Jak dążyć do prawdy (33)

Zastanówmy się dziś najpierw nad pewnym pytaniem. Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca – czy to fakt? (Tak). Skoro Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca, dlaczego wciąż sprawdza człowieka? Czy zastanawialiście się nad tym pytaniem? (Nie). Skoro nie zastanawialiście się nad nim, to co myślicie na ten temat teraz, kiedy to pytanie już padło? Czy w ogóle rozumiecie tę kwestię? (Chociaż Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca, i tak musimy składać świadectwo o Bogu przed szatanem, aby szatan mógł się przekonać, że nasze serca są szczere wobec Boga i że jesteśmy Bogu wierni. Zatem to sprawdzanie człowieka przez Boga daje nam również możliwość złożenia świadectwa przed szatanem). To jeden z aspektów tego, o czym rozmawialiśmy ostatnim razem. Co jeszcze przychodzi wam do głowy? (Pomyślałem też o następującej kwestii: chociaż Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca, przygotowuje również odpowiednie środowiska, aby sprawdzać człowieka, pozwalając mu rzeczywiście doświadczać różnych rzeczy i umożliwiając mu, w ramach tych środowisk, toczenie nieustannej walki z własnymi skażonymi skłonnościami oraz nieustanne buntowanie się przeciwko własnej cielesności, tak aby mógł on praktykować prawdę oraz słowa Boże. Jest to praktyczny proces, poprzez który istota stworzona zyskuje prawdę). Ktoś inny rozumie to inaczej? Czyż zazwyczaj nie jesteście bardzo wygadani? Dlaczego więc nic nie rozumiecie, gdy stajecie w obliczu rzeczywistego problemu? Czy wiecie, czego dotyczy pytanie, o którym przed chwilą wspomniałem? Dotyczy ono Bożego sposobu działania, a także tego, jak można poznać intencje Boga. Jakiego rodzaju zrozumienie możecie zatem dzięki temu zyskać? Jeśli w ogóle nie rozumiecie tak ważnej kwestii, dowodzi to, że nie zastanawiacie się nad tego rodzaju rzeczywistymi problemami, a tym bardziej nie rozumiecie prawdy i nie wkraczacie w rzeczywistość. Dlatego też, kiedy napotykacie takie problemy, nie macie żadnego związanego z nimi własnego doświadczenia, a co za tym idzie, nie możecie mówić o żadnym zrozumieniu. Kto inny chciałby jeszcze powiedzieć, jak rozumie tę kwestię? Skoro Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca, to czyż nie wystarczy, że wie, iż ludzie są skłonni praktykować prawdę, wykonywać swoje obowiązki z oddaniem i podporządkować się Bogu? Dlaczego Bóg wciąż sprawdza człowieka? Jaki ostatecznie efekt zamierza przez to osiągnąć? (Myślę, że Bóg przygotowuje odpowiednie środowiska, aby poddawać człowieka próbom i uszlachetnianiu, po to, by wpoić mu prawdę i sprawić, by stała się jego życiem – jest to stosunkowo praktyczny proces). Czy to się zgadza? (Tak. Dodałbym jeszcze jedno: myślę, że sprawdzanie przez Boga tego, jak człowiek pracuje, służy z jednej strony temu, by wpoić człowiekowi prawdę poprzez to, że doświadcza on prób i uszlachetniania, a z drugiej strony temu, by w człowieku wypełniła się wola Boża). Mówicie, że Bóg sprawdza człowieka po to, by umożliwić mu wypełnianie woli Bożej, ale czy człowiek jest w stanie wypełniać wolę Boga? (Nie, nie jest w stanie tego zrobić). Przez tak wiele lat słuchaliście kazań, a jednak zupełnie nie rozumiecie większości spraw, zwłaszcza jeśli chodzi o rzeczywiste problemy w waszym codziennym życiu. Bez względu na to, co się dzieje, większość ludzi potrafi jedynie rzucać wzniosłymi frazesami i mówić o czczych doktrynach i teoriach. Niektórzy wygadują nawet takie rzeczy, które całkowicie rozmijają się z tematem, rzeczy nie mające absolutnie żadnego – choćby najmniejszego – związku z prawdą i z rzeczywistością. Niektórzy ludzie, choć też nie zastanawiali się nad tymi pytaniami, to jednak wykazują pewne zrozumienie niektórych rzeczywistych problemów, prawda? Sądząc na postawie waszych odpowiedzi, w normalnych okresach waszego rzeczywistego życia w ogóle nie wkroczyliście w większość prawd dotyczących praktyki, a zatem nie macie żadnego związanego z nimi doświadczenia. Bez względu na to, jaki rzeczywisty problem napotykacie, w ogóle nic nie rozumiecie i potraficie jedynie rozprawiać o doktrynach – ilekroć coś się dzieje, odpowiadacie na to doktrynami. Dlatego też zakres tego, co jesteście w stanie zrobić w jakiejkolwiek pracy lub w jakimkolwiek obszarze pełnienia obowiązku, jest bardzo ograniczony, a nawet te nieliczne rzeczy, które potraficie zrobić, nie są zbieżne z prawdozasadami. Prawdozasady pozostają poza zasięgiem większości ludzi; większość nie potrafi ich również zrozumieć, a tym bardziej nie jest w stanie wykonywać swoich obowiązków zgodnie z zasadami. Jeśli chodzi o zadane przed chwilą pytanie: „Skoro Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca, dlaczego wciąż sprawdza człowieka?”, większość z was nie w ogóle nie rozumiała tej kwestii, ale kiedy kilka osób powiedziało, jak ją rozumie, większość z was mogła w głębi serca odczuć potwierdzenie tych słów i określić, czyja wypowiedź była bardziej trafna i stosunkowo zbieżna z faktami. Jak zatem, mówiąc ściśle, należy tę kwestię rozumieć? Musimy to sobie omówić.

Badanie najgłębszych zakamarków ludzkiego serca jest zdolnością, którą posiada jedynie sam Bóg. Bóg dogłębnie rozumie ludzkość, rozumie istoty stworzone – zrozumienie to jest całkowicie trafne i jest to niezaprzeczalny fakt. Niezależnie od tego, czy tego doświadczyłeś, czy potrafiłeś w jakiś sposób to docenić i czy kiedykolwiek to dostrzegłeś, to, że Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca, jest faktem. Skoro Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca, siłą rzeczy posiada On szczególnie głębokie zrozumienie człowieka. Jaki jest potencjał oraz instynkty każdego człowieka, jak dojrzała jest jego postawa, co potrafi, a czego nie potrafi zrobić, i jakie skażone skłonności posiada – Bóg doskonale wie wszystkie te rzeczy, ma co do nich całkowitą jasność! Dlaczego więc Bóg mimo to nieustannie sprawdza człowieka? Jaki jest cel tego sprawdzania? Bóg potrzebuje, aby człowiek udzielił Mu odpowiedzi poprzez to, jak człowiek się zachowuje i co przejawia. Bóg chce zobaczyć, jak determinacja człowieka, jego pragnienia, jego modlitwy lub przysięgi, które składa przed Bogiem, znajdują potwierdzenie. W oczach Boga jest to kluczowy proces – dotyczy on tego, w jaki sposób Bóg zbawia człowieka oraz jak bierze swoje słowa oraz prawdę, i wpaja je człowiekowi. Ostatnim razem omówiliśmy sobie również po części to, dlaczego Bóg sprawdza człowieka, stwierdzając, że robi to, ponieważ potrzebuje, aby człowiek składał o Nim świadectwo. To jednak tylko bardzo niewielki ułamek powodu, dla którego Bóg to czyni. Głównym powodem jest to, że sprawdzając człowieka, Bóg zamierza sprawić, by ten wziął sobie słowa Boże oraz wziął prawdę i wprowadził je w życie i przemienił je w swoją własną rzeczywistość. Celem nie jest tutaj to, by człowiek przeczytał po prostu słowa Boże, wynosząc z ich lektury jedynie pewne wrażenie lub jakieś pomysły, intencje czy postanowienia. Chodzi raczej o to, by człowiek po przeczytaniu słów Bożych rozważał je i omawiał, a w ten sposób doszedł do zrozumienia prawdy i był w stanie wprowadzać ją w życie, tak aby stała się jego życiorzeczywistością. Dlaczego zatem Bóg pragnie, by człowiek praktykował słowa Boże i prawdę? Praktyka ta ma kluczowe znaczenie dla dostąpienia zbawienia przez człowieka. Jest to niezbędny proces, poprzez który Bóg wpaja człowiekowi prawdę. Poprzez wprowadzanie jej w życie człowiek jest w stanie, z jednej strony, odrzucić swoje skażone skłonności, z drugiej zaś prawdziwie doświadcza tego, o czym mówią słowa Boże, prawdziwie doświadcza tego, jakie są standardy, których wymaga Bóg, i jakie są Boże zamiary, a także prawdziwie doświadcza procesu wyzbywania się swoich skażonych skłonności i podporządkowywania się Bogu. W wyniku tego procesu słowa Boże i prawda zostają człowiekowi wpojone. Oczywiście nie jest to rezultat, który można osiągnąć, raz czy dwa razy wcielając prawdę w życie; człowiek musi raczej praktykować każdy aspekt prawdy i wkraczać weń przez długi czas. W ramach tego długotrwałego procesu, w miarę jak człowiek nieustannie doświadcza różnych rzeczy i nieustannie przez nie przechodzi, krok po kroku w różnym stopniu wybywa się swoich rozmaitych skażonych skłonności. Wyzbywanie się przez człowieka skażonych skłonności wciąż jeszcze nie jest ostatecznym rezultatem, jaki Bóg zamierza osiągnąć, sprawdzając go. Jaki jest zatem ten ostateczny rezultat? Tym, co Bóg zamierza dokonać w człowieku – za pośrednictwem prawdy, przynoszącej efekty w jego wnętrzu – jest uwolnienie go od jego skażonych skłonności, a następnie sprawienie, by to prawda stała się jego życiem – to właśnie jest ów ostateczny rezultat. Kiedy prawda staje się życiem człowieka, problem jego skażonych skłonności zostaje rozwiązany u samych podstaw. Rozwiązanie problemu skażonych skłonności człowieka u samych podstaw jest ostatecznym rezultatem, jaki człowiek osiąga, krocząc ścieżką zbawienia. To właśnie jest główny powód, dla którego Bóg sprawdza człowieka. Dlatego też te dwa punkty, które mają na myśli niektórzy ludzie, gdy mówią: „Bóg sprawdza człowieka z jednej strony dlatego, że potrzebuje, by człowiek składał świadectwo, a z drugiej po to, by człowiek był posłuszny woli Bożej”, w rzeczywistości nie są szczególnie ważne w porównaniu z Bożym planem zarządzania i Bożym celem, jakim jest uczynienie człowieka kompletnym i umożliwienie mu dostąpienia zbawienia. Ważne jest to, że Bóg zamierza w ramach procesu sprawdzania człowieka wziąć swoje słowa oraz prawdę i wpoić je człowiekowi. Ostatecznym rezultatem jest umożliwienie tego, by słowa Boże i prawda stały się życiem człowieka, by zajęły miejsce jego dawnego życia – jego skażonych skłonności. Czyż człowiek nie zostałby wówczas pozyskany przez Boga? (Tak). Ostateczne pozyskanie człowieka przez Boga – oto rezultat, jaki Bóg zamierza osiągnąć, sprawdzając człowieka. Sprawdzanie to przybiera wiele różnych form. Czasami Bóg posługuje się pewnym środowiskiem, aby poddać cię próbom i uszlachetnianiu; czasami wykorzystuje jakieś okoliczności, aby cię karcić i osądzać; a czasami wykorzystuje jakieś okoliczności po to, by ci coś podpowiedzieć i cię ostrzec. Czasem posługuje się innymi ludźmi, aby cię napominać, ostrzegać i przycinać, a czasami używa swoich słów, aby cię otwarcie ganić, chłostać i dyscyplinować, lub nawet po to, by cię otwarcie osądzać i obnażać twoją skłonność do buntu. Wszystko to są sposoby, na jakie Bóg sprawdza człowieka – sposoby sprawdzania człowieka przez Boga są liczne i zróżnicowane. Jakie są zatem warunki, w których Bóg sprawdza człowieka? Jakie warunki musisz spełnić, aby Bóg cię sprawdzał? Musisz posiadać życiowkroczenie. Bóg cię bada – wie, co sobie myślisz w głębi serca, i wie, jaką masz naturoistotę. Jeśli jednak nie posiadasz życiowkroczenia – innymi słowy, jeśli zazwyczaj nie dążysz do prawdy i w żadnej sprawie nie poszukujesz prawdozasad – to nawet jeśli Bóg cię oświeca i udziela ci wskazówek, by pomóc ci zrozumieć jakiś aspekt prawdy, ty pozostajesz obojętny, nie doznajesz wewnętrznego poruszenia i ani w swoim sercu, ani w swojej subiektywnej świadomości nie masz najmniejszego zamiaru postępować zgodnie z prawdozasadami. W takim przypadku rzadko będziesz poddawany różnym Bożym sposobom sprawdzania człowieka. Na co to wskazuje? Wskazuje to, że wciąż jesteś na etapie wykonywania pracy i nie wkroczyłeś jeszcze na ścieżkę zbawienia. Czego jest to oznaką? Tego, że wciąż wykonujesz pracę! Co zaś oznacza wykonywanie pracy? Oznacza to, że kiedy wypełniasz tę odrobinę swojego obowiązku i realizujesz swoje zadania, jest to jedynie podejmowanie pewnego wysiłku i nie ma to nic wspólnego z prawdozasadami. Skoro podejmujesz jedynie pewien wysiłek, nie ma w ogóle mowy o zasadach praktyki, ani też o poszukiwaniu prawdozasad. Wystarczy, jeśli potrafisz podejmować wysiłek, nie powodujesz zakłóceń, w niczym nie przeszkadzasz, nie zakłócasz rozmyślnie porządku, niczego celowo nie sabotujesz i nie uszkadzasz z rozmysłem żadnego sprzętu. Stawiane ci wymagania nie są wysokie – wystarczy, jeśli potrafisz podejmować wysiłek, w niczym nie przeszkadzasz i, jeśli spojrzeć z zewnątrz, wydajesz się w miarę dobrze zachowywać. Taki właśnie jest standard, którego spełnienia się od ciebie wymaga. Dlaczego wymaga się od ciebie spełnienia takiego właśnie standardu? Ponieważ nie dążysz do prawdy, zazwyczaj nie posiadasz życiowkroczenia i w żadnej sprawie nie poszukujesz prawdy. Niektórzy ludzie mówią: „Chociaż w różnych sytuacjach nie poszukujemy prawdy, to przecież nie naruszyliśmy żadnych zasad. Robimy wszystko, o co poprosi nas dom Boży, jesteśmy posłuszni i wykonaliśmy nasze zadania. Nie spowodowaliśmy również celowo żadnych zakłóceń ani przeszkód, więc jak możesz mówić, że wykonujemy jedynie pracę?”. Czy mówienie, że ludzie ci jedynie wykonują pracę, jest dla nich krzywdzące? (Nie). Ludzie teoretycznie wiedzą, że nie jest, lecz w głębi serca niektórzy wciąż pozostają nieprzekonani. Dlaczego mówi się, że ci ludzie tylko wykonują pracę? (Głównym celem tego, że Bóg staje się ciałem i wyraża prawdę w dniach ostatecznych, jest umożliwienie nam przyjęcia prawdy, praktykowania prawdy i pozyskania prawdy po to, by stała się naszym życiem. Jeśli wykonujemy nasze obowiązki bez stosowania się do zasad, to ich wykonywanie nie ma nic wspólnego z prawdą i może być nazwane jedynie wykonywaniem pracy). Słysząc te słowa, niektórzy ludzie nie potrafią ich zaakceptować i mówią: „Wierzymy w Boga od tak wielu lat i zapłaciliśmy tak wielką cenę, wykonując nasze obowiązki, więc jak to możliwe, że wciąż tylko wykonujemy pracę? Wcale nas to nie przekonuje! Czyż Bóg nie bada najgłębszych zakamarków ludzkiego serca? A jednak Bóg nie wie, jaką postawę wobec Niego przyjmują nasze serca i nas nie rozumie! Jeśli Bóg nas nie rozumie, jak można mówić, że Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca? Jeśli Bóg nie rozumie człowieka, łatwo może go skrzywdzić”. Ktoś taki wierzy, że Bóg go skrzywdził – czy ma rację, myśląc w ten sposób? (Nie). Przyznaje, że Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca, a jednocześnie mówi, że Bóg go skrzywdził. Czy ktoś taki naprawdę przyznaje, że Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca? (Nie. Jeśli wierzy, że Bóg go skrzywdził, to nawet jeśli mówi: „Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca”, to tak naprawdę tego nie rozumie). Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca – czy zatem rozumie różne ludzkie stany oraz istotę różnych ludzi? (Rozumie). Skoro Bóg jednak to rozumie, to czy ma słuszność, kiedy mówi o wielu ludziach, którzy wierzą w Niego od lat, że wciąż tylko wykonują pracę – że nie są ludźmi, którzy dążą do prawdy, i nie wkroczyli na ścieżkę zbawienia? (Ma). Na czym oparte jest to stwierdzenie? (Na naszych rzeczywistych stanach. W środowiskach, które przygotowuje Bóg, nie poszukujemy prawdy, by wyzbyć się naszych skażonych skłonności, i wykonujemy nasze obowiązki bez stosowania się do prawdozasad, więc myślę, że to Boże stwierdzenie na nasz temat jest trafne). Nadal nie potraficie dojrzeć sedna tej kwestii.

