bogu”. Kiedy wyrobisz w sobie tego rodzaju gotowość i świadomość oraz przyjmiesz tego rodzaju postawę wobec Stwórcy, zajmiesz pozycję istoty stworzonej. Od tej chwili nie będziesz już wrogo nastawiony do Boga. Będziesz mógł, postępując jak należy, zająć właściwe sobie miejsce jako istota stworzona i będziesz miał wobec Stwórcy taką postawę, jaką powinna mieć istota stworzona. Niektórzy mówią: „Bardzo trudno jest mi zakorzenić taką postawę w mojej świadomości. Co mam zrobić?”. W takim przypadku musisz często modlić się i mówić do Boga: „Boże, moje skażenie jest tak głębokie. Dlaczego nigdy nie okazuję Ci podporządkowania? Dlaczego w moim sercu nie ma dla Ciebie miejsca? Nie chcę tak żyć, nie chcę występować przeciwko Tobie ani nie chcę być wobec Ciebie wrogo nastawiony. Jestem gotów Ci się podporządkować. Proszę Cię, żebyś nade mną pracował, prowadził mnie i udzielał mi wskazówek, oświecał mnie w kwestii Twoich słów i dyscyplinował, kiedy się buntuję. Proszę Cię, abyś zasiadł na tronie i sprawował władzę jako Król w moim sercu, sprawiając, że będzie w nim miejsce dla Ciebie. Jestem gotów Ci się podporządkować. Proszę Cię, abyś udzielał mi wskazówek w każdym czasie i we wszystkich sprawach”. Musisz modlić się w ten sposób, wyrażając wobec Boga swoją postawę i pozwalając Bogu poznać najskrytsze zakamarki twojego serca. Musisz przyjąć Boży wgląd. Musisz przyjąć to, że Bóg bada najskrytsze zakamarki twojego serca, a także przyjąć to, że Bóg bada twoje rozmaite zachowania i praktyki. Musisz się modlić i pozwolić Bogu działać. Co taka postawa oznacza na zewnątrz? Oznacza, że chcesz zerwać z szatanem. Nie występujesz już przeciwko Bogu i nie sprzeciwiasz się już Bogu. W głębi siebie jesteś gotów przyjąć Stwórcę jako swojego Pana i jako swojego Boga oraz pozwolić Mu sprawować suwerenną władzę nad twoim przeznaczeniem i je ustalać. Nie posługujesz się już myślami i poglądami szatana, by występować przeciwko Stwórcy, ani nie pozwalasz już szatanowi cię dręczyć lub sprawować nad tobą kontroli. Oznacza to, że złożyłeś szatanowi deklarację, i oznacza to, że jesteś zdecydowany z nim zerwać. Kiedy Bóg zobaczy twoją determinację i zobaczy twoje postanowienie, będzie cię badać i sprawdzać. Jeśli twoja determinacja i postanowienie rzeczywiście się ostoją, gdy Bóg będzie cię badał i sprawdzał, to zobacz, czy twój stan wewnętrzny się zmieni i czy wzrośnie twoja wiara w Boga. Jeśli Bóg po zbadaniu i sprawdzeniu cię stwierdzi, że stanąłeś na wysokości zadania i zdałeś ten sprawdzian, to zobacz, czy Bóg nad tobą pracuje i w jakim stanie się wtedy znajdujesz. Jeśli Bóg stwierdzi, że zdałeś, to ty, maleńka istota stworzona, zaczniesz zyskiwać uznanie i potwierdzenie ze strony Stwórcy. Co Bóg w tobie uzna? Uzna, że jesteś kimś, kto za Nim podąża, i że jesteś kimś, kogo zamierza zbawić. Piętno szatana, które nosisz, Bóg wówczas wymaże i usunie. Sam będzie cię prowadził i pracował nad tobą, aby cię zbawić, a ty staniesz się uczestnikiem Bożego dzieła zbawienia. Widzisz, musisz się modlić, błagać Boga i wołać do Niego. Musisz w każdym czasie stawać przed obliczem Boga. Bóg chce zobaczyć twoje szczere serce. Kiedy Bóg poddał Abrahama próbie, powiedział mu: „Weź swojego syna Izaaka, którym cię obdarzyłem, i złóż go w ofierze”. Abraham się zgodził, ale Bóg po jego zgodzie nie wycofał tego wymagania, tylko go obserwował. Kiedy nadszedł wyznaczony przez Boga dzień, Abraham przygotował drewno na opał i położył na nim swoje dziecko. Wszystkie te czynności były jawne przed oczami Boga i żadna nie uszła Jego uwadze. Bóg widział wszystko wyraźnie. Jednak w tym czasie Bóg nie przemówił do Abrahama, nie