Jak dążyć do prawdy (31)

Ostatnim razem w ramach tematu „Jak dążyć do prawdy” omówiliśmy kwestię wyzbywania się pojęć i wyobrażeń na temat Boga wcielonego, zgadza się? (Tak). W tym względzie omówiliśmy temat dotyczący tego, by „nie wymieniać Boga wcielonego jednym tchem z zepsutą ludzkością”, a w jego ramach rozmawialiśmy o tym, jak Bóg wcielony postrzega cierpienie, co obejmuje pewne przemyślenia, zapatrywania i opinie na temat cierpienia. Omawianie tego, jak należy postrzegać cierpienie, pozwala ludziom mieć właściwe przemyślenia i zapatrywania na jego temat, umożliwiając im prawidłowe jego pojęcie i właściwe do niego podejście. To znaczy, musisz znosić to cierpienie, które powinieneś znosić – jeśli znosisz cierpienie, którego nie powinieneś znosić, lub takie, które jest bezcelowe, Bóg nie będzie o nim pamiętał. Jeśli jest to cierpienie, które powinieneś znosić, i znoszenie go jest czymś, co powinieneś robić, to musisz podejść do niego we właściwy sposób, przyjąć je jako pochodzące od Boga i mieć postawę podporządkowania się – nie powinieneś narzekać, odrzucać go ani unikać, lecz raczej właściwie je pojmować. Właściwe pojmowanie cierpienia oznacza prawidłowe postrzeganie jego znaczenia, jego wartości, a także tego, co należy osiągnąć i co należy zyskać po tym, jak się go doświadczy. Krótko mówiąc, cierpienie jest czymś, czego każdy musi doświadczyć – wszyscy ludzie żyjący w ciele muszą cierpieć. Niezależnie od tego, czy dążysz do dobrego życia, dążysz do realizacji swoich aspiracji, czy też w swojej wierze w Boga dążysz do prawdy, aby dostąpić zbawienia, cierpienie jest czymś, czego ludzie muszą doświadczyć i do czego powinni podchodzić we właściwy sposób. Ludzie muszą właściwie postrzegać i prawidłowo pojmować kwestię cierpienia. Jeśli jest to cierpienie, które należy znosić, powinno się je zaakceptować i mu się podporządkować, a nie narzekać, odrzucać go ani unikać. Jednocześnie pośród cierpienia ludzie muszą poszukiwać prawdy i poszukiwać intencji Boga. Oczywiście jeszcze lepiej, jeśli w procesie doświadczania cierpienia potrafisz poznać własne skażenie i buntowniczość, a także własne braki i niedoskonałości oraz to, jakich prawd i zasad postępowania Bóg pozwala ci doświadczyć oraz jakie docenić i zyskać w tym środowisku lub w tej trudnej sytuacji. Krótko mówiąc, cierpienie jest czymś, czego każdy powinien doświadczyć i co powinien zaakceptować. Oczywiście omówiliśmy również to, że jeśli znoszone cierpienie jest konieczne i wartościowe, jest aprobowane przez Boga i jest cierpieniem, które ludzie powinni znosić, to jest ono cierpieniem, które wiąże się z praktykowaniem prawdy. Jeśli znoszone cierpienie nie ma nic wspólnego z praktykowaniem prawdy, jeśli jest to cierpienie wywołane przez człowieka lub cierpienie, do którego dąży się z ludzkiej woli, to nie jest to cierpienie, za którym się opowiadamy. Stwarzanie trudności i kłopotów, stwarzanie problemów, a następnie zadawanie sobie trudu, by ich doświadczyć – wszystko to jest niepotrzebne i zbyteczne. Ponadto niepotrzebne jest też cierpienie, które ludzie znoszą, aby zaspokoić własne ambicje i pragnienia, zaspokoić swoją żądzę statusu lub zaspokoić swoje samolubne pragnienia. Natura znoszenia tego rodzaju cierpienia różni się od natury prawdziwego cierpienia, cierpienia znoszonego po to, by zyskać prawdę i osiągnąć rzeczywiste korzyści. Omówiliśmy ten aspekt, nieprawdaż? (Tak). Jak teraz postrzegacie kwestię cierpienia? (Wcześniej nosiłem w sercu wiele wypaczonych poglądów i sposobów rozumienia cierpienia, wierząc, że jeśli chodzi o wykonywanie moich obowiązków, to bez względu na to, jak cierpiałem i jakiego rodzaju cierpienie znosiłem, Bóg je zaakceptuje i zaaprobuje. Dopiero po tym, jak Bóg omówił, jakiego rodzaju cierpienie Bóg aprobuje i jakiego rodzaju cierpienie znosi się ze względu na praktykowanie prawdy, zacząłem rozpoznawać własne niedorzeczne poglądy na różne sprawy. I dopiero wtedy zacząłem zastanawiać się nad tym, jak podchodzę do cierpienia, oraz nad tym, które doświadczane obecnie przeze mnie cierpienie jest cierpieniem sztucznym i zbytecznym, które znoszę ze względu na moje samolubne pragnienia, osobistą sławę, zysk i status albo własne ambicje i pragnienia, a które powinienem znosić i nie powinienem go odrzucać. Na przykład cierpienie znoszone ze względu na zrozumienie prawdy i praktykowanie prawdy, cierpienie znoszone po to, by składać świadectwo o Bogu, cierpienie znoszone po to, by dobrze wykonywać swoje obowiązki i zadowolić Boga, oraz cierpienie znoszone ze względu na zmianę usposobienia – tego rodzaju cierpienie trzeba znosić, a tym, co zyskuje się po zniesieniu tego cierpienia, jest prawda. Dopiero po tym, jak Bóg to omówił, zrozumiałem, że muszę prawidłowo pojmować kwestię cierpienia i że nie powinienem odczuwać niechęci wobec cierpienia, które powinienem znosić, lecz raczej je zaakceptować i mu się podporządkować, krok po kroku dążąc naprzód. Mam nadzieję, że pewnego dnia będę potrafił modlić się do Boga tak jak Piotr, pragnąc, by Boże karcenie i sąd mnie nie opuszczały, i będąc w stanie zaakceptować cierpienie związane z sądem i karceniem oraz próbami i uszlachetnianiem, tak abym mógł mieć prawdziwe życiowkroczenie). Musisz właściwie podchodzić do kwestii cierpienia i musisz rozumieć ją w czysty sposób. Krótko mówiąc, jeśli chodzi o cierpienie, którego nie powinieneś znosić, sam nie stwarzaj trudności ani nie twórz różnego rodzaju przeszkód, by utrudniać sobie życie. Utrudnianie sobie życia jest niezgodne z ludzką naturą, a także irracjonalne. Przede wszystkim, bez względu na to, w jaki sposób utrudniasz sobie życie – czy to przezwyciężając pewne własne problemy, czy też samemu stwarzając sobie kłopoty, by przysporzyć sobie trudności – ostatecznie zyskasz co najwyżej zaspokojenie twoich osobistych ambicji i pragnień albo emocjonalną satysfakcję, ale nie zyskasz autentycznie prawdorzeczywistości. Jeśli cierpienie, które znosisz, ma na celu ochronę istnienia rzeczy pozytywnych, ochronę istnienia sprawiedliwości i ochronę interesów domu Bożego, a ty znosisz je po to, aby być oddanym, wypełniać swoje obowiązki i dojść do punktu, w którym podporządkowujesz się Bogu i Go zadowalasz, to znoszenie takiego cierpienia jest wartościowe i ma sens – jest to cierpienie, które należy znosić. Jeśli cierpienie, które znosisz, ma na celu ochronę twojej własnej dumy, statusu i reputacji, zaspokojenie twoich samolubnych pragnień i zaspokojenie twoich własnych ambicji, a także zdobycie statusu i wielkiego prestiżu wśród ludzi, przy czym znosząc je, nie chronisz interesów domu Bożego i nie chronisz rzeczy pozytywnych i nie znosisz go po to, by wypełniać swoje obowiązki, a tym bardziej po to, by wykazać się oddaniem i zadowolić Boga, to całe takie cierpienie jest cierpieniem niepotrzebnym i bezwartościowym. Nawet jeśli je znosisz, robisz to na próżno. Powinieneś w miarę możliwości unikać takiego cierpienia. Jak możesz tego dokonać? Czy łatwo to zrobić? (Powinniśmy najpierw przyjąć właściwe, pochodzące od Boga poglądy na cierpienie, a następnie krok po kroku odnosić je w naszych doświadczeniach do nas samych. Kiedy zdamy sobie sprawę, że jest ono pozbawione wartości, nie będziemy już znosić takiego bezcelowego cierpienia).