Przez wszystkie te lata wypowiedziałem tak wiele prawd i omówiłem tak wiele prawdozasad – czy jesteście skłonni je praktykować? (Tak). Jesteście skłonni praktykować prawdę – czy zatem kiedykolwiek modliliście się i podejmowaliście w tej sprawie postanowienia lub składaliście Bogu przysięgi? (Czasami składam przysięgi i podejmuję postanowienia). Większość ludzi w głębi serca chętna jest praktykować prawdę; często się modlą i podejmują postanowienia, a także składają Bogu przysięgi – niektórzy nawet proszą Boga, aby ich zdyscyplinował. Ale czy ta ich gotowość może oznaczać, że ludzie posiadają prawdorzeczywistość? Czy może zastąpić praktykowanie przez nich prawdy? (Nie). Nie może zastąpić praktykowania przez nich prawdy. Spójrzcie, czyż większość ludzi nie znajduje się w takim właśnie stanie? Jeśli chodzi o praktykowanie prawdy lub omawianie pewnego jej aspektu, to jeśli wziąć pod uwagę subiektywne intencje ludzi, nikt nie chce żywić wobec niej oporu – wszyscy są chętni praktykować prawdę. Na przykład: bycie uczciwym człowiekiem, wykonywanie swojego obowiązku z oddaniem, unikanie niedbalstwa, harmonijną współpracę, niepowodowanie zakłóceń ani zaburzeń podczas robienia różnych rzeczy, a także umiejętność chronienia interesów domu Bożego i podtrzymywania świadectwa o Bogu i tak dalej – ludzie są chętni praktykować te prawdy i w nie wkraczać. Gdybyś zapytał: „Kto nie jest skłonny praktykować prawdy?”, nikt nie podniósłby ręki – każdy jest gotów ją praktykować. Gdybyś następnie zapytał: „Kiedy zamierzasz zacząć ją praktykować?”, odpowiedzieliby: „Zacznę ją praktykować od zaraz”. Ale potem ludzie ci nie podejmują żadnych faktycznych działań – wciąż myślą w swoich sercach: „Boże, jestem chętny praktykować prawdę”. Nie tylko modlą się w ten sposób przed obliczem Boga, lecz także wyrażają wobec wszystkich swoją determinację i swoje pragnienia, a czasami nawet sami wzruszają się do tego stopnia, że łzy płyną im po twarzach i dławi ich szloch. To ich wzruszenie to jedno – trudno jednak powiedzieć, czy rzeczywiście potrafią wprowadzać prawdę w życie. Niektórzy ludzie zawsze pozostają na etapie gotowości do praktykowania prawdy; ilekroć ich o to spytasz, mówią, że są skłonni ją praktykować – zupełnie jak dziecko mówiące słowami dorosłego. Na przykład niektórzy rodzice pytają swoje dziecko, czy gdy dorośnie, będzie skłonne zarabiać pieniądze, by utrzymywać mamę i tatę, a dziecko odpowiada: „Tak!”. Ale to, czy rzeczywiście będzie utrzymywać swoich rodziców, gdy dorośnie, to już inna sprawa. Usłyszawszy, jak dziecko mówi, że jest chętne ich utrzymywać, niektórzy rodzice biorą te słowa na poważnie i pokładają w dziecku wszystkie swoje nadzieje i są nawet gotowi urobić się dla niego po łokcie. W rzeczywistości dziecko tylko rzuca słowa na wiatr – samo nawet nie rozumie, co oznacza ta „gotowość” do utrzymywania rodziców. Myśli po prostu, że jeśli tylko jego rodzice są szczęśliwi i zadowoleni po usłyszeniu tego, co powiedziało, ta jego „gotowość” już przybrała realny kształt. Nie wie, jakie trudy będzie musiało znosić, jaką cenę będzie musiało zapłacić, ani jakie obowiązki i zobowiązania będzie musiało wypełnić w imię tej „gotowości”, gdy dorośnie. Nie wie, jak ta „gotowość” powinna zostać wprowadzona w życie, jak powinna się wypełnić, ani jak należy zamienić ją w rzeczywistość. Dziecko tak tylko mówi, i tyle. Kiedy dorasta, zupełnie zapomina o wypowiedzianych w dzieciństwie słowach, i okazuje się, że rzuciło je na wiatr. Nie jest łatwo zarabiać pieniądze w prawdziwym życiu; rzeczywistość jest taka bezwzględna – nic nie chce iść jak z płatka, bez względu na to, jaką pracę to dorosłe już dziecko wykonuje. Czy zatem wypowiedziane przez nie w dzieciństwie słowa: „Jestem chętny utrzymywać moich rodziców”, mogą zostać wypełnione? (Nie jest łatwo je wypełnić). Większość z was również znajduje się w takim właśnie stanie – nie chcecie wykonywać jedynie pracy dla Boga, lecz jesteście chętni z oddaniem poświęcać się dla Niego, jesteście chętni Mu się podporządkować, wkroczyć w prawdorzeczywistość i robić wszystko zgodnie z prawdozasadami. Jednakże poprzestawanie jedynie na byciu chętnym nie odzwierciedla twojej rzeczywistości i nie stanowi twojej rzeczywistości – tak naprawdę nie posiadasz w tych dziedzinach rzeczywistości. Ludzie poprzestają jedynie na tym, że są chętni, a potem myślą sobie tak: „Jestem chętny, więc zaliczam się do tych wiernych Bogu; jestem chętny, więc zaliczam się do tych, którzy praktykują prawdę. Skoro mam tę determinację, mogę odrzucić moje skażone skłonności i spełnić intencje Boga”. Wierzą, że samo to, iż są chętni, oznacza, że mają już prawdę za swoje życie i że posiadają już prawdorzeczywistość. Nie zdają sobie sprawy, że ta ich „gotowość” pozostaje jedynie w sferze ich myśli i pragnień – nie ma ona nic wspólnego z rzeczywistością, a pomiędzy nią a praktykowaniem prawdy oraz pomiędzy nią a wkraczaniem w prawdorzeczywistość, wciąż istnieje pewien dystans. Choć jesteś chętny praktykować prawdę, nie wprowadzasz jej w życie i nie wykazujesz żadnych faktycznych tego przejawów, więc pozostajesz wciąż pośród wyobrażeń wynikających z twoich subiektywnych intencji i nadal żyjesz na etapie, na którym twoje skażone skłonności dyktują ci, jak masz myśleć i jak masz się zachowywać. Czy zatem, dopóki pozostajesz na tym właśnie etapie, twoja gotowość do praktykowania prawdy może przezwyciężyć twoje skażone skłonności? (Nie). Bez względu na to, co cię spotyka, wciąż żyjesz zgodnie ze swoimi skażonymi skłonnościami. Na przykład współpracując z kimś przy wykonywaniu swojego obowiązku, myślisz sobie, że jeśli będziesz rzeczywiście z nim współpracował i omawiał z nim różne rzeczy, sprawi to, że będziesz się wydawał od niego gorszy, a tym samym stracisz swój status i prestiż. Nie współpracujesz z nim więc i sam podejmujesz wszystkie decyzje. Kiedy widzisz, że ktoś niedbale wykonuje swoje obowiązki, także go nie demaskujesz ani nie przycinasz, myśląc sobie: „Na ogół mam z tą osobą dobre relacje. Jeśli jest niedbała, to trudno – w każdym razie moje osobiste interesy w żaden sposób na tym nie ucierpiały. Wystarczy, że dam jej po prostu kilka wskazówek i coś tam jej doradzę. Jeżeli nie okaże skruchy, jeszcze trochę ją poobserwuję i pozostawię jej pewien margines swobody”. Nie praktykujesz prawdy bez względu na to, co cię spotyka. Ta twoja „gotowość” do jej praktykowania to tylko pewna stosunkowo pozytywna myśl – konkretów ogóle nie jest to twoja rzeczywistość. W ogóle nie praktykowałeś prawdy ani nie wkraczałeś w prawdorzeczywistość. Ilekroć napotykasz coś, co wymaga od ciebie praktykowania prawdy, zawsze podchodzisz do tego i radzisz sobie z tym w oparciu o swoje skażone skłonności – nie poszukujesz prawdozasad ani też nie wkraczasz w prawdorzeczywistość. A w swoim sercu nieustannie myślisz: „Jestem gotowy praktykować prawdę, jestem chętny kochać Boga i jestem skłonny Mu się podporządkować” i w związku z tym zakładasz, że sam już praktykowałeś prawdę, kochałeś Boga i podporządkowałeś się Mu. Już nawet określasz siebie samego, nadając sobie pięknie brzmiące miano „osoby, która praktykuje prawdę i dąży do prawdy”. W ten sposób okłamujesz samego siebie, a także oszukujesz Boga. Nie wkraczasz w prawdorzeczywistość bez względu na to, co cię spotyka, i nie posługujesz się prawdą, by rozwiązywać problemy, a mimo to wciąż podejmujesz przed Bogiem postanowienia: „Boże, jestem skłonny być Ci wiernym, jestem skłonny Ci się podporządkować, jestem chętny Cię kochać i jestem gotów zrezygnować dla Ciebie ze wszystkiego, co mam”. A kiedy już się pomodlisz, to gdy Bóg przygotowuje dla ciebie określone okoliczności, nie postępujesz zgodnie z prawdozasadami i nie praktykujesz prawdy – twoja gotowość do robienia tych rzeczy już dawno poszła w odstawkę. A kiedy już jest po sprawie, natychmiast zaczynasz znów dawać wyraz swojej determinacji: „Jestem gotów praktykować prawdę, jestem skłonny podporządkować się Bogu, jestem chętny kochać Boga”. W twoim sercu wciąż odzywa się głos, który mówi ci: „Skoro jestem skłonny robić wszystkie te rzeczy, nie jestem wyrobnikiem; jestem kimś, kto kocha Boga, kimś, kto praktykuje prawdę”. Bardzo zręcznie oszukujesz samego siebie, ale czy Bóg pozwoli ci się tak łatwo oszukać? (Nie). Możesz oszukiwać samego siebie, ale Bóg nie pozwoli ci oszukiwać Go w ten sposób. Być może zdołasz okłamać samego siebie i potrafisz oszukać ludzi wokół siebie, ale Boga nie dasz rady oszukać. Wielokrotnie podejmujesz przed Nim postanowienia: „Boże, jestem skłonny Ci się podporządkować, jestem gotów Cię zadowolić!”. „Boże, jestem skłonny poświęcać się dla Ciebie, jestem gotów ofiarować Ci całego siebie!”. Które ze złożonych przed Bogiem przyrzeczeń wprowadziłeś w życie? Które z nich wypełniłeś? Ani jedno nie zostało wypełnione – ostatecznie wciąż pozostajesz na etapie deklarowania swojej gotowości. Dlatego też bez względu na to, jak wiele wysiłku w to włożyłeś, dopóki pozostajesz wciąż na etapie gotowości, nadal nie zacząłeś poszukiwać prawdozasad i nie zacząłeś praktykować prawdy, to w ogóle nie posiadasz życiowkroczenia. Czy ktoś, kto nie posiada życiowkroczenia, ma w sobie życie? (Nie). A czym jest ktoś niemający w sobie życia? Czy jest wyrobnikiem, czy jednym z Bożych wybrańców? Czy należy do tych, których Bóg zbawi? Czy jest kimś, kogo Bóg zamierza zbawić? Czy jest kimś, kto podporządkowuje się Bożemu panowaniu? (Nie). Nie posiadasz życiowkroczenia, a mimo to twierdzisz, że jesteś kimś, kto praktykuje prawdę, i utrzymujesz, że nie jesteś wyrobnikiem. Jeśli więc nie jesteś wyrobnikiem, to kim jesteś? Czy jesteś członkiem ludu Bożego albo kimś zbawionym i udoskonalonym przez Boga? (Ani jednym, ani drugim). Moim zdaniem nazywanie cię wyrobnikiem to już obdarzanie cię większym zaszczytem, niż na to zasługujesz. Niektórzy ludzie nie są nawet wyrobnikami – nie mają najmniejszej ochoty i nie kwapią się podjąć choćby odrobiny wysiłku przy wykonywaniu swoich obowiązków. Nie myślcie jednak, że tylko dlatego, iż podejmujecie tę odrobinę wysiłku i macie chęć praktykować prawdę, jesteście uprawnieni do tego, by otrzymać błogosławieństwa i nagrody, oraz macie kartę przetargową, by próbować targować się z Bogiem. Wciąż daleko wam do tego, by dostąpić zbawienia. Prawie nikt z was nie ma jeszcze żadnego wyraźnego życiowkroczenia. Myślicie, że po tym, jak już uwierzyliście w Boga, porzucenie rodziny i kariery, by wykonywać swoje obowiązki, oraz gotowość do robienia tego, co każe wam robić dom Boży, oznacza, że posiadacie prawdorzeczywistość. Co jednak tak naprawdę kryje się za tą waszą gotowością? Wasza gotowość jest mocno podszyta fałszem i nie zdoła wytrzymać próby, więc nazywanie was wyrobnikami nie jest dla was w najmniejszym stopniu krzywdzące. Nie posiadasz życiowkroczenia – czyż nie jesteś więc wyrobnikiem? Ciesz się, że nie nazwałem cię diabłem. Osoba pozbawiona życiowkroczenia to osoba pozbawiona życia. Niektórzy ludzie wierzą w Boga od dziesięciu lat, lecz wcale nie mają w sobie życia, inni nie mają w sobie życia po dwudziestu latach wiary, a jeszcze inni wierzą nawet od ponad trzydziestu lat, a mimo to wciąż nie mają w sobie życia. Nie potrafią wykonać żadnej rzeczywistej pracy i nie są w stanie jasno wytłumaczyć ani klarownie wyartykułować nawet najprostszych i najbardziej powierzchownych prawd – czyż nie oznacza to, że w ogóle nie mają w sobie życia? Przez wszystkie te lata swojej wiary w Boga zawsze myśleli, że całkiem dobrze im idzie, często mówiąc: „Jestem gotów uganiać się bez wytchnienia i poświęcać się dla Boga, jestem skłonny ponosić koszty dla Niego i jestem skłonny być wobec Niego lojalnym. Spójrzcie tylko, jak wiele zaofiarowałem i jak wiele poświęciłem dla Boga. Poświęciłem swój czas i energię oraz zrezygnowałem z rodziny, ze studiów, z pracy i pieniędzy. Jestem chętny robić wszystko to, co każe mi się robić. Jestem skłonny podporządkować się Bogu, jestem gotów zadowolić Boga, jestem gotów zgodzić się na przycinanie i jestem gotów zaakceptować karcenie i osądzanie”. Czy taka „gotowość” może oznaczać, że wkroczyłeś w prawdorzeczywistość? Jak to możliwe, że ta twoja „gotowość” tak łatwo przechodzi ci przez gardło? Jesteś „gotów” tak dużo zrobić, lecz jak wiele prawdy wprowadziłeś w życie? Gdzie jest twoja prawdorzeczywistość? Jesteś „gotów” zrobić tak wiele, ale czy masz świadectwo oparte na doświadczeniu? Dlaczego jest tak, że nawet teraz prawdopodobieństwo, iż zdradzisz Boga, wynosi wciąż sto procent? Dlaczego nadal ani trochę nie zmalało? Gdyby chociaż zmniejszyło się o dwadzieścia lub trzydzieści procent, malejąc stopniowo, wciąż liczyłoby się to jako praktykowanie prawdy i wkraczanie w nią w pewnym niewielkim stopniu. Ty jednak nie potrafisz zdobyć się nawet na tyle. Ta twoja „gotowość” to oszustwo – to największe oszustwo wobec Boga. Nie jest to przejaw lojalności wobec Boga ani też nie jest to szczerość serca wobec Boga. Czy myślisz, że jeśli jakieś kłamstwo zostanie powtórzone tysiąc lub dziesięć tysięcy razy, to rzeczywiście stanie się prawdą, stanie się faktem? W przypadku Boga to twierdzenie się nie sprawdza – jest to pokrętne rozumowanie i herezja. Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca. Bez względu na to, jak usilnie twierdzisz, że jesteś gotów poświęcać się dla Boga, i bez względu na to, jak dobrze brzmią twoje słowa, Bóg dostrzega najzupełniej jasno, jakiego rodzaju jesteś istotą. Wciąż twierdzisz, że jesteś chętny praktykować prawdę, i mówisz, że posiadasz rzeczywistość dążenia do prawdy oraz że masz dowody na to, że ją praktykujesz. Co takiego ukazujesz zatem Bogu, kiedy On cię sprawdza? Patrzysz, jak źli ludzie powodują zakłócenia i zaburzenia w domu Bożym, lecz zupełnie nie zwracasz na to uwagi i się nie angażujesz. Nawet jeśli ktoś zgłasza jakiś problem, nie rozwiązujesz go ani się nim nie zajmujesz i po prostu pozwalasz złym ludziom czynić zło i szaleć bez opamiętania. Czy tak właśnie wygląda twoje podporządkowanie się Bogu? Czy to właśnie jest twoja lojalność wobec Boga? Skoro uważasz, że jesteś lojalny wobec Boga, to ile razy stanąłeś na straży interesów domu Bożego, gdy byłeś przywódcą lub pracownikiem? W jakich sprawach wykazałeś się inicjatywą, by zidentyfikować i rozwiązać problemy, zapewniając normalne funkcjonowanie pracy kościoła? Kiedy źli ludzie powodowali zakłócenia i zaburzenia w pracy kościoła, jak wiele razy powstałeś, by ich zdemaskować i rozwiązać problem wywołanych przez nich zaburzeń? Czy kiedykolwiek przestrzegałeś zasad dotyczących wykorzystywania i wydatkowania ofiar oraz w należyty sposób chroniłeś ofiary na rzecz Boga przed przepadkiem? W tych sprawach nigdy nie brałeś pod uwagę Bożych intencji i nie przeprowadzałeś surowych kontroli, mających powstrzymać złych ludzi przed czynieniem zła. Zamiast tego byłeś kompletnie nieodpowiedzialny, przyglądając się temu, jak praca kościoła i interesy domu Bożego ponoszą straty, mimo to pozostając obojętnym. Zwłaszcza w kwestii wydatkowania ofiar nie przeprowadzasz absolutnie żadnych kontroli, lecz beztrosko udzielasz zgody i składasz swój podpis. Wystarczyło jedno beztrosko rzucone przez ciebie słowo i jedno pociągnięcie piórem, by roztrwonić dziesiątki lub setki tysięcy z ofiar, a ty nawet nie mrugnąłeś przy tym okiem. Później, kiedy dom Boży pociągnął cię do odpowiedzialności, bałeś się, że będziesz musiał pokryć straty, więc byłeś nawet w stanie fabrykować dowody, znajdując kogoś, kto manipulował materiałem dowodowym i fałszował podpisy. To właśnie jest twoja „lojalność” wobec Boga. Kiedy źli ludzie szaleli bez opamiętania, robiąc złe rzeczy i powodując zakłócenia oraz zaburzenia w pracy kościoła, i gdy widziałeś, że pewne osoby wykonują swoje obowiązki w sposób niedbały i tylko pasożytują na domu Bożym, udawałeś głuchego i niemego i udawałeś, że niczego nie widzisz i o niczym nie wiesz, myśląc sobie jednocześnie w swoim sercu: „Jestem gotów być lojalnym wobec Boga, jestem skłonny na swoim stanowisku stać na straży domu Bożego, dobrze strzec jego bram i należycie czuwać nad jego trzodą”. Jesteś gotów to czynić, ale czy to robiłeś? Mówisz, że jesteś skłonny na swoim stanowisku stać na straży domu Bożego i przeprowadzać ścisłe kontrole na jego rzecz oraz dobrze strzec jego bram, ale czy masz w sobie lojalność wobec Boga? Czy jesteś upoważniony, by wypowiadać takie słowa? Czy masz choć trochę samoświadomości? Masz o sobie zdecydowanie zbyt wysokie mniemanie! Jeśli nie jesteś w stanie czegoś zrobić, nie składaj nierozważnych deklaracji. Mówisz, że jesteś gotów, i podejmujesz postanowienia oraz składasz przysięgi przed Bogiem. A kiedy już złożysz te przysięgi, Bóg czeka – Bóg będzie obserwował i patrzył, aby się przekonać, jaki będzie twój następny krok, czy będziesz praktykował prawdę i czy słowa, które wypowiedziałeś, zostaną spełnione. Jeśli ich nie wypełnisz, to w oczach Boga jesteś oszustem, a postanowienia, które podjąłeś, i przysięgi, które złożyłeś przed Bogiem, są stekiem kłamstw. Bezczelnie oszukujesz Boga i bezczelnie próbujesz z Niego zakpić – jakiego rodzaju jesteś więc istotą? Czy myślisz, że samo to, że przed obliczem Boga dasz wyraz swej determinacji, podejmiesz odrobinę wysiłku i będziesz zachowywał pozory, liczy się jako praktykowanie prawdy? Zdradziłeś interesy domu Bożego, a mimo to wciąż chcesz, aby Bóg cię zaakceptował, i wciąż chcesz, aby Boży wybrańcy cię aprobowali; chcesz nawet targować się z Bogiem, a nawet pragniesz otrzymać nagrodę – czy sprawy naprawdę mogłyby ułożyć się dla ciebie aż tak pomyślnie? Oszukujesz Boga, traktujesz Go powierzchownie, i igrasz z Nim, a mimo to wciąż chcesz, aby Bóg dał ci nagrodę. Jakiego rodzaju istotą ty w ogóle jesteś? Jeśli jesteś zdolny do robienia takich rzeczy, to czy masz w sobie życie? Gdyby skażona ludzkość miała ludzkie sumienie i rozum, nie traktowałaby Boga w ten sposób po tak wielu latach słuchania kazań. A jednak ty wierzysz w Boga od wielu lat i od tak wielu lat słuchasz kazań, a wciąż potrafisz tak traktować Boga, wykorzystując swoją własną gotowość do poświęceń, by nią zastąpić praktykowanie prawdy, aby próbować okpić Boga i traktować Go powierzchownie oraz by Go oszukiwać i sobie z Nim igrać. Powiedz Mi, jakiego rodzaju istotą ty w ogóle jesteś? Jesteś szatanem, diabłem – a nie człowiekiem. W oczach Boga nie jesteś nawet istotą stworzoną – jesteś tylko diabłem, tylko nędznikiem, który zasługuje na śmierć! Powiedzcie Mi, czyż ktoś taki nie zasługuje na śmierć? (Zasługuje).

Niektórzy ludzie myślą, że podjęli mnóstwo wysiłku, wykonując swoje obowiązki w domu Bożym i że są skłonni poświęcać się dla Boga, słuchać słów Bożych i praktykować prawdę. Kiedy mówią, że są skłonni te rzeczy robić, czują się z lekka wzruszeni i mają w sobie odrobinę szczerości, przez co zaczynają wywyższać samych siebie jako ludzi podobnych do Piotra – ludzi, którzy dążą do prawdy i praktykują prawdę – sadzając samych siebie na piedestale. Czy tak właśnie powinna postępować istota stworzona? Czy istota stworzona winna mieć takie przejawy? (Nie). Osoba posiadająca życiowkroczenie nie poprzestaje jedynie na chęciach, lecz raczej, w oparciu o te właśnie chęci, buduje odpowiednią praktykę i wkracza w życie. Jakie zatem przejawy będzie mieć taka osoba? To, że posiada się życiowkroczenie, oznacza, że człowiek stopniowo odrzuca swoje skażone skłonności i stopniowo dochodzi do tego, że słowa Boże stają się jego życiem. Cóż wiec zazwyczaj przejawiają i urzeczywistniają ludzie, dla których słowa Boże są życiem? Jakie jest ich nastawienie do Boga? Co przejawiają podczas wykonywania obowiązków? (Ktoś, kto posiada życiowkroczenie, przejawia przede wszystkim kilka rzeczy. Po pierwsze, ma prawdziwą wiedzę o sobie samym. Dostrzega, że wciąż dużo brakuje mu do tego, by spełniać Boże wymagania i że jego postawa jest wciąż zbyt chwiejna. Odczuwa ból i udręczenie ze względu na pewne swoje występki i przejawy zepsucia, a także ma nadzieję doświadczyć większej liczby przygotowanych przez Boga okoliczności i wziąć na swoje barki więcej brzemion, ćwicząc się przy okazji w praktykowaniu prawdy, gdyż tylko w ten sposób ktoś taki może zyskać prawdę. Po drugie, przy wykonywaniu swojego obowiązku potrafi przynajmniej unikać bycia niedbałym i jest w stanie często zastanawiać się nad sobą. Jeśli odkryje, że naruszył zasady lub pod jakimś względem nie stanął na wysokości zadania, potrafi bezzwłocznie odmienić swoje postępowanie. Ponadto, jeśli chodzi o sprawy związane z Bożymi dekretami administracyjnymi lub ofiarami składanymi dla Boga, ma bogobojne serce i nie śmie obrazić Bożego usposobienia). (Chciałbym jeszcze coś dodać. Ktoś, kto posiada życiowkroczenie, będzie ostrożny i uważny przy wykonywaniu swojego obowiązku, nie będzie szczędzić wysiłków, by zrozumieć słowa Boże, i będzie poszukiwać prawdozasad oraz powstrzymywać się od nierozważnego działania w zgodzie z własną wolą. Będzie również omawiać różne sprawy i komunikować się z ludźmi, którzy rozumieją prawdę, i będzie praktykować zgodnie z prawdozasadami). Ludzie posiadający życiowkroczenie przejawiają i urzeczywistniają w swoim prawdziwym życiu stosowne do tego rzeczy. Nie zatrzymują się na poziomie intencji; nie poprzestają na tym, że są jedynie skłonni być wiernymi Bogu i Mu się podporządkować. Zamiast tego konkretnie to urzeczywistniają i przejawiają. Najprościej mówiąc, chodzi o to, że bez względu na to, co dzieje się w ich codziennym życiu, potrafią z własnej inicjatywy i świadomie poszukiwać prawdozasad. Zanim coś zrobią, biorą najpierw zasady dotyczące tego, co mają zrobić, i zyskują ich jasne zrozumienie, i nie popełniają nierozważnie występków. Jeśli czegoś nie rozumieją, poszukują zasad w słowach Bożych. Jeśli zaś, odnalazłszy już te zasady, nadal nie mają co do nich całkowitej jasności, wyszukują kogoś, kto rozumie prawdę, aby je z nim bardziej szczegółowo omówić i przedyskutować. A kiedy już zrozumieją zasady, potrafią wprowadzić je w życie. Ich zaletą jest również to, że są szczególnie aktywni i sumienni w praktykowaniu prawdy. Bez względu na to, co ich spotyka, czy chodzi o wielką, czy o drobną sprawę – a zwłaszcza wtedy, gdy jest to poważna sprawa dotycząca dzieła domu Bożego – są wyjątkowo ostrożni. Nie podejmują beztrosko decyzji w pojedynkę, lecz tym bardziej konsultują się z innymi, więcej się dopytują i więcej poszukują najwłaściwszego rozwiązania. Patrząc zaś na aspekt negatywny, to kiedy zrobią coś złego, są w stanie zastanowić się nad swoimi skażonymi skłonnościami i je rozpoznać, a także poznać swoje braki i niedociągnięcia, obszary, z których istnienia nie zdają sobie sprawy, oraz te, w których skłonni są popadać w zniechęcenie i okazywać słabość, nie stając na wysokości zadania. Często zastanawiają się nad sobą. W trakcie tego procesu z jednej strony modlą się do Boga i poszukują prawdy, zastanawiając się nad sobą i dochodząc do poznania samych siebie poprzez Boże słowa osądzające i obnażające człowieka; z drugiej zaś proszą swoich braci i siostry o ich opinie. Po wykonaniu jakiegoś zadania, wielokrotnie zastanawiają się nad tym, czy w jakimkolwiek względzie nie naruszyli zasad, czy czegoś nie przeoczyli, czy nie wystąpiły jakieś wypaczenia, albo czy nie pojawiły się jakieś rozbieżności z ustaleniami Zwierzchnictwa dotyczącymi pracy. Nieustannie zastanawiają się nad sobą. Niezależnie od tego, czy chodzi o aspekt pozytywny czy negatywny, celem i kierunkiem ich praktyki jest dążenie do tego, by działać zgodnie z prawdozasadami i być z nimi w zbieżności, zamiast działać zgodnie z własną wolą. Jeśli nie rozumieją prawdozasad lub nie mają co do nich jasności, nie duszą tego w sobie. Zamiast tego wyszukują ludzi, którzy rozumieją prawdę, i rozmawiają z nimi, aż stosowne zasady staną się dla nich jasne, i dopiero wtedy wprowadzają je w życie i stosują. Krótko mówiąc, jeśli chodzi o praktykę, nie działają zgodnie z własnymi preferencjami lub nastrojem, a tym bardziej nie popełniają nierozważnie występków zgodnie z własną wolą; zamiast tego potrafią poszukiwać prawdy i wykonywać swoje obowiązki zgodnie z zasadami. Takie właśnie są ich przejawy w praktyce. Ponadto, jeśli chodzi o ich nastawienie do Boga, o to, jak traktują Boże wymagania i każdy aspekt spraw związanych z Bogiem, potrafią mieć bogobojne serce, serce, które lęka się Boga, i drży ze strachu przed Nim. Bardzo boją się, że mogliby zranić Boże serce, obierając niewłaściwą ścieżkę lub robiąc coś złego, i bardzo boją się, że mogliby obrazić Boga, naruszyć Boże dekrety administracyjne lub obrazić Boże usposobienie. Mają takie właśnie nastawienie do Boga i podejmują takie właśnie konkretne działania i wykazują takie przejawy, jeśli chodzi o ich sposób traktowania prawdy i prawdozasad; tylko taka właśnie postawa stanowi życiowkroczenie, nieprawdaż? (Tak). Czy zatem i wy macie te przejawy? Ci, którzy je mają, posiadają życiowkroczenie; a wszyscy ci, którzy ich nie mają, wykonują jedynie pracę. Gdyby cię zapytano, czym byłeś tak bardzo zajęty, kiedy codziennie biegałeś tu i tam, poświęcając się dla Boga, a ty odpowiedziałbyś, że wykonywałeś swój obowiązek i okazywałeś Bogu swoje oddanie, to czy twoje słowa i czyny miałyby oparcie w zasadach? Czy miałyby uzasadnienie w słowach Bożych? Jeśli każde wypowiadane przez ciebie słowo, wszystko, co robisz, i każdy pogląd, jaki wyznajesz, nie ma oparcia w słowach Bożych i w prawdzie, jeśli nie poszukujesz prawdy, kiedy coś się dzieje, i nie posiadasz życiowkroczenia, to czy nie wykonujesz jedynie pracy? Delikatnie rzecz ujmując, wykonujesz pracę; mówiąc jednak bardziej wprost, podejmujesz tylko pewien wysiłek; a ujmując to jeszcze dosadniej, po prostu świadczysz pracę za wynagrodzeniem! Świadczenie pracy za wynagrodzeniem sprowadza się do tego, że ktoś wykonuje po prostu pewną pracę. Co zatem możesz zyskać na świadczeniu pracy za wynagrodzeniem? Zyskujesz po prostu odrobinę łaski: jesz dobre rzeczy, nosisz ładne ubrania, korzystasz z pewnych wygód w życiu, żyjesz sobie w całkiem przestronnym mieszkaniu i jest ci dosyć ciepło zimą, a stosunkowo chłodno latem. To i tak całkiem nieźle. Podejmujesz tylko pewien wysiłek, cóż jeszcze zatem spodziewasz się zyskać? Jesteś jedynie skłonny wykonywać swój obowiązek, ale nie praktykujesz prawdy. Nie na tym polega podążanie drogą Boga. W takim przypadku to, co robisz, to jedynie wykonywanie pracy. Ci, którzy wykonują pracę, nie praktykują prawdy i nie mają żadnych zasad we wszystkim, co robią. Wykonując pracę w ten sposób, nie są w stanie zyskać życia; to już i tak całkiem nieźle, że mogą cieszyć się tą odrobiną łaski. Jesteś skłonny podjąć pewien wysiłek, a dom Boży, przez wzgląd na twój trud, zapewnia ci pewne artykuły codziennego użytku, aby żyło ci się trochę lepiej, abyś mógł mieć świeże warzywa przez cały rok i jeść trochę ekologicznej żywności. Już samo to jest przejawem Bożej łaski – z czego jeszcze spodziewasz się korzystać? Gdybyś pracował i podejmował wysiłek, by zarabiać pieniądze w wielkim świecie, co mógłbyś nosić albo jeść? Nikt nie zapewniłby ci tak po prostu ani jedzenia, ani ubrania; musiałbyś sam zarobić pieniądze, niezbędne do tego, aby je sobie kupić, a także musiałbyś znosić to, że inni źle cię traktują i się nad tobą znęcają. Podejmując pewien wysiłek w domu Bożym, możesz cieszyć się łaską Bożą i przynajmniej nikt się nad tobą nie znęca; możesz dobrze zjeść, ładnie się ubrać, mieszkać w miłym miejscu i wieść całkiem przyjemne życie. Nikt się nad tobą nie znęca, nikt cię nie atakuje ani się na tobie nie mści, a kiedy zachorujesz, bracia i siostry troszczą się o ciebie i się tobą opiekują. Czyż nie jest to łaska Boża? Czyż nie są to właśnie te rzeczy, których szukacie? Jeśli tylko tego szukacie, to już to osiągnęliście; już zyskaliście to, czegoście poszukiwali. Czyż nie są to jednak te właśnie rzeczy, których poszukują ludzie pozbawieni życia? Czyż nie spełniły się wszystkie ich pragnienia, skoro znaleźli te rzeczy? Twoją „gotowość” wymienić można tylko na tę łaskę i te korzyści pochodzące od Boga. To i tak całkiem nieźle; Bóg cię nie oszukał. W rzeczywistości ta twoja „gotowość” nic nie jest warta. Bez życiowkroczenia nie jesteś w stanie wymienić jej na życie; możesz wymienić ją jedynie na odrobinę łaski. Czyż łaska, na którą ją wymieniliście, i tak nie przekracza już tego, o co prosiliście lub co sobie wyobrażaliście? (Owszem). Czy zatem tego właśnie chcecie? Czy do tego właśnie dążycie? Czy, kiedy zaczęliście wierzyć w Boga, mieliście jedynie nadzieję zyskać tylko tę łaskę i na tym poprzestać? (Nie). Czy macie zatem jakieś inne aspiracje? (Tak. Chcemy również dążyć do tego, by dostąpić zbawienia). Jeśli masz jedynie zamiar praktykować prawdę, ale tak naprawdę nigdy jej nie praktykujesz, to czy tę twoją aspirację – dążenie do tego, by dostąpić zbawienia – da się w ogóle zrealizować? (Nie). Dlaczego nie da się jej zrealizować? Ponieważ pozostajesz jedynie na poziomie pewnej gotowości i nie wprowadzałeś prawdy w życie. Żyjesz w środowisku pełnym fizycznego komfortu i wygody, cieszysz się łaską Bożą i w głębi serca czujesz się bardzo usatysfakcjonowany. Czy dobrze jest tak dalej postępować? (Nie). Co zatem jest w tym złego? Czyż nie są to właśnie te rzeczy, do których dążycie? (Poprzestawanie jedynie na poziomie intencji, bez praktykowania prawdy i bez urzeczywistniania człowieczeństwa – myślę, że takie życie jest pozbawione sensu i wartości). Czyż zatem nie uważacie, że o wartości życia decyduje to, że można dobrze zjeść i ładnie się ubrać? Dobrze zjeść, ładnie się ubrać, mieszkać w jakimś przyjemnym miejscu i korzystać z życia; przez całe życie nie martwić się o jedzenie czy ubranie oraz cieszyć się bogactwem, zaszczytami i spokojem – czyż nie do tego właśnie dążyli dawni cesarze? Nawet cesarze dążyli do tych rzeczy; do czego więc mają nadzieję dążyć tak mało znaczący ludzie jak wy? Spójrzcie tylko na siebie: nie dążycie do życia i nie dążycie do tego, by dostąpić zbawienia; dążycie jedynie do tego, aby dobrze zjeść, dobrze się ubrać i cieszyć się wygodnym życiem. Czyż nie do tego sprowadzają się wszystkie wasze dążenia? Tak skromne dążenia aż nazbyt łatwo jest zrealizować. Zupełnie nie ma potrzeby omawiać prawdy; nawet jedno dodatkowe słowo omówienia byłoby tutaj nie na miejscu. Nie potrzebujecie prawdy. Czego zatem potrzebujecie? Wszyscy szukacie tego, by najeść się chlebem do syta. Dopóki wasze ciało odczuwa spokój i radość, dopóki macie co jeść i w co się przyodziać, i możecie szczęśliwie przeżyć całe to ziemskie życie, w zupełności wam to wystarcza, i nie dążycie do tego, by dostąpić zbawienia. Stąd też, jeśli chodzi o dążenie do prawdy, większość ludzi wykazuje niewielką świadomość czy determinację. Powtarzam jakieś stwierdzenie dotyczące prawdozasad sto razy, a ilu z was potrafi je sobie przyswoić? Ilu z was potrafi wziąć je sobie do serca? Moim zdaniem bardzo niewielu. Mam z wami do czynienia od tak wielu lat. Niezależnie od tego, o jaką sprawę chodzi – czy jest to jakaś sprawa natury ogólnej, czy sprawa dotycząca pracy kościoła, czy też związana z wykonywaniem obowiązków – jeśli po prostu przemawiam spokojnie, nie kładąc szczególnego nacisku na to, co mówię, i nie używając stanowczego tonu, okazuje się, że później bardzo niewielu ludzi potrafi stosować się do prawdozasad i ściśle wprowadzać te rzeczy w życie i realizować je zgodnie z prawdozasadami. Przez tak wiele lat omawiam prawdozasady, a wy nadal nie potraficie ich zrozumieć i w głębi serca nie jesteście ich świadomi. Ktoś musi was przyciąć i zdyscyplinować, nim będziecie w stanie je zapamiętać i ich przestrzegać. Jeśli po prostu przemawiam do was spokojnie, pozostajecie na wszystko niepomni i w ogóle nie traktujecie praktykowania prawdy poważnie. Ludzie z niewielkim potencjałem rozumieją tylko trochę doktryny, a potem myślą, że wkroczyli w prawdorzeczywistość, a nawet czują się całkiem z siebie zadowoleni. Niektórzy nawet usiłują przeciągać strunę, zaczynając się popisywać. Czyż takie zachowanie nie jest zupełnie pozbawione wstydu?