powstrzymał go ani nie kazał mu przestać. Przez cały czas obserwował i badał jego serce. Ten proces jest kluczowy. Wszystko, co robisz, musi się ostać, gdy Bóg to bada i sprawdza. Dopiero w ostatniej chwili Bóg rozstrzygnie, czy jesteś kimś, kogo uznaje. Tak właśnie było z Abrahamem. Wziął ogień, podpalił drewno, związał swojego syna i podniósł nóż. Dopiero wtedy Bóg nakazał mu przestać. Właśnie w tej kluczowej chwili w oczach Boga serce Abrahama, który składał Izaaka w ofierze, było szczere. Dopiero wtedy działania Abrahama zostały przez Boga uznane i zapamiętane. Boga więc nie można zbywać. Musisz pokazać Mu swoje szczere serce. Bóg nie pozwala ci być niedbałym. W szczerym sercu, jakie człowiek ma wobec Boga, nie może być nawet najmniejszego śladu fałszu ani żadnej domieszki. Rozumiecie? (Tak). Za pomocą takiej metody Bóg bada i sprawdza każdego człowieka. Wobec wszystkich postępuje tak samo. Mówisz, że masz szczere serce wobec Boga, jesteś lojalny wobec Boga i jesteś gotów się Mu podporządkować, ale samo mówienie tego na nic się nie zda. Bóg cię zbada, a także cię sprawdzi. Musisz się ostać, gdy będzie cię badał i sprawdzał. Kiedy ofiarujesz całe swoje ciało i cały umysł, a także swoje szczere serce, Bóg zobaczy w tej chwili, że twoje serce jest szczere i że nie ma w tobie żadnej domieszki ani żadnego udawania. Bóg zobaczy w tej chwili, że spełniasz standardy. Ponadto dopiero wtedy, gdy twoje serce wobec Boga będzie całkowicie szczere, gdy będziesz mu w stu procentach oddany i nie będziesz już wewnętrznie rozdarty, szatan zobaczy, że jesteś dla niego nie do zdobycia. To znaczy, że szatan nie będzie mógł cię ponownie porwać, szatan nie będzie mógł cię ponownie deprawować. Nie będzie miał też żadnej sposobności, by cię deprawować, zwodzić ani wykorzystywać. Dopiero wtedy Bóg cię uzna. Jest to minimalny standard Boga i zasada, według której Bóg postępuje w tej sprawie. Dlatego w tym, co Bóg czyni, nie ma niczego zbytecznego ani bezwartościowego. Wszystko, co Bóg czyni, jest sprawiedliwe i rozsądne wobec człowieka, wobec samego Boga i wobec szatana. Przed każdą ze stron może On uzasadnić to, co czyni, przed każdą ze stron, a wszystko to jest zgodne z prawdą i zgodne z zasadami. Bóg nie ma żadnych osobistych uprzedzeń. Nie powiedziałby: „Wybrałem cię, więc darzę cię uczuciem i to ciebie cenię. Skoro upodobałem sobie ciebie, to choćby jedna twoja dobra cecha może zrekompensować wszystkie twoje wady, i nie ma w tobie żadnego zepsucia”. To byłoby nie do przyjęcia. Szatan rzucałby oskarżenia. Bóg postępuje zgodnie z zasadami i musi w pełni przekonać szatana. Widzisz, z jaką skrupulatnością postępuje Stwórca? Bóg w żadnym razie nie powiedziałby: „Ci, których wybrałem, nie mogą postąpić źle”. Bóg by tak nie zrobił. Bóg działa bez emocji, a Jego działanie nie jest zabarwione ludzkimi uczuciami. Jest bezinteresowny i sprawiedliwy, dlatego mówi się, że jest prawdą. Już z samego faktu, że Bóg jest prawdą, wynika, że wszystkie rzeczy i wszystkie żywe istoty powinny oddawać Bogu cześć. Szatan nie posiada prawdy. Dlatego wymagania, jakie Bóg stawia tobie jako istocie stworzonej, nigdy nie zostały złagodzone. Wymagania, które Bóg stawia każdemu człowiekowi, opierają się na zasadach. Po ludzku mówiąc, Bóg ściśle trzyma się zasad. W czym to się przejawia się? Jeśli ująć to w kategoriach poznawania Boga, widać to po tym, że Bóg jest sprawiedliwy, że nie ma żadnych osobistych uprzedzeń ani nieczystości oraz że to, jak pracuje nad kimkolwiek, nie jest zabarwione uczuciami i jest wolne od emocji zrodzonych z ludzkiej woli. Nie jest tak, że Bóg jednych traktuje dobrze, a innych źle, albo