Niektóre kościoły znajdują się na obszarach, gdzie warunki życia są trudne. Warunki wyżywienia i zakwaterowania są kiepskie, a nawet zdobycie czystej szklanki wody stanowi nie lada wyzwanie, ale wymaga się od ciebie, byś wykonywał tam swoje obowiązki – co należy zrobić w takiej sytuacji? Załóżmy, że myślisz sobie: „Cierpienie wynikające z tych zewnętrznych warunków nie jest czymś, co powinienem znosić. Urodziłem się po to, by wykonywać pracę kościoła – jestem przywódcą, a traktowanie, jakiego doświadczam, powinno być lepsze niż to, jakie spotyka zwykłych ludzi. Warunki życia tutaj są zbyt trudne, co wpływa na mój nastrój i powstrzymuje mnie przed dobrym wykonywaniem mojej pracy. Tak nie może być. To trudne środowisko nie jest dla mnie odpowiednie do wykonywania moich obowiązków. Muszę przenieść się do miejsca z pięknymi widokami i przyjemnym otoczeniem, aby wykonywać swoje obowiązki. Muszę też mieć zapewniony dobry dom udzielający gościny, w którym jedzenie jest smaczne i mogę wygodnie spać, gdzie w pomieszczeniach jest klimatyzacja, a na zewnątrz znajdują się ładne krajobrazy i miejsca do spacerów. To właśnie takie miejsce jest dla mnie odpowiednie do wykonywania obowiązków”. W rezultacie decydujesz się opuścić to trudne miejsce i znaleźć takie z miłym otoczeniem, by tam wykonywać swoje obowiązki. Jak można ocenić takie praktykowanie? (Nie jest ono dobre). Niektórzy ludzie mówią: „Czy Ty sam nie mówiłeś, byśmy nie stwarzali sobie kłopotów? Przybycie do tego ubogiego, trudnego środowiska, gdzie jedzenie i zakwaterowanie są kiepskie – czyż to nie jest ściąganie na siebie kłopotów i przysparzanie sobie cierpienia? Skoro jest to proszenie się o cierpienie i o kłopoty, a także stwarzanie przeszkód dla pracy, to powinienem znaleźć miejsce, które jest wolne od trudności”. Czy takie postępowanie jest do przyjęcia? (Nie). Powiedzcie Mi, czy ktokolwiek pojmuje sprawy w ten sposób? (Tak). Czy słuszne jest pojmowanie spraw w ten sposób? (Nie, tego rodzaju pojmowanie jest nieco wypaczone). Kiedy więc napotykacie takie pełne trudności środowisko, gdzie warunki wyżywienia i zakwaterowania są kiepskie, jedzenie i picie są niehigieniczne, wokół nieustannie latają muchy, komary i wszelkiego rodzaju robactwo, śpisz na twardym drewnianym łóżku, kołdra jest wilgotna i brudna, nie możesz się dobrze wyspać, nie ma spokojnego miejsca, w którym można by organizować zgromadzenia, otoczenie jest niebezpieczne, a ponadto reżim szatana prowadzi tam prześladowania i obławy na ludzi – czyż nie powiedzielibyście, że w takim środowisku z pewnością będziecie musieli wiele wycierpieć? (Tak). Ale w tym miejscu jest kościół i jest praca do wykonania, więc co powinieneś zrobić? Czy zniósłbyś to cierpienie, czy nie? (Musimy je znosić). Na poziomie doktryny ludzie potrafią to zaakceptować i wiedzą, że muszą znosić to cierpienie, ale dlaczego muszą je znosić? (Musimy znosić to cierpienie, ponieważ wymaga tego praca kościoła, a także nasze obowiązki). Jest to praca, którą powinieneś wykonywać, i są to obowiązki, z których powinieneś się wywiązać. W takim przypadku chodzi o to, czy jesteś oddany wykonywaniu swoich obowiązków. Nie możesz brać pod uwagę tego, czy otoczenie jest komfortowe, ani postępować w zależności od tego, czy twojemu ciału jest wygodnie bądź czy odczuwa ból – nie możesz kierować się tymi odczuciami. Musisz próbować na wszelkie możliwe sposoby przezwyciężyć różne trudności, aby wywiązać się ze swojej odpowiedzialności i wypełnić swoje obowiązki. Niektórzy ludzie mówią: „Ja sam się tam nie udam. Znajdę kogoś odpowiedniego, by się tam udał, wykonał tę pracę i zniósł to cierpienie. Zachowam siły, żeby wykonać jakąś inną ważną pracę, i nie będę musiał znosić tego bezcelowego cierpienia”. Czy takie pojmowanie tego jest właściwe? (Nie. Jeśli jest pewne, że to jest miejsce, do którego powinienem pójść, i że jest praca, którą powinienem wykonać, ale zlecam jej wykonanie komuś innemu ze strachu przed cierpieniem, to jest to bycie cwaniakiem i obijanie się). Jeśli jest pewne, że to jest miejsce, do którego powinieneś pójść, i że jest praca, którą powinieneś wykonać, obowiązek, który powinieneś wykonywać, i problemy, którymi powinieneś się tam zająć, a mimo to nie udajesz się tam i zamiast tego wymyślasz różnego rodzaju wymówki i powody, by wysłać tam kogoś innego, to nie jest to bycie oddanym, ale unikanie i odmawianie znoszenia trudności. Najbardziej fundamentalnym powodem, dla którego wysyłasz tam kogoś innego, nie jest to, że udanie się tam byłoby dla ciebie niewygodne, ani to, że pójście tam jest dla ciebie opcjonalne, ale to, że środowisko jest tam złe, a warunki życia kiepskie, i boisz się znoszenia cierpienia – to dlatego nie chcesz się tam udać. Jeśli masz takie nastawienie i tego rodzaju intencję, to jest to brak oddania oraz jest to unikanie cierpienia i odmawianie znoszenia cierpienia. Musisz zaakceptować cierpienie, które powinieneś znosić – bez względu na to, jak wiele jest trudności, nie możesz się od niego uchylać; bez względu na to, jak wielkie jest niebezpieczeństwo, musisz stawić mu czoła; a nawet jeśli na miejscu trwa jakaś katastrofa, musisz się tam udać, nie możesz tego unikać i musisz stawić czoła trudnościom. To się nazywa bycie oddanym. Załóżmy, że chociaż wiesz, iż udanie się tam przysporzy cierpienia twojemu ciału i wiąże się z niebezpieczeństwem, nie odmawiasz ani nie się uchylasz, a nawet potrafisz stawić czoła niebezpieczeństwu i przezwyciężyć trudności, by znaleźć się na pierwszej linii, ze względu na pracę kościoła i po to, by dobrze wykonywać swoje obowiązki. To się nazywa byciem oddanym, to się nazywa wywiązywaniem się ze swoich obowiązków i to się nazywa zważaniem na intencje Boga. Zdolność do trwania przy świadectwie w środowisku pełnym trudności jest tym, co ludzie muszą osiągnąć, i jest to również praktyka, którą ludzie powinni mieć, czyż nie? (Tak). Kiedy napotkasz tego rodzaju sytuację, musisz ją w taki sposób pojmować i tak praktykować.

Jeśli udajesz się dokądś, by wykonywać swoje obowiązki, a na miejscu warunki bytowe są dobre, otoczenie jest przyjemne, jedzenie jest całkiem dobre – możesz jeść mięso niemal przy każdym posiłku – a twoje zakwaterowanie jest również całkiem wygodne, z ogrzewaniem zimą i klimatyzacją latem, i wszystkie warunki są całkiem dobre, to jak powinieneś podchodzić do tego rodzaju środowiska pracy, kiedy je napotkasz? Niektórzy ludzie mówią: „Praca w takim środowisku jest naprawdę przyjemna. Jeśli wykonuję swoją pracę w tym miejscu, czy pławię się w wygodach? Czy nie jestem oddany mojemu obowiązkowi? Czy to nie jest złe?”. Jeśli napotkasz środowisko, w którym panują tak dobre warunki bytowe, jak to pojmujesz? (Najpierw muszę ustalić, czy jest to potrzebne do pracy kościoła. Jeśli praca wymaga, abym wykonywał swoje obowiązki w tym miejscu, to powinienem właściwie podejść do tego środowiska, nie pławić się w wygodach i nie skupiać się na dobrym jedzeniu czy ładnym ubieraniu się, ale zamiast tego skoncentrować się na dobrym wykonywaniu moich obowiązków – tylko takie postępowanie dowodzi, że jest się obdarzonym sumieniem i rozumem. Ale jeśli praca nie wymaga, abym wykonywał tam swoje obowiązki, a ja ze względu na większą cielesną przyjemność celowo wybieram miejsce, w którym panują dobre warunki bytowe, to jest to pławienie się w wygodach). Nawet jeśli znajdujesz się w środowisku, w którym panują dobre warunki bytowe, nie powinieneś pozwolić, by powstrzymywało cię to przed dobrym wykonywaniem twoich obowiązków. Nie powinieneś rozkoszować się takim środowiskiem życia – po prostu rób to, co powinieneś robić, i wykonuj swoje obowiązki tak, jak powinny być wykonane. Jeśli rodzina goszcząca otacza cię szczególną opieką, ponieważ jesteś przywódcą lub pracownikiem, podając ci dobre jedzenie i zapewniając ci dobre rzeczy do użytku oraz otaczając cię szczególną troską i traktując cię w wyjątkowy sposób, a ty myślisz: „Muszę to przyjąć jako pochodzące od Boga. To Bóg okazuje mi łaskę i jest to coś, czym powinienem się cieszyć, więc po prostu będę się tym cieszył. Nie mogę odmówić”, to takie myślenie jest błędne. W rzeczywistości sposób, w jaki rodzina goszcząca cię traktuje i opiekuje się tobą, jest znacznie lepszy niż to, jak postępuje, gdy gości zwykłych braci i siostry – znacznie przekroczyło to już standardy i zasady udzielania gościny. Jak więc powinieneś podejść do tej sytuacji? (Muszę nauczyć się odmawiać). Jak powinieneś odmawiać? (Najpierw powinienem jasno omówić z rodziną goszczącą zasady udzielania gościny, mówiąc im, że nie powinni otaczać przywódców i pracowników szczególną opieką tylko z racji ich statusu, ponieważ ułatwia to przywódcom i pracownikom pławienie się w wygodach. Ponadto ja sam muszę nauczyć się im odmawiać, nie korzystając z tego szczególnego traktowania. Powinienem okazać moją odmowę poprzez moje rzeczywiste postępowanie i poprzez moje działania). Czy musisz zatem przyjąć to jako pochodzące od Boga? (Nie). Ty sam musisz umieć rozeznawać się w sytuacjach, i wiedzieć, jak odpowiednio do nich podchodzić. Niektórzy ludzie mówią: „Tak po prostu żyje rodzina goszcząca. Jeśli odmówię, czyż nie będzie to odrzuceniem Bożej łaski? Czyż nie jest to proszenie się o kłopoty? Przywódcy i pracownicy powinni cieszyć się dobrymi warunkami zapewnianymi przez rodzinę goszczącą podczas wykonywania swojej pracy”. Czy takie pojmowanie jest właściwe? (Nie). Takie pojmowanie jest z pewnością błędne. Jeśli przybywasz do miejsca, w którym panujące w okolicy warunki bytowe są bardzo dobre, a przy tym to, co zapewnia ci rodzina goszcząca, należy do normalnych wydatków i potrzeb w ich codziennym życiu i stanowi po prostu normę w ich życiu, to powinieneś uszanować ich nawyki życiowe. Takie po prostu są lokalne warunki bytowe. Jeśli odmówisz, wydawałoby się to nieco sztuczne – powinieneś przyjąć to jako pochodzące od Boga i właściwie do tego podejść, powinieneś podziękować Bogu za to, że okazuje ci łaskę, i nie powinieneś próbować przysparzać sobie cierpienia. Jeśli jednak traktowanie, jakie zapewnia ci rodzina goszcząca, przekracza ich codzienne standardy życia, czyli jeśli opiekuje się tobą w jakiś szczególny sposób, to nie jest to zgodne z zasadami. Powinieneś odmówić i powinieneś omówić z nimi zasady – nie powinieneś sprawiać im kłopotu. Czyż nie tak powinieneś praktykować? (Tak). Jeśli szukasz usprawiedliwień, mówiąc: „To po prostu ich normalny standard życia – każdego dnia jedzą wystawnie i zawsze mają do dyspozycji wszelkiego rodzaju świeże owoce, więc ja też powinienem się tym cieszyć”, to czy słuszne jest, byś szukał takich wymówek? (Nie). To jest pławienie się w wygodach. Są tacy ludzie, którzy po przybyciu do miejsca, gdzie panują dobre warunki bytowe nie chcą go opuszczać i zostają w nim szczególnie długo. Boją się, że gdyby udali się gdzie indziej, musieliby znosić cierpienie, więc wymyślają różnego rodzaju wymówki, by tam nie jechać. Nawet jeśli gdzie indziej jest praca do wykonania i są problemy, którymi trzeba się zająć, udają się tylko po to, by w kilka dni skończyć zadania, a następnie spieszą z powrotem do tego dobrego miejsca. Czyż nie jest to strach przed znoszeniem cierpienia? (Tak). To jest strach przed znoszeniem cierpienia i jest to pławienie się w wygodach. Dogadzają swojemu ciału, aż nabierają krągłości i zdrowego wyglądu, i wciąż wymyślają usprawiedliwienia i wymówki: „Jeśli nie będę dobrze jadł ani nie zatrzymam się w ładnym miejscu i zachoruję, czyż nie wpłynie to na wykonywanie mojego obowiązku jako przywódcy? Aby dobrze wykonywać pracę, muszę dogadzać swojemu ciału, dbać o jego zdrowie i być pełnym energii – tylko wtedy będę skutecznie wykonywał moje obowiązki”. Czyż to nie są wymówki? (Są). To jest szukanie wymówek, by pławić się w wygodach. Krótko mówiąc, niezależnie od tego, czy jest to środowisko pełne trudności, czy środowisko pełne wygód, powinieneś być w stanie nie ulegać jego wpływom ani nie dawać się mu ograniczać. Jeśli nie ma trudności, nie stwarzaj ich sobie; jeśli trudności istnieją, nie odrzucaj ich. Jeśli środowisko, które napotykasz, wymaga cierpienia, musisz je znosić – bez względu na to, jak wielkie są trudności, musisz je przezwyciężyć. Celem przezwyciężania tych trudności jest lepsze wykonywanie twoich obowiązków, a nie celowe dawanie swojemu ciału w kość. Bez względu na to, jak wielkie są trudności, nie powinieneś ich odrzucać ani unikać – zamiast tego powinieneś na wszelkie sposoby starać się dobrze wykonać pracę, dobrze wykonać obowiązek, który powinieneś wykonać, i powiedzieć to, co powinno być powiedziane, oraz zająć się problemami i je rozwiązać, a potem możesz wyjechać. To byłoby właściwe. Kiedy udajesz się do miejsca, w którym panują dobre warunki bytowe, musisz również potrafić normalnie wykonywać swoje obowiązki i swoją pracę, nie przywiązując się do cielesnych wygód i przyjemności, lecz raczej skupiając się w sercu na dobrym wykonaniu pracy. Oczywiście w takim środowisku nie musisz sam stwarzać dodatkowych trudności, by utrudniać sobie życie, ani po to, by ofiarować Bogu lojalność lub wyrazić swoją determinację. Nie powinieneś natomiast ulegać wpływom tego środowiska, nie powinieneś pławić się w cielesnych wygodach i nie powinieneś ulegać zepsuciu. Nie powinieneś pozwolić, by dobre warunki bytowe i wygodne otoczenie wpłynęły na postęp pracy lub wpłynęły na twoją determinację do znoszenia cierpienia i twoje oddanie swoim obowiązkom. W środowisku pełnym wygód nadal musisz wywiązywać się ze swojej odpowiedzialności i dobrze wykonywać swoje obowiązki. Jeśli gdzie indziej jest praca do wykonania i powinieneś tam się udać, to musisz się tam udać. Nie możesz tak bardzo zatracić się w przyjemnościach, że zapomnisz o swoich obowiązkach i nie będziesz chciał udać się nigdzie indziej tylko dlatego, że twojemu ciału jest wygodnie i czuje się odprężone, a twoje życie tutaj jest przyjemne. To jest niewłaściwe. Jest to odmowa znoszenia cierpienia, jest to pławienie się w wygodach i nie jest to bycie oddanym swoim obowiązkom. Czyż tak nie jest? (Tak jest).