Rozwiązywałem ostatnio problemy w pewnym kościele i omawiałem z tamtejszymi ludźmi kilka zasad. Omówiłem te zasady parokrotnie na przestrzeni ostatnich kilku lat, a mimo to osoby odpowiedzialne za ten kościół nie pojmują ich do dziś. Mówię po prostu spokojnie, ale niektórzy nie rozumieją po ludzku. Nie wiedzą, co robić, i nie wiedzą, jak realizować różne rzeczy. Mówiłem im to wiele razy, ale to po prostu wpada im jednym uchem, a wypada drugim; ci ludzie mają już niemal odciski na uszach od słuchania o tych rzeczach, lecz wciąż ich nie rozumieją. Powiedzcie Mi, jakiego rodzaju są stworzeniami? Czy są istotami ludzkimi? Mówię bardzo jasno, przekazując im zasady, zgodnie z którymi należy załatwiać daną sprawę, i pouczając ich, jak należy to robić. Regularnie omawiam też prawdę, a kiedy pojawiają się jakieś szczególne okoliczności, omawiam pewne szczególne zasady. A jednak nawet teraz ci ludzie nadal nie wiedzą, jakie to zasady. Powiedzcie Mi, czy są w stanie ich zatem przestrzegać? Czy są w stanie praktykować zgodnie z prawdozasadami? Nie potrafią przestrzegać zasad ani nie potrafią praktykować zgodnie z prawdozasadami, więc tego, co robią, nie sposób uznać za wykonywanie obowiązku. Co takiego zatem robią? Czyż nie podejmują jedynie pewnego wysiłku? Jeśli nie potrafisz przestrzegać prawdozasad, które ci przekazałem, to czy podjęcie tej odrobiny wysiłku jest praktykowaniem prawdy? Czy oznacza ono, że posiadasz życiowkroczenie? To nie jest życiowkroczenie; to wykonywanie pracy. Jeśli wykonywanie przez ciebie pracy jest w stanie pokryć koszty twojego wyżywienia, to już i tak całkiem nieźle; nie możesz jednak w ten sposób zyskać życia. Nie potrafisz pojąć prawdozasad, o których mówię, więc jak mam cię opisać? Jeśli potrafisz zrozumieć prawdozasady, to posiadasz człowieczeństwo, jesteś istotą ludzką. Jeśli zaś nie potrafisz zrozumieć prawdozasad, to nie masz w sobie za grosz człowieczeństwa, jesteś zwierzęciem. Jeśli odczuwasz niechęć do prawdy i nienawidzisz prawdy, i rozmyślnie przeciwstawiasz się domowi Bożemu, to jesteś diabłem i szatanem. Jeżeli rozumiesz to, co mówię, i zgodnie z tym postępujesz – jeśli rozumiesz, a Ja nie muszę ci tego dwa razy powtarzać ani nie muszę ci później podpowiadać, co masz robić, potrafisz praktykować zgodnie z Moimi słowami i ciągle się ich trzymasz, to wówczas widzę, że masz sumienie i rozum. W Moim sercu darzę cię szacunkiem i poważaniem, i traktuję cię jak człowieka. Jeżeli powiedziałem coś tysiąc lub dziesięć tysięcy razy, a ty wciąż tego nie rozumiesz, to nie traktuję cię jak człowieka; w Moim sercu nie jesteś istotą ludzką, jesteś zwierzęciem. Dlaczego? Jeśli nie potrafisz nawet zrozumieć słów, które wypowiedziałem w sposób tak prosty i jasny, a przy tym tak wyraźnie, to czymże jesteś, jeśli nie zwierzęciem? Jesteś gorszy niż zwierzę. Mój pies potrafi zrozumieć to, co ludzie zazwyczaj mówią. Może nie wiedzieć, czego od niego oczekuję, ale po tylu latach życia ze Mną wie doskonale, czego ma nie robić. Zazwyczaj stara się nie robić żadnej z tych rzeczy, o których wie, że ich nie lubię. Jak można to dostrzec? Na przykład, kiedy przywołuję do porządku jego szczeniaki, współpracuje ze mną, na ile może, w obawie, że te dwa małe pieski Mnie nie zrozumieją i rozgniewają swojego pana. Wie także, że nie wolno mu gryźć rzeczy ani ubrań suszących się na podwórku i że jego pan się rozzłości, jeśli on to zrobi. Ilekroć więc wchodzi na podwórko, najpierw stara się trzymać w ryzach dwa szczeniaki i nie pozwala im gryźć rzeczy, które się tam suszą. A jeśli już zrobi coś, co Mnie rozgniewa, nieustannie próbuje Mnie udobruchać i sprawić, abym był zadowolony. Dopiero wtedy, gdy znów mam ochotę go pogłaskać i się do niego odzywać, staje się szczęśliwy. Tok myślenia psa jest bardzo prosty, lecz pies posiada zarazem pewną niezwykle cenną cechę, której brak skażonej ludzkości: psia szczerość jest tym czymś, czego brakuje rodzajowi ludzkiemu. Jeśli rodzajowi ludzkiemu brak szczerości, to jak można go nazwać rodzajem ludzkim? Choć stworzenia należące do rodzaju ludzkiego są obleczone w ludzką skórę i, jeśli spojrzeć z zewnątrz, mają ludzką postać, w swej istocie nie są ludźmi. Brakuje im sumienia i rozumu nawet na najbardziej podstawowym poziomie, więc jak mogą przejawiać szczerość? Niektórzy potrafią zrozumieć zasady i umieją wprowadzać je w życie; takich ludzi można nazwać istotami ludzkimi. Dlaczego? (Z jednej strony to, że są w stanie zrozumieć zasady, dowodzi, że mają duchowe zrozumienie i znają znaczenie słów Bożych oraz intencje Boga. Z drugiej zaś tacy ludzie posiadają sumienie i rozum, mają pewne granice, jeśli chodzi o ich postępowanie i potrafią przestrzegać zasad; stąd też tylko takich ludzi można nazwać istotami ludzkimi). Zgadza się. Po pierwsze, mają zdolność pojmowania. Rozumieją po ludzku i potrafią myśleć oraz pojmować w sposób wspólny wszystkim ludziom. Po drugie, posiadają sumienie i rozum, mają granice, które wyznacza im sumienie, są skłonni praktykować prawdę i są w stanie ją praktykować. Kogoś takiego można nazwać człowiekiem; ci zaś, którzy nie posiadają tych dwóch rzeczy, nie są istotami ludzkimi. Jeśli ktoś nie jest człowiekiem, jak może posiadać sumienie i rozum? Nie mając sumienia i rozumu, jak miałby być w stanie zrozumieć ludzki język? Osoba pozbawiona sumienia i rozumu nie jest nawet w stanie przestrzegać przepisów, mimo że rozumie trochę doktryny i chce to robić. A mimo to wciąż myśli, że jej gotowość do praktykowania prawdy oznacza, iż jest kimś, kto jest wierny Bogu i kimś, kogo Bóg akceptuje i kocha. Czyż nie jest to łajdacka logika? (Owszem). Ludzie, którzy mają łajdacki sposób myślenia, w ostatecznym rozrachunku nie są w stanie zyskać prawdy. Jakiego rodzaju ludzie mają łajdacki sposób myślenia? Ci, którzy mają zamęt w głowie. Ludzie mający zamęt w głowie zawsze wyskakują z łajdackim tokiem myślenia. Co mam na myśli, mówiąc wam te rzeczy? Czy próbuję zachęcić was do praktykowania prawdy, czy też ujawniam istotę waszych problemów? (Sprawiasz, że dostrzegamy wyraźnie, iż nie wkroczyliśmy jeszcze na ścieżkę dążenia do prawdy, i skłaniasz nas do tego, byśmy na nią weszli). Niektórzy pytają: „Czyż nie mówisz tych rzeczy tylko po to, by skłonić nas do praktykowania prawdy?”. Naprawdę nie to mam na myśli. To, czy potrafisz praktykować prawdę, to twoja własna sprawa i nie ma to nic wspólnego ze Mną. Kiedy prawdy, które powinienem omówić, zostaną już przeze Mnie jasno omówione, wypełnię swoje obowiązki i zobowiązania. Jeśli chodzi o to, jaką ścieżkę wybierzesz i jaką pójdziesz drogą, Ja się do tego nie mieszam. To, czy ostatecznie zdołasz dostąpić zbawienia, zależy tylko i wyłącznie od twoich własnych wyborów i zależy tylko i wyłącznie od tego, którą drogą pójdziesz; Moja odpowiedzialność wobec was tutaj właśnie się kończy. To znaczy, biorę wszystkie prawdy, które powinniście zrozumieć, i przekazuję je wam, a jeśli jesteście skłonni je praktykować, to naturalnie lepiej, ale jeśli nie jesteście do tego chętni, nie będę się wtrącał. Z pewnością zaś nie będę za wami chodził każdego dnia i was nadzorował, a tym bardziej nie będę was zmuszał do praktykowania prawdy. Nie robię takich rzeczy; to nie jest Moja praca, ani nie wchodzi to w zakres Mojego dzieła. Jeśli wymagacie ode Mnie, abym traktował was jak niewolników, każdego dnia przycinając was i dyscyplinując, zanim będziecie w stanie przestrzegać kilku zasad, okazać odrobinę posłuszeństwa i praktykować choć trochę prawdy, to w Moich oczach tacy ludzie są tymi, których nie da się uratować. Jeśli wypowiedziałem prawdozasady tysiąc albo i dziesięć tysięcy razy, a wy nadal ich nie zrozumieliście i nie doszukujecie się ich znaczenia, co jeszcze mogę powiedzieć? Jakie jest Moje nastawienie w tej kwestii? Róbcie, co wam się podoba. Jeśli nie chcecie słuchać, to nie słuchajcie. Możecie sobie wierzyć, jak tylko chcecie; nie będę się do tego wtrącał, ani nie pragnę podejmować tego wysiłku. Prawda została wam dana za darmo, ale wy nie umiecie jej docenić. To, czy ostatecznie zdołacie dostąpić zbawienia, jest waszą własną sprawą i nie ma nic wspólnego ze Mną. Jeśli zawsze musisz zdawać się na innych, by cię nadzorowali, przycinali i dyscyplinowali, zanim z trudem zdołasz praktykować choć odrobinę prawdy lub zrobić coś, co będzie z korzyścią dla dzieła domu Bożego i dla twojego obowiązku, to nie jest to bynajmniej to, czego chcę. Jeśli wszyscy tacy będziecie, to omawianie przeze Mnie prawdy nie będzie miało żadnego znaczenia; omawianie jakiegokolwiek aspektu prawdy byłoby zbyteczne i najzupełniej niepotrzebne. Jeśli nie posiadacie nawet tej odrobiny sumienia i rozumu, która powinna cechować zwykłe człowieczeństwo, i po wysłuchaniu tak wielu omówień prawdy wciąż nie macie subiektywnego zamiaru ani planu odnośnie do tego, jak praktykować prawdę i jak wkraczać w prawdorzeczywistość, to w ogóle nie ma dla was nadziei na dostąpienie zbawienia. Czy tak właśnie jest? (Tak).

Niektórzy ludzie ciągle próbują sobie ze Mną pogrywać i usiłują Mnie oszukiwać. Ilekroć coś robią, przed podjęciem działania czekają, aż wydam im stosowne polecenie. Bez względu na to, jak wiele razy omawiałem zasady, nie ma to na nich żadnego wpływu; po prostu nie praktykują zgodnie z zasadami. Ciągle myślą: „Muszę otrzymać od Ciebie polecenie w tej sprawie. Jeśli powiesz, że możemy to zrobić, zrobimy to; a jeśli powiesz, że nie możemy, to tego nie zrobimy. A co, jeśli postąpię zgodnie z zasadami, które wyjaśniłeś, a po wszystkim będziesz niezadowolony? A co, jeśli będziesz robił mi trudności? Co będzie, jeśli każesz mi zrekompensować straty?”. Pogrywają sobie ze Mną, ani nie postępując zgodnie z zasadami, ani nie wypełniając obowiązków istoty ludzkiej. Nie robią żadnej z tych rzeczy, które należą do ich własnych obowiązków – nie współpracują z innymi, nie przedyskutowują i nie omawiają z nimi różnych spraw, ani nie odwołują się do materiałów źródłowych. Zamiast tego nieustannie za Mną chodzą i nie dają Mi spokoju, pytając o to i o tamto, i powtarzając ciągle: „Czy sądzisz, że będzie w porządku, jeśli zrobię to w ten sposób?”. Tymczasem Ja faktycznie wziąłem te zasady i bardzo jasno je wytłumaczyłem, ale ci ludzie po prostu nie traktują ich poważnie. Myślą sobie: „Te zasady, które omówiłeś, to jedynie pewne ogólne ramy – słowa mające na celu zwieść ludzi. Musisz mi powiedzieć, jak załatwić tę sprawę, i musisz wyjaśnić mi każdy szczegół”. Nie potrafisz przyswoić sobie zasad, które wyjaśniłem, i nie traktujesz ich poważnie, a każesz Mi mówić ci dokładnie, jak masz wszystko robić. Czyż to nie sprawia, że jesteś do niczego? Czy ty nie masz mózgu? Czy nie masz własnych przemyśleń? Na czym polega twój obowiązek? Nie chcesz wziąć na swoje barki żadnego z obowiązków, które winien wykonywać człowiek, ani zobowiązań, które powinien podjąć; chcesz po prostu, abym mówił ci wprost, co masz robić. Jaki jest zatem pożytek z twojego serca i mózgu? Nie chcesz wkładać w to serca, nie chcesz używać mózgu, ani nie chcesz podejmować wysiłku, a do tego boisz się wziąć na siebie odpowiedzialność. Co z ciebie za człowiek? Czyż nie jesteś cwaniakiem i kombinatorem? Twój potencjał jest dosyć kiepski, a mimo to masz głowę pełną intryg! Nie próbuj ze Mną swych sztuczek, bo to nie zadziała. To wystarczająco oburzające, że nie potrafisz zrozumieć zasad, a ty i tak wciąż próbujesz płatać Mi figle i boisz się wziąć na siebie odpowiedzialność. Jak w ogóle mógłbyś wprowadzać prawdę w życie? Jaka jest natura tego strachu przed wzięciem na siebie odpowiedzialności w czasie wykonywania swojego obowiązku? Czy w wykonywaniu swojego obowiązku w ten sposób jest choć odrobina szczerego serca? Czy jest choć odrobina oddania? (Nie). Jeżeli nie ma ani szczerego serca, ani oddania, to czy jest jakiekolwiek życiowkroczenie? Czy to właśnie jest wykonywanie obowiązku? (Nie). Jaka jest zatem natura wykonywania swojego obowiązku w ten sposób? Jest nią wykonywanie pracy; taka jest tego natura. Każdy, kto sobie ze Mną pogrywa, budzi Moje obrzydzenie. Jeśli pracujesz w sposób sumienny i konkretny, niezwłocznie poszukujesz odpowiedzi, kiedy czegoś nie rozumiesz, i praktykujesz zgodnie z zasadami, gdy już o nie dopytasz i zyskasz co do nich jasność, to nawet jeśli czasami w jakichś szczególnych okolicznościach zapytasz o coś raz jeszcze, twój kiepski potencjał Mnie nie zniechęci. Ale jeśli ktoś w swoim wnętrzu zawsze spiera się ze Mną, pogrywa sobie ze Mną i próbuje Mnie przechytrzyć, odmawiając wzięcia na siebie jakiejkolwiek odpowiedzialności, pytając Mnie o wszystko, co go spotyka, i działając dopiero wtedy, kiedy dam mu konkretne wskazówki, to z jakim problemem mamy tu do czynienia? Na pozór ktoś taki zdaje się we wszystkim podporządkowywać Bogu, ale w rzeczywistości próbuje być przebiegły. Myśli, że jeśli coś pójdzie nie tak, gdy postąpi w taki a nie inny sposób, nie poniesie żadnej odpowiedzialności; jednocześnie zaś może w ten sposób sprawić, by inni widzieli, że on we wszystkim podporządkowuje się Bogu. Dlatego też, bez względu na to, co tacy ludzie robią, zawsze chcą usłyszeć, jak Bóg osobiście wydaje im polecenia, tak jakby ich relacja z Bogiem była szczególnie bliska. Nie zdają sobie sprawy, że to przeszkadza Bożym zamysłom, zaburza dzieło Boże i sprawia, że Bóg czuje do nich niechęć i obrzydzenie. A oni nawet myślą, że wykonują swoje obowiązki i poświęcają się dla Boga, że Bóg powinien ich w ten właśnie sposób prowadzić, że dom Boży musi im pozwalać tak właśnie postępować i powinien ich rozpieszczać jak małe dzieci. Tylko wtedy czują się zadowoleni w głębi serca i mają poczucie, że dobrze się bawią. Jakiego rodzaju jest to myślenie? Czy taki człowiek to ktoś, kto dąży do prawdy? Czy ktoś taki w ogóle ma rozum? (Nie). Ludzie, którzy rozumieją prawdę, postępują rozumnie. Przynajmniej zaś sami rozwiązują te problemy, które są w stanie rozwiązać, i nie dręczą Boga kolejnymi pytaniami. Nawet jeśli sami nie potrafią rozwiązać jakiegoś problemu, powinni poszukiwać rozwiązania i rozmawiać z braćmi i siostrami, z którymi współpracują, albo z ludźmi, którzy rozumieją prawdę. W ten właśnie sposób mogą rozwiązać problem i znaleźć ścieżkę praktyki. Osoba obdarzona rozumem potrafi to zrobić; ludzie pozbawieni rozumu skłonni są zaś nierozważnie popełniać występki. Jeśli osoba posiadająca życiowkroczenie rozumie prawdę, potrafi ją praktykować i wkroczyć w prawdorzeczywistość oraz ma słowa Boże za swoje życie, to czyż będzie miała takie nastawienie do Boga lub będzie zachowywać się w ten sposób? Czy komunikowałaby się z Bogiem w taki sposób? (Nie). Z całą pewnością by tego nie robiła. Co zatem dzieje się z ludźmi, którzy postępują w ten sposób? Widać wyraźnie, że nigdy nie posiadali życiowkroczenia. Robią wszystko tylko i wyłącznie w zgodzie z własnymi interesami i intencjami, a mimo to nieustannie twierdzą: „Jestem gotów być wiernym Bogu, jestem skłonny świadczyć usługi dla Boga i jestem gotów dla Niego umrzeć! A skoro jestem gotów robić wszystkie te rzeczy, to jestem kimś, kto kocha Boga, i kimś, kto jest wobec Niego lojalny i Mu się podporządkowuje!”. Z tego powodu myślą, że mają w sobie życie. Naprawdę nie znają swojego miejsca we wszechświecie! Czyż nie jest to jeden z przejawów braku rozumu? (Jest). Jeśli ktoś ma rozum, to czy mógłby uznać tę „gotowość” za życie? (Nie). Dlaczego nie? (Ponieważ ktoś taki widzi, że wciąż ma wiele skażonych skłonności, których nie zdołał się jeszcze wyzbyć, i że jest wiele prawd, których nie potrafi wprowadzać w życie, oraz czuje, że nie spełnia Bożych wymagań, więc nie uważa, że ma w sobie życie). Najbardziej rzucającą się w oczy cechą osoby obdarzonej rozumem jest to, że potrafi ona często zastanawiać się nad sobą. Kiedy odkrywa swoje problemy, traktuje je racjonalnie i stara się je zrozumieć, a także poszukuje prawdy, aby je rozwiązać. Tylko taka osoba posiada prawdziwe życiowkroczenie. Wszyscy ludzie, którzy rozumieją prawdę, mają trochę prawdziwej wiedzy o sobie samych; wszyscy mają też trafną ocenę i osąd samych siebie. Wiedzą dokładnie, jaki jest ich potencjał, jakie jest ich człowieczeństwo, jak wiele ze słów Bożych i prawdozasad wprowadzili w życie i jak wiele z nich pozostało im jeszcze wciąż do wprowadzenia. Będą mieli te przemyślenia, a po rozważeniu tych kwestii osiągną konkretne zyski. Osiągnąwszy je zaś, pomyślą: „Gotowość człowieka do wprowadzania prawdy w życie, jako jego subiektywna intencja, nie jest jeszcze życiem. To, że ktoś jest do tego skłonny, nic jeszcze nie znaczy; przez samą gotowość nie wprowadziłem jeszcze prawdy w życie. Wciąż noszę w sobie zepsucie i skłonność do buntu, a moje człowieczeństwo nie jest zbyt dobre. Ciągle chcę się porównywać z innymi, a bez względu na to, co robię, zawsze chcę działać jednostronnie i samowolnie. Nigdy nie chcę z nikim współpracować ani omawiać różnych spraw; po prostu sam chcę mieć ostatnie słowo. Na wszystkich spoglądam z góry i nikogo nie darzę szczególnym szacunkiem. A to nie są przejawy posiadania człowieczeństwa i nie są to przejawy praktykowania prawdy!”. Zastanawiając się nad sobą i poznając samych siebie w świetle słów Bożych oraz opartych na doświadczeniu świadectw ich braci i sióstr, ludzie mogą osiągnąć takie rezultaty i uzyskać takie korzyści. Czy po uzyskaniu tych korzyści dochodzą do jakiegoś wniosku na temat swoich dążeń i różnych swoich przejawów? (Tak). Do jakiego wniosku dochodzą? (Że nie są jeszcze kimś, kto dąży do prawdy). Uznają, że nie są kimś, kto dąży do prawdy, że nie rozumieją prawdy i że wciąż jeszcze bardzo daleko im do spełnienia Bożych wymagań. Uznają, że wykonując swój obowiązek, podjęli jedynie odrobinę wysiłku i nie wprowadzili jeszcze prawdy w życie. Do takiego właśnie wniosku dochodzą. Czyż ich intencja praktykowania prawdy nie zyskuje wówczas na sile? (Zyskuje). Gdy ludzie obdarzeni sumieniem i rozumem osiągają takie rezultaty poprzez refleksję, ich intencja praktykowania prawdy zyskuje na sile. Kiedy coś się dzieje, zastanawiają się, jakie mają buntownicze myśli, jakie mają niedorzeczne idee i poglądy, jakie mają skażone stany oraz przejawy skażonych skłonności, i jak powinni się przeciwko nim zbuntować i jak powinni się ich wyzbyć. Rozważywszy zaś te rzeczy, będą następnie usiłowali się dowiedzieć, co mówią słowa Boże i jakiej praktyki wymaga Bóg od człowieka, i będą poszukiwać prawdozasad. Kiedy odnajdują prawdozasady, ich intencja praktykowania prawdy staje się jeszcze silniejsza. Wiedzą, jakie są standardy, których spełnienia wymaga od nich Bóg i jak, konkretnie rzecz biorąc, powinni praktykować. Jest dla nich jasne, którą ścieżką mają podążać, a ich kolejnym krokiem jest już sama praktyka.