że z jednymi jest blisko, a wobec innych zachowuje dystans. Bóg kieruje się zasadami w tym, jak traktuje wszystkich ludzi. Jeśli nie podporządkowujesz się prawdzie, jeśli nie potrafisz spełnić Bożych wymagań i jeśli nie zajmujesz pozycji istoty stworzonej, by oddawać cześć Stwórcy i podporządkować się Stwórcy, to choćbys został przez Boga predestynowany i wybrany, i tak zostaniesz wyeliminowany. Tak samo jak niewierzący doświadczysz sądu wielkiego dnia Boga oraz poniesiesz Jego sprawiedliwą karę. Bóg nie ma uczuć cielesnych. Jest bezinteresowny i sprawiedliwy. Rozumiecie? (Tak). Widzisz, jak Bóg traktował swoje sługi w Wieku Prawa i Wieku Łaski? Jak Bóg traktował Noego, Abrahama, Hioba i takich apostołów jak Piotr w Wieku Łaski? Każdą istotę stworzoną Bóg traktuje ściśle według reguł i zgodnie z zasadami. Nikogo nie faworyzuje. Gdy nabierzesz co do tego pewności, czy powiedziałbyś, że tracisz na tym, iż oddajesz cześć Stwórcy i podporządkowując się Stwórcy? (Nie). Gdybyś podążał za człowiekiem i obawiał się, że podążasz za niewłaściwą osobą, że dajesz się nabrać i oszukać, to zawsze musiałbyś zostawiać sobie drogę odwrotu i zawsze musiałbyś zachowywać coś w zanadrzu. Ale ty podążasz za Stwórcą. Czy nadal musisz zostawiać sobie drogę odwrotu? (Nie). Jeśli pokażesz Bogu swoje szczere serce i Mu je ofiarujesz, a także prawdziwie podporządkowujesz się Bogu, to ostatecznie zyskasz, jest Bożą obietnicę i Boże błogosławieństwo, a tym samym odniesiesz ogromną korzyść i nic na tym nie stracisz. Jeśli jesteś szczery wobec ludzi, możesz dać się nabrać i oszukać, gdy trafisz na kogoś złego. Jeśli podążasz za człowiekiem, to istnieje ryzyko, że nabierze i oszuka, Jeśli jednak podążasz za Bogiem i kroczysz ścieżką podporządkowania się prawdzie i podporządkowania się Bogu, to nie ma absolutnie żadnej możliwości, byś został oszukany. Podporządkuj się Bogu, podporządkuj się Jego rozporządzeniom i ustaleniom, i podporządkuj się wszystkiemu, co mówi Bóg wcielony, a potem zobacz, czy ostatecznie zdołasz zyskać błogosławieństwo i obietnicę Boga. Jedyna obawa jest taka, że możesz nie być w stanie pokazać swojego szczerego serca i że twoje szczere serce może się nie ostać, gdy Bóg je zbada i sprawdzi. Co powinieneś zrobić, jeśli się nie ostoi? Musisz nadal pokazywać swoje szczere serce. Nie próbuj oszukiwać Boga. Jeśli spróbujesz oszukać Boga, powiedz Mi, czy Bóg będzie o tym wiedział? (Tak). Jeśli mówisz na głos, że jesteś gotów podporządkować się Bogu, ale kiedy przytrafiają ci się różne rzeczy, bierzesz pod uwagę własne interesy i perspektywy, bierzesz pod uwagę własną dumę i własny status oraz bierzesz pod uwagę własne jedzenie, ubranie i przyjemności, a przez cały ten czas nigdy nie praktykujesz prawdy, to Bóg odsunie cię na bok. Powie: „Nie jesteś godzien Mojego błogosławieństwa i Mojej obietnicy!”. Nic tylko kłamiesz i nic tylko próbujesz oszukać Boga, więc Bóg czuje do ciebie niechęć i cię ignoruje. Rozbiłeś serce Boga na kawałki, a teraz On cię ignoruje. Czy to dobra rzecz? (Nie). Co z tego wynika? Czy nadal będziesz w stanie dostąpić zbawienia? Bóg nie zwraca na ciebie uwagi. Nie musisz już ofiarowywać swojego szczerego serca, nie musisz płacić żadnej ceny ani nie musisz znosić żadnych trudów. Nie będzie żadnego dyscyplinowania, żadnej chłosty i żadnych prób, więc będziesz wiódł bardzo wygodne i bardzo łatwe życie. Czy to dobra rzecz, czy zła? (Zła). Moim zdaniem dla kogoś takiego lepsza byłaby śmierć. Kiedy nawet Bóg cię nie chce, jaki sens ma życie? Nawet branie oddechu byłoby zbyteczne.
W porządku, na tym zakończymy dzisiejsze omówienie. Do widzenia!
14 grudnia 2024 r.