Niezależnie od tego, czy trudności występują w środowisku, w którym wykonujesz swoje obowiązki, w twoim środowisku pracy lub w twoim środowisku życiowym, krótko mówiąc, powinieneś właściwie pojmować kwestię cierpienia, a także podchodzić do niej racjonalnie, z właściwym nastawieniem. Jeśli znosisz cierpienie po to, żeby dobrze wykonywać swoje obowiązki, żeby móc praktykować zgodnie z prawdozasadami, żeby wykazać się oddaniem i móc podporządkować się Bożym rozporządzeniom i ustaleniom, to powinieneś to cierpienie zaakceptować. Bez względu na to, jak wielkie są trudności, musisz je przezwyciężyć i musisz je znieść – nie powinieneś ich odrzucać ani unikać. Jeśli jednak nie ma żadnych trudności ani problemów, dobrze się odżywiasz i wygodnie żyjesz, a przez długi czas nie napotykasz żadnych niesprzyjających okoliczności – jeśli pod każdym względem wszystko układa się dobrze – to nie powinieneś odczuwać wewnętrznego niepokoju. W takim środowisku pełnym wygód tym bardziej powinieneś wyciszyć swoje serce przed Bogiem, właściwie odprawiać ćwiczenia duchowe, wyposażać się w prawdę i wzbogacać swoje zrozumienie. Powinieneś zastanowić się nad tym, jakie braki ujawniły się u ciebie w tym okresie lub jakie skażone skłonności przejawiłeś i musisz poznać oraz wyzbyć się ich poprzez poszukiwanie prawdy. Następnie przyjrzyj się temu, jakie problemy wciąż masz, jakich problemów nie potrafisz rozwiązać, jakich aspektów prawdy wciąż ci brakuje, a także w jakie aspekty musisz wkroczyć i w jakich musisz się poprawić. Taki jest sposób praktykowania, jeśli chodzi o właściwe podchodzenie do kwestii cierpienia i do okoliczności, które przygotowuje dla ciebie Bóg. Jeśli praktykujesz w ten właśnie sposób, to w zasadzie nigdy nie ulegniesz wpływom środowiska zewnętrznego. Bez względu na to, jak wielkie są trudności w środowisku zewnętrznym, jeśli tylko człowiek potrafi mieć w sercu właściwy cel i poprawny kierunek dążeń, potrafi wyciszyć się przed obliczem Boga, potrafi zastanowić się nad tym, jakie są prawdozasady i jak praktykować, gdy napotyka różne sprawy, a następnie wydawać właściwe osądy i prawidłowo praktykować, to dzięki takiemu podejściu do cierpienia ostatecznie zyska pewne rzeczy pozytywne, które powinien zyskać. Na przykład czasami podczas wykonywania swoich obowiązków możesz napotkać poważne problemy, którymi należy się pilnie zająć, co wymaga wczesnego wstawania i późnego kładzenia się spać, opuszczania posiłków lub pokonywania pieszo dużych odległości i przemierzania górskich szlaków. W szczególności do niektórych odległych miejsc nie można dojechać samochodem i nie ma tam nawet ścieżek rowerowych, więc można tam dotrzeć tylko pieszo. Jak zatem powinieneś postąpić, gdy stajesz w obliczu tak trudnych warunków? Są to pewne szczególne rodzaje trudności. Napotykając takie okoliczności, nie możesz ich odrzucić ani unikać. Jest to cierpienie, które powinieneś znosić – aby dobrze wykonywać swoje obowiązki, musisz znosić takie cierpienie. Jednakże niektóre szczególne okoliczności należy traktować inaczej. Na przykład w niektórych rejonach, gdzie znajdują się kościoły, panują bardzo trudne warunki, a KPCh prowadzi szaleńczą kampanię aresztowań. Niektórzy przywódcy i pracownicy zostali aresztowani, a niektórzy bracia i siostry są objęci ścisłym nadzorem KPCh. Praca kościoła poważnie na tym ucierpiała i należy się nią zająć. Jeśli się tam udasz, narazisz się na aresztowanie, a nawet twoje życie może znaleźć się w niebezpieczeństwie. W takich sytuacjach musisz wykazać się pewną mądrością. Możesz albo komunikować się listownie, albo zorganizować zgromadzenie lokalnych przełożonych w innym miejscu, aby przeprowadzić z nimi omówienie oraz pomóc im zająć się dalszymi pracami, tak aby praca kościoła mogła jak najszybciej wejść na właściwe tory. Krótko mówiąc, w tak niebezpiecznych warunkach należy zachować szczególną ostrożność i nie można podejmować ryzyka. W niektórych sytuacjach można spróbować ryzyko podjąć, ale w innych nie jest to właściwe. W każdym razie, gdy już właściwie pojmiesz kwestię cierpienia, powinieneś zastanowić się nad sobą w świetle tych właściwych myśli i poglądów. Przyjrzyj się cierpieniu, z jakim człowiek spotyka się w swoim życiu i w trakcie wykonywania swoich obowiązków. Zobacz, jakiego rodzaju cierpienie jest tym, które powinieneś znosić, i jakiego rodzaju cierpienie jest cierpieniem zgodnym z prawdozasadami – to jest ten rodzaj cierpienia, które musisz znosić; musisz je przyjąć jako pochodzące od Boga. Zobacz, jakiego rodzaju cierpienie jest niepotrzebne i jest tylko kłopotem, który samemu się na siebie sprowadziło – bez względu na to, jak wiele takiego cierpienia zniesiesz, Bóg nie będzie o nim pamiętał. Jeśli ktoś inny stwarza kłopoty, które wpływają na pracę kościoła, a ty powinieneś posprzątać ten bałagan i powinieneś wywiązać się ze swoich obowiązków, to nie możesz narzekać – musisz zająć się wszystkim tym, czym powinieneś się zająć. Na przykład niektórzy ludzie niszczą sprzęt kościelny, urządzenia i inne przedmioty albo lekkomyślnie popełniają występki, które powodują powstanie niesprzyjającej sytuacji, lub też ludzie mający zamęt w głowie albo ludzie o niskim potencjale coś partaczą – to ty musisz się tym zająć. W takich chwilach nie możesz powiedzieć: „Nawarzyli piwa, to teraz muszą je wypić. To nie ma ze mną nic wspólnego. To nie jest cierpienie, które powinienem znosić – odmawiam przyjęcia tego obowiązku!”. Czy słuszne jest takie mówienie? (Nie, to jest brak oddania i brak poczucia odpowiedzialności). To znowu wiąże się z kwestią oddania. Jeśli jest to coś, co przypada ci do zrobienia, to musisz się tym zająć i dopilnować, by zostało wykonane. Nawet jeśli miałoby to oznaczać ratowanie sytuacji po jakimś fiasku, i tak musisz się tam udać. Nie wolno ci się spierać i nie powinieneś narzekać, mówiąc: „Ci ludzie mający zamęt w głowie, ci głupi ludzie o niskim potencjale zostawili po sobie ten bałagan, więc dlaczego to ja mam po nich sprzątać? Czyż nie znosiłbym cierpienia wykraczającego poza to, co konieczne? Ta sytuacja została spowodowana przez ludzi – nie pochodzi od Boga”. To błąd, że tak mówisz. Być może sprzątanie tego bałaganu i ratowanie sytuacji nie należy do twoich obowiązków ani nie wchodzi w zakres twojej własnej pracy, ale sprawa ta dotyczy interesów domu Bożego, jak zatem powinieneś do niej podejść? Jeśli nie pójdziesz posprzątać tego bałaganu, praca kościoła ulegnie opóźnieniu, a interesy domu Bożego poniosą stratę. Aby jednak posprzątać ten bałagan, będziesz musiał wypowiedzieć wiele słów, by omówić prawdę i rozwiązać problemy. Czy w takiej sytuacji potrafisz wytrwale rozwiązywać wszelkie problemy i doprowadzić tę pracę do końca, wykonując ją należycie? Inni nie zdołali rozwiązać problemów i nie wykonali dobrze pracy, więc musisz włożyć więcej wysiłku w rozwiązanie problemów i należyte wykonanie tej pracy – tylko to sprawia, że nadajesz się do tego, by Bóg się tobą posłużył. Kiedy wymaga się od ciebie cierpienia, musisz je znosić – bez względu na to, jak wiele jest problemów, musisz je rozwiązać. Kiedy w pracy pojawiają się te trudności, czy nadal ją wykonujesz, czy też nie? (Musimy ją dalej wykonywać). Bez względu na to, czy twoje środowisko życia jest dobre, czy złe, i bez względu na to, jaki masz nastrój, musisz dobrze wykonać pracę powierzoną ci przez Boga i dobrze wykonać ten obowiązek. Jeśli nie chcesz przyjąć tego obowiązku, możesz z niego zrezygnować – dom Boży nie będzie cię zmuszał. Skoro jednak go przyjąłeś, powinieneś dobrze ten obowiązek wykonać. Zwłaszcza gdy chodzi o pracę przy szerzeniu ewangelii, wszyscy wybrańcy Boży ponoszą za nią odpowiedzialność. Nawet jeśli napotykasz trudności lub musisz znosić wielkie cierpienie, musisz wytrwać w jej wykonywaniu. Dlaczego tak mówię? (Ponieważ wiąże się to z naszym obowiązkiem, a ludzie powinni chronić interesy domu Bożego). Sprawy dotyczące obowiązków nie są błahą rzeczą. Z jednej strony wiążą się one z życiowejściem ludzi, a jednocześnie wiążą się z realizowaniem woli Boga. Toteż podchodząc do tych problemów, ludzie powinni poszukiwać prawdy, by je rozwiązać, a także wypełniać swoje obowiązki, by chronić interesy domu Bożego – jest to odpowiedzialność, od której nie można się uchylić! Posiadanie odpowiedzialności, od której nie można się uchylić, oznacza bycie oddanym i wywiązywanie się ze swoich obowiązków. Bez względu na to, jakie problemy lub trudności napotykasz, nie narzekaj, a kiedy ogarnia cię gniew, nie wyładowuj go na pracy kościoła. Wykonuj pracę dokładnie tak, jak powinna być wykonana – organizuj zgromadzenia i omawiaj z ludźmi zasady, a następnie posprzątaj ten bałagan, tak aby praca kościoła weszła na właściwe tory, a opóźniona praca wróciła do normy. Na przykład w przeszłości niektórzy ludzie mający zamęt w głowie i źli ludzie sprawowali władzę i służyli jako przywódcy. Obniżyli oni wydajność pracy kościoła lub ją sparaliżowali, powodując straty w pracy domu Bożego. Teraz musisz czym prędzej naprawić tę sytuację, dokonując odpowiednich zmian personelu, odpowiednio dostosowując plany i metody pracy oraz wymyślając najróżniejsze sposoby na przyspieszenie działań. Wcześniej mogłeś pracować osiem godzin dziennie – teraz każdego dnia pracujesz dodatkowe dwie godziny, aby przywrócić pracy odpowiednie tempo i nadrobić wcześniejsze straty. To się nazywa bycie oddanym. To cierpienie trzeba znosić. Znoszenie tego cierpienia ma sens i jest wartościowe – jest to dobry uczynek, a Bóg będzie o nim pamiętał. Postępując w ten sposób, praktykujesz prawdę. Do czego odnosi się tutaj praktykowanie prawdy? Oznacza ono ofiarowanie swojego oddania, chronienie interesów domu Bożego i naprawianie strat poniesionych w pracy. To jest praktykowanie prawdy i to nazywa się spełnianiem dobrego uczynku. Być może w czasie wykonywania tej pracy jesteś bardzo zajęty – możesz odpocząć dopiero po dwunastej w nocy, a wstajesz przed