Powiedzcie Mi, czy ludzie pozbawieni racjonalności potrafią zastanawiać się nad sobą? (Nie). Nigdy nie będą się nad sobą zastanawiać; zawsze myślą, że chociaż mają skażone skłonności, to nigdy ich nie przejawiali, że zawsze mają rację i są pod każdym względem lepsi od wszystkich innych ludzi, i że nigdy się nie mylili i nigdy nie zrobili niczego złego. Dlaczego są w stanie tak myśleć? To właśnie znaczy być pozbawionym racjonalności. Ludzie pozbawieni racjonalności nie będą zastanawiać się nad sobą i nie będą spoglądać na samych siebie w świetle słów Bożych. Nie będą spoglądać na siebie w świetle słów Bożych i nie mają stosunkowo trafnej oceny i osądu samych siebie ani względnie rzetelnej wiedzy o sobie samych; czy mają zatem zamiar praktykować prawdę? Zamiar ten nie może się w nich zrodzić. Czy zatem będą miłować prawdę? Czy staną przed obliczem Boga, by poszukiwać prawdy? Nie. Sądzą, że zrobili wszystko, co powinni byli zrobić, tak jak powiedział Paweł: „Dobrą walkę stoczyłem, bieg ukończyłem, wiarę zachowałem”. Wyciągają taki wniosek na swój temat po tym, jak podjęli ledwie odrobinę wysiłku, a zatem nie poszukują prawdy. Ludzie pozbawieni racjonalności opisują samych siebie w ten właśnie sposób i nie poszukują prawdy, więc czy są w stanie ją praktykować? (Nie). Nawet jeśli od czasu do czasu stosują się do kilku przepisów oraz zachowują pozory, i jeśli spojrzeć z zewnątrz, wygląda to tak, jakby praktykowali prawdę, to w rzeczywistości przestrzegają jedynie przepisów, a mimo to wciąż wierzą, że praktykują prawdę. Czyż nie jest to oszukiwanie samego siebie? Dlaczego ludzie mają taką skłonność do przestrzegania przepisów? Dzieje się tak dlatego, że nie są zbyt dobrzy w poszukiwaniu prawdy. Jeśli zaś nie poszukują prawdy, nie mogą zrozumieć prawdozasad i nie są w stanie pojąć, jaka jest ścieżka praktykowania prawdy. Stąd też, bez względu na to, co robią, przestrzegają jedynie kilku przepisów i zachowują pozory. Ewidentnie przestrzegają tylko przepisów, a jednak mówią, że praktykują prawdę – jest to udawanie, oszustwo i wygłupianie się. Ty przestrzegasz jedynie pewnego przepisu, dokładnie tak, jak Paweł, który wiele wycierpiał i zapłacił ogromną cenę za swoją pracę i głoszenie dobrej nowiny, a jednak zachowywał tylko pozory i nigdy nie podążał drogą Boga. To znaczy, we wszystkim, co robił, nigdy nie poszukiwał Bożych intencji, nigdy nie brał sobie do serca słów Bożych, nigdy nie praktykował zgodnie z nimi i działał po prostu zgodnie z własną wolą. Potem posłużył się swoim cierpieniem i poświęceniem jako kartą przetargową, by domagać się od Boga nagrody: „Ukończyłem bieg, w którym powinienem był wystartować. Daj mi koronę chwały; daj mi nagrodę!”. Ktoś go spytał: „Czy wiesz, kim jest Pan Jezus?”. Paweł odpowiedział: „On jest Chrystusem”. Zapytano go więc: „A zatem kim ty jesteś?”. Odpowiedział: „Ja również jestem chrystusem”. Czyż jego prawdziwe oblicze nie zostało w ten sposób obnażone? Czy Paweł miał jakieś konkretne przejawy praktykowania prawdy? (Nie). Ludzie, którzy nigdy nie zastanawiają się nad sobą, nigdy nie będą umieli praktykować prawdy. Nie mają ani za grosz świadomości praktykowania prawdy i nigdy nie będą prawdy poszukiwać. Nie potrafią odnaleźć ścieżki praktykowania prawdy, a tym bardziej zrozumieć szczegółów związanych z praktykowaniem prawdy. Dlatego też, kiedy próbują napisać świadectwo oparte na swoim życiowym doświadczeniu, to nawet wytężywszy wszystkie siły nie są w stanie przelać swoich myśli na papier. Rozpaczliwie chcą się popisać i rozpaczliwie pragną pokazać, co potrafią, ale nie mogą; tak się do tego palą, że aż cali się pocą, a mimo to wciąż nie potrafią niczego napisać. Dlaczego tak jest? Nigdy nie praktykowali prawdy i nigdy nie przeszli przez proces poszukiwania prawdy i praktykowania jej. Czy są to ludzie posiadający życiowkroczenie? (Nie). Czy ludzie pozbawieni życiowkroczenia mają w sobie życie? Nie mają. Na czym zatem polegają przy wykonywaniu swoich obowiązków? (Polegają na własnej woli i własnych preferencjach). Stwierdzenie, że polegają na własnej woli i własnych preferencjach jest jak najbardziej słuszne, lecz oni i tak czują się pokrzywdzeni i nie chcą się z tym pogodzić. Możemy to więc ująć w ten sposób: na czym polegają przy wykonywaniu swoich obowiązków? Oto, na czym polegają: „Jestem gotowy praktykować prawdę i zadowolić Boga; jestem skłonny być wiernym Bogu; jestem gotów podporządkować się prawdzie; jestem skłonny iść drogą bojaźni Bożej i wystrzegania się zła; jestem gotów okazać skruchę i przyznać się do swoich błędów; jestem skłonny dążyć do prawdy i kroczyć ścieżką zbawienia”. Po prostu przy wykonywaniu swoich obowiązków polegają na takim życzeniowym myśleniu w rodzaju „jestem skłonny, jestem gotowy”; to właśnie jest dla nich podstawa do wykonywania swojego obowiązku zgodnie z ich własną wolą. Ich zdaniem ta „gotowość” może wszystko zastąpić i jest w stanie wszystko osiągnąć, ale dla Boga ta ich gotowość nie jest warta złamanego grosza. Dlaczego? Bóg przygląda się twojemu sercu i wie, że jesteś gotów praktykować prawdę i jesteś skłonny do niej dążyć. Bóg czeka na twoje praktykowanie i twoje wkraczanie w życie, a jednak nigdy nie widzi z twojej strony żadnego konkretnego działania ani nie widzi z twojej strony żadnego wkraczania w życie. Stąd też tacy ludzie nie mają w sobie życia; to pewne. Ludzie pozbawieni życia mają jedną bardzo widoczną cechę: zawsze traktują Boga w taki sam sposób, w jaki traktowaliby drugiego człowieka. Ciągle myślą o tym, jak mierzyć się z Bogiem i spiskować przeciwko Niemu, ciągle spekulują na temat tego, jak Bóg ich postrzega, i ciągle traktują Boga tak, jakby mieli do czynienia z innym człowiekiem albo ze swoim zwierzchnikiem. Nie mają przy tym bogobojnego serca i nie wykazują postawy podporządkowania się Bogu. To właśnie jest najbardziej oczywista cecha osoby niemającej w sobie życia. W głębi serca tacy ludzie ciągle spekulują na temat Boga: „Co ty sobie myślisz? Co oznacza to Twoje spojrzenie? Co oznacza ten Twój ton i brzmienie Twojego głosu? Czy każesz mi to zrobić w ten, czy w inny sposób?”. Nie poszukują prawdozasad; nie mają w sobie bojaźni Bożej, a jedynie podejrzliwość, ostrożność i chęć mierzenia się z Bogiem. Osoba niemająca w sobie życia nigdy nie zdoła dojść do tego, by odczuwać bojaźń Bożą, a zatem nie ma nawet najbardziej elementarnego szacunku dla wcielonego Boga. Możesz, modląc się, ciągle powtarzać „Boże, Boże”, i może to nawet brzmieć bardzo przyjemnie. Patrząc z zewnątrz, może to wyglądać tak, jakbyś bardzo szanował wcielonego Boga, lecz w rzeczywistości, ponieważ w ogóle nie posiadasz życiowkroczenia i nie masz słów Bożych za swoje życie, to kiedy głośno wołasz „Boże”, wypowiadasz tylko pewne słowo. Nie oznacza to, że znasz istotę Boga i Jego tożsamość lub prawdziwie traktujesz Go jak Boga. To jedynie pewna forma zwracania się do Niego, tak jak zwroty, których używasz, zwracając się do swoich rodziców, dziadków lub kogokolwiek starszego. Dla ciebie słowo „Bóg” to tylko pełna szacunku forma zwracania się do Niego, ponieważ, jeśli chodzi o ciebie, Bóg nie jest obiektem twojej czci i w ogóle nie masz bogobojnego serca. Rozumiesz? (Tak). Dopiero wtedy, gdy słowa Boże staną się życiem człowieka, stopniowo ukształtuje się w nim bogobojne serce. Co wam to pokazuje? Bogobojne serce kształtuje się dlatego, że słowa Boże stały się życiem we wnętrzu danego człowieka; nie bierze się ono z sumienia i rozumu człowieka. Samo posiadanie sumienia i rozumu nie może sprawić, że człowiek będzie miał bogobojne serce. Nawet jeśli jesteś dobrym człowiekiem, kimś przestrzegającym zasad i prostolinijnym, kimś, kto trzyma się właściwego sobie miejsca, to jeśli nie masz absolutnie żadnej wiedzy o Bogu albo nigdy nie posiadałeś życiowkroczenia, to masz co najwyżej tylko odrobinę szacunku, uprzejmości i grzeczności wobec Boga; nie można tego nazwać bojaźnią Bożą. Bojaźń Boża rodzi się w człowieku dlatego, że słowa Boże stały się jego życiem. Dlatego też nie myśl, że sama „gotowość” może zawierać wszystko w sobie albo wszystko zastąpić. Dla Boga twoja gotowość jest gołosłowna i pozbawiona większej wartości. Niektórzy ludzie pytają: „Czyż nie mówiłeś, że człowiek winien wykazywać postawę podporządkowania się Bogu?”. Twoje nastawienie do Boga i twoja subiektywna intencja – to, co jesteś skłonny zrobić – to dwie różne rzeczy. Wykazywanie postawy podporządkowania się Bogu jest przejawem tej właśnie racjonalności, która powinna cię cechować, podczas gdy twoja subiektywna intencja i twoja gotowość są jedynie pewnym twoim pragnieniem lub postanowieniem. Kluczowe znaczenie ma to, że musisz jasno coś sobie uświadomić: twoja gotowość może być w stanie zaprowadzić cię na ścieżkę zbawienia i jest ona także, rzecz jasna, warunkiem wstępnym tego, by pozwolić ci wkroczyć na ścieżkę zbawienia, ale samo bycie gotowym do praktykowania prawdy nie oznacza, że już ją praktykowałeś, ani nie znaczy, że już wkroczyłeś w prawdorzeczywistość, a tym bardziej nie oznacza, że posiadasz prawdorzeczywistość lub masz życiowkroczenie. Chodzi o to, że jeśli pozostajesz jedynie na etapie bycia gotowym do praktykowania prawdy, to nie można stwierdzić, że już masz w sobie życie. Kiedy więc prawdziwie posiadasz życiowkroczenie? Wtedy, kiedy potrafisz praktykować prawdę i znasz samego siebie, i potrafisz praktykować zgodnie z Bożymi wymaganiami – tylko to właśnie znaczy, że ktoś prawdziwie posiada życiowkroczenie. Posiadasz życiowkroczenie ponieważ dzięki temu, że zrozumiałeś prawdę, zarówno twoje myśli oraz poglądy, jak i twoje nastawienie do Boga i twoje skażone skłonności w różnym stopniu uległy zmianie; twoje nastawienie do Boga i twoje nastawienie do wykonywania swojego obowiązku zostały odpowiednio skorygowane i nie żyjesz już zgodnie ze swoimi skażonymi skłonnościami ani zgodnie z niedorzecznymi myślami i poglądami. W tym, jak patrzysz na ludzi i sprawy oraz w swoim postępowaniu i działaniach potrafisz przyjąć słowa Boże za swoją podstawę i przyjąć prawdę za swoje kryterium – tylko to właśnie oznacza posiadanie życia. Czy wy macie w sobie życie? Tylko wtedy, gdy posiadasz te konkretne przejawy, masz w sobie życie; bez nich zaś jesteś go pozbawiony. Jeśli nie masz w sobie życia, to jakim jesteś człowiekiem? Jesteś zwierzęciem, jesteś diabłem i kimś, kto jest z szatana. Na czym zaś polegają ludzie, którzy są z szatana, przy wykonywaniu swoich obowiązków? Polegają na swoich skażonych skłonnościach i polegają na swoim pragnieniu błogosławieństw. Jaki jest tego ostateczny rezultat? Zaczynają szaleć i popełniają złe uczynki; zupełnie nie są w stanie praktykować prawdy, podążać drogą Boga, a tym bardziej nie są w stanie dostąpić zbawienia. Taki właśnie jest tego ostateczny rezultat.

Omówiliśmy właśnie pewne przejawy cechujące ludzi, którym brakuje życiowkroczenia. Po wysłuchaniu tego omówienia, niektórzy mówią: „A więc okazuje się, że nawet po tym, jak wierzyliśmy w Boga przez cały ten czas, wciąż w ogóle nie posiadamy życiowkroczenia i nie zyskaliśmy prawdy oraz życia. Czy zatem w głębi serca nas nie lubisz i masz nas już dosyć?”. Tacy ludzie zawsze przejmują się tym, jak ich oceniam. Czy słusznie? (Nie). Dlaczego jest to niewłaściwe? (Bóg omawia dziś z nami tak wiele spraw, abyśmy mogli jasno i wyraźnie rozpoznać stan, w którym naprawdę się znajdujemy i dostrzec wyraźnie że, jak dotąd, nie wkroczyliśmy na ścieżkę dążenia do prawdy i, wypełniając nasze obowiązki, wciąż jesteśmy na etapie wykonywania pracy. Pozwala nam to w porę się przebudzić i okazać skruchę, a także pozwala nam znaleźć właściwą ścieżkę praktykowania prawdy. Jeżeli tylko usiłujemy zgadywać, jak Bóg nas ocenia i postrzega, nie starając się jednocześnie zrozumieć Jego mozolnych zamysłów, to jest to jeden z przejawów niedążenia do prawdy i ostatecznie wciąż nie zdołamy jej pozyskać). Niezależnie od tego, jak cię oceniam lub jakie sprawiasz na mnie wrażenie, nie jest to kwestia, która powinna cię obchodzić, i nie jest to sprawa, która powinna być w centrum twojej uwagi. Czyż nie jest tak jak mówię? (Jest). A jeszcze chcesz nawet, abym cię lubił i miał o tobie dobre mniemanie? Biorąc pod uwagę wasze zachowanie, jest już i tak całkiem nieźle, jeśli potraficie sprawić, bym nie czuł do was odrazy. Jeśli zaś chodzi o to, czy was lubię, kto wywiera na mnie dobre wrażenie i o kim mam wysokie mniemanie, to mam swoje zasady. Nie jest to kwestia, która powinna was obchodzić, ani nie jest to coś, co powinniście wiedzieć. Ponadto, niezależnie od tego, jakie mam do was nastawienie, gdy przemawiam, albo od tego, jakie mam poglądy na temat jakiejkolwiek osoby, nie będę działał pod wpływem impulsu ani pod wpływem uczuć, a tym bardziej pod wpływem emocji; będę traktował was sprawiedliwie. Nawet jeśli wasze zachowanie jest bardzo kiepskie, nie popadajcie w zniechęcenie i nie czujcie się skrępowani. Skupcie się po prostu na wypełnianiu obowiązku, który winniście wykonywać zgodnie z zasadami, których przestrzegania wymaga dom Boży. Jeśli chodzi o to, na jaką ścieżkę każdy z was jest w stanie wkroczyć, zależy to od waszych dążeń i wyborów. Oczywiście, z Mojego punktu widzenia, mam nadzieję, że każdy z was będzie potrafił dążyć do prawdy i przyjąć prawdę oraz wkroczyć na ścieżkę zbawienia. W szczególności zaś mam nadzieję, że wszyscy ci spośród was, którzy ciężko pracują i biorą na swoje barki ciężkie brzemiona oraz wykonują ważne obowiązki, mają duchowe zrozumienie, i stosunkowo dobry potencjał, oraz ci, którzy reprezentują sobą solidne człowieczeństwo, staną się ludźmi, którzy dążą do prawdy, będą w stanie jak najszybciej wkroczyć na ścieżkę zbawienia i będą w stanie praktykować prawdę oraz zyskać życiowkroczenie we wszystkich sprawach. Jeśli jednak nie jesteście skłonni dążyć do prawdy i kroczyć ścieżką zbawienia, nie będę was przymuszał; nie będę was zniewalał. Takie właśnie jest Moje nastawienie. Jeśli chodzi o każdego z was, wiem i rozumiem, jaki jest wasz potencjał i jakie są wasze dążenia, i mam na ich temat swoje poglądy. Nie będę jednak teraz wyciągał wniosków na wasz temat. To, jaką ścieżką kroczycie i jak daleko zdołacie zajść, zależy od waszych własnych wyborów. Dom Boży ma swoje zasady traktowania ludzi. Jeśli naruszysz dekrety administracyjne, kościół postąpi z tobą tak, jak powinien postąpić zgodnie z tymi zasadami. Nie będę cię chronił; nawet jeśli mam o tobie wysokie mniemanie, nie będę cię chronił. Nawet jeśli w przeszłości podjąłeś mnóstwo wysiłku i jesteś kimś, kto ciężko pracował, brał na swoje barki ciężkie brzemiona i przyczynił się wcześniej do postępów w pewnej dziedzinie pracy domu Bożego, to jeśli naruszysz dekrety administracyjne, kościół postąpi z tobą tak, jak powinien. Odciski na stopach masz od tego, jak chodzisz; ścieżka, którą kroczysz, jest przecież tą ścieżką, którą sam wybrałeś. Takie właśnie są konsekwencje obrania niewłaściwej ścieżki. Załatwianie tych spraw jest dla Mnie proste. Mam co nieco do czynienia z kilkoma osobami w kwestii spraw natury ogólnej. Sposób, w jaki robią różne rzeczy, jest dosyć odpychający i dosyć wstrętny, lecz mimo to potrafię traktować ich właściwie. Przestańcie nieustannie odgadywać Moje myśli. Największą niechęć wzbudza we Mnie to, jak ludzie nieustannie czytają między wierszami i obserwują Mój wyraz twarzy, nieustannie dopytują, co sobie myślę, i nieustannie spekulują, czy ich lubię lub jakie wywierają na Mnie wrażenie. Najbardziej brzydzę się tymi właśnie rzeczami. Nigdy nie spekuluj na temat tego, co sobie myślę ani się nie zastanawiaj, jak cię postrzegam i jak cię oceniam, albo jakie mam wobec ciebie plany i jak z tobą postąpię. Nie martw się tymi rzeczami i nie wkładaj też wysiłku w ich rozważanie. Im więcej o nich myślisz, tym bardziej jestem tobą zniesmaczony. Bez względu na to, na który z twoich problemów zwracam uwagę podczas omawiania prawdy, nie robię tego po to, by całkowicie cię skreślić, nie po to, by cię atakować, ani nie po to, by cię potępić. Robię to raczej po to, by pomóc ci rozwiązać twoje problemy, tak abyś potrafił zrozumieć prawdę, miał ścieżkę praktyki i ostatecznie mógł wkroczyć na ścieżkę zbawienia. Stąd też nie powinieneś się skupiać na słowach, których używam, ani na tonie Mojego głosu. Powinieneś skupić się na treści tego, co mówię, przyjrzeć się sobie w świetle Moich słów i zobaczyć, czy to, co mówię, odnosi się do twojego problemu i czy może twój problem rozwiązać. Jeśli jednak powiem do ciebie kilka słów więcej, jeśli będę miał o tobie wysokie mniemanie lub postawię cię na ważnym stanowisku, nie popadaj w pychę. Czasami słowa, które do ciebie kieruję, są bardzo surowe i bardzo dojmujące, i nawet jeśli czujesz, że jestem bardzo zły, nie wolno ci popadać w zniechęcenie. Nie robię tego, by cię atakować; po prostu załatwiam tę sprawę bezstronnie i osądzam problem stosownie do jego istoty. Robię to, by omówić prawdę jasno i dogłębnie, a nie po to, by tobie osobiście robić jakieś trudności. Omawiam twój problem, ponieważ dotyczy on pewnego aspektu prawdy albo dotyczy pewnego aspektu stanu, w jakim znajduje się rodzaj ludzki. Musimy problem ten omówić, aby każdy mógł zyskać wgląd i wyciągnąć z tej sprawy odpowiednią naukę. Nie odgaduj Moich myśli; jeśli to robisz, wkładasz wysiłek nie w to, w co należy. Rozumiesz? (Tak). Jeśli każdego dnia zastanawiasz się, co sobie myślę, jak cię postrzegam i jak oceniam, jakie mam wobec ciebie plany i czy zamierzam się tobą posłużyć czy też sprawić, że będziesz cierpiał – jeśli ciągle myślisz o tych sprawach, jesteś w błędzie i wkładasz swój wysiłek nie w to, w co należy. Gdybym chciał się tobą posłużyć, nie musiałbym robić tego osobiście; to sami przywódcy i pracownicy posłużyliby się tobą, zgodnie z zasadami. Dom Boży ma swoje przepisy administracyjne, i kościół będzie stosował procedury zgodnie z przepisami i załatwi sprawę bezstronnie. Gdybym chciał się tobą posłużyć, powiedziałbym przywódcom i pracownikom kościoła, aby omówili prawdę i rozwiązali problem w oparciu o twoje przejawy, a następnie kazałbym im postąpić z tobą zgodnie z zasadami; byłoby to bardzo proste. Dlatego też nie musisz czytać między wierszami i obserwować Mojego wyrazu twarzy, a także nie musisz doszukiwać się aluzji w tym, co mówię, a tym bardziej nie musisz zwracać uwagi na ton Mojego głosu. Jeśli masz prawdziwą wiarę w Boga, jeśli wierzysz, że Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca, i jeśli wierzysz, że Bóg jest źródłem prawdy, drogi i życia, to nie powinieneś oddawać się spekulacjom na Mój temat ani traktować Mnie w ten sposób. Rozumiesz? (Tak). Nie podoba Mi się, że traktujesz Mnie w ten sposób i z takim nastawieniem. Jest najzupełniej naturalne i uzasadnione, że Ja rozumiem twoją istotę, rozumiem twoje człowieczeństwo i rozumiem twoje skażone skłonności. Ale jeśli to ty chcesz zrozumieć, co sobie myślę w głębi serca, jak cię postrzegam i co planuję z tobą zrobić, to jesteś w błędzie. Czy wiesz, na czym polega twój błąd? (Zajęliśmy niewłaściwe stanowisko). To właśnie jest zajęcie niewłaściwego stanowiska. Jeśli zajmiesz niewłaściwe stanowisko, zadając się ze Mną, to jesteś w wielkim niebezpieczeństwie. Pod żadnym pozorem nie powinieneś kroczyć tą ścieżką; jeżeli to zrobisz, znajdziesz się w niebezpieczeństwie.

Kiedy wierzy się w Boga, zupełnie nie ma potrzeby czytać między wierszami i obserwować wyrazu Jego twarzy, ani też nie należy mieć się przed Nim na baczności ani być wobec Niego podejrzliwym. Czyż w głębi serca nie wiecie doskonale, co powinniście robić i jak powinniście postępować? (Teraz jest to dla nas trochę jaśniejsze. Powinniśmy być otwarci i szczerzy wobec Boga oraz wkładać wysiłek w zrozumienie słów, które Bóg wyraża, oraz prawd, które omawia). Łatwo jest to powiedzieć, ale czy łatwo to wprowadzić w życie? (Nie). Kiedy obnażam i szczegółowo analizuję stany i problemy niektórych ludzi, to jeśli mówię łagodnie, niektórym wpada to jednym uchem, a drugim wypada; jeśli przemawiam z większą mocą lub bardziej surowo, niektórzy czują się zdenerwowani i popadają w zniechęcenie, mówiąc: „Bóg jest taki rozgniewany, kiedy do mnie mówi. Z pewnością już mnie nie lubi i jest ze mnie niezadowolony, czyż nie straciłem więc wszelkiej nadziei na zbawienie? Bóg nawet już mnie nie chce, więc po co dalej żyć? Równie dobrze mógłbym już umrzeć!”. Czy tak właśnie należy to rozumieć? (Nie). Czy zatem wy myślelibyście w ten sposób? (Nie). Niektórzy ludzie są gruboskórni. Bez względu na to, jak się ich demaskuje albo przycina, w ogóle ich to nie obchodzi. Bez względu na to, co im powiesz, w głębi serca nie czują się zdenerwowani, myśląc: „Możesz sobie mówić, co tylko chcesz. Jeśli w głębi serca się z tym nie zgadzam, nic nie jesteś w stanie zrobić. Możesz mnie przycinać, ale dopóki mnie nie usuniesz ani nie wydalisz, nie popadnę w zniechęcenie ani też nie stanę się słaby. Nadal będę robił wszystko tak, jak wcześniej. Po prostu nie będę praktykował prawdy. Dopóki nie czynię zła, cóż możesz mi zrobić?”. Taka postawa jest kłopotliwa. Jeżeli oni ani nie przyjmują prawdy, ani jej nie praktykują, to czy mimo to mogą dostąpić zbawienia? (Nie). Widzisz, ludzie są stworzeniami, z którymi bardzo trudno jest sobie poradzić. Co sprawia, że tak trudno sobie z nimi radzić? Z jednej strony mają najrozmaitsze niedorzeczne myśli i poglądy; z drugiej zaś posiadają coś zgubnego – swoje skażone skłonności. Niedorzeczne myśli i poglądy sprawiają, że masz niedorzeczne rozumienie i pojmowanie spraw oraz przyjmujesz niedorzeczne postawy, jeśli chodzi o pewne sprawy. Na tejże podstawie wyrażasz również swoje niedorzeczne myśli i poglądy poprzez swoje skażone skłonności, dolewając tylko oliwy do ognia. Czyż nie jest trudno sobie z tym poradzić? (Jest). Twoje poglądy i postawy są niedorzeczne same w sobie, a jednak wciąż się ich kurczowo trzymasz, wciąż próbujesz się tłumaczyć i usprawiedliwiać, i odmawiasz przyjęcia prawdy. Stosujesz nawet pewne taktyczne chwyty i podajesz najrozmaitsze powody i wymówki, aby oczyścić się z zarzutów i uchylić od odpowiedzialności. Czyż nie jest to przejawianie skażonych skłonności przy jednoczesnym kurczowym trzymaniu się swoich niedorzecznych poglądów? (Jest). Posiadanie skażonych skłonności jest już bardzo kłopotliwe, a jednak ty wciąż kurczowo trzymasz się niedorzecznych myśli i poglądów. Czyż nie sprawia to, że ten problem staje się poważny? To obnaża fakt, iż w głębi serca jesteś nieustępliwy, czujesz niechęć do prawdy, jesteś arogancki i fałszywy, a we wszystkim, co mówisz, nie pozostawiasz miejsca na krytykę. Czyż ktoś, kto tak się zachowuje, to nie jest żywy szatan? (Jest). Jeśli postępujesz w ten sposób, nigdy nie zyskasz prawdy i życia. Jeśli zaś, uświadomiwszy to sobie, potrafisz wyzbyć się swoich niedorzecznych myśli i poglądów, przestać posługiwać się nimi w odniesieniu do różnych spraw, zmienić swoje niewłaściwe nastawienie i, zgodnie ze słowami Bożymi oraz w sposób, jakiego Bóg naucza człowieka, uczciwie i szczerze rozwiązywać napotykane problemy z bogobojnym sercem, to posiadasz życiowkroczenie. Kiedy już posiadasz życiowkroczenie, kiedy już zbuntowałeś się przeciwko swoim niedorzecznym myślom i poglądom, wyzbyłeś się ich i z nich zrezygnowałeś, i kiedy już zbuntowałeś się przeciwko swoim szatańskim skłonnościom, wyzbyłeś się ich i z nich zrezygnowałeś w ramach procesu praktykowania przez ciebie prawdy i zyskiwania życiowkroczenia, to co takiego urzeczywistniasz i przejawiasz? Rzeczy, które są w zbieżności z prawdozasadami i są w zbieżności z Bożymi wymaganiami. Tym, co urzeczywistniasz, jest zatem życie w prawdzie, którego wymaga Bóg. Czyż nie tak właśnie jest? (Owszem). Co stanowi klucz do zyskania życiowkroczenia? (Nie wystarczy mieć jedynie pragnienia i subiektywnej intencji praktykowania prawdy; człowiek musi mieć konkretne przejawy praktykowania prawdy). Wszyscy to wiedzą i rozumieją na poziomie doktryny, ale nie tak łatwo wprowadzić to w życie; jest to trudne. Do pewnego stopnia jest to związane z tym, czy ktoś reprezentuje sobą dobre czy złe człowieczeństwo. Ludzie obdarzeni sumieniem i rozumem potrafią przyjąć prawdę, więc łatwiej jest im ją praktykować; jeśli podejmą pewien wysiłek, są w stanie wprowadzić ją w życie. Ludzie pozbawieni sumienia i rozumu nie miłują prawdy, więc bardzo trudno jest im ją praktykować; po prostu nie są w stanie tego zrobić. Jedynie ci, którzy potrafią praktykować prawdę, posiadają życiowkroczenie. Poprzez regularne praktykowanie prawdy, stopniowo zyskują życie. Ci, którzy nie potrafią praktykować prawdy, coraz bardziej oddalają się od życiowkroczenia i nie są w stanie zyskać życia, nieprawdaż? (Tak). Ten aspekt sprawy to bardzo prosta kwestia; jest to zarazem kwestia, o której często dyskutuje się w codziennym życiu. Niektóre osoby mogą ją do pewnego stopnia rozumieć w oparciu o swoje spostrzeżenia, lecz wciąż brakuje im osobistego doświadczenia i umiejętności docenienia tej kwestii. Jeśli je poprosić, by powiedziały, jak ją rozumieją, nie potrafią tego jasno wytłumaczyć i nie potrafią tego klarownie wyjaśnić. A czy wy, dzięki takiemu omówieniu, macie teraz w tej kwestii jasność? (Tak). Podsumujcie to zatem: Bóg bada najgłębsze zakamarki ludzkiego serca, dlaczego więc wciąż sprawdza człowieka? (Ponieważ człowiek musi w sposób praktyczny doświadczyć dzieła Bożego, poznać swoje własne skażone skłonności i zyskać prawdę jako swoje życie poprzez okoliczności, które przygotowuje Bóg. Jest to również proces, w ramach którego Bóg wpaja człowiekowi prawdę i swoje słowa. W procesie tym człowiek raz za razem zmaga się ze swoimi skażonymi skłonnościami, raz za razem wypiera się swoich błędnych myśli i poglądów, i stopniowo staje się zdolny do tego, by zbuntować się przeciwko cielesności i praktykować słowa Boże; ostatecznie zaś potrafi praktykować prawdę i ją zyskać). Ten właśnie proces został tutaj jasno wytłumaczony. Czy wszyscy to rozumiecie? (Tak). W takim ujęciu ta kwestia wydaje się bardzo prosta. Jej słowne wyjaśnienie może wydawać się proste, lecz wprowadzenie go w życie wiąże się z wieloma szczegółami. Tak to właśnie działa w teorii, jak zostało ujęte w słowach. Zasadniczo rzecz ujmując, kwestia ta została już jasno omówione: sprawdzanie człowieka przez Boga to proces, w ramach którego Bóg wpaja człowiekowi swoje słowa, tak aby słowa te stały się jego życiem; jest to jeden ze sposobów działania Boga, a także proces, którego człowiek musi doświadczyć, aby dostąpić zbawienia. Na tym kończy się nasze omówienie tego tematu.

Pozwólcie, że wam opowiem o tym, jak pewien człowiek się kiedyś zachował, a wy posłuchajcie i przekonajcie się, na czym polegał problem. Tamtej zimy spadł śnieg i powiedziałem ludziom, że mają iść go odgarniać. Ten ktoś wówczas zapytał, czy mają to robić ludzie, czy należy użyć maszyny. Ja zaś odpowiedziałem: „Jeśli śnieg jest zbyt głęboki, użyjcie maszyny; a jeżeli ludzie są w stanie sobie z nim poradzić, to nie używajcie maszyny”. A choć nie powiedziałem temu człowiekowi, jak gruba musi być warstwa śniegu, żeby trzeba było użyć maszyny, ani pod jakimi warunkami winni go odgarniać ludzie, to przecież przekazałem mu pewną zasadę. On jednak po prostu nie był w stanie jej zrozumieć i zwyczajnie nie wiedział, jak się zabrać za odgarnianie śniegu. Powiedzcie Mi, czyż tego, co powiedziałem, nie dało się bez trudu zrozumieć? Gdyby to wam kazano wykonać to zadanie, jak wdrożylibyście tę zasadę? (Najpierw sprawdziłbym, jak gruba jest warstwa śniegu, i podjąłbym decyzję na podstawie faktycznej sytuacji). W niektórych miejscach warstwa śniegu miała metr głębokości, podczas gdy w innych zaledwie pięć cali. Co zatem byś zrobił? (Jeżeli na większości odśnieżanego terenu warstwa śniegu miała poniżej pięciu cali, to powinni odgarniać go ludzie, a maszyny można by użyć do odśnieżenia tych kilku miejsc, gdzie pokrywa śniegu była głębsza). Co sądzicie o tej zasadzie? (Jest jak najbardziej odpowiednia). Niektórzy ludzie jednak nie wiedzą, jak zastosować w praktyce nawet tak prostą zasadę. Co to oznacza, jeśli ktoś nie wie, jak coś takiego zastosować w praktyce? Oznacza to, że taki ktoś nie wie, jak sobie radzić nawet w najzwyklejszych sytuacjach. Kiedy warstwa śniegu miała jeden cal głębokości, ten człowiek zapytał: „Mamy wyjść na dwór i odgarniać śnieg? Mają to robić ludzie, czy powinniśmy użyć maszyny?”. Ja zaś mu odpowiedziałem: „Śnieg można odgarniać dopiero wtedy, kiedy przestanie padać. Jeśli śnieg zrobi się zbyt głęboki, by ludzie byli w stanie go odgarniać, użyjcie maszyny do odśnieżania. Tak właśnie brzmi odnośna zasada”. Człowiek ten oświadczył, że zrozumiał. Kiedy śnieżna pokrywa osiągnęła grubość dwóch cali, znów przyszedł spytać, czy należy go odgarniać, a Ja raz jeszcze powtórzyłem mu tę zasadę. Kiedy śnieg miał już głębokość siedmiu cali, znów przyszedł z tym samym pytaniem. Powiedzcie Mi, czy ten człowiek ma jakikolwiek potencjał? (Nie). Podałem mu tę zasadę kilka razy, lecz on wciąż nie potrafił jej zrozumieć i raz za razem pytał, co należy zrobić. Nie był w stanie wymyślić, kiedy należy odgarniać śnieg, w jakich okolicznościach winni to robić ludzie, a w jakich należy użyć maszyny. Jak bardzo kiepski musi zatem być jego potencjał? Jak wiele rzeczy trzeba by było jeszcze powiedzieć, zlecając komuś takiemu jakąś pracę, nim zdołałby zrozumieć, jak ma to zrobić? Ktoś taki nie potrafi niczego jasno zrozumieć. Na czym więc polegał problem związany z jego zachowaniem? Czy zrozumiał to, co powiedziałem? (Nie zrozumiał; starał się tylko trzymać przepisów). Jeśli chciał trzymać się przepisów, powinien był co prędzej zabrać się za odgarnianie śniegu. Bez względu na to, czy zleciłby to zadanie ludziom, czy też kazałby zrobić to maszynowo, powinien był przynajmniej trzymać się jednej lub drugiej wersji. Lecz czy on trzymał się którejkolwiek z nich? Nie poszedł odgarniać śniegu i tylko raz za razem pytał, czy należy go odgarniać i czy powinni to robić ludzie, czy też należy użyć maszyny. Dlaczego wciąż tylko pytał, zamiast cokolwiek zrobić? (Tak naprawdę chciał użyć maszyny do odśnieżania, ale nie chciał samemu podjąć decyzji, więc po prostu czekał, aż Bóg wyda stosowne polecenie). Czekał, aż to Ja wydam stosowne polecenie. Czy w tej jego postawie widać jakąkolwiek chęć podporządkowania się? (Nie). Sprawdźmy najpierw, czy potrafił zrozumieć zasadę, którą mu przedstawiłem. Czy zrozumiał to, co powiedziałem? (Nie). Nie zrozumiał. Chciał po prostu abym to Ja powiedział mu wprost, co ma zrobić, czego ma nie robić i jak winno to być zrobione. Tylko tego rodzaju słowa był w stanie zrozumieć; po prostu nie potrafił pojąć zasad. Usłyszawszy tę zasadę, był kompletnie zdezorientowany, jakby czytał jakąś niebiańską księgę bez słów i czuł, że wszystko jest jedną wielką tajemnicą. Nie potrafił zrozumieć tej zasady i nie wiedział, co zrobić, więc jeśli chodzi o radzenie sobie z nagromadzonym śniegiem, potrafił jedynie wciąż pytać, czy śnieg ten mają odgarniać ludzie, czy należy użyć maszyny. Powiedzcie Mi, czyż zadawanie się z tego rodzaju człowiekiem nie sprawia, że czujecie się niekomfortowo i jesteście podenerwowani? (Owszem, denerwuje mnie to i bardzo męczy). Jak to jest, zadawać się z kimś takim? Opiszcie Mi to. (To trochę tak, jakby mówić do ściany; bez względu na to, co się powie, ktoś taki tego nie zrozumie). Czyż mówienie do kogoś takiego nie przypomina zadawania się z dzieckiem mającym jakieś trzy do pięciu lat? Czyż nie jest tak, jakby mówiło się do zwierzęcia? (Tak). Powiedzcie Mi zatem, czy zadawanie się z tego rodzaju osobą jest wyczerpujące? Czy może człowieka rozzłościć? (Tak, to mnie złości). Zadawanie się z kimś takim jest zarówno irytujące, jak i wyczerpujące. Jak zatem należy z kimś takim postępować? Po prostu natychmiast go odeślijcie i miejcie to z głowy. Posłużcie się kimkolwiek, kto potrafi zrozumieć przedstawioną mu zasadę, a kiedy ją usłyszy, jest w stanie praktykować i zrealizować dane zadanie zgodnie z tą zasadą, i potrafi załatwić sprawę. Nie ma sensu mówić czegokolwiek komuś, kto nie jest w stanie pojąć zasady. Choćbyś nie wiem jak mu ją objaśniał, on i tak tego nie zrozumie i będzie w nieskończoność zadręczać cię pytaniami, jak kompletny głupiec. A przy tym będzie sobie nawet myślał, że bardzo rozsądnie jest zadawać wszystkie te pytania, mając takie oto przekonanie: „Spójrz, czyż nie wykonuję tej pracy w bardzo konkretny i wielce skrupulatny sposób? Kiedy śnieżna pokrywa miała jeden cal głębokości, co prędzej zapytałem, czy należy ten śnieg odgarnąć, a kiedy sięgnęła dwóch cali grubości, nie miałem odwagi zwlekać i pospiesznie spytałem o to samo. Widzisz, nie działam na oślep. Czyż nie przejawiam skłonności do podporządkowania się oraz lojalności? Czyż nie zachowuję się w sposób odpowiedzialny? Niezwłocznie zadaję pytania i na bieżąco dostarczam informacji zwrotnych, niczego nawet w najmniejszym stopniu nie opóźniając!”. Czyż ktoś taki nie jest pod wielkim wrażeniem własnych dokonań? (Jest). Jeśli więc go odeślesz, co sobie pomyśli? Poczuje się wręcz dotknięty, myśląc sobie: „Tak bardzo się o to martwiłem i tyle się nabiegałem w tej sprawie! Czy było mi łatwo? Jak to możliwe, że na koniec zostałem odesłany?”. Czy ktoś taki w głębi serca by się z tym pogodził? (Nie). Tego rodzaju osoba ma na to zbyt kiepski potencjał. Mniejsza nawet o to, że prawdozasady są poza jej zasięgiem; nawet zasady dotyczące wykonywania najzwyklejszego zadania są dla niej niezrozumiałe i ją przerastają. Ktoś taki nie ma ilorazu inteligencji na poziomie normalnego człowieka, więc jak prawda mogłaby być w jego zasięgu? Odesłanie go jest w rzeczywistości zgodne z zasadami, lecz on tego nie zrozumie, a wręcz poczuje się dotknięty i skrzywdzony. Tego rodzaju człowiek nie jest w stanie pojąć zasad nawet w mało ważnych sprawach, więc czy poważne sprawy, sprawy mające związek z prawdą, są w jego zasięgu? (Nie). Tym bardziej nie są w jego zasięgu. Tak więc w przypadku niektórych ludzi, niebędących w stanie zrozumieć prawdy, prawdozasady pozostają poza ich zasięgiem. Czy tacy ludzie potrafią wprowadzać prawdę w życie? (Nie). Niektórzy mówią: „Zgodnie z tym, co mówisz, skoro ktoś taki nie potrafi wprowadzać prawdy w życie, to czy nie znaczy to, że nie może dostąpić zbawienia?”. Czy tak właśnie jest? Co powinieneś zrobić, jeśli prawdozasady są poza twoim zasięgiem? Istnieje pewien prosty sposób, który umożliwi ci wykonywanie twojego obowiązku aż do samego końca. Jeśli prawdozasady są poza twoim zasięgiem, przestrzegaj jednej reguły: wykonując swój obowiązek, musisz mieć serce pełne szczerości i oddania, polegać na swoim sumieniu i rozumie, by najlepiej jak potrafisz robić to, co jesteś w stanie zrobić, i pod żadnym pozorem nie wolno ci pogrywać sobie z Bogiem. Zważywszy na to, że twój potencjał jest już i tak bardzo kiepski i nie posiadasz zdolności pojmowania prawdy, to jeśli przy wykonywaniu swojego obowiązku nadal w ogóle nie masz serca przepełnionego szczerością i oddaniem i wciąż grasz w swoje gierki, czyż nie jest to przejaw diabelskiej natury? Taki człowiek jest już skończony. Co to zatem znaczy mieć serce przepełnione szczerością i oddaniem przy wykonywaniu swojego obowiązku? To znaczy, że robisz tyle, ile tylko jesteś w stanie zrobić. Weźmy na przykład odgarnianie śniegu. Zgodnie z przedstawioną powyżej zasadą, ludzie powinni go odgarniać, jeżeli potrafią, a jeśli nie są w stanie, powinni użyć maszyny do odśnieżania. Jeżeli widzisz, że spadł cal śniegu i nie wiesz, czy należy go odgarniać ręcznie, czy za pomocą maszyny, możesz najpierw zacząć go odgarniać, a maszyny użyć tylko wtedy, kiedy naprawdę nie dajesz sobie rady z ręcznym odśnieżaniem. Chociaż nie wiesz, czy takie postępowanie jest właściwe, robisz to ze wszystkich sił, nie cwaniakując ani się nie obijając. Nawet jeśli włożony przez ciebie wysiłek okaże się daremny, to przynajmniej twoje serce będzie szczere w oczach Boga. Kiedy Bóg zobaczy, że masz szczere serce i że nie cwaniakowałeś ani się nie obijałeś, i nie pogrywałeś sobie z Nim, zaakceptuje to twoje dobre zachowanie. Jeśli jednak cwaniakujesz, obijasz się i sobie z Nim pogrywasz, Bóg cię znienawidzi, a jeżeli nie okażesz skruchy, potępi cię i wyeliminuje. Na czym polegają niektóre przejawy tego, że ktoś pogrywa sobie z Bogiem? Na przykład, myślisz sobie tak: „Nie rozumiem zasady, która została przed chwilą przedstawiona. Spadł cal śniegu, więc czy należy go odgarniać ręcznie, czy też należy użyć maszyny? Jeśli nie powinno się go odgarniać ręcznie, a ja to właśnie zrobię, czyż nie będzie to oznaczało, że włożyłem w to dodatkowy wysiłek? A jeżeli użyję maszyny, to co będzie, jeśli śnieg nie jest dość głęboki i powinno się go odgarniać ręcznie, lecz ja użyłem maszyny do odśnieżania – czy nie zostanę obwiniony o to, że niepotrzebnie użyłem maszyny i zmarnowałem paliwo? Zdecydowanie nie mogę działać zbyt pochopnie. Jeśli tak właśnie się zachowam, to nie tylko cały mój wysiłek może pójść na marne, lecz także zostanę jeszcze obwiniony. Mogę nawet zostać przycięty i zmuszony do pokrycia strat. Zanim zacznę działać, muszę uzyskać jasną odpowiedź”. Masz w głowie tego rodzaju intrygę. Jak się nazywa tego rodzaju myślenie? (Fałsz). To właśnie jest pogrywanie sobie z Bogiem. Kiedy ten człowiek pogrywał sobie w ten właśnie sposób, komuś patrzącemu z zewnątrz mogło się wydawać, że jest on skłonny się podporządkować, a on tylko udawał, że poszukuje odpowiedzi i nie działa lekkomyślnie, lecz w rzeczywistości miał swoje ukryte motywy. Ludzie nie potrafili tego stwierdzić, ale Bóg już dawno dostrzegł, że ten człowiek nie był prostolinijny. Nie chciał pracować, więc zawsze szukał wymówek, by zadawać kolejne pytania. Używał pewnej formy dobrego zachowania jako kamuflażu, by ukrywać własne zamiary. Kiedy ktoś gra w swoje gierki i dopuszcza się takiego fałszu, w oczach Boga stanowi to występek. Rozumiecie? (Tak, rozumiemy). Czy zatem macie już teraz jasność co do tego, jak powinniście praktykować? Chociaż nie rozumiesz prawdozasad, nie powinieneś pogrywać sobie z Bogiem. Powinieneś powiedzieć: „W moich myślach panuje zamęt, mój potencjał jest kiepski, a prawdozasady są poza moim zasięgiem. Zrobię więc coś konkretnego: włożę w to trochę więcej wysiłku i sam zrobię trochę więcej. Kiedy się zmęczę, odpocznę przez chwilę, a potem będę kontynuował pracę”. Nawet jeśli w ostatecznym rozrachunku ktoś będzie narzekał, że włożony przez ciebie wysiłek był niepotrzebny i poszedł na marne, Bóg zobaczy, że masz szczere i uczciwe serce. Bóg uzna twoje starania, a ty nie popełnisz występku. Czy łatwo jest się na to zdobyć? (Tak). To właśnie jest najprostsza zasada praktyki. Chociaż jest prosta, istnieje obawa, że może ci się nie udać jej zrealizować. Ci, którzy rozumieją prawdę, mają sposoby na to, by rozwiązać każdy problem, jaki napotkają, i mają zasady dotyczące tego, jak traktować każdego rodzaju człowieka: mając do czynienia z ludźmi głupimi, mają zasady odnoszące się do tego, jak należy traktować takich ludzi, a mając do czynienia z ludźmi złymi, mają zasady, mówiące jak traktować takich ludzi. Jeżeli rozumiesz prawdę, lecz jej nie praktykujesz, a zamiast tego grasz w swoje gierki, stanowi to występek. Jeśli masz szczere serce, to kiedy tylko zrozumiesz jakąś zasadę, jesteś w stanie odpowiednio wprowadzić ją w życie, nie popełniając przy tym występku przed Bogiem, a wówczas to, co robisz, zostanie przez Niego zaakceptowane. Co stanowi tutaj kluczową kwestię? (Żeby sobie z Bogiem nie pogrywać i w pierwszej kolejności praktykować zgodnie z tym, co jesteśmy w stanie zrozumieć). Nie pogrywaj sobie z Bogiem; miej serce szczere wobec Boga. Miej serce pełne szczerości i oddania wobec pracy, zadań i misji, które powierza ci Bóg. Praktykuj zgodnie z tym, ile rozumiesz. A nawet jeśli nie rozumiesz, to i tak możesz trzymać się podstawowego znaczenia słów Bożych; nawet jeśli tylko stosujesz się do przepisów, wciąż musisz się go trzymać. Prawda? (Tak). Jaka jest tutaj odnośna zasada? Jaki jest standard, którego spełnienia Bóg wymaga od człowieka? Wymagania Boga wobec człowieka nie są wygórowane; to znaczy, musisz mieć szczere serce. Chociaż Bóg nie lubi ludzi, którzy nie rozumieją zasad oraz mają kiepski potencjał i czuje do nich odrazę, to jeśli będziesz miał szczere serce, Bóg i tak cię zaakceptuje i potraktuje cię sprawiedliwie. Jeśli zaś nie masz szczerego serca i ciągle tylko pogrywasz sobie z Bogiem, to wówczas bez względu na to, jak dobry jest twój potencjał lub jak dalece rozwinięta jest twoja zdolność pojmowania, Bóg i tak cię znienawidzi i będzie odnotowywał popełnione przez ciebie występki. Rozumiecie? (Tak, rozumiemy). Są to wszystko rzeczy powszechnie spotykane w codziennym życiu. Powinniście mieć już teraz ścieżkę, odnoszącą się do tego, jak należy postrzegać takie rzeczy, nieprawdaż? (Tak). Na tym zakończymy nasze omówienie tego zagadnienia.