świtem. Posiłki jadasz w pośpiechu, a następnie pędzisz z powrotem, by zająć się pracą. Dzieje się tak dlatego, że praca czeka na ciebie – trzeba dokonać tak wielu zmian personelu i zająć się tak wieloma sprawami. Wczesne kładzenie się spać nie wchodzi w grę, ponieważ część pracy nie została jeszcze ukończona. Późne wstawanie również nie wchodzi w grę, ponieważ wszyscy czekają, aż zorganizujesz pracę – musisz zaplanować pracę do wykonania na dany dzień, zanim wszyscy wstaną, a następnie ją zorganizować i przydzielić. W ciągu tego miesiąca doświadczasz dość dużo cierpienia. Twoje ciało jest nieco wyczerpane i zmęczone, masz mniej czasu na odpoczynek niż wcześniej i straciłeś sporo na wadze, ale po miesiącu wytężonej pracy postępy w pracy kościoła pod każdym względem wracają do normy i w końcu wszystko zostaje uporządkowane. Co to znaczy, że wszystko zostaje uporządkowane? Oznacza to, że ludzie przydzieleni na poszczególne stanowiska są odpowiednimi osobami – nikt nie powoduje zakłóceń i przeszkód ani nie sprawia kłopotów, nikt nie wykrzykuje sloganów ani nie rzuca górnolotnych haseł i nikt nie jest wiecznie zniechęcony. Każdy jest w stanie normalnie wykonywać swoje obowiązki, a ludzie na poszczególnych stanowiskach kompetentnie wykonują swoją pracę. Nie ma próżniaków i nie ma darmozjadów. Praca we wszystkich obszarach przebiega normalnie, zgodnie z wymogami ustaleń dotyczących pracy, przynosi rezultaty i weszła na właściwe tory. Dopiero wtedy jesteś kimś, kto żyje przed obliczem Boga. Jeśli potrafisz poszukiwać prawdy, by rozwiązywać wszelkie napotykane trudności, i dobrze wykonujesz wszystko, co leży w zakresie twojej własnej pracy, to czy całe to cierpienie, które znosisz, jest tego warte? (Tak). Zdecydowanie jest tego warte! Niektórzy ludzie znoszą pewne cierpienie, aby wypełniać swoje obowiązki, a gdy dożywają czterdziestu czy pięćdziesięciu lat, nabawiają się drobnych dolegliwości. Niektórzy cierpią na szumy uszne lub dzwonienie w uszach, podczas gdy inni mają spondylozę szyjną albo ból w dolnej części pleców i nogach. Chociaż wycierpieli swoje, wywiązali się ze swoich obowiązków i ochronili pracę kościoła. W zamian za te choroby i dolegliwości zyskali oddanie Bogu, a także Bożą akceptację, aprobatę pamięć. Czy powiedzielibyście, że było warto? (Tak). Każde doświadczenie cierpienia, każde doświadczenie chronienia pracy domu Bożego i każde doświadczenie okazywania oddania jest dla ciebie wspaniałym wspomnieniem – wszystkie te doświadczenia to najwspanialsze wspomnienia, jakie powstały podczas wykonywania obowiązku istoty stworzonej. Czasami, gdy w swoim ciele odczuwasz te bóle i dolegliwości, a potem rozmyślasz nad cierpieniem, które znosiłeś przez te lata podczas wykonywania swoich obowiązków, a także nad rezultatami w zakresie życia i rezultatami w zakresie pracy, które dzięki temu osiągnąłeś, poczujesz, że było warto, nie będziesz niczego żałował, a w twoim sercu zagości poczucie ukojenia. Powiedz Mi, czy warto znosić takie cierpienie? (Tak). Absolutnie warto! Skąd bierze się to poczucie ukojenia w twoim sercu? (Z cierpienia i płacenia ceny za chronienie pracy domu Bożego). Zyskujesz z cierpienia poczucie ukojenia, ponieważ wszystko, co robisz, i cała praca, którą wykonujesz, to rzeczy pozytywne, które chronią istnienie sprawiedliwości, chronią interesy Boga i chronią interesy domu Bożego, a także stanowią praktykowanie prawdy i podążanie drogą Boga. Twoje sumienie cię nie oskarża, więc zyskujesz w sercu poczucie ukojenia. Znosisz to całe cierpienie po to, by chronić istnienie rzeczy pozytywnych. Jakich rzeczy pozytywnych? (Na przykład normalnego postępu pracy kościoła, normalnego postępu pracy ewangelizacyjnej, interesów domu Bożego i tak dalej – to wszystko są rzeczy pozytywne). Zgadza się. Chronisz istnienie rzeczy pozytywnych, dbając o to, by każdy obszar pracy kościoła rozwijał się normalnie i wydajnie, by każdy wykonywał obowiązek odpowiedni dla niego i by każdy potrafił podporządkować się ustaleniom domu Bożego. Nikt nie powoduje zakłóceń i przeszkód ani nikt nie zaniedbuje swoich właściwych zadań i nie jest darmozjadem. Wszystkie ustalenia dotyczące personelu i pracy są odpowiednie i właściwe. Jeśli ktoś powoduje zakłócenia i przeszkody, możesz to szybko odkryć i go powstrzymać oraz możesz omówić prawdę, by rozwiązać ten problem. Jeśli osoba powodująca zakłócenia i przeszkody potrafi przyjąć prawdę, a po tym, jak wielokrotnie z nią rozmawiałeś i jej pomagałeś oraz dałeś jej szansę na okazanie skruchy, ostatecznie się zmienia, to jest to rezultat twojej pracy i jest to rzecz pozytywna. Jeśli ten ktoś nie przyjmuje prawdy, a mimo wielokrotnego omawiania jej z nim, udzielania mu pomocy i przycinania go nadal pozostaje niereformowalny, dalej powoduje zakłócenia i przeszkody oraz nieustannie szerzy negatywizm, należy go szybko usunąć i się z nim rozprawić. Czyż to wszystko nie jest chronieniem istnienia rzeczy pozytywnych? (Jest). Ponadto jeśli potrafisz odkryć, w których obszarach pracy pojawiły się błędy lub luki, powodujące w niej straty, a następnie szybko je powstrzymać, zająć się nimi i się z nimi uporać, czyż nie jest to chronienie pracy kościoła? Czyż nie jest to chronienie rzeczy pozytywnych? (Jest). Wszystko to stanowi chronienie istnienia rzeczy pozytywnych. Jeśli znosisz to cierpienie po to, by chronić istnienie tych konkretnych rzeczy pozytywnych, to czy kiedyś, wspominając to, co zrobiłeś, nie odczujesz w sercu pewnego ukojenia? Z pewnością poczujesz w sercu całkowite ukojenie. Załóżmy jednak, że stopniowo przypominasz sobie różne rzeczy i odkrywasz, że za każdym przypadkiem twojego cierpienia kryło się pragnienie zaspokojenia twoich cielesnych przyjemności albo że cierpiałeś, by chronić własną dumę, by zachować własny status i umocnić własną władzę lub zabiegać o jakieś osobiste korzyści – korzyści materialne, korzyści finansowe lub korzyści psychiczne – i nie zrobiłeś ani jednej pozytywnej rzeczy. I chociaż wiele wycierpiałeś, to każde słowo, które wypowiedziałeś, każde działanie, które podjąłeś, i każdy element pracy, który wykonałeś, czy to publicznie, czy prywatnie, służyły wyłącznie tobie, twojej własnej dumie i statusowi oraz twojej własnej reputacji, a tym, co chroniłeś, były wyłącznie rzeczy negatywne. W takim przypadku, kiedy następnie zestawisz siebie ze słowami Bożymi i z prawdą, co poczujesz w głębi serca? Czy będziesz się czuł dobrze? (Nie). A teraz zastanów się nad rezultatami twojej pracy: nie zajmowałeś się na bieżąco problemami pojawiającymi się w żadnym obszarze pracy, a tym bardziej ich nie rozwiązywałeś. Bez względu na to, kto powoduje zakłócenia i przeszkody, jeśli tylko nie dotyczy to twojego statusu i twoich interesów, to niezależnie od tego, jak bardzo cierpią na tym interesy domu Bożego, nie powstrzymujesz takich osób ani ich nie ograniczasz, lecz raczej pozwalasz sprawom toczyć się swoim torem, przymykasz na wszystko oko, pozostajesz obojętny i nie zwracasz na nie uwagi. Kiedy później Zwierzchnictwo bada sprawę i żąda, by z osobami odpowiedzialnymi się rozprawiono i zmuszono je do zrekompensowania strat, ty jedynie wdrażasz i wykonujesz te polecenia, robiąc wszystko po łebkach i na tym poprzestając. Nigdy nie rozwiązywałeś z własnej inicjatywy problemów pojawiających się w twojej własnej pracy – jesteś całkowicie bierny. Jaką pracę chętnie wykonujesz i do jakiej sam się zabierasz? Wszystko to, co robisz, służy ochronie własnej sławy, zysku i statusu oraz ochronie własnych interesów; wszystko, co chronisz, to wyłącznie rzeczy negatywne. Robisz te rzeczy z niesłabnącym zapałem, a jednak nigdy nie podejmowałeś z własnej inicjatywy działań mających na celu ochronę interesów domu Bożego lub tego, co pozytywne. Kiedy pewnego dnia to sobie przypomnisz i przeanalizujesz swoje własne działania i uczynki, czy nie poczujesz w głębi serca wyrzutów sumienia? Kiedy zestawisz siebie ze słowami Bożymi, w głębi serca będziesz pełen poczucia winy! Jeśli czujesz się winny, czy będziesz mógł zachować spokój w sercu? Czy będziesz mógł zaznać ukojenia? Nie zaznasz żadnego ukojenia i nie będziesz miał spokoju w sercu. Nie zaznasz żadnego ukojenia z powodu zniesionego cierpienia – czyż zatem znoszenie go nie było pozbawione sensu? (Było). Zniosłeś tak wiele cierpienia, a jednak nie wiesz, czy to, co zrobiłeś, rzeczywiście jest dobrym uczynkiem, czy okazałeś oddanie, czy to, co zrobiłeś, zostało zaakceptowane przez Boga ani czy w oczach Boga naprawdę jesteś kimś, kto dostępuje zbawienia. Nie masz o tym wszystkim pojęcia i w głębi serca odczuwasz szczególny lęk – czy mimo to mógłbyś zaznać ukojenia? (Nie). Poczucie ukojenia w sercu po wierze w Boga do samego końca jest czymś, co można zyskać tylko poprzez kroczenie właściwą ścieżką, bycie kimś, w kim Bóg ma upodobanie, i szykowanie wielu dobrych uczynków w trakcie wykonywania swoich obowiązków – nie jest to coś, co zyskujesz poprzez samo zniesienie określonej ilości cierpienia. Jeśli natura twojego cierpienia polega na tym, że znosisz je, aby chronić interesy domu Bożego i chronić rzeczy pozytywne, to ostatecznie zyskasz dzięki niemu poczucie ukojenia. Jeśli jednak natura twojego cierpienia polega na tym, że znosisz je, aby chronić swoje osobiste interesy i chronić rzeczy negatywne, to ostatecznie nie tylko nie zyskasz dzięki niemu poczucia ukojenia, ale także poczujesz w sercu wyrzuty sumienia i niepokój. Ci, którzy odczuwają w sercu niepokój, zawsze się zastanawiają: „Co zyskałem na wierze w Boga? Spójrzcie, ile ofiar ukradli antychryści i ile dobrych ubrań, ładnych urządzeń i innych wartościowych rzeczy zgarnęli dla siebie. Spójrzcie, czym mogą się cieszyć, a czym cieszę się ja! Co zyskałem, znosząc tak wiele cierpienia?”. Widzisz, są oni zdolni mówić takie rzeczy. Fakt, że potrafią zapytać: „Co zyskałem na wierze w Boga?”, dowodzi, iż nie mają w sercach poczucia ukojenia – nie czują wewnętrznego spełnienia, lecz pustkę. Ci, którzy nie mają poczucia ukojenia, odczuwają wewnętrzny niepokój. A dlaczego ci, którzy mają poczucie ukojenia, mają takie poczucie? Nie wynika ono wyłącznie z tego, że znoszą cierpienie, ale przede wszystkim z tego, że w jego trakcie zrozumieli pewne prawdy i odnieśli pozytywne korzyści. Z kolei ci, którzy w trakcie znoszenia cierpienia niczego nie zyskali, uważają, że ostatecznie niczego nie osiągnęli, że cierpieli niesprawiedliwie i że nie było warto, i mają poczucie, że na tym stracili. W takiej sytuacji czują, że Bóg nie jest sprawiedliwy i że niesprawiedliwie ich traktuje, że inni ludzie zostali awansowani przez dom Boży na przywódców i pracowników i mają wyższy status niż oni, podczas gdy oni sami zajmują teraz niższą pozycję i nie zaznali żadnych przyjemności. Po tylu latach cierpienia i poświęceń zostają z niczym, dlatego w głębi serca czują bunt. Jeśli potrafią odczuwać bunt, a zarazem mają poczucie krzywdy, to powiedz Mi, czy zyskali prawdę? (Nie). Z pewnością nie zyskali prawdy. Jeśli tym, co ludzie zyskują, jest prawda, to ich pojmowanie i myśli oraz poglądy dotyczące tego, jak traktować wszelkiego rodzaju rzeczy materialne, jak traktować status i reputację, jak traktować cierpienie, jak traktować swoje obowiązki i tym podobne sprawy, będą właściwe. Zmieni się ich spojrzenie na życie i ścieżka życiowa, którą wybiorą, czyli zmieni się ich wewnętrzne życie, a także różne perspektywy leżące u podstaw ich dążeń. Kiedy ludzie doświadczają tych zmian i zyskują te rzeczy, czują się spełnieni. Czują: „Przez te wszystkie lata podążania za Bogiem zrozumiałem wiele prawd i wiele zyskałem. Moje zyski są obfite, a mój kielich się przelewa”. Chociaż ich ciało jest nieco wyczerpane, w głębi serca odczuwają szczególny spokój, ukojenie, szczęście i pociechę. Z kolei ci, którzy cierpią ze względu na dążenie do statusu i reputacji, nie tylko ostatecznie nie uzyskują obfitych korzyści, lecz także zostają zdemaskowani i wyeliminowani. Widząc, że nie mają nadziei na zyskanie błogosławieństw, czują, że na tym stracili, stają się w głębi serca jeszcze bardziej niechętni prawdzie i tracą wiarę w Boga – niektórzy wręcz tracą zainteresowanie wiarą w Boga. Przypomina to niektórych ludzi religijnych, którzy przez całe życie wierzyli w Pana – kiedy na koniec czują, że nic nie zyskali, to co mówią? Mówią: „Pan Jezus jest niczym mur, który blokuje moją drogę, uniemożliwia mi dalsze podążanie naprzód i sprawia, że nie widzę żadnego światła”. Oto co ostatecznie zyskują ludzie, którzy wierzą przez całe życie. Czy nie uważacie, że aż strach słuchać tak oburzająco buntowniczych słów, które wypowiadają? (Tak).

Ludzie, którzy wierzą w Boga, ale nie przyjmują prawdy, zawsze knują, kierując się własnymi cielesnymi interesami, i wszyscy są gotowi cierpieć dla własnej sławy, zysku i statusu – dopóki mogą cieszyć się korzyściami płynącymi ze statusu, czują się w głębi serca usatysfakcjonowani. Każde ich działanie i każdy ich uczynek służą zaspokajaniu ich własnych cielesnych przyjemności – nigdy nie przyjmują prawdy, nie chronią pracy kościoła ani nie chronią interesów domu Bożego. Praca, którą wykonują, nie ma na celu ochrony istnienia sprawy sprawiedliwości, lecz raczej ochronę ich własnej sławy, zysku i statusu oraz ochronę ich własnych interesów. Co mogą zyskać, cierpiąc wyłącznie dla własnych interesów? Nie zyskują nic – to po prostu próżny trud i całkowicie zmarnowany wysiłek. Niektórzy ludzie wiodą życie pełne goryczy, niczym asceci: nie odżywiają się dobrze ani nie cieszą się żadnymi dobrymi rzeczami, skupiając się tylko na tym, by jak najwięcej się krzątać i bardziej się poświęcać. Ustanawiają dla siebie wiele reguł i przepisów, sami sobie sprawiając wiele cierpienia. Niektórzy nawet pracują aż do utraty zdrowia. A jednak ostatecznie nie zyskują prawdy ani nie szykują wielu dobrych uczynków. To tragiczne, tona czym polega ta tragedia? Gdzie tkwi źródło problemu? Cierpią oni wyłącznie dla własnej sławy, zysku i statusu i dążą jedynie do zrealizowania własnych interesów. Stawiają „zysk” ponad wszystko inne i przedkładają własne interesy nad cokolwiek innego. W głębi serca nigdy nie miłują prawdy. Dlatego też krzątają się i cierpią wyłącznie ze względu na własne cielesne interesy, nigdy zaś nie znoszą najmniejszego cierpienia, by chronić istnienie rzeczy pozytywnych. Gdzie są, gdy źli ludzie powodują zakłócenia i przeszkody w pracy kościoła? Gdzie są, gdy wielki czerwony smok aresztuje Bożych wybrańców lub gdy jakiś judasz wydaje kościół? Widzą te rzeczy, ale udają, że ich nie widzą. Wiedzą o nich, ale udają, że nie wiedzą. Pojawiają się dopiero wtedy, gdy sprawa zostanie już załatwiona, i mówią: „Nie wiedziałem o tym. Gdybym wiedział, zająłbym się tym. Nie wywiązałem się ze swoich obowiązków – muszę okazać skruchę przed Bogiem i przeprosić braci i siostry”. Kiedy sprawa zostanie załatwiona, wyskakują jak pajace. Jednak gdy tylko pojawia się problem, uciekają do dziury jak myszy i znikają bez śladu. Kiedy naprawdę trzeba wystąpić i stanąć w obronie sprawiedliwości, interesów domu Bożego i rzeczy pozytywnych, nigdy tego nie robią. Nie chcą nikogo urazić – po prostu wybierają bycie ludźmi, którzy pragną zadowolić wszystkich, udając głuchych i niemych oraz udając, że niczego nie widzą ani nie słyszą. Kiedy źli ludzie powodują zakłócenia i przeszkody w pracy kościoła, osoby te doskonale wiedzą, kto powoduje te przeszkody, ale po prostu go nie demaskują i odmawiają wskazania, kto dokładnie jest za to odpowiedzialny. Ktoś im doradza, mówiąc: „Nie staraj się zadowolić wszystkich. Jeśli zdemaskujesz złych ludzi i usuniesz ich z kościoła, to nawet jeśli kogoś urazisz i spotkasz się z chłodnymi spojrzeniami, ostatecznie ochronisz interesy domu Bożego i okażesz swoje oddanie”. Nadal jednak wymyślają wymówki i zachowują się wymijająco, mówiąc: „Nie znam szczegółów, muszę się temu przyjrzeć”, a następnie szybko się ulatniają. Jeśli jednak ktoś ma o nich negatywne zdanie lub ma na ich temat jakieś opinie albo jeśli w ich pracy pojawiają się problemy, które wpływają na ich status i prestiż w oczach innych ludzi, to postrzegają to jako katastrofę. Nie mogą ani jeść, ani spać – o pierwszej w nocy wciąż rozmyślają, jak ocalić swój wizerunek. Rano, nawet nie jedząc śniadania, zaczynają zwoływać wszystkich na zgromadzenie, żeby się usprawiedliwić i bronić, wyjaśniając, dlaczego tak postąpili i gdzie leżał błąd w takim postępowaniu. Przepraszają również wszystkich, mając nadzieję, że nikt ich źle nie zrozumie. Twierdzą, że to nie tak, iż nie chcieli dobrze wykonać pracy, lecz o to, że byli zajęci innymi rzeczami i nie mieli czasu się nią zająć, a ponadto nie rozumieli rzeczywistej sytuacji – i dlatego w pracy doszło do błędu. Kiedy już zjednają sobie wszystkich i podstępem skłonią wszystkich do okazania im współczucia i uznania, odzyskują wewnętrzny spokój: „No cóż, praca została wykonana jak należy. Teraz mogę spokojnie i wygodnie się wyspać i zjeść posiłek. W dzisiejszych czasach zawsze są problemy ze zmianami personelu, ciągle jest mnóstwo zadań do wykonania i w pracy nieustannie pojawiają się problemy, które trzeba rozwiązać – spójrzcie, jaki jestem wyczerpany!”. Kiedy w pracy kościoła pojawiają się problemy, a bracia i siostry pytają ich, jak sobie z nimi poradzić, mówią: „Nie ma pośpiechu. Wystarczy, że ktoś wykonuje tę pracę, że na każdym stanowisku jest ktoś i na swoim miejscu i wszyscy są czymś zajęci. Praca domu Bożego nie zostanie ukończona w dzień czy dwa. Wykonując tę pracę, trzeba przyjąć długofalową perspektywę, pracując po wschodzie słońca i odpoczywając po zachodzie słońca, bez pośpiechu i nie odczuwając żadnej presji czasu. Jeśli zrobimy trochę mniej, nie pogorszy to zbytnio sytuacji, a jeśli zrobimy trochę więcej, nie poprawi jej to aż tak bardzo – nie ma potrzeby, byśmy tak bardzo się przemęczali. Jeśli rozchorujemy się z wyczerpania, kto będzie w przyszłości wykonywał pracę domu Bożego? Czyż nadal nie spadnie ona na nas? Jeśli padniemy z wyczerpania, czyż dom Boży i tak nie będzie musiał pokryć kosztów naszego leczenia? Nie możemy się tak bardzo przemęczać – musimy trochę odpuścić”. Co myślicie o ich punkcie widzenia? (Jest błędny). Kiedy w pracy kościoła pojawiają się problemy, a ktoś powoduje zakłócenia i przeszkody, musisz wystąpić, aby rozwiązać te problemy i zająć się osobami za nie odpowiedzialnymi. Niektórzy z tych ludzi będą musieli zostać zwolnieni, a niektórzy będą musieli zostać odesłani do zwykłych kościołów, a nawet do grup B. Nie będziesz w stanie uniknąć urażania innych – będą cię nienawidzić, besztać, osądzać i izolować, a małostkowe osoby będą nawet knuć przeciwko tobie. Ale ci ludzie rozmyślają w głębi serca: „Chcesz, żebym zajął się złymi ludźmi? To oznaczałoby urażenie innych. Nie jestem taki głupi! Po prostu się nimi nie zajmę! Czy praca domu Bożego jest zaburzana, czy interesy domu Bożego są narażone na szwank – co to ma ze mną wspólnego? Nawet jeśli kilka osób wywołuje kłopoty i powoduje zakłócenia i przeszkody, nie wpływa to na ogólną sytuację, a praca i tak jest wykonywana, więc po co się nimi zajmować? Poza tym, jeśli się nimi zajmę, czyż nie będą mnie nienawidzić? Nawet jeśli ta praca zostanie dobrze wykonana, nikt nie powie o mnie nic dobrego, a Zwierzchnictwo też się o tym nie dowie. Urażę innych, a potem będę musiał znosić to, że mnie wykluczają i obrzucają chłodnym spojrzeniem. Nie ma mowy, żebym miał znosić takie cierpienie!”