Wcześniej sporo rozmawialiśmy o pojęciach i wyobrażeniach na temat Boga wcielonego. Obszernie omówiliśmy również to, jak wyzbyć się mylnych pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym oraz jak je skorygować. W oparciu o te właśnie treści, na zakończenie porozmawiamy sobie dziś o tym, jak osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem. Oczywiście na obecnym etapie odnosi się to do osiągnięcia milczącego porozumienia z Bogiem wcielonym. Czy łatwo jest osiągnąć takie porozumienie? (Nie, nie jest to łatwe). Pozostając więc w zakresie tego, co jesteście w stanie zrozumieć, co człowiek musi bezwzględnie posiadać, aby osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem? Co musi posiadać, jeśli chodzi o jego potencjał, człowieczeństwo, dążenia, ścieżkę, którą kroczy, i tak dalej, aby osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem? (Jeżeli chodzi o potencjał, trzeba posiadać zdolność pojmowania; jeśli zaś chodzi o człowieczeństwo, trzeba posiadać przynajmniej sumienie i rozum; trzeba też być w stanie zrozumieć pewne prawdy. Tylko wtedy można osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem). (Aby osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem, trzeba po pierwsze mieć serce pełne oddania i być szczerym wobec Boga. Patrząc na to z nieco innej strony, trzeba mieć potencjał i rozumieć Boże intencje oraz wymagania Boga wobec człowieka. Kolejnym aspektem jest to, że poglądy danej osoby na różne sprawy oraz zapatrywania kryjące się za jej dążeniami muszą stać się zgodne z poglądami i zapatrywaniami Boga. Dopiero wtedy człowiekowi łatwo będzie osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem). Czy w grę wchodzi tutaj coś jeszcze? (Przychodzi mi na myśl jeszcze jeden aspekt: ponieważ Bóg jest bardzo szczery, gdy przemawia do ludzi, to jeśli ludzie pragną osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem, ich postawę także musi cechować szczerość). To również jest jeden z aspektów tej kwestii; a przynajmniej jest to pewien punkt widzenia na tę sprawę. Jak osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem, to niezwykle szeroki temat. Temat ten jest również bardzo głęboki. Omawianie go z wami jest jak prowadzenie zajęć uniwersyteckich z przedszkolakami. Sądząc po interpretacjach, jakimi się tu właśnie podzieliliście, wielu z was ma w tym aspekcie kompletną pustkę w głowie. To tylko potwierdza, jak wiele wam jeszcze brakuje: nie rozumiecie tego aspektu prawdy, nigdy nie zastanawialiście się nad tą kwestią i temat ten was przerasta. Jak osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem, to ostatni już temat dotyczący wyzbywania się pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym. Temat ten jest bardzo ważny. Jest to bowiem cel, który człowiek może ostatecznie osiągnąć, podążając za Bogiem wcielonym, a także jeden z przejawów życioistoty, którą człowiek jest w stanie urzeczywistniać, gdy wierzy w Boga i zyskuje prawdę jako swoje życie. W wyzbywaniu się swoich pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym nie chodzi tylko o to, by nie mieć żadnych pojęć o Bogu. Ten aspekt prawdy obejmuje wiele pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym, a także wiąże się z różnymi ludzkimi postawami wobec Boga wcielonego, rozmaitymi ludzkimi sposobami pojmowania Go oraz różnymi ludzkimi sposobami praktykowania, uwidaczniającymi się w podejściu ludzi do Boga wcielonego. Najlepszym rezultatem, jaki można ostatecznie osiągnąć poprzez praktykowanie tego aspektu wyzbywania się pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym, jest dojście przez ludzi do milczącego porozumienia z Bogiem wcielonym. To „posiadanie milczącego porozumienia” to ludzki sposób wyrażania tego, o co tutaj chodzi; ujmując to w słowa, jakich często używamy, oznacza to bycie w harmonii z Bogiem i bycie z Nim zgodnym. Biorąc jednak pod uwagę postawę człowieka, jego atrybuty i istotę, a także sądząc na podstawie każdego aspektu jego przeszłości i uwarunkowań, w rzeczywistości jest absolutnie niemożliwe, aby człowiek osiągnął punkt, w którym byłby w harmonii z Bogiem lub w którym byłby zgodny z Bogiem. Użycie wyrażenia „bycie zgodnym z Bogiem” byłoby zatem nieco nierealistyczne, a także z lekka zafałszowane i nieobiektywne. Stąd też dokładnie to sobie przemyślałem i uznałem termin „milczące porozumienie” za bardziej obiektywny i bardziej odpowiedni, i można go uznać za stosunkowo trafny. Czyż tak nie jest? (Tak właśnie jest). Wyzbywanie się pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym w ostatecznym rozrachunku nie wymaga od ciebie, abyś stał się zgodny z Bogiem. Ponieważ życie człowieka i życie Boga różnią się od siebie w swej istocie, i z uwagi na problemy, jakie pod każdym względem dotykają człowieka, nie może on stać się zgodny z Bogiem. Wymaga się więc od niego tylko jednej rzeczy: musi osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem. Co oznacza to milczące porozumienie? Oznacza ono, że ilekroć cokolwiek się wydarzy, potrafisz stanąć po tej samej stronie co Bóg, przyjąć ten sam punkt widzenia, podzielać te same myśli i zapatrywania oraz używać tych samych standardów, które są w zbieżności z prawdozasadami, aby postrzegać i rozumieć każdą osobę, wydarzenie lub sprawę i sobie z nimi radzić. To właśnie nazywa się milczącym porozumieniem. Mówiąc najprościej, milczące porozumienie oznacza, że się wie, co myśli ta druga strona, choć żaden z was nie musi nic na ten temat mówić, i że ma się taki sam pogląd na daną sprawę, bez potrzeby komunikowania się za pomocą słów. Jak można w jeszcze inny sposób opisać milczące porozumienie? (To nadawanie na tych samych falach). Zgadza się, nadawanie na tych samych falach. Nawet jeśli te dwie strony nie żyją w tym samym regionie świata lub w tej samej przestrzeni, to ponieważ mają te same myśli i zapatrywania, a także to samo stanowisko i ten sam punkt widzenia, i mają również takie samo nastawienie do wszystkiego, bez potrzeby komunikowania się i bez potrzeby wymieniania pomiędzy sobą jakichkolwiek słów, są w stanie dojść do tych samych metod i ścieżek rozwiązywania każdego problemu, a także potrafią mieć te same cele i zamiary przy jego rozwiązywaniu. To właśnie nazywa się milczącym porozumieniem; jest to podobne do tego, co ludzie nazywają nadawaniem na tych samych falach. Jeśli ktoś potrafi nadawać na tych samych falach, co Bóg, nazywa się to milczącym porozumieniem. Co trzeba posiadać, aby osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem – lub przynajmniej z Bogiem wcielonym? Wymieniliście właśnie kilka takich rzeczy. Niektórzy z was wypowiadali się bardziej trafnie, podczas gdy inni niezupełnie trafiali w sedno problemu. Ci, którzy wypowiadali się trafnie, mają nadzieję na osiągnięcie milczącego porozumienia z Bogiem.

Jakie warunki trzeba spełnić, aby osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem? Po pierwsze, trzeba posiadać prawdziwą wiarę. Czy to jest ważne? (Tak). Konkretnie rzecz ujmując, prawdziwa wiara oznacza posiadanie autentycznej wiary w Boga. To znaczy, że uznajesz, że jest On Stwórcą, wierzysz, że potrafi sprawować suwerenną władzę nad wszystkimi rzeczami, i rozumiesz, jakie jest Jego nastawienie wobec ludzkości oraz jakie jest Jego nastawienie do wszystkich zdarzeń i spraw. W swoim sercu zaś masz pewne odczucie i wiedzę na temat tego, co On mówi i czyni, na temat Jego istoty, Jego tożsamości, Jego wszechmocy, Jego potęgi, Jego autorytetu i tak dalej. To właśnie jest prawdziwa wiara. Ta prawdziwa wiara odnosi się do ufności. Jednakże w tej wierze nie chodzi jedynie o to, by wyznawać słowami, że Bóg wcielony jest Stwórcą i że On jest Bogiem; nie chodzi tylko o uznawanie i rozpoznawanie Jego tożsamości, statusu i istoty. Posiadanie prawdziwej wiary oznacza raczej posiadanie podstawowego lub dogłębnego zrozumienia i znajomości Jego tożsamości, statusu i istoty. To właśnie jest prawdziwa wiara. Dopiero po zyskaniu prawdziwego i podstawowego zrozumienia, znajomości i doświadczenia tych rzeczy, możesz mieć prawdziwą wiarę w Stwórcę. Jest to jeden z warunków, które trzeba spełnić, by osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem. Patrząc na to z innej strony, trzeba mieć szczere serce. Mieć szczere serce znaczy tyle, że twoje serce jest szczere wobec Boga. Nie wierzysz w Boga i nie podążasz za Nim, mając zamęt w głowie, ani też po prostu się nie wygłupiasz. Twoja wiara w Boga i podążanie za Nim nie przypominają tego, jak mógłbyś traktować zwykłego człowieka; nie jest to również jakieś religijne przekonanie, nie jest to rytuał, nie jest to akt składania hołdu, a tym bardziej nie jest to akt oddawania czci. Zamiast tego masz szczere serce. Mieć szczere serce znaczy tyle, że musisz być przynajmniej w stanie ofiarować Bogu wszystko, co posiadasz; a w każdym razie musisz być gotowy to uczynić. Jeśli Bóg każe ci umrzeć, przemyślisz to sobie: „Bóg kazał mi umrzeć, więc tak właśnie zrobię. Choć w głębi serca nie mam na to ochoty, i tak muszę ofiarować się Bogu”. Musisz mieć tego rodzaju szczere serce. Ponadto, bez względu na to, czego Bóg od ciebie będzie wymagał, co każe ci złożyć w ofierze lub co każe ci zrobić, potrafisz Mu się podporządkować i się z Nim nie targować; twoje nastawienie do Boga jest żarliwe i szczere. Nawet jeśli masz skażone skłonności i nawet jeśli wciąż masz wiele pojęć i wyobrażeń o Bogu, to przynajmniej to twoje serce jest szczere, a ty jesteś szczery wobec Boga. Posiadanie serca szczerego wobec Boga jest drugim warunkiem, który trzeba spełniać, aby osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem.

Jeśli ktoś chce osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem wcielonym, to kiedy już spełni dwa warunki w postaci posiadania prawdziwej wiary i szczerego serca, trzecim warunkiem, który musi spełnić, jest to, by mieć wzgląd na Boga. Słowo „wzgląd” jest nieco abstrakcyjne; co to znaczy mieć na kogoś wzgląd? Oznacza to, że wszystko to, co Bóg chce powiedzieć i co Bóg chce zrobić, to, o co Bóg się niepokoi i martwi, oraz to, z czego Bóg się cieszy, jest w stanie poruszyć twoje serce i wszystko to może wpływać na twój nastrój oraz na twoje uczucia. Potrafisz myśleć o tym, o czym myśli Bóg, i niepokoić się o to, o co niepokoi się Bóg; to właśnie nazywa się okazywaniem względu na Boga. Okazywanie względu oznacza, że kiedy dostrzegasz znaczenie tego, co mówi Bóg, i widzisz każdy Jego ruch, jesteś w stanie zrozumieć Boże serce i potrafisz czynnie i z pozytywnym nastawieniem z Nim współpracować, robić wszystko, co w twojej mocy, i wypełniać obowiązek, który powinieneś wykonywać, przynosząc Bożemu sercu zadowolenie i pociechę. To właśnie jest okazywanie względu Bogu. Ponadto, jeśli chodzi o Boże wymagania, to potrafisz je przyjąć i się im podporządkować, tym samym zadowalając Boga; masz pragnienie, by podążać za wolą Boga i potrafisz aktywnie z Nim współpracować. To właśnie nazywa się okazywaniem względu. Na przykład, kiedy czytasz słowa Boże: „Kto potrafi paść Moje owieczki? Kto będzie Moim Piotrem? Kto będzie tym, który podąża za Moją wolą?”, te słowa Boga cię poruszą. Usłyszawszy je, będziesz potrafił odczuwać niepokój i smutek Boga; w twoim sercu zapanuje poruszenie, a ty weźmiesz sobie słowa Boże do serca i będziesz je rozważał. Ilekroć zobaczysz te słowa Boże, będziesz poruszony; te słowa Boże będą miały swoje miejsce w twoim sercu, a ty będziesz miał pragnienie, by zadowolić Boga, wypełniając Jego intencje i przynosząc Mu pociechę. Czy to jest okazywanie względu Bogu? (Tak). Na przykład, Bóg mówi: „Chcę pozyskać na ziemi grupę ludzi, którzy są zgodni z Moimi intencjami”. Ty zaś rozważasz to w swoim sercu: „Bóg chce pozyskać na ziemi grupę ludzi, którzy są zgodni z Jego intencjami. Jak Bóg to zrobi? Za pomocą jakich środków zostanie to osiągnięte? Jak powinienem współpracować z Bogiem, aby Go zadowolić?”. To właśnie nazywa się okazywaniem względu Bogu. Musisz mieć w sercu jasność co do tego, jak powinieneś doświadczać dzieła Bożego, aby stać się człowiekiem, który jest zgodny z Bożymi intencjami, oraz co do tego, jak powinieneś dążyć do prawdy i jak powinieneś praktykować prawdę, aby zostać udoskonalonym przez Boga i stać się zgodnym z Jego intencjami. Jeśli masz takie przemyślenia, będziesz skłonny aktywnie współpracować z Bogiem. To właśnie znaczy mieć wzgląd na Boga. Jest to pewna postawa, a także pewien wybór dotyczący tego, jak człowiek postępuje. To właśnie znaczy mieć wzgląd. W podobny sposób ludzie okazują szacunek swoim rodzicom – kiedy ich rodzice mają trudności, ludzie chętnie im pomagają; kiedy widzą, że ich rodzice słabują na zdrowiu, ludzie w głębi serca zaczynają się niepokoić i próbują wszelkich możliwych sposobów, aby zapewnić rodzicom leczenie i opiekę zdrowotną, tak aby ich rodzice mogli jak najszybciej odzyskać zdrowie, i by można było im ulżyć w bólu i chorobie. Jest to jeden z przejawów okazywania szacunku swoim rodzicom. To znaczy, jeśli nie jesteś świadom tego, że twoi rodzice mają jakieś trudności, borykają się z chorobą i bólem, to co innego; ale kiedy już o tym wszystkim wiesz, będziesz bardzo zaniepokojony i szczególnie troskliwy, i zrobisz wszystko, co w twojej mocy, aby ulżyć rodzicom w ich cierpieniu. To właśnie nazywa się okazywaniem komuś względu. A co w takim razie z tym, jak traktujesz Boga? Jego wymagania wobec człowieka nie są wygórowane. Dzieci potrafią mieć wzgląd na swoich rodziców, więc człowiek potrafi również mieć wzgląd na Boga. Czy rozumiecie teraz ten aspekt okazywania względu Bogu? (Rozumiemy).

Jeśli ktoś chce osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem wcielonym, czwartym warunkiem, który musi spełniać, jest to, że musi rozumieć Boże intencje. Jeśli chcesz okazywać wzgląd Bożemu sercu, chcesz zadowolić Boga, chcesz, aby Jego życzenia się spełniły, i chcesz, aby zaznał pociechy, to musisz rozważyć następujące kwestie: „Jakie są Boże intencje? Co Bóg chce zrobić? Czego Bóg pragnie? Czym Bóg się niepokoi? O co się martwi? Z jakiego powodu jest smutny? Z jakiego powodu boleje? Za co płaci cenę? Spełnienia jakich standardów wymaga Bóg od człowieka? Jakie są Boże wymagania? Co takiego Bóg wyraził? Co Bóg powiedział rodzajowi ludzkiemu?”. Jeśli chcesz mieć wzgląd na Boże intencje, musisz zrozumieć, jakie te intencje są. Aby zaś zrozumieć intencje Boga, musisz często poszukiwać i rozważać różne kwestie w odniesieniu do tego, co cię spotyka. Niezależnie od tego, czy jesteś przywódcą czy pracownikiem, osobą nadzorującą jakieś zadanie, czy zwykłym wierzącym, musisz poszukiwać odpowiedzi na pytanie, jakie są intencje Boga i spełnienia jakiego standardu wymaga Bóg, pośród różnych osób, wydarzeń i spraw, które napotykasz. Musisz niestrudzenie nad tym rozmyślać oraz poszukiwać odpowiedzi i rozważać te kwestie, nie ograniczając się do żadnej konkretnej formy. Ostatecznie, kiedy zrozumiesz już Boże intencje oraz standard, którego spełniania wymaga od człowieka Bóg, łatwo będzie ci osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem i będziesz spełniał podstawowe ku temu warunki. Powiedzcie Mi zatem, jakie podstawowe warunki trzeba spełniać, aby osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem? (Należy spełnić odpowiednie warunki w czterech obszarach: po pierwsze, autentyczna wiara w Boga; po drugie, serce szczere wobec Boga; po trzecie, okazywanie względu Bogu; i po czwarte, zrozumienie Bożych intencji). Dobrze pamiętacie te warunki? Czy to właśnie te cztery? (Tak). Nie może zabraknąć spełnienia żadnego z tych czterech warunków; kiedy już spełnisz te cztery warunki, będziesz mógł mieć milczące porozumienie z Bogiem. Każdy z nich wydaje się bardzo prosty, ale w rzeczywistości nie jest łatwo je spełnić. A zatem które z tych czterech warunków spełniacie? (Mówiąc ściśle, nie zdołaliśmy spełnić jeszcze żadnego z nich). Ściśle mówiąc, nie spełniacie żadnego z nich. Jeśli nie będziemy ujmować tego tak surowo, większość ludzi ma w sobie odrobinę szczerego serca wobec Boga. Czy można tak powiedzieć? (Tak, można). Jeśli zaś chodzi o pozostałe trzy warunki – prawdziwą wiarę, okazywanie względu Bogu i zrozumienie Bożych intencji – ludzie nie spełniają ich nawet w najmniejszym stopniu, nieprawdaż? (Tak). Niezależnie od tego, czy je spełniacie, czy też nie, musicie dążyć do ich spełnienia i musicie zajść w tym względzie tak daleko, jak tylko potraficie. Jeśli zrobisz wszystko, co w twojej mocy, to bez względu na to, jaki poziom ostatecznie uda ci się osiągnąć, będziesz miał przynajmniej czyste sumienie i będziesz w porządku wobec samego siebie. Jeśli jednak nie będziesz usiłował piąć się w górę i ostatecznie pozostanie ci tylko żal, to będziesz mógł jedynie bić się w piersi i obwiniać samego siebie. Niezależnie od tego, czy potrafisz sprostać tym czterem warunkom, i bez względu na to, jaki poziom zdołasz osiągnąć, musisz przynajmniej piąć się w górę. Dzieje się tak dlatego, że standard został teraz obniżony i zrobiono już krok w tył. Nie wymaga się od ciebie, abyś był zgodny z Bogiem. Kryterium w postaci bycia zgodnym z Bogiem jest bardzo wymagające i nie jesteś w stanie mu sprostać. Teraz wymaga się od ciebie jedynie osiągnięcia milczącego porozumienia z Bogiem. Powinieneś zrobić wszystko, co w twojej mocy, aby piąć się w górę i do tego dążyć – nie poddawaj się – i ostatecznie zyskać prawdziwą wiarę w Boga, mieć szczere serce wobec Boga, okazywać wzgląd Bogu i być w stanie zrozumieć Boże intencje. Proces dążenia do spełnienia tych czterech warunków jest zarazem procesem osiągania milczącego porozumienia z Bogiem. Oczywiście, kiedy już całkowicie spełnisz te cztery warunki, osiągniesz całkowite milczące porozumienie z Bogiem.

Skończyliśmy omawiać te cztery warunki, które należy spełniać, aby osiągnąć milczące porozumienie z Bogiem. Czyż zatem, zgodnie z naszym zwyczajem, nie powinniśmy podać kilku przykładów? Tego właśnie najbardziej lubicie słuchać, i jest to również niezbędna ścieżka i metoda, dzięki której zaczynacie rozumieć rozmaite prawdy. Podanie kilku pozytywnych i negatywnych przykładów pozwoli wam zrozumieć prawdę o posiadaniu milczącego porozumienia z Bogiem oraz zasady praktyki w tym względzie. Jak sądzicie, czy pośród otaczających was ludzi lub osób, które znacie, jest ktoś, kto już spełnił te cztery warunki – to znaczy ktoś, kto już osiągnął milczące porozumienie z Bogiem? A przynajmniej, waszym zdaniem, osoba ta posiada milczące porozumienie z Bogiem, potrafi wziąć na swoje barki ciężkie brzemię i potrafi wypełnić misję powierzoną jej przez Boga? Podajcie kilka przykładów. Kto to taki? (Człowiek, którym posługuje się Duch Święty). Czy oprócz człowieka, którym posługuje się Duch Święty, jesteście w stanie podać jeszcze kilka przykładów ludzi, którzy osiągnęli milczące porozumienie z Bogiem? Zobaczmy, co łączy tego typu ludzi. Niech każdy zobaczy, dzięki kilku tego rodzaju przykładom, jakie atrybuty mają tego typu ludzie: jakie cechują ich słowa, działania i zachowanie, jakie myśli i poglądy uwidaczniają się w tym, jak postępują i radzą sobie z różnymi sprawami, jak wyglądają ich postawy wobec Boga i wobec prawdy, ich podejście do własnych misji i obowiązków – przejawy, jakie ich cechują, i wspólne im wszystkim cechy, jakie posiadają pod tym względem. Czy oprócz człowieka, którym posługuje się Duch Święty, są jeszcze jacyś tego rodzaju ludzie? (Nie). Porozmawiajmy zatem o tym, jak człowiek, którym posługuje się Duch Święty, osiągnął milczące porozumienie z Bogiem, albo, innymi słowy, jakich to rzeczy ów człowiek dokonał, które są przejawami milczącego porozumienia z Bogiem. Niektórzy ludzie mogą o tych rzeczach wiedzieć, a inni nie. Niezależnie jednak od tego, czy o nich wiecie, czy nie, w każdym wypadku powinniście postarać się zyskać zrozumienie i spróbować dokonać stosownych porównań w oparciu o omawiany przez nas dzisiaj temat.

Aby omówić przejawy milczącego porozumienia, jakie człowiek, którym posługuje się Duch Święty, ma z Bogiem, powinniśmy zacząć od wypowiedzi i słów Ducha Świętego skierowanych do kościołów. Pierwsza wypowiedź Ducha Świętego do kościołów wyznacza moment, od którego Bóg formalnie zaczął wypowiadać słowa i kierować wypowiedzi do rodzaju ludzkiego jako Bóg Sam, rozpoczynając trzeci etap swojego dzieła – dzieło Wieku Królestwa, a mianowicie dzieło przemawiania do całej ludzkości w celu dokonania karcenia i sądu. Począwszy od pierwszej wypowiedzi Ducha Świętego, człowiek, którym posługuje się Duch Święty, czytał te wypowiedzi, lecz nie tylko sam je czytał, by następnie rozpowszechniać je w kościele. Myślał sobie przy tym: „Te słowa nie są ani zwyczajne, ani powszednie; wydają się pochodzić od Ducha Świętego. Skoro pochodzą od Ducha Świętego, wszyscy bracia i siostry w kościele mają prawo je zobaczyć. To jest wypowiedź Boga i tę wspaniałą nowinę powinno się oznajmić każdemu”. Co zatem należało zrobić, aby wszyscy w kościele dowiedzieli się o tej nowinie i zobaczyli słowa oraz wypowiedzi Ducha Świętego? Zwyczajni ludzie tak naprawdę nie czuli tego brzemienia odpowiedzialności ani nie wiedzieli, jak to zrobić. Wówczas więc ów człowiek, którym posługuje się Duch Święty, zaczął to robić; to znaczy, wziął słowa Ducha Świętego i szerzył je w kościele, tak aby więcej Bożych wybrańców miało możliwość przeczytać słowa Boże. W tamtym czasie, z powodu pewnego ograniczenia – braku możliwości jawnego drukowania książek o wierze w Boga w środowisku Chin kontynentalnych, gdzie wiara była prześladowana – człowiek, którym posłużył się Duch Święty, zorganizował młodych członków kościoła, którzy pisali starannie i byli sumienni, aby zajęli się przepisywaniem i kopiowaniem przez kalkę słów Ducha Świętego. Po wykonaniu kopii, rozsyłano je do wszystkich regionów i okręgów; okręgi zaś rozsyłały je następnie do różnych kościołów, a kościoły te z kolei przekazywały je pojedynczym osobom. Każdy kościół musiał mieć co najmniej jedną lub więcej odręcznych kopii słów Ducha Świętego do kościołów. Ilekroć pojawiała się kolejna najnowsza wypowiedź Boga, człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, dbał o to, by ludzie robili jej kopie przez kalkę. Kiedy wypowiedziane w ten sposób słowa osiągnęły już pewną objętość, zorganizował odpowiednich ludzi, aby wydrukowali je w formie książkowej. W kraju takim jak Chiny, który tak zaciekle opiera się Bogu, nawet samo wierzenie w Boga wiązało się z ryzykiem, a co dopiero drukowanie książek o wierze. W razie aresztowania groziła za to kara śmierci. Dlatego też kupowanie maszyn i urządzeń drukarskich w tamtych czasach również wiązało się z ryzykiem. Jednak nawet w tych okolicznościach ów człowiek, którym posłużył się Duch Święty, wciąż organizował ludzi, aby dobrze wykonywali tę pracę, nakłaniając ich do zakupu pewnej ilości maszyn i wyposażenia, a także załatwiając ludzi do pisania na maszynie i nauki składu, oraz wyznaczając braci i siostry, który mieli się zająć drukowaniem i oprawianiem słów Bożych w formie książkowej. Poczynając od pisania na maszynie, składu, korekty i drukowania, poprzez oprawianie, a następnie rozprowadzanie książek w kościołach w różnych lokalizacjach – człowiek, którym posłużył się Duch Święty, zorganizował ludzi do wykonania całej tej pracy. Powiedzcie Mi, gdyby ten człowiek, którym posłużył się Duch Święty, tego nie zorganizował, kto pokierowałby tą pracą? (Nikt by tego nie zrobił). Przy wykonywaniu tej pracy należało, z jednej strony, zapewnić bezpieczeństwo; z drugiej zaś trzeba było dobrać odpowiednich ludzi do każdego etapu pracy. Dzięki temu procesowi książki te były z czasem wysyłane jedna po drugiej do kościołów w różnych lokalizacjach. Choć jakość druku była w tamtym czasie znacznie gorsza niż obecnie, to sądząc po ówczesnym środowisku, warunkach finansowych kościoła i wszechstronnych uwarunkowaniach ludzi, zapewnienie każdemu po jednym egzemplarzu „Słów Ducha Świętego do Kościołów” oraz „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni” było już bardzo dużym osiągnięciem, i wcale nie było łatwe. Gdyby nikt tego odpowiednio nie zorganizował i gdyby nie było właściwej osoby do wykonywania tej pracy, to bez względu na to, jak wiele było słów Ducha Świętego do kościołów, nie sposób byłoby je w porę rozesłać do kościołów, i mogłyby one nawet w ogóle nie dotrzeć do braci i sióstr i nie dałoby się zapewnić po jednym egzemplarzu na głowę. Od chwili, gdy Bóg zaczął wyrażać swoją pierwszą wypowiedź, aż do teraz, człowiek, którym posłużył się Duch Święty, wytrwale wykonuje tę pracę. Dzieło polegające na drukowaniu książek ma długą historię, a kiedy już udało się zapewnić po jednym egzemplarzu na osobę, można było uznać, że praca drukarska przyniosła oczekiwane rezultaty.

Oprócz organizowania ludzi do drukowania i terminowego rozprowadzania „Słów Ducha Świętego do Kościołów”, kolejnym elementem pracy, jaką wykonał człowiek, którym posłużył się Duch Święty, było zakładanie kościołów w różnych miejscach. W tamtym czasie kościoły w różnych miejscach składały się wyłącznie z ludzi, którzy dopiero co przyjęli ten etap dzieła. W wielu kościołach brakowało odpowiednich przywódców i pracowników. Panował w nich wewnętrzny chaos, struktury administracyjne były dość przypadkowe, a sprawy kadrowe również były w nieładzie – co oznacza, że chaos panował w każdym aspekcie ich funkcjonowania. Wówczas to człowiek, którym posłużył się Duch Święty, zaczął naprawiać sytuację, tworząc struktury administracyjne oraz szkoląc przywódców i pracowników. Następnie, krok po kroku, odnalazł wszystkich tych, którzy mieli w sobie trochę zapału, potrafili się poświęcać, nadawali się do tego, aby ich przeszkolić, a także potrafili porzucić swoje rodziny, i zlecił im wykonywanie pracy kościelnej. W tamtym czasie w niektórych miejscach ludzie wcześnie zawierali związki małżeńskie. W wieku szesnastu, siedemnastu, osiemnastu czy dziewiętnastu lat myśleli o ślubie, posiadaniu dzieci i wydawaniu na świat potomstwa. Bracia i siostry w kościele nie stanowili tutaj bynajmniej wyjątku i również ulegali wpływom tych lokalnych zwyczajów. Wielu braci i sióstr, którzy byli gorliwi w swojej wierze w Boga, również osiągnęło ten wiek. Gdyby kościół ich nie awansował i nie szkolił, często ich nie podlewał, nie nakładał na nich brzemienia odpowiedzialności i nie zlecał im wykonywania pracy w różnych miejscach, to ludzie ci mogliby wziąć ślub i mogliby już dzisiaj być babciami czy dziadkami. W tamtym czasie można było uznać, że niektórzy spośród tych młodych ludzi zyskali szczególne korzyści. Niektóre kościoły nie były w stanie znaleźć wśród starszych osób ludzi o dobrym potencjale, którzy mogliby pełnić funkcję przywódców i pracowników. Niektóre osoby o większym potencjale nie potrafiły wciąż porzucić swoich rodzin, podczas gdy inni mieli kiepski potencjał i byli po prostu niezdolni do wykonywania konkretnej pracy, a jedynie mieli trochę zapału i byli gotowi biegać tam i z powrotem oraz się poświęcać. Co zatem należało zrobić? Człowiek, którym posłużył się Duch Święty, wyszkolił kilku młodych ludzi o dużym potencjale i awansował ich, aby podróżowali pomiędzy kościołami w różnych miejscach i wykonywali pracę, ponieważ ludzie ci byli w stanie porzucić swoje rodziny i byli względnie wolni. Kiedy już ludzie ci zostali przeszkoleni, można było przynajmniej zagwarantować ciągłość życia kościelnego we wspólnotach w różnych miejscach. Wraz z dotarciem słów Ducha Świętego do kościołów w różnych miejscach, ich życie i praca stały się nieco bardziej normalne. Niektórzy z tych młodych ludzi mają teraz około pięćdziesięciu lat. Można powiedzieć, że wiele doświadczyli, podążając za Bogiem aż do chwili obecnej. Być może tym, z czego dziś najbardziej się cieszą, jest fakt, że w tamtym czasie nie przegapili okazji, by zostać awansowanymi i przeszkolonymi przez dom Boży, oraz to że, inaczej niż niewierzący, nie zaczęli rozmawiać o małżeństwie, gdy osiągnęli ten wiek, i nie stanęli na ślubnym kobiercu. Chociaż do dziś pozostają samotni, bardzo wiele zyskali i zrozumieli całkiem sporo prawd. Jednym z aspektów ich pracy było zakładanie kościołów w różnych miejscach oraz szkolenie przywódców i pracowników. Inny aspekt polegał na tym, że w życiu kościelnym nie chodziło tylko o to, by mieć możliwość czytania słów Bożych i posiadać dzieło Ducha Świętego. Życie kościelne wymagało bogatej treści. Wierząc w Boga, oprócz czytania słów Bożych, ludzie musieli również omawiać prawdę i rozmawiać o swoich doświadczeniach. Mieli również pewne potrzeby w zakresie form rozrywki, takich jak śpiewanie hymnów i taniec. Stąd też człowiek, którym posłużył się Duch Święty, założył zespół ds. hymnów, zorganizował kilka osób do pisania hymnów opartych na doświadczeniu, a także sam pisał hymny. Miało to na celu zapewnienie braciom i siostrom pieśni, które mogliby śpiewać, wzbogacając w ten sposób życie kościelne. A kiedy już hymny te zostały napisane, jak można było je dostarczyć równocześnie do wielu kościołów, tak aby wszyscy bracia i siostry mogli nauczyć się je śpiewać? Człowiek, którym posłużył się Duch Święty, zorganizował odpowiednie osoby do śpiewania hymnów i znalazł ludzi, którzy je nagrali. W tamtym czasie wszyscy ci śpiewacy i muzycy byli amatorami. Nie przeszli profesjonalnego szkolenia i zaczęli ćwiczyć bez większej muzycznej wiedzy. Kiedy nagrywano pieśni, nie było dobrego sprzętu do nagrywania ani wysokiej klasy instrumentów muzycznych do akompaniamentu. Dwustrunowe chińskie skrzypce, zwane erhu, uważano za stosunkowo praktyczny instrument, i jeśli się je miało, można już było uznać, że ma się odpowiedni akompaniament. Kilka osób potrafiło również trochę grać na akordeonie lub keyboardzie. Krótko mówiąc, wszyscy ci ludzie byli amatorami, ale osiągnięcie nawet tego poziomu w tamtym czasie nie było wcale łatwym zadaniem. Oczywiście niezależnie od tego, czy powstałe w ten sposób dzieła były dobre, czy nie, niezbędny był ktoś, kto będzie organizował całą tę produkcję. Czego by nie potrzebowały kościoły, czego by nie potrzebowali bracia i siostry i jakiego rodzaju współpracy ze strony człowieka nie wymagałoby dzieło Boże, człowiek, którym posłużył się Duch Święty, potrafił o wszystkim pomyśleć i stale zajmował się tymi sprawami. To znaczy, w granicach swoich możliwości, zabierał się za wszystko, o czym tylko człowiek mógł pomyśleć, i przemieniał to w rzeczywistość, a także starał się ze wszystkich sił, aby zrobić wszystko to, co tylko człowiek był w stanie zrobić. W ten właśnie sposób człowiek, którym posłużył się Duch Święty, organizował i nadzorował to dzieło, rozsyłając wydane drukiem księgi ze słowami Bożymi, śpiewniki oraz nagrane kasety magnetofonowe i płyty CD do wszystkich kościołów, tak aby wszyscy bracia i siostry mogli czytać słowa Boże oraz uczyć się hymnów i aby ich życie kościelne kwitło. I choć ówczesne życie kościoła było względnie proste w porównaniu z obecnym, a warunki były stosunkowo trudne z uwagi na brak nowoczesnego sprzętu czy wysokiej klasy urządzeń i odpowiednich osób, mogących pełnić funkcje przywódców i pracowników czy personelu technicznego, to ponieważ człowiek, którym posłużył się Duch Święty, organizował oraz nadzorował tę pracę i stale wprowadzał ulepszenia w każdej jej dziedzinie, ludzie i tak mogli cieszyć się dobrym życiem kościoła w ówczesnych warunkach. To dobre życie kościoła oznaczało, że ludzie mogli czytać najnowsze słowa Boże, odczuwać radość i zyskiwać wyzwolenie. Każdy mógł czytać najnowsze wypowiedzi Boga skierowane do rodzaju ludzkiego i poznawać intencje Boga w danym momencie, Jego myśli o człowieku i Jego wymagania względem człowieka. Co więcej, niektórzy ludzie potrafili zrozumieć prawdę zawartą w słowach Bożych i zacząć wkraczać w życie. Dzięki temu, że człowiek, którym posłużył się Duch Święty, wszystko w ten sposób organizował i ustalał, z jednej strony zakładano kolejne kościoły, a z drugiej wszyscy ludzie zaczęli wieść normalne i uporządkowane życie kościelne. Dom Boży nie jest jakimś związkiem wyznaniowym. Życie kościoła nie polega na praktykowaniu rytuałów religijnych, a tym bardziej nie polega na głoszeniu kazań w formie monologów przez jednego kaznodzieję. Życie kościelne domu Bożego musi obejmować jedzenie i picie słów Bożych oraz musi obejmować dzieło Ducha Świętego; musi obejmować omawianie prawdy i rozmawianie o świadectwach opartych na doświadczeniu, a także musi obejmować śpiewanie hymnów na chwałę Bożą. Tego rodzaju życie kościelne to życie kościoła pod Bożym przewodnictwem i kierownictwem, z podlewaniem i zaopatrzeniem przez Boga oraz Jego wskazówkami i pomocą; to właśnie jest prawdziwe życie kościelne. Choć w porównaniu z obecnym życiem kościoła ówczesne życie było bardzo płytkie, bardzo jednowymiarowe i bardzo proste, to właśnie tego potrzebowały wówczas istoty ludzkie; a toczyło się ono także po to, by istoty ludzkie mogły cieszyć się oświeceniem i iluminacją Ducha Świętego – to znaczy, aby wszyscy wybrańcy Boży mogli cieszyć się słowami Bożymi w życiu kościelnym i na własne uszy słyszeć głos Boga. Był to dobry początek życia kościoła. Bez takiego życia kościelnego nie zdołalibyście dotrwać do dzisiejszego dnia. Właśnie dlatego, że istniało tego rodzaju regularne, stabilne życie kościelne, przynoszące konkretne rezultaty, ludzie mogli krok po kroku dojść do miejsca, w którym się dziś znajdują, i mogli zostać doprowadzeni do miejsca, w którym są dzisiaj, oraz mieć postawę, jaką mają w dniu dzisiejszym, a także korzyści, jakie mają dzisiaj pod każdym względem. Na tym właśnie polega dzieło, jakiego dokonał człowiek, którym posłużył się Duch Święty, jeśli chodzi o administrację kościelną, sprawy kadrowe i konkretne dziedziny pracy kościoła. Człowiek, którym posłużył się Duch Święty, wykonał również ważną pracę w innym obszarze, który stanowiło głoszenie kazań tuż po słowach Ducha Świętego do kościołów. Regularnie bądź nieregularnie zwoływał przywódców i pracowników na zgromadzenia i omawiał Boże intencje, omawiał prawdozasady, których ludzie powinni przestrzegać w swoim codziennym życiu i podczas wykonywania swoich obowiązków, a także mówił o tym, jak zakładać kościoły i jak je podlewać, oraz o tym, jak służyć Bogu. Człowiek, którym posłużył się Duch Święty, robił wszystko, co w jego mocy, aby dobrze wykonać tę pracę, omawiając tematy dotyczące życiowkroczenia, a także omawiając prawdy dotyczące służenia Bogu. To właśnie wywarło na Mnie najgłębsze wrażenie.

Praca wykonana przez człowieka, którym posłużył się Duch Święty, była ściśle związana z intencjami Boga i Jego celem, jakim było założenie kościołów na ziemi, i nierozerwalnie wiązała się z dziełem, jakiego Bóg miał niebawem dokonać w swoich wybrańcach. Mówiąc ściśle, wszystko to, co człowiek, którym posłużył się Duch Święty, mówił, na czym się skupiał, czego starał się na bieżąco dopilnować, co nadzorował i co robił w kościele w każdym kolejnym okresie, odbywało się w ścisłej współpracy z dziełem Ducha Świętego; człowiek ten dokładał wszelkich starań, by jak najlepiej współpracować we wprowadzaniu w życie wszelkiego rodzaju przewodnictwa, jakie zapewniał Duch Święty, wszelkich objawień udzielanych przez Boga oraz wszelkich znaczeń i wymagań zawartych w słowach Bożych, tak aby słowa Boże nie były daremne, aby intencje Boga nie poszły na marne i aby wszyscy ówcześni ludzie mogli poznać i zrozumieć Boże intencje oraz słowa Boże. Choć rzeczy te nie doszły do takiego punktu, by były powszechnie znane w każdym domu, to przynajmniej, pod przewodnictwem człowieka, którym posłużył się Duch Święty, wszyscy ówcześni ludzie mogli ściśle podążać za tym strumieniem i mieć poczucie, że w strumieniu tym obecne jest dzieło Ducha Świętego, dzieło Boże, słowa Boże oraz Boże intencje. Byli pewni, że strumień ten pochodzi od Boga, mieli pewność, że jest on właściwy, i przynajmniej pewni byli tego, że człowiek, którym posłużył się Duch Święty, jest odpowiednią osobą. Niezależnie od tego, jaka była różnica między wszystkim tym, co robił wtedy, a tym, co robi się obecnie, krótko mówiąc, wszystko, co robił, miało na celu wspieranie dzieła dokonywanego przez Ducha Świętego i współpracę z tymże dziełem. Jeśli chodzi o to, w jakim stopniu członkowie kościoła rozumieli wówczas prawdę, człowiek, którym posłużył się Duch Święty, był w stanie dokonać tych rzeczy i zdołał doprowadzić kościół do poziomu, jaki kościół ten wówczas osiągnął – jak myślicie, które z czterech przejawów posiadania milczącego porozumienia z Bogiem on posiadał? (W moim odczuciu posiadał wszystkie cztery). Stwierdzenie, że posiadał również ten czwarty, czyli „zrozumienie Bożych intencji”, nie byłoby do końca obiektywne, ale Moim zdaniem posiadał przynajmniej trzy pozostałe: prawdziwą wiarę, szczere serce i to, że miał wzgląd na Boga, przy czym ten ostatni przejaw był najbardziej widoczny. Był on kimś, kto miał wzgląd na brzemię Boga, i wykonując tak wiele pracy, nigdy nie snuł żadnych intryg, by uzyskać dla siebie cokolwiek, co wiązałoby się z pieniędzmi lub osobistymi korzyściami. Możecie nie rozumieć, co chcę przez to powiedzieć, więc podam wam przykład. Odkąd tylko człowiek, którym posłużył się Duch Święty, zaczął organizować druk książek, i aż do chwili obecnej, od braci i sióstr nie pobrano ani grosza za żadną z książek rozprowadzanych przez nasz kościół. I nie było wcale tak, że przestaliśmy pobierać za nie opłaty dopiero później, kiedy kościół dysponował już odpowiednimi środkami; nawet na samym początku, kiedy sytuacja finansowa była wyjątkowo trudna, nie braliśmy za nie ani grosza. Dlaczego tak było? Chociaż kościół nie był wówczas zbyt zamożny, to biorąc pod uwagę dostępne wtedy ograniczone zasoby finansowe, w zasadzie był w stanie pokrywać wydatki takie jak koszty druku, więc bracia i siostry nie ponosili opłat za rozdawane im książki i mogli je czytać za darmo. W miarę jak drukowano kolejne książki, całkowita kwota funduszy kościelnych stawała się coraz mniejsza. W tamtym czasie większość braci i sióstr, którzy wierzyli w Boga od wielu lat, nie miała żadnego źródła dochodów, ponieważ przez cały czas wykonywali swoje obowiązki, i nie mieli do dyspozycji zbyt wielu pieniędzy. Wskutek tego składane ofiary nie wystarczały czasami na pokrycie wydatków kościoła i różnych kosztów. Pamiętam bardzo wyraźnie, że pewnego razu trzeba było wydrukować partię książek, ale kościołowi zostało zaledwie kilka tysięcy juanów. Po opłaceniu kosztów druku książek, nie zostałyby już żadne pieniądze na pracę kościoła. Gdyby trzeba było pokryć koszty podróży przywódców i pracowników udających się w jakieś miejsce, albo koszty utrzymania podczas udzielania gościny braciom i siostrom przybyłym na duże zgromadzenie, mogłoby zabraknąć na to pieniędzy. Co zatem należało zrobić? Czy w tych okolicznościach i tak należało wydrukować te książki? (Tak, należało). Książki i tak trzeba było wydrukować, a te pieniądze i tak trzeba było zapłacić. Człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, wymyślił pewne rozwiązanie. Powiedział, że najpierw należy zebrać z góry po kilka juanów za każdą książkę z tej partii – akurat tyle, by pokryć koszty druku tej partii książek. W tej sytuacji, ten jeden jedyny raz, zebrano pieniądze z góry. Ale po pewnym czasie bracia i siostry z kościoła ponownie złożyli ofiary i pojawiło się dosyć pieniędzy na pokrycie kosztów druku kolejnej partii książek. Od tamtego czasu sytuacja finansowa kościoła uległa diametralnej zmianie i już nigdy nie pobieraliśmy opłat za drukowanie książek. Tamto zdarzenie stanowiło tylko krótki epizod. Po co o nim zatem wspominać? Chodzi o to, że nawet wtedy, gdy sytuacja finansowa była najtrudniejsza, nie przestaliśmy drukować naszych książek. Człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, próbował wszelkich możliwych środków i, niczym głowa rodziny, martwił się, rozmyślał i snuł plany dotyczące tej sprawy. Większość ludzi o tych rzeczach nie wie. Kiedy te księgi ze słowami Bożymi były rozprowadzane w kościołach, ludzie po ich otrzymaniu mówili co najwyżej: „Ta książka jest wprost wspaniała! Sami kazaliśmy ją wydrukować – jakie to musiało być trudne!”. Niektórzy nawet nie doceniali tej książki ani nie przeczytali jej jak należy. Jednakże ludzie nie wiedzieli, z jak wieloma trudnościami Zwierzchnictwo borykało się za kulisami, wykonując tę pracę i drukując tę książkę. Całkiem sporo osób w naszym kościele wywodziło się z Kościoła Lokalnego lub innych wyznań. Przywódcy i apostołowie tych wyznań z kontynentu nie zajmowali się wcześniej drukowaniem książek. Zabierali większość pieniędzy z ofiar od braci i sióstr w różnych kościołach, ale nie drukowali książek ani nie starali się sprawić, by hymny były powszechnie dostępne. Jeśli były jakiekolwiek nagrania kazań, pochodzące od wyższych szczebli, to i tak nigdy nie były przekazywane tym na dole. Ci przywódcy i apostołowie w ogóle się tym nie zajmowali. Wybrańcy Boży nie mieli nic oprócz Biblii. Jeśli chciałeś przeczytać zbiór kazań lub świadectw opartych na doświadczeniu, nie dało się go zdobyć; jeżeli chciałeś posłuchać kilku dobrych hymnów, było to jeszcze trudniejsze. Nikt się nie zajmował takimi sprawami. Jeśli chciałeś poczytać książki o duchowości, musiałeś utrzymywać z tymi ludźmi osobiste relacje, by zechcieli ci pożyczyć jakąś tego rodzaju pozycję. Wybrańcy Boży po prostu nie byli w stanie zyskać zaopatrzenia na życie i w ogóle nie było odpowiednich osób, które mogłyby przewodzić kościelnemu życiu ani nim zarządzać. Ci apostołowie i przywódcy w ogóle nie wykonywali żadnej konkretnej pracy. Jedyną rzeczą, którą robili regularnie, było organizowanie co rusz jakichś spotkań ze swoimi współpracownikami, na których to spotkaniach dużo jedli i pili. Być może to właśnie była ta „praca”, którą rzekomo wykonywali. Ja byłem wtedy młody, miałem zaledwie siedemnaście czy osiemnaście lat, i kiedy o tym wszystkim usłyszałem, pomyślałem sobie: „Co za bałagan! Czy to są ludzie, którzy wierzą w Boga? W czym to w ogóle przypomina postępowanie osób wierzących w Boga?”. Byłem wielce oburzony, kiedy o tym usłyszałem. Nie interesuje nas to, co ci ludzie jedli ani z czego czerpali przyjemność. Krótko mówiąc, można przynajmniej stwierdzić, że nie organizowali życia kościoła we właściwy sposób, nie rozdzielali strawy duchowej, która była ludziom potrzebna – to znaczy książek i hymnów – i nie kształcili przywódców oraz pracowników. Niczym takim się nie zajmowali. Kościół otrzymywał wcale niemałe kwoty z ofiar, ale kiedy tacy ludzie jeździli do kościołów w różnych miejscach, dbali tylko o to, by dobrze wypić i zjeść oraz dobrze się bawić. Nie wykonywali żadnej konkretnej pracy i nigdy nie przeznaczali pieniędzy z ofiar na pracę kościoła. Na zgromadzeniach mówili tylko o kilku doktrynach i wykrzykiwali kilka sloganów, i na tym się kończyło; nigdy nie rozwiązywali rzeczywistych problemów. Kiedy zaś człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, zabrał się do pracy, położył kres tym zjawiskom. Zajął się rozwiązywaniem każdego problemu i krok po kroku zaczął wykonywać konkretną pracę, tak że życie kościelne i sprawy kadrowe kościoła stopniowo uległy zmianie i weszły na właściwe tory, i stan ten trwa aż do chwili obecnej. Ofiary dla Boga to pieniądze, które ludzie ofiarowują Bogu. Jeśli przyjrzeć się temu, jak się nimi rozporządza i jak się je wykorzystuje, to koszty utrzymania Boga wcielonego stanowią jedynie bardzo niewielką ich część. Większość z pozostałych ofiar przeznaczana jest na dzieło głoszenia ewangelii, koszty utrzymania przywódców i pracowników oraz ludzi, którzy wykonują swoje obowiązki na pełen etat, a także na zakup narzędzi i wyposażenia potrzebnego do pracy kościoła, i tak dalej. Krótko mówiąc, wszystkie te wydatki są uzasadnione i przeznaczane są na pracę domu Bożego, a nie na utrzymywanie bezużytecznych ludzi, którzy nie umieją wykonywać swoich obowiązków. Jeśli chodzi o pracę domu Bożego, jej zakres jest szeroki. Człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, rozsądnie wykorzystywał te ofiary, krok po kroku rozwijał życie kościoła i krok po kroku porządkował pracę administracyjną. Różnego rodzaju członkowie kościoła zostali również podzieleni na kategorie: ci, którzy wykonywali swoje obowiązki, zostali oddzieleni od tych, którzy tego nie robili, a ci, którzy miłowali prawdę, zostali oddzieleni od tych, którzy czuli do niej niechęć. Ci, którzy powinni zostać wydaleni, zostali wydaleni, a odpowiednie osoby, nadające się do kształcenia w różnych okresach również zostały awansowane. Są to już rzeczy, które wszyscy widzieliście i których wszyscy doświadczyliście. Oczywiście w toku tego procesu człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, zaczął stopniowo rozumieć prawdę i pojmować zasady wykonywania pracy, będąc w trakcie doświadczania tych rzeczy. Z jednej strony, dzięki wykonywaniu tej pracy, otrzymywał oświecenie Ducha Świętego. Z drugiej zaś, dzięki dziełu Bożemu i słowom Bożym, stopniowo coraz lepiej rozumiał Boże intencje. To jego zrozumienie nie zatrzymało się jedynie na poziomie doktryn ani nie pozostało jedynie w granicach pewnych przepisów i praktyk. Zamiast tego jego zrozumienie nabierało coraz bardziej praktycznego charakteru, a on sam był w stanie coraz lepiej wykonywać pracę kościoła zgodnie z Bożymi wymaganiami, co sprawiało, że życie kościelne stawało się coraz bardziej stabilne i unormowane i coraz bardziej sprzyjało życiowkraczaniu. Stąd też to właśnie w procesie nieustannego poszukiwania i nieustannego zgłębiania różnych spraw człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, zaczął rozumieć intencje Boga, ściśle z Nim współpracować, mieć wzgląd na Boże intencje i robić wszystko, co w jego mocy, aby dobrze wykonywać pracę kościoła, starając się z jeszcze większą precyzją upewnić, że Boże intencje nie pójdą na marne, a wola Boża będzie mogła się wypełnić. W każdej najdrobniejszej rzeczy, którą człowiek ten się zajmuje, niezależnie od tego, czy dotyczy ona spraw kadrowych, czy życiowkraczania, i czy dotyczy spraw zewnętrznych, czy wewnętrznych spraw kościoła, stara się on postępować zgodnie z zasadami i zgodnie z Bożymi intencjami, nie zbaczając z tej drogi ani w jedną, ani w drugą stronę. Człowiek, którym posługuje się Duch Święty, wykonuje swoją pracę, mając spełnione te cztery warunki: mając prawdziwą wiarę, szczere serce, mając wzgląd na Boga i rozumiejąc Boże intencje. Jest to dla was nie tylko niezwykle korzystne i niezwykle pomocne; to dla was prawdziwe błogosławieństwo! Gdyby człowiek ten nie był człowiekiem prawym, tylko kimś, kto dąży do zdobycia sławy i osiągnięcia zysku oraz pragnie korzyści płynących ze statusu, człowiekiem fałszywym, kimś, kto jest nastawiony wyłącznie na zysk i komu oczy błyszczą na widok pieniędzy, albo niedowiarkiem, powiedzcie Mi, czy byłby w stanie wykonywać tę pracę? Czy potrafiłby współpracować na wszystkie wspomniane sposoby? Czy umiałby osiągnąć takie milczące porozumienie z Bogiem wcielonym? (Nie). Zatem człowiek ten odgrywa niezwykle ważną rolę! Człowiek, którym posługuje się Duch Święty, potrafi tak dobrze wykonywać pracę kościoła głównie dlatego, że spełnia te cztery warunki, o których właśnie mówiliśmy. Jeśli chodzi o jakąś sprawę, ludzie mają zarówno prawo wyboru, jak i możliwość jego dokonania. Mogą zdecydować się załatwić ją w sposób niewłaściwy i mogą również, rzecz jasna, zdecydować się załatwić ją jak należy. Jeśli załatwią ją we właściwy sposób, skorzystają na tym niezliczone rzesze ludzi, a słowa, które wypowiada Bóg, oraz dzieło, którego Bóg dokonuje, będą stopniowo osiągać w ludziach odpowiednie rezultaty. Jeśli jednak ktoś nie obierze właściwej ścieżki, a zamiast tego będzie lekkomyślnie popełniał występki, to jakich rzeczy będzie się dopuszczał? Wykorzysta wszystkie składane Bogu ofiary dla własnej przyjemności, kupując luksusowe samochody i luksusowe domy, a nawet prywatne samoloty i statki wycieczkowe, by podróżować do krajów na całym świecie, jedząc przy tym, pijąc i dobrze się bawiąc. Co najwyżej od czasu do czasu wygłosi kilka kazań i na tym się skończy. W ogóle nie będzie wykonywał pracy kościoła i kompletnie zignoruje kościół, nawet jeśli będzie w nim panował kompletny chaos, dbając jedynie o własną przyjemność. Gdyby ktoś taki miał przewodzić kościołowi, czy łatwo byłoby wam wieść dobre życie kościelne i mieć odpowiednie środowisko, sprzyjające wykonywaniu przez was obowiązków? (Nie). A zatem naprawdę konieczne jest, aby przewodziła wam odpowiednia osoba, taka jak człowiek, którym posługuje się Duch Święty. Niektórzy ludzie widzą pracę, jaką wykonuje człowiek, którym posługuje się Duch Święty, i nadal nic sobie z tego nie robią, myśląc: „To łatwe. Któż by nie potrafił tego zrobić? Jeśli tylko ktoś rozumie Boże intencje i jest osobą, którą posługuje się Bóg, osobą wyznaczoną przez Boga, łatwo jest wykonywać taką pracę”. Powiedzcie Mi, czy jest to łatwe? (Nie). Nie jest łatwo dobrze wykonywać tę pracę, zwłaszcza w środowisku, w którym dochodzi do prześladowań na tle religijnym, takim jak Chiny kontynentalne. Człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, był poszukiwany przez władze; bez względu na to, dokąd udawał się na zgromadzenia lub jakie wykonywał zadanie, ryzykował życiem, a aresztowanie oznaczało śmierć. Czy zrezygnował wówczas z pełnienia swojego obowiązku? Czy się wycofał? Czy próbował kombinować i zaniedbywał się w pracy? (Nie). Bez względu na to, jak bardzo się bał lub jak wielką odczuwał słabość w głębi serca, nigdy nie zrezygnował ze swojego obowiązku. Niektórzy ludzie nie biorą na swoje barki ważnej pracy i nie grozi im większe niebezpieczeństwo, dokądkolwiek się udadzą. Kiedy mówią: „Nie zrezygnowałem z wykonywania mojego obowiązku”, łatwo jest im to powiedzieć i równie łatwo jest im to zrobić. Biorąc jednak pod uwagę sytuację, w jakiej znajdował się człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, już samo to, że potrafił się nie poddawać w tak niebezpiecznym środowisku, a także zajmować się każdym aspektem pracy kościoła – musiał myśleć o każdej dziedzinie pracy i każdej kwestii, i to musiał o tych sprawach myśleć, zanim robił to ktokolwiek inny – czy powiedzielibyście, że łatwo było mu tak postępować? (Nie). Zarówno energia człowieka, jak i to, co są w stanie udźwignąć jego wrodzone zdolności, są ograniczone. Wydaje się to łatwe, kiedy widzisz, jak on to robi, ale gdyby tobie kazano robić to samo, przekonałbyś się, jakie to trudne i jak odległe od twoich dotychczasowych wyobrażeń. Pośród was, ludzi, którzy przez tak wiele lat słuchali kazań, nie znalazłem drugiej takiej osoby, ani nie znalazłem nikogo, kto byłby w stanie wziąć tak wielką pracę na swoje barki. Całkiem sporo osób zaczęło za Mną podążać, kiedy Duch Święty zaczął przemawiać do kościołów, i trwają w tym aż do chwili obecnej. Powinni więc wiedzieć i mieć jasność co do tego, przez co przeszedł kościół, rozwijając się do swojego obecnego stanu, i jak krok po kroku doszedł tak daleko. Gdyby nie wzgląd i zrozumienie, jakie człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, okazywał wobec Bożego brzemienia, to, mówiąc z ludzkiego punktu widzenia, kościół po prostu nie mógłby się rozwinąć do obecnego stanu. Oczywiście niektórzy powiedzą: „Czyż to nie dzieło i przewodnictwo Ducha Świętego pozwoliły temu człowiekowi osiągnąć takie rezultaty w jego pracy?”. Duch Święty chce pracować także i nad tobą, ale czy masz to szczere serce i wzgląd na Boga? Czy potrafisz to zrobić? Nie wydaje mi się, byś na pewno był w stanie temu podołać. W ten sposób wcale ci nie umniejszam; po prostu z gruntu nie jesteś w stanie się na to zdobyć. Zarówno człowiek, którym posługuje się Duch Święty, jak i ty, jesteście istotami ludzkimi, a jednak on potrafi to zrobić, a ty nie. Dowodzi to, że pomiędzy ludźmi istnieją pewne różnice. To Bóg go wybrał, by człowiek ten wykonał tę pracę, i bynajmniej się przy tym nie pomylił co do osoby, którą wybrał. Osoba ta spełnia przynajmniej ten warunek i ma tę zdolność, podczas gdy ty nie spełniasz tego warunku ani nie posiadasz tej zdolności. Nie spełniasz wymaganych przez Boga warunków, więc Bóg wybrał jego, a nie ciebie. Nie masz innego wyjścia, jak tylko nabrać co do tego przekonania. Jest to bowiem fakt i nikt nie może mu zaprzeczyć, nieprawdaż? (Tak).