. W obliczu problemu złych ludzi powodujących zakłócenia i przeszkody nigdy nie występują, nigdy nie chronią interesów domu Bożego i nie wykonują pracy polegającej na stawaniu w obronie sprawiedliwości. Nie wypowiadają nawet jednego słowa, by ich zdemaskować lub powstrzymać, panicznie bojąc się, że kogoś urażą, zostaną osądzeni lub spotka ich odwet. Aby nie dopuścić do tego, by ludzie źle ich zrozumieli, i aby chronić swój status i wizerunek w oczach ludzi, nieustannie organizują zgromadzenia, żmudnie się usprawiedliwiając i broniąc oraz mówiąc bez końca. Jednak gdy chodzi o sprawy związane z ochroną pracy kościoła, nie mają nic do powiedzenia i nie zadają sobie najmniejszego trudu. Czy tacy ludzie mają na koncie jakieś dobre uczynki? Gdzie są ich dobre uczynki? Czy ostatecznie, gdy znajdą się w obecności Boga, będą w stanie rozliczyć się przed Nim ze swojego postępowania? (Nie). Nadal uważają, że wykonując pracę kościoła, wiele wycierpieli, ale dla czego tak naprawdę cierpią? Czy cierpią dla sprawy sprawiedliwości i dla pracy domu Bożego? (Nie, cierpią dla własnych interesów). Potrafią znieść każde cierpienie, by chronić własne interesy, ale nie chcą znieść najmniejszego cierpienia, by chronić interesy domu Bożego. Tacy ludzie są zbyt samolubni i nie kroczą właściwą ścieżką, zgadza się? (Tak). Nie robią absolutnie niczego, co byłoby korzystne dla pracy kościoła, ale robią wszystko, co służy ich prestiżowi i statusowi, nie pomijając przy tym niczego – dbają tylko o ochronę własnych interesów. Tacy ludzie są naprawdę godni pogardy! Cierpią tylko po to, by chronić własne interesy, a jednak wciąż domagają się uznania od Boga i żądają od Niego nagród. Czyż to nie jest godne pogardy? (Jest). Tacy ludzie są zbyt samolubni i godni pogardy; nie mają sumienia i nie mają rozumu – jednym słowem, nie mają człowieczeństwa. Ten typ osoby nie kroczy właściwą ścieżką. Jeśli ktoś jest z nich niezadowolony i rozeznaje się w nich za ich plecami, a nawet zgłasza ich do przełożonych i demaskuje to, że nie wykonują rzeczywistej pracy, a zamiast tego zrobili pewne rzeczy, które powodują zakłócenia i przeszkody, to po usłyszeniu tego żywią nienawiść do osoby, która ich zdemaskowała, i mszczą się na niej. Nie badają samych siebie ani nie traktują ludzi we właściwy sposób. Zamiast tego odpłacają ludziom pięknym za nadobne, chwytają się wszystkiego, co mogą wykorzystać przeciwko nim, i doszukują się w nich wad. Posuwają się nawet do tego, że używają słów Bożych, by atakować ludzi. Czyż nie jest to bluźnierstwo przeciwko słowom Bożym i bluźnierstwo przeciwko prawdzie? To jest używanie prawdy do atakowania innych i o się na nich w celu chronienia własnego statusu. Na osobności niektórzy źli ludzie osądzają Boga i bluźnią Bogu, osądzają ustalenia dotyczące pracy domu Bożego i wyrażają niezadowolenie z pewnego aspektu ustaleń dotyczących pracy domu Bożego lub niezadowolenie z przywódców i pracowników na określonym szczeblu domu Bożego. Usłyszawszy to, ci ludzie po prostu to ignorują i zachowują się, jakby niczego nie słyszeli – nigdy nie występują, by chronić imię Boga lub chronić pracę domu Bożego, ani nie demaskują złych ludzi. Jeśli chcesz być kimś, kto pragnie zadowolić wszystkich, i nie masz odwagi zdemaskować złych ludzi, możesz przynajmniej zgłosić ich przełożonym – to liczyłoby się jako wywiązanie się z części twoich obowiązków. Tacy ludzie jednak nie potrafią wywiązać się nawet z tego drobnego obowiązku. Aby chronić swoje cielesne interesy oraz swój prestiż i status, zapłaciliby każdą cenę, przeszliby przez piekło i znieśliby każdy rodzaj cierpienia. Nigdy jednak nie płacą żadnej ceny ani nie znoszą żadnego cierpienia po to, by chronić istnienie rzeczy pozytywnych lub zapewnić, by prawda mogła postępować bez przeszkód. Ilekroć pojawiają się te sprawy, które zakłócają pracę kościoła i przeszkadzają w niej oraz wymagają, by ktoś wystąpił, aby stanąć w obronie istnienia rzeczy pozytywnych, tych ludzi nigdy nigdzie nie widać ani nie słychać żadnych ich opinii czy poglądów. Nie mają żadnych poglądów – po prostu stoją, udają głuchych i niemych, nie odzywają się ani nie wyrażają swojego stanowiska, nie chcąc nikogo urazić. Bardzo boją się urazić ludzi, ale nie boją się obrazić Boga. Właśnie takie jest ich podejście do prawdy, do powierzonego im przez Boga posłannictwa, do swoich obowiązków i do rzeczy pozytywnych. Jeśli chodzi o ludzi tego pokroju, ochrona istnienia rzeczy pozytywnych i ochrona istnienia sprawy sprawiedliwości nie mają z nimi nic wspólnego – ktokolwiek się tym zajmuje, jest głupcem, a w każdym razie oni tego nie zrobią. Nigdy nie wypowiadają ani jednego słowa, by chronić rzeczy pozytywne, ani nie robią ani jednej rzeczy, by chronić dzieło Boże. Kiedy pojawiają się problemy, wycofują się do swoich skorup jak żółwie, a mimo to ostatecznie i tak żądają nagród od Boga. Bóg mówi: „W ogóle nie cierpiałeś dla prawdy”. Oni wręcz narzekają, mówiąc: „Zniosłem tak wiele cierpienia, byłem tak bardzo zabiegany, tak wiele porzuciłem i tak bardzo się poświęciłem. Czym mogłem się cieszyć? Co zyskałem?”. To jedno stwierdzenie obnaża intencje obecne w ich wierze w Boga i dowodzi, że znosili cierpienie i poświęcali się tylko po to, by zyskać błogosławieństwa, a nie po to, by zyskać prawdę. Nie przyjęli prawdy i nie wkroczyli na właściwą ścieżkę, więc ostatecznie nie zyskują żadnej prawdy. To jest nieuniknione – co posiejesz, to zbierzesz. Dlatego też, rozpatrując kwestię cierpienia, z jednej strony musisz mieć właściwe przemyślenia i zapatrywania a z drugiej – i co najważniejsze – musisz zbadać, jaka jest natura twojego cierpienia, czy cierpienie, które znosisz, ma wartość i znaczenie, oraz czy jest to cierpienie, które powinieneś znosić. Jeśli jest to cierpienie, które powinieneś znosić, cierpienie znoszone w celu ochrony rzeczy pozytywnych i cierpienie znoszone w celu składania świadectwa o Bogu, to jesteś zobowiązany je znosić – powinieneś przyjąć je jako pochodzące od Boga, a nie go unikać.

Niektórzy ludzie ciągle mówią: „Jako człowiek wierzący w Boga znosiłem prześladowania i udręki, a co zyskałem?”. Czy słusznie jest tak mówić? (Nie). Na czym polega błąd takiego stwierdzenia? (Sam fakt, że potrafią powiedzieć coś takiego, dowodzi, że nie zyskali żadnej prawdy i że nie kroczą ścieżką dążenia do prawdy). Jest wiele cierpienia, które ludzie powinni znosić, czy więc muszą coś zyskiwać na cierpieniu? Wiąże się to z ludzkim sposobem rozumienia cierpienia i poglądami na jego temat. Jeśli jest to cierpienie, które powinieneś znosić, które musisz znosić i które Bóg z góry przeznaczył, to co właściwie możesz zyskać, znosząc to cierpienie? Na przykład ludzie niekoniecznie muszą coś zyskać, znosząc trud wychowywania dzieci lub cierpienie wynikające z prześladowań za wiarę w Boga. Czy zatem zniesiesz to cierpienie, czy nie? Zależy to od tego, czy ścieżka, którą człowiek kroczy, jest właściwa, i czy jest on kimś, kto dąży do prawdy. Jeśli doświadczając dzieła Bożego, człowiek we wszystkim poszukuje prawdy i jest prawdziwie podporządkowany Bogu, to na znoszeniu tego cierpienia coś zyska. Wymaga to od ludzi determinacji, by się podporządkować, a w szczególności podporządkować się Bożym rozporządzeniom – nie mogą oni podchodzić do cierpienia z transakcyjnym nastawieniem. Niektórzy ludzie mówią: „Jeśli wkładam w coś trochę wysiłku, powinienem otrzymać coś w zamian – jeśli znoszę odrobinę cierpienia, powinienem zaznać odrobiny słodyczy. Tylko wtedy to cierpienie będzie miało sens i tylko na tym polega wartość mojego cierpienia”. Czy ten pogląd jest słuszny? (Nie). Jakie zatem zrozumienie i jakie pojmowanie kwestii cierpienia jest właściwe? (Jeśli cierpienie, które znosimy, zostało z góry przeznaczone przez Boga i jest tym, co powinniśmy znosić, to naszym obowiązkiem jest je zaakceptować. Nawet jeśli ostatecznie nic nie zyskamy, nie powinniśmy narzekać. Powinniśmy mieć postawę podporządkowania się, podporządkowując się rozporządzeniom i ustaleniom Stwórcy. Jednocześnie, znosząc cierpienie, powinniśmy skupić się na poszukiwaniu prawdy i zyskiwaniu prawdy. W ten sposób cierpienie, które znosimy, jest wartościowe i ma sens). Często pozytywnym celem cierpienia jest ochrona istnienia rzeczy pozytywnych, a ostatecznie to, by móc coś zyskać oraz móc zdobyć prawdę i ją poznać. Jest to znakomity cel. W rzeczywistości jednak cierpienia często doświadcza się i znosi się je w trakcie monotonnego procesu. Kiedy podsumujesz to w krótkiej perspektywie, stwierdzasz, że niczego nie zyskałeś, że jesteś dość wyczerpany fizycznie, a być może musisz nawet znosić jakąś chorobę, że nie poczyniłeś żadnych postępów w prawdzie, że nie dokonałeś głębszego wejścia w życie i że nie zyskałeś pełniejszego zrozumienia intencji Boga. Czy zatem znoszenie takiego cierpienia jest daremne? Niektórzy ludzie myślą: „Czy w tej sytuacji mogę modlić się do Boga, aby zabrał mnie z tego trudnego środowiska? Czy mam wtedy podstawy, by unikać takiego trudnego środowiska i odmawiać pozostania w nim?”