Skoro skończyliśmy już rozmawiać o życiu kościelnym, drukowaniu książek i wszystkich aspektach funkcjonowania kościoła, pomówmy teraz o głoszeniu ewangelii, które rozpoczęło się w 1995 roku. W tamtym czasie człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, zapytał Mnie: „Czy można już głosić ewangelię? Niektórzy mówią, że chcą wyjść do ludzi i ją głosić”, Ja zaś się na to zgodziłem. Następnie człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, zaczął czynić ustalenia dotyczące tego dzieła. Nie zorganizował jednak zespołów ewangelizacyjnych w jakiś prosty sposób, aby następnie wysłać konkretne osoby, by w poszczególnych miejscach głosiły ewangelię. Nie poczynił po prostu tego jednego prostego ustalenia i nie uznał, że wszystko jest już załatwione. Organizując zespoły ewangelizacyjne, zastanawiał się, jak głosić ewangelię przedstawicielom różnych religii i wyznań, jakie prawdy z ewangelii potrzebne były ludziom w ramach różnych religii i wyznań oraz jakie fragmenty i treści wybrać ze słów Bożych, aby zawrzeć je w książkach służących do ewangelizacji. Następnie pobierał i opracował pewne najważniejsze słowa Boga dotyczące różnych aspektów prawd ewangelii i zlecił ich wydrukowanie w formie książek przeznaczonych specjalnie do głoszenia ewangelii. A kiedy już książki te zostały wydrukowane, człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, zorganizował również szkolenie pracowników ewangelizacyjnych i osobiście opracował zasady głoszenia ewangelii. Na tym właśnie polegała konkretna praca, którą wykonał. Oznacza to, że kiedy mówię mu o jakiejś sprawie, on od razu ją realizuje bez dyskusji i bez żadnych kompromisów. Nie niepokoi Mnie ani nie zadręcza pytaniami o to, jak ma to zrobić; nie muszę się o to martwić. Jeśli to wam powierzy się jakąś sprawę, wciąż muszę się o nią martwić i jej doglądać. Ale jeśli chodzi o człowieka, którym posługuje się Duch Święty, wypowiadam jedno zdanie, mówiąc mu, co ma zrobić, a on od razu to robi i wciela to w życie. Tym, co wywarło na Mnie najgłębsze wrażenie, był fakt, że człowiek, którym posługuje się Duch Święty, opracował wiele zasad głoszenia ewangelii, takich jak to, jak należy głosić ewangelię, komu można ją głosić, a komu nie, oraz jakich metod używać do jej głoszenia, a jakich nie. Opracował te konkretne sposoby i metody punkt po punkcie, z wielką dbałością o szczegóły. Potem organizował często zgromadzenia dla zespołów ewangelizacyjnych, kazał im zadawać pytania i rozmawiał z nimi, aby udzielić na nie właściwych odpowiedzi. Wymyślił także, jakie pojęcia i pytania mają ludzie ze świata religii na temat dzieła Bożego w dniach ostatecznych, jak należy się do tych kwestii ustosunkować, jakie prawdy należy omawiać i jakich metod użyć, aby rozwiązać ich problemy. Zajmował się każdą sprawą, bez względu na to, czy była ważna, czy drobna, radząc sobie z nimi krok po kroku, niczym kropla drążąca skałę. Widzisz, powiedziałem tylko jedno zdanie, a on poszedł i wprowadził Moje słowa w życie, a Ja mogłem być jedynie kierownikiem, który sam nie musi we wszystko ingerować. Dlaczego to mówię? Skoro człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, wykonywał tę pracę, nie musiałem się martwić, ponieważ był on jak najbardziej zdolny do tego, by wziąć to zadanie na swoje barki. Miał na Mnie wzgląd, a także poszukiwał rozwiązań; okazywał też, rzecz jasna, podporządkowanie i naprawdę płacił cenę. To znaczy, potrafił wziąć słowa, które wypowiedziałem, oraz Moje wymagania, i wprowadzić je w czyn. W ten właśnie sposób krok po kroku szerzono ewangelię. Bez względu jednak na to, ile osób głosiło ewangelię, tak czy inaczej to właśnie dzięki człowiekowi, którym posługiwał się Duch Święty, dzieło to zostało zapoczątkowane i zaczęło czynić postępy. To właśnie on organizował, na bieżąco doglądał, realizował i nadzorował pracę, doprowadzając ją krok po kroku do miejsca, w którym znajduje się obecnie. Można stwierdzić, że obecne osiągnięcia w tejże pracy udało się uzyskać w oparciu o tamte początkowe ustalenia dotyczące pracy, wymogi odnoszące się do rozmaitych jej szczegółów oraz ustalenia dotyczące spraw natury ogólnej. Wszystkie te rzeczy były zaś dziełem człowieka, którym posługiwał się Duch Święty. Ma on szczere serce i zapłacił konkretną cenę. Czyż nie takie są fakty? (Owszem).

W miarę jak ewangelia królestwa szerzyła się coraz bardziej, i coraz więcej ludzi przyjmowało ten etap dzieła, jaki wiązał się z tym problem? Problemem tym była kwestia zakładania kościołów. Czy potrafilibyście dobrze wykonać pracę polegającą na zakładaniu kościołów? Nadal nie bylibyście w stanie zrobić tego jak należy. Człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, wciąż musiał osobiście dokonywać ustaleń dotyczących pracy, rozwijać tę pracę i ją wykonywać, a także osobiście ją nadzorować, na bieżąco jej doglądać i popychać ją naprzód. Stąd też często zwoływał zgromadzenia dla przywódców i pracowników oraz dla osób odpowiedzialnych za pracę ewangelizacyjną, mówiąc im, jak mają zakładać kościoły, ilu ludzi powinno tworzyć jeden kościół, ile kościołów powinno tworzyć jeden okręg, ile okręgów powinno tworzyć jeden region, ilu przywódców i ilu diakonów należy mianować w każdym kościele, i tak dalej. Poczynił konkretne ustalenia dotyczące każdego szczegółu związanego z pracą kościoła, w tym konkretne ustalenia dotyczące zarządzania ofiarami oraz sposobu ich wykorzystania. Wszystko to było dziełem człowieka, którym posługiwał się Duch Święty. Powiedzcie Mi, czy człowiek ten ma milczące porozumienie z Bogiem wcielonym? (Tak). Gdyby w swoim sercu nie miał względu na Boże intencje, lub okazywałby go tylko odrobinę, lub gdyby okazywany przezeń wzgląd był w jakimś stopniu nieszczery, czy można by było wykonać tę pracę? (Nie). A gdyby ta praca nie została wykonana, jaka sytuacja zaistniałaby w kościele? (W życiu kościoła zapanowałby chaos). Nie tylko w życiu kościoła zapanowałby chaos, lecz także wszystkie aspekty pracy kościoła popadłyby w nieład. Źli ludzie również byliby w stanie powodować zakłócenia i przeszkody, a nawet dzierżyć władzę i mieć ostatnie słowo w kościele. Dzieło polegające na zakładaniu kościołów przebiegałoby wszędzie w sposób chaotyczny, a różne elementy pracy kościoła, takie jak ustalenia kadrowe i zarządzanie ofiarami, popadłyby w nieład. Gdyby człowiek pełniący funkcję przywódcy nie miał serca, które prawdziwie okazuje wzgląd Bogu, i gdyby człowiek ten widząc, że kościół dobrze się rozwija, rośnie w siłę i zwiększa swoją liczebność, zaczął czerpać korzyści płynące ze statusu, odcinać kupony od swych dawnych osiągnięć i spędził resztę życia w komforcie – gdyby ktoś taki był przywódcą – to wówczas praca kościoła nie byłaby wykonywana jak należy. Jednakże człowiek, którym posługiwał się Duch Święty, zawsze robił wszystko, co w jego mocy, jeśli chodzi o pracę kościoła, i nie uległo to zmianie aż do chwili obecnej. Ludzie mający determinację często mawiają: „Dopóki trwa życie, walka będzie trwała”. Dla człowieka, którym posługuje się Duch Święty, dopóki trwa życie, praca będzie trwała. Przez cały czas kontynuuje on swoją pracę. Nawet kiedy go prosisz, by odpoczął, on nie odpoczywa; pracuje w ten sposób każdego dnia i nie ustaje w pracy, bez względu na to, jak bardzo jest zmęczony. Czy jest to coś, na co można się zdobyć dzięki samemu zrozumieniu Bożych intencji? Czy człowiek ten pracował tylko dlatego, że ktoś go nadzorował i ponaglał? Nie. Nie wszyscy ludzie mają jednakie serca. Ten człowiek ma bogobojne serce i ma wzgląd na serce Boże. To właśnie ma kluczowe znaczenie! Bez względu na to, jak bardzo jest zmęczony, nie popada w zniechęcenie, i bez względu na to, jakie napotyka trudności, nie wycofuje się; przez cały czas nie ustaje w pracy. Dlatego też wszystkie elementy pracy kościoła stopniowo weszły już teraz na właściwe tory, przebiegają coraz sprawniej i przynoszą coraz lepsze rezultaty. Jakie to uczucie, mieć kogoś takiego, kto wami kieruje przy wykonywaniu każdego elementu konkretnej pracy? Gdybyście nie mieli tej osoby, która wami kieruje, co by się z wami stało? Czyż nie brakowałoby wam bardzo wiele? (Tak). To, że ją macie, ma dla was kluczowe znaczenie. Człowiek ten wprowadził każdy element pracy kościoła na właściwe tory. Coraz mniej jest problemów pojawiających się na każdym etapie pracy, podobnie jak problemów wymagających rozwiązania, a te prawdozasady, które ludzie rozumieją, stają się coraz jaśniejsze. Rezultaty te udało się osiągnąć nie tylko ze względu na samą obecność tej właśnie osoby ale, co ważniejsze, przez to, że ma ona milczące porozumienie z Bogiem. A co by było, gdyby człowiek ten obrał inną ścieżkę? Co, gdyby zaangażował się w swoje własne przedsięwzięcie i zarządzał własnym statusem? Wówczas osiągnięte rezultaty nie byłyby takie. To właśnie dlatego, że cała wykonywana przez niego praca ma charakter ścisłej współpracy z dziełem Bożym, okazywania względu na Boże intencje i posiadania milczącego porozumienia z Bogiem, to właśnie wy jesteście tymi, którzy ostatecznie odnoszą z tego korzyści. Jak wiele korzyści uzyskaliście? Żeby daleko nie szukać, w znacznym stopniu zrozumieliście przynajmniej różne dziedziny specjalistycznej wiedzy, poczyniliście w niej postępy i stopniowo z amatorów staliście się profesjonalistami. Ponadto, im bardziej szczegółowo i konkretnie mówi on o prawdozasadach i im surowsze są jego wymagania wobec was, a w szczególności im ostrzejsze są słowa, którymi was przycina, tym bardziej jesteście w stanie wyryć je w swoich sercach, głęboko zapisać je sobie w pamięci, jasno zrozumieć, czym są prawdozasady, i zrozumieć, jakie są Boże intencje. Naprawdę jesteście bowiem aż tak niegodziwi. Niezależnie od tego, jak wiele razy omawia się z wami prawdozasady, nie potraficie ich zapamiętać. Dopiero wtedy, gdy człowiek, którym posługuje się Duch Święty, często demaskuje was i przycina tak surowo, a nawet was beszta, zaczynacie rozumieć niektóre prawdozasady, stajecie się znacznie bardziej posłuszni i grzeczni, jeśli chodzi o wasze postępowanie i działania, oraz korygujecie swoje postawy. Kiedy jesteście przycinani, drżycie też, rzecz jasna, ze strachu, ciągle się obawiając, że człowiek, którym posługuje się Duch Święty, przejrzy was i usunie. Uważam, że to dobrze, a nie źle. Niektórzy ludzie mają teraz przynajmniej znacznie lepsze nastawienie do wykonywania swoich obowiązków i zachowują się znacznie lepiej niż przedtem. Przyniosło to pewien pozytywny skutek. Chociaż besztanie ludzi może wydawać się niewłaściwe, i gdy spojrzeć na to z zewnątrz, nie wygląda może nazbyt wyrafinowanie, a słowa, które wówczas padają, nie są zbyt miłe dla ucha, to jednak osiągnięte rezultaty są dobre. Jak wielką cenę zapłacił człowiek, którym posługuje się Duch Święty, aby osiągnąć ten rezultat? Ile razy musi się na was wściekać? Powiedzcie Mi, czyż się na was nie wścieka, kiedy was przycina? Czy nie wpada w gniew? Czy i to również nie mogłoby zaszkodzić jego zdrowiu? On wcale nie chce was przycinać. Czasami wpada w taką złość, że was beszta, a słowa, które wówczas wypowiada, mogą nie brzmieć nazbyt wyrafinowanie. Sądząc jednak po tym, co przejawiacie, kiedy Ja się z wami zadaję, wszystko to, co mówi, jest słuszne i zgodne z waszą faktyczną sytuacją; nie ma w tym najmniejszej przesady. Cóż takiego zrobiliście, że ten człowiek tak się złości? On wścieka się tak dlatego, że to, co wyrabiacie, jest niesamowicie irytujące. Przez tak wiele lat omawia się z wami prawdozasady, lecz wy wciąż ich nie rozumiecie i nadal lekkomyślnie popełniacie występki zgodnie z własną wolą. Dopiero wtedy właśnie człowiek ten zmuszony jest mówić do was w ten sposób. A kiedy już takie ostre słowa padną, sam nawet tego żałuje, mówiąc: „Wszyscy jesteśmy wszak braćmi i siostrami; dlaczego więc tak się złoszczę?”. Ja zaś go pocieszam i dodaję mu otuchy: „Właśnie tak należy ich przycinać. Nie ma w tym nic złego. Kiedy następnym razem napotkasz tego rodzaju sytuację, i tak będziesz musiał ich przyciąć”. Powiedzcie Mi, czy to dobrze, że go do tego zachęcam? (Tak). To właśnie dlatego, że ludzie są zbyt głęboko skażeni, nazbyt odrętwiali i mają żałośnie wątłą postawę, nawet w bardzo prostej sprawie trzeba ich besztać i na nich wrzeszczeć, aby osiągnąć jakieś rezultaty. W przeciwnym razie praca nie może zostać wykonana. Każdy uważa, że jest zdolny, i każdy chce działać samowolnie i lekkomyślnie, zgodnie z własną wolą. Powiedzcie Mi, czy byłoby do przyjęcia, gdyby nie było kogoś takiego, kto trzyma wszystko pod kontrolą? (Nie). Wszyscy ludzie mówią, że wierzą w Boga, lecz żaden z nich nie ma bogobojnego serca; wszyscy oni są ludźmi pełnymi skażonych skłonności. Gdyby nie było kogoś, kto trzyma wszystko pod kontrolą, doszłoby do takiej sytuacji, że każdy chciałby mieć ostatnie słowo i każdy chciałby dzierżyć władzę niczym król, nie chcąc jednocześnie, by to prawda wami rządziła, i nie chcąc, aby rządził wami Bóg. Jeśli to prawda ma rządzić i to ona ma sprawować władzę, musi być ktoś, kto będzie nad wami czuwał, i tym kimś trzeba się posłużyć, aby trzymać was w ryzach. Czy łatwo jest osiągnąć taki efekt? (Nie). W miarę jak człowiek, którym posługuje się Duch Święty, poświęca się pracy, im więcej pracuje, tym bardziej się złości; im więcej pracuje, tym bardziej się martwi; im więcej pracuje, tym ostrzejsze stają się jego słowa; im więcej pracuje, tym częściej was przycina; i im więcej pracuje, tym gorsze staje się jego nastawienie do was. Już samo to ukazuje, jak kiepski jest wasz potencjał, jak bardzo jesteście nieprzejednani, jak bardzo jesteście odrętwiali i jak wątła jest wasza postawa. Powiedzcie Mi, czy człowiek, którym posługuje się Duch Święty, dał za wygraną, skoro praca jest tak trudna? Nie dał. Niezależnie od tego, ile razy popełniacie te same podstawowe błędy, czy z was zrezygnował? (Nie). Ilekroć jakikolwiek zespół poszukuje rozwiązania problemu, ten brat, bez wdawania się w dalsze dyskusje i bez żadnych kompromisów, natychmiast go omawia i rozwiązuje. Czasami akurat je lub ma zaraz udać się na spoczynek, ale odstawia miskę lub odkłada odpoczynek i natychmiast odpowiada. Mówi przy tym: „Gdy im odpowiem, będą mogli szybko zabrać się do pracy. Pod żadnym pozorem nie może być opóźnień w pracy; ta praca jest pilna. Kiedy im odpowiem, poczuję się spokojniejszy i będę również mógł odpocząć w spokoju ducha”. Spójrzcie, czy jego nastawienie do rozwiązywania problemów jest właściwe? (Tak). Ciągle was nadzoruje i ponagla, a także często was przycina. Zawsze też kontroluje waszą pracę, dbając o to, byście mieli pełne ręce roboty, abyście nie byli bezczynni, i czuwa nad wami każdego dnia. Powiedzcie Mi, czy to dobrze, że kieruje wami ktoś taki? (Tak, to dobrze). Uważam, że bardzo dobrze jest mieć w tej roli tego właśnie człowieka. Jest on dla was bardzo pomocny, jeśli chodzi o wasze dążenie do prawdy i należyte wykonywanie waszych obowiązków. Nie darzcie go więc niechęcią i na niego nie narzekajcie. Ja jestem odpowiedzialny za omawianie prawdy i naprawdę nie mam tyle fizycznej siły ani energii, by wykonywać tę pracę natury ogólnej i administracyjnej. Ponadto, skoro ten brat to robi, nie ma w ogóle potrzeby, abym Ja się tym zajmował. Gdybym to Ja nad wami pracował, byłbym znacznie łagodniejszy. Mielibyście wówczas możliwość to wykorzystać i pewnie nie zachowywalibyście się tak dobrze, jak teraz. Wiem, o co tutaj chodzi. To, że jestem dla was tak pobłażliwy, nie jest dla was do końca właściwe. Niektórzy ludzie, kiedy nie traktuję ich surowo, stają się rozwiąźli i nieokiełznani, a nawet próbują przeginać, wykonując swoją pracę niedbale i powierzchownie. Czyż tego rodzaju ludzi nie trzeba przycinać? (Trzeba). Tym, czego najbardziej wam potrzeba, są surowe metody pracy tego brata – im surowsze, tym lepiej. Kiedy nadejdzie dzień, w którym zrozumiecie prawdę i będziecie wiedzieli, jak okazywać wzgląd na Boże intencje, będziecie potrafili praktykować ściśle zgodnie z prawdozasadami, coraz lepiej będziecie wykonywać swoje obowiązki i będziecie wykonywać je w sposób coraz bardziej właściwy, staniecie się bardziej skuteczni przy wykonywaniu swoich obowiązków, będziecie umieli stawać przed obliczem Boga, będziecie umieli praktykować prawdę, i będziecie umieli postępować zgodnie z Bożymi intencjami, powiedzcie Mi, czy nie będzie to coś dobrego? (Będzie). To będzie coś dobrego. To, że macie na czele kogoś takiego, jest dla was zatem niezwykle korzystne. Ten człowiek robi wszystkie te rzeczy właśnie dlatego, że ma milczące porozumienie z Bogiem. To milczące porozumienie oznacza okazywanie względu Bogu oraz zdolność do realizowania i praktykowania słów Bożych bez kompromisów, a ponadto sprowadzanie was krok po kroku na właściwą drogę wiary w Boga, tak abyście, wykonując swoje obowiązki, stopniowo spełniali standardy i wchodzili na właściwe tory, i abyście mogli pomyślnie wypełnić misję, którą powierzył wam Bóg, oraz zdać sprawę przed Bogiem. To jest coś dobrego. Powiedzcie Mi zatem, jaką rolę w tym procesie odgrywa człowiek, którym posługuje się Duch Święty? Jaką rolę według was pełni? (Rolę głowy rodziny). Jest jak głowa tej rodziny, prawda? Prowadzi was przez całą drogę, abyście parli naprzód. Bez względu na to, jakie trudności pojawiają się w pracy, nigdy na nie nie narzeka, nigdy nie narzeka na trudy; jeśli ktoś zejdzie na złą drogę i zostaje w tyle, on ciągnie go za sobą i wymierza mu cios, by popędzić go naprzód.

Jest jeszcze całkiem sporo do powiedzenia na temat posiadania milczącego porozumienia z Bogiem, a niektóre szczegóły nie zostały jeszcze omówione. Jeśli chcecie o nich posłuchać, na naszym następnym zgromadzeniu omówimy te właśnie szczegóły, abyście mogli zyskać pewne zrozumienie tego, co to znaczy mieć milczące porozumienie z Bogiem, oraz – jeśli chodzi o ludzi, którzy potrafią porozumienie to osiągnąć – jak Bóg ich postrzega oraz jak ich określa i definiuje. Omówimy sobie wszystkie te rzeczy. Na tym zakończmy nasze dzisiejsze omówienie. Do widzenia!

21 grudnia 2024 r.

Wstecz: Jak dążyć do prawdy (32)

Ustawienia

  • Tekst
  • Motywy

Jednolite kolory

Motywy

Czcionka

Rozmiar czcionki

Odstęp pomiędzy wierszami

Odstęp pomiędzy wierszami

Szerokość strony

Spis treści

Szukaj

  • Wyszukaj w tym tekście
  • Wyszukaj w tej książce

Połącz się z nami w Messengerze