. Czy takie myślenie jest właściwe? (Nie). Musisz to rozumieć w ten sposób: możliwość zyskania dzięki cierpieniu pewnych pozytywnych, dobrych rzeczy jest czymś, czego człowiek rozpaczliwie pragnie, i jest najlepszym rezultatem, jaki cierpienie może ostatecznie przynieść. Jeśli jednak cierpienie, którego doświadczasz w codziennym życiu, zostało zrządzone przez Boga i z góry przez Niego przeznaczone, a także jest tym, czego musisz doświadczyć, aby dostąpić zbawienia, to musisz przyjąć je jako pochodzące od Boga i właściwie do niego podejść. Jak możesz właściwie do niego podejść? Musisz mieć właściwą myśl i prawidłowy pogląd: musisz zrozumieć, że cierpienie jest częścią ludzkiego życia i etapem, który ludzie muszą przejść w trakcie swojego życia, a którego nikt nie może uniknąć. Oczywiście jest to również etap, przez który każdy musi przejść, aby dostąpić zbawienia. Być może ostatecznie nie zaznasz żadnej pociechy, ale za każdym razem, gdy znosisz cierpienie, jesteś do tego chętny, potrafisz przyjąć je jako pochodzące od Boga, masz postawę podporządkowania się i nigdy nie próbujesz targować się z Bogiem. Kroczenie taką ścieżką i dokonanie takiego wyboru jest obowiązkiem, z którego istota stworzona powinna się wywiązać, i jest to postawa, jaką powinieneś przyjąć wobec drogi życiowej przygotowanej przez Stwórcę – jest to postawa, z jaką człowiek powinien podchodzić do życiowych trudności. Akceptowanie trudności i zdolność do znoszenia cierpienia stanowią część wywiązywania się z twoich obowiązków, dlatego nie powinieneś ich unikać ani wybierać, czy je znosić, czy nie. Każdy musi znieść pewne cierpienie w życiu i w trakcie wiary w Boga, aby dostąpić zbawienia. Oczywiście cierpienie, o którym mówimy, nie jest tym, które ludzie znoszą w imię dążenia do sławy, zysku i statusu lub zabiegając o własne cielesne interesy, ale raczej pewnym cierpieniem, które każdy musi znieść w trakcie kroczenia właściwą ścieżką ludzkiego życiu i dążenia do zbawienia. Tego rodzaju cierpienie jest częścią życia, częścią procesu przetrwania, a tym bardziej etapem, którego ludzie muszą doświadczyć, aby ostatecznie dostąpić zbawienia. Powinieneś właściwie do niego podejść. Taka jest postawa, jaką powinieneś mieć wobec trudnych środowisk, a jest to zarazem obowiązek, z którego powinieneś się wywiązać. Oznacza to, cierpienie jest również częścią wykonywania przez ciebie obowiązku i wywiązywania się z odpowiedzialności istoty stworzonej – nie jest czymś dodatkowym. Jest ono czymś, co Stwórca przygotowuje dla każdej istoty stworzonej. Zakres, moment i czas trwania cierpienia są u każdego inne, ale każdy musi go doświadczyć – każdy musi pokonać tę przeszkodę. Jest to obowiązek, z którego ludzie powinni się wywiązać. Jeśli chcesz dobrze wywiązywać się z powinności istoty stworzonej, powinieneś właściwie podchodzić do cierpienia – przyjąć je jako pochodzące od Boga, nie odrzucać go ani nie odczuwać wobec niego oporu. Oczywiście tym bardziej nie powinieneś wykorzystywać cierpienia, by przypisywać sobie zasługi lub próbować targować się z Bogiem, lecz raczej zaakceptować cierpienie jako obowiązek, który musisz wypełnić. Czy powiedzielibyście, że takie pojmowanie tego jest czyste? Czy jest ono zgodne z prawdą? (Tak). Czy pojmując tę kwestię w taki sposób, nie zyskasz głębszego i bardziej praktycznego zrozumienia cierpienia, a także właściwego nastawienia? (Tak, dzięki takiemu podejściu nie będę odczuwał oporu wobec cierpienia i łatwo mi będzie się podporządkować, gdy znajdę się w określonych okolicznościach). Zdolność do podporządkowania się i nieodczuwanie oporu – to jest postawa, jaką istota stworzona powinna mieć wobec cierpienia. Nawet jeśli w trakcie dążenia do prawdy i wypełniania z obowiązku istoty stworzonej znosisz wiele cierpienia i płacisz wysoką cenę, a także doświadczasz prześladowań i udręk z powodu swojej wiary w Boga, to gdy już będziesz właściwie rozumiał znoszenie tego cierpienia i płacenie tej ceny, nie będziesz czuł, że znoszenie tego cierpienia jest dla ciebie swego rodzaju kartą przetargową. Nie będziesz uważał się za osobę zasłużoną z powodu doznanego cierpienia ani nie będziesz popisywał się tym, jak wiele cierpienia zniosłeś, by złożyć świadectwo o własnej ciężkiej pracy i wkładzie, tak aby inni mieli o tobie wysokie mniemanie. Nie będziesz chełpił swoim stażem, spoczywał na laurach ani próbował targować się z Bogiem, a tym bardziej nie będziesz domagał się specjalnego traktowania w domu Bożym ani przypisywał sobie zasług przed kimkolwiek z powodu tego, że zniosłeś wiele cierpienia. Jeśli wierzysz, że cierpienie jest obowiązkiem, z którego jako istota stworzona powinieneś się wywiązać i który powinieneś wypełnić przed Stwórcą, to nie powinieneś wykorzystywać cierpienia jako karty przetargowej, aby domagać się od Boga nagród lub skłonić Go do tego, żeby cię zbawił, prawda? (Prawda). Czy postępując w ten sposób możesz wzbudzić w sobie determinację do dążenia do prawdy? (Nie). Postępowanie w ten sposób jest ewidentną próbą dobicia targu z Bogiem, a tego On nienawidzi.

W przeszłości wielu przywódców i pracowników znosiło pewne cierpienia i oczywiście tamte dni były dość trudne do przetrwania. Z powodu aresztowań i prześladowań prowadzonych przez wielkiego czerwonego smoka środowisko było niezwykle niesprzyjające. Wszystkim przywódcom i pracownikom groziło aresztowanie i uwięzienie za wykonywanie pracy kościoła – niektórzy byli poszukiwani i mogli jedynie uciekać i żyć na wygnaniu, nie mogąc wrócić do domu. Czując się osamotnieni i bezradni, często gorzko płakali i modlili się przed obliczem Boga. Niezależnie od tego, czy chodziło o warunki życia, czy o przebywanie w środowisku, w którym byli ścigani, ludzie ci znosili pewne cierpienia. Później zawsze mieli poczucie, że wnieśli ogromny wkład w dom Boży i w pracę domu Bożego, że oddali domowi Bożemu chwalebne zasługi i że kiedy Bóg zyska wielką chwałę, oni powinni mieć w niej swój udział. Mając takie poglądy i nastawienie, często przy różnych okazjach dawali świadectwo o tym, jak wiele wycierpieli, który rok i miesiąc był dla nich najbardziej bolesny i jak bardzo byli wtedy udręczeni – tak bardzo, że w ciągu dnia nie mogli jeść, a nocą często budziły ich koszmary, ich twarze stały się ziemiste, a oni sami bardzo schudli. Wszyscy, którzy ich słuchali, odczuwali podziw i zazdrość – oczywiście kilka osób czuło również zawiść. Byli też tacy, którzy wzruszyli się do łez opowieściami o trudnościach, jakie ci ludzie relacjonowali, mówiąc: „To naprawdę godne podziwu, że tak wiele wycierpiałeś! Wzruszyłeś nas do łez – Bóg z pewnością też jest bardzo wzruszony. Twoje cierpienie było tego warte. Jesteś niesamowity!”. Nie dawali świadectwa o swoim cierpieniu tylko przy jednej okazji. Przeciwnie, przy wielu różnych okazjach często składali świadectwo o tym, jak wiele wycierpieli, jak wiele osiągnęli i jak wielki wkład wnieśli w dom Boży dzięki temu cierpieniu. Jednak w ogóle nie mówili o tym, jak wiele prawdy zrozumieli, jakie skażone skłonności odrzucili, jak bardzo wzrośli w życiu, jakie świadectwa złożyli o Bogu, jakie wyniki osiągnęli w wykonywaniu pracy kościoła lub jakich słusznych spraw bronili poprzez swoje cierpienie. Nie mieli żadnego takiego świadectwa do złożenia. Mówili tylko o tym, jak cierpieli i ile wycierpieli. Ich ostatecznym celem było poinformowanie ludzi, że ciężko pracowali i wnieśli wielki wkład, że ten wkład był niezatartej wagi, że byli filarami i ostoją domu Bożego i że należy im się specjalne traktowanie oraz że powinni cieszyć się ludzką czcią – ludzie powinni nie tylko im zazdrościć i ich podziwiać, ale także ich wywyższać i dawać świadectwo o ich cierpieniu. Spójrzcie, jak „niesamowite” i jak „wartościowe” było ich cierpienie! Otrzymywali pochwały od wszystkich, a głosy uznania rozlegały się jeden po drugim i nieustannie dźwięczały im w uszach. Powiedzcie Mi, czy ich cierpienie było wartościowe? Czy ci ludzie byli niesamowici? Czy mogli mieć udział w chwale Boga? (Nie). A zatem w jakim celu dawali o sobie świadectwo w ten sposób? (Chcieli, żeby ludzie dostrzegli, jak wiele wycierpieli, a dzięki temu patrzyli na nich z podziwem i mieli o nich wysokie mniemanie). Chcieli zyskać chwałę, czyż nie? (Tak). Próbowali wymienić swoje cierpienie na chwałę – nie mogli przecież robić tego wyłącznie w zamian za korony i nagrody. Co najważniejsze, chcieli zyskać chwałę wśród ludzi, chcieli, by ludzie ich czcili, i chcieli, by ludzie patrzyli na nich z podziwem i o nich pamiętali. Czy prosili o wiele? Czy ich ambicje były wielkie? (Tak, były wielkie). Nawet Ja nigdy nie ośmieliłem się mówić o zyskaniu pośród was chwały. O czym zawsze mówię? O tym, by przywieść was przed oblicze Boga, wprowadzić was w prawdorzeczywistość, pomóc wam zrozumieć prawdę, posiadać ścieżkę, którą możecie kroczyć, i nauczyć was, jak praktykować zgodnie z zasadami, a także wprowadzić was na ścieżkę zbawienia, abyście wszyscy mogli zostać zbawieni – nigdy jednak nie mówię o zyskaniu chwały. Jednakże ludzie tego pokroju szczególnie chętnie dają świadectwo o tym, jak cierpią i jaką płacą cenę, opowiadając o tym, jak byli aresztowani i prześladowani przez rząd oraz oczerniani i osądzani przez ludzi ze świata, jak wielkiego ostracyzmu doświadczyli, ilu krzywd doznali, jak wiele fizycznego bólu znieśli i jak go przezwyciężyli ze względu na wiarę w Boga i wykonywanie swoich obowiązków. Chcą dawać świadectwo nie tylko o swoim cierpieniu, ale chcą też dawać świadectwo o tym, jacy byli wspaniali, na jak wzniosłym poziomie się znajdowali i jak bardzo byli wyjątkowi, znosząc swoje cierpienie, a także o tym, jak bardzo wznieśli się podczas tego procesu ponad cielesność. Chcą zyskać chwałę, czyż nie? (Tak). Czy uważacie, że jeśli ktoś ciągle daje świadectwo o tym, jak cierpiał, to ma na celu szerzenie właściwego sposobu postrzegania cierpienia, czy też dawanie świadectwa o historii własnego cierpienia i jej rozpowszechnianie? (Chce dawać świadectwo o historii własnego cierpienia i ją rozpowszechniać). Tacy ludzie opowiadają się za wykorzystywaniem cierpienia do targowania się z Bogiem i dzielenia z Nim Jego chwały – za tym właśnie się opowiadają. Dokądkolwiek się udają, składają świadectwo o tym, ile razy byli bici, przeklinani, wypędzani i prześladowani przez ludzi religijnych oraz jak wiele wycierpieli podczas głoszenia ewangelii; jak wiele cierpienia zaznali z powodu odrzucenia, oszczerstw i słownych obelg ze strony krewnych, przyjaciół i ludzi ze świata; a także jak wiele wycierpieli, gdy byli ścigani przez rząd, musieli wszędzie się ukrywać, nie mieli domu, do którego mogliby wrócić, a nawet nie mieli gdzie złożyć głowy, tak jak Syn Człowieczy. Są też ludzie, którzy dają świadectwo o tym, ile trudności pokonali i jak wiele wycierpieli, przezwyciężając cielesne dolegliwości podczas wykonywania swoich obowiązków. Często rozpowiadają te rzeczy innym, ale nigdy nie dzielą się swoimi doświadczeniami życiowymi – głoszą tylko historię własnego cierpienia i dają o niej świadectwo. Ich celem jest po prostu sprawienie, by ludzie mieli o nich wysokie mniemanie. Powiedzcie Mi, chcą, by ludzie mieli o nich wysokie mniemanie – ale czego chcą od Boga? Czy zależy im wyłącznie na tym, by Bóg również miał o nich wysokie mniemanie? To nie wszystko, czego chcą, prawda? Podzielają więc ten sam pogląd co Paweł: „Dobrą walkę stoczyłem, bieg ukończyłem, wiarę zachowałem. Odtąd odłożona jest dla mnie korona sprawiedliwości” (2Tm 4:7-8). Posuwają się nawet do targowania się z Bogiem, mówiąc: „Bóg zyskał chwałę, więc ja również powinienem zyskać ją razem z Nim! Ponieważ cierpiałem razem z Bogiem, ja również mam udział w chwale Boga! Bóg założył złotą koronę – powinien mi również dać klejnot. Czyż nie powinienem cieszyć się czcią i uwielbieniem ze strony ludzkości tak samo jak Bóg?”. Czyż nie do tego zmierzają? (Tak). Czy zatem to dobrze, że w taki sposób dają świadectwo o swoim cierpieniu? (Nie). Dlaczego nie? (Chcą postawić się na równi z Bogiem, a On tego nienawidzi. Rywalizują również z Bogiem o ludzi). Odłóżmy na bok ich osobiste poglądy i motywy – biorąc pod uwagę wyłącznie to, o czym rozmawiają, jak wielu ludzi, którzy nie rozumieją prawdy, zostanie przez nich zwiedzionych? Ludziom już brakuje czystego pojmowania cierpienia i nie rozumieją tego aspektu prawdy. Co więcej, sądząc po istocie ludzkich cielesnych skażonych skłonności, każdy lubi otrzymywać błogosławieństwa i otrzymywać nagrody. A jednak tacy ludzie zawsze dają świadectwo o własnym cierpieniu. Ich intencje oraz same ich wypowiedzi i działania schlebiają pragnieniom i żądaniom zepsutej ludzkości. Mówiąc w ten sposób i postępując w ten sposób, podsycają ludzkie ambicje i pragnienia, podsycają ludzkie pragnienie wymiany cierpienia na błogosławieństwa, a także podsycają samą ideę i praktykę wymiany cierpienia na nagrody od Boga i targowania się z Nim. Czy w rezultacie ludzie podporządkowują się bardziej, czy mniej Bogu? (Mniej). Dlaczego mniej się podporządkowują? (Ponieważ ludzie już mają skażone skłonności – kiedy zniosą odrobinę cierpienia, są skłonni traktować je jako kartę przetargową, dzięki której mogą dobijać targów z Bogiem. Kiedy zaś zostają wprowadzeni w błąd przez wypowiedzi i praktyki takich ludzi, jeszcze bardziej utwierdzają się w przekonaniu, że wymienianie cierpienia na błogosławieństwa jest uzasadnione, i jeszcze trudniej jest im rozpoznać własną godną pogardy intencję dobijania targu z Bogiem. W rezultacie jeszcze trudniej jest im podporządkować się Bogu). Czują, że mają ku temu podstawy i że mają poparcie. A kiedy łączą się w grupę, czują się jeszcze potężniejsi: „W liczbie siła. Nie można egzekwować prawa, gdy wszyscy są przestępcami. Wszyscy tak myślą, tak to pojmują i w taki sposób dążą. Jeśli wszyscy będziemy targować się z Bogiem i wywierać na Nim presję, nic nie będzie mógł nam zrobić”. Ewidentnie zbierają się w grupę, by wywoływać kłopoty, i jednoczą się, aby za pomocą herezji i niedorzeczności przeciwstawiać się Bogu. Czyż nie wprowadzają innych w błąd, nieustannie dając świadectwo o własnym cierpieniu? Czyż nie deprawują ludzi jeszcze bardziej? (Tak). Dlatego ich nieustanne dawanie świadectwa o własnym cierpieniu nie tylko nie buduje ludzi ani nie przynosi pozytywnych rezultatów – wręcz przeciwnie, w rzeczywistości wprowadza ludzi w błąd i ich deprawuje. Jaką zatem rolę odgrywają tacy ludzie? (Rolę szatana). Odgrywają rolę szatana. Jest to dokładnie to samo, co zwodzenie ludzi przez szatana. Szatan mówi: „Człowiek nie został stworzony przez Boga. Na świecie w ogóle nie ma Boga. Człowiek wyewoluował z małp. Małpy stopniowo zaczęły chodzić w pozycji wyprostowanej i stopniowo ewoluowały we współczesnych ludzi!”. Słysząc to, ludzie to akceptują: „Człowiek nie został stworzony przez Boga. Na świecie nie ma Boga. Nie widzimy, gdzie jest Bóg, ale widzimy, że małpy są nieco podobne do człowieka, więc jesteśmy pewni, że człowiek wyewoluował z małp”. Kiedy ludzie akceptują herezje i niedorzeczności szatana, czy jest to po prostu zwykła akceptacja? To nie jest tak, jak ze zjedzeniem czegoś, co trafia do żołądka, nie wywołując żadnej reakcji – dzieje się raczej tak, że pewna myśl i pewien pogląd szatana wżerają się w serca ludzi, przenikając do ich krwi i szpiku. W konsekwencji myśli i poglądy ludzi ulegają zmianie, a następnie rodzi się ich szatańska natura. Potem ludzie zaczynają mieć wątpliwości i odczuwają opór wobec słów wypowiadanych przez Boga i odmawiają ich przyjęcia. Zaprzeczają temu, że Bóg stworzył wszystkie rzeczy i sprawuje nad nimi suwerenną władzę, myśląc: „Człowiek wyewoluował od małp. Nie został stworzony przez Boga”. Jeśli chodzi o to, że Bóg sprawuje suwerenną władzę nad wszystkimi rzeczami i wszystkim rozporządza, a los człowieka spoczywa w rękach Boga, ludzie już w te fakty nie wierzą. Wtedy szatan poddaje cię jeszcze większemu skażeniu, mówiąc ci: „Człowiek zatriumfuje nad naturą” oraz „Walka z Bogiem jest świetną rozrywką! Walka z ziemią jest świetną rozrywką! Walka z ludźmi jest świetną rozrywką!”. Usłyszawszy to, akceptujesz twierdzenia szatana i postępujesz wbrew prawom natury, robiąc to czy tamto. Te myśli i poglądy szatana niepostrzeżenie na ciebie wpływają, stopniowo cię sobie podporządkowując. Kiedy po raz kolejny słyszysz słowa: „Bóg sprawuje suwerenną władzę nad wszystkimi rzeczami i sprawuje suwerenną władzę nad twoim losem”, myślisz sobie: „Nie widzę, by Bóg sprawował suwerenną władzę nad wszystkim. Boga nie ma!”. I co? Czyż ludzie nie zostali w pełni pojmani przez szatana? (Tak). Bycie pojmanym przez szatana zaczyna się od zaakceptowania niedorzecznej myśli i niedorzecznego poglądu.

Niektórzy ludzie zawsze dają świadectwo o własnym cierpieniu i szerzą niedorzeczne poglądy na temat cierpienia. Kiedy ludzie zaakceptują te myśli i poglądy – w połączeniu z faktem, że mają ambicje i pragnienia oraz posiadają skażone skłonności – uznają za pewnik, że mogą wymienić swoje cierpienie na błogosławieństwa i wykorzystać swoje cierpienie jako środek do tego, by mieć udział w chwale Boga. Wszyscy więc idą cierpieć i wszyscy skupiają się na znoszeniu cierpienia. Żaden z nich nie praktykuje prawdy, żaden nie skupia się na słuchaniu słów Bożych i żaden nie wkłada wysiłku w prawdę. Zamiast tego rywalizują o to, kto potrafi znieść więcej cierpienia, rywalizują o to, kto znosi go więcej, rywalizują o to, kto je gorsze jedzenie i nosi bardziej zniszczone ubrania, i rywalizują o to, kto wstaje wcześniej i kładzie się spać później – właśnie o to ze sobą rywalizują. Niektórzy ludzie nie idą jeść, gdy nadchodzi pora posiłku. Mówią, że są zbyt zajęci wykonywaniem swoich obowiązków, by zjeść, więc opuszczają posiłek. Słysząc to, inni mówią: „Co wielkiego jest w tym, że od czasu do czasu opuści się posiłek? Mam problemy żołądkowe, ale to nie opóźniło wykonywania przeze mnie moich obowiązków”. A potem ktoś inny dodaje: „Ty masz problemy żołądkowe – cóż, ja mam wrzody żołądka”. Posłuchajcie, co mówią ci ludzie – czy posiadają oni prawdorzeczywistość? Po prostu rywalizują o to, kto bardziej cierpi i czyja choroba jest poważniejsza, wierząc, że Bóg jest najbardziej zadowolony z tego, który cierpi najbardziej. Czy posiadają jakikolwiek rozum, gdy mówią takie rzeczy? Czyż nie są obłąkani? Skąd biorą się te przejawy obłąkania? Są one spowodowane tym, że ludzie akceptują wszelkiego rodzaju herezje i niedorzeczności. Nie rozumieją prawdy. Wszystkie aspekty prawdy zostały jasno omówione w słowach Bożych, a jednak oni ani nie jedzą i nie piją słów Bożych, ani nie poszukują prawdy. Kiedy coś im się przytrafia, postępują zgodnie ze swoimi pojęciami i wyobrażeniami oraz działają na podstawie różnych niedorzecznych myśli i poglądów zaszczepionych im przez szatana. Coraz bardziej oddalają się od Boga, aż w końcu stają się nienormalni psychicznie. Zatem nieustanne dawanie świadectwa o własnym cierpieniu jest, Moim zdaniem, niewłaściwe. Jak myślicie? (Nie jest ono właściwe. Natura tego problemu jest szczególnie poważna). Natura tego problemu jest poważna i pociąga za sobą poważne konsekwencje. Jeśli wierzysz, że cierpienie można wymienić na nagrody i błogosławieństwa, powinieneś poszukiwać prawdy w tej kwestii. Jeśli ciągle próbujesz spierać się z Bogiem i modlisz się w taki sposób: „Boże, spójrz, jak przez te wszystkie lata mojej wiary w Ciebie porzuciłem rodzinę i karierę, by wykonywać swoje obowiązki. Doświadczyłem również prześladowań ze strony KPCh i zniosłem tak wiele cierpienia. Z wyczerpania się rozchorowałem, a teraz jestem w średnim wieku i mam słabe zdrowie. Czy ze względu na wszystkie cierpienia, które zniosłem, mógłbyś na koniec dać mi jakieś nagrody lub koronę? Zadowoliłbym się nawet tym, gdybym w przyszłości mógł być setnikiem w królestwie”, to zastanów się, co będziesz czuł w głębi serca po takiej modlitwie. Jeśli nie potrafisz zdać sobie sprawy, że twoja modlitwa zawiera domieszki i kryją się za nią określone motywy, to znaczy, że masz poważny problem – obawiam się, że twoje skażone skłonności są nie do wykorzenienia. Toteż jeśli posiadasz rozum, powinieneś przedstawić Bogu w modlitwie swoje poglądy i swoje motywy, prosić o oświecenie i iluminację Ducha Świętego oraz pozwolić Bogu, by poddał je weryfikacji. Zanim zyskasz pewność co do tego, czy twoje poglądy są słuszne, czy nie, pod żadnym pozorem nie wolno ci szerzyć swoich myśli i poglądów ani dawać o nich świadectwa wśród braci i sióstr, a tym bardziej dawać świadectwa o tym, jak cierpiałeś i jaką zapłaciłeś cenę. Jeśli to robisz, nie posiadasz żadnego rozumu. Jest to takie samo dążenie jak dążenie Pawła. Po pierwsze, takie szerzenie wieści i dawanie świadectwa o własnym cierpieniu wpłynie na innych ludzi. Ponadto, gdy już wprowadzisz ludzi w błąd, a wszyscy będą cię czcić i podążać za tobą, natura tego problemu stanie się poważna. Nie tylko cierpienie, które zniosłeś, pójdzie na marne, ale zostaniesz również ukarany przez Boga. Jaka jest zatem natura dawania świadectwa o tym, jak cierpisz i płacisz cenę? Takie dawanie świadectwa o własnym cierpieniu jest wprowadzaniem ludzi w błąd – tak właśnie postępował Paweł. Szerzysz herezje i niedorzeczności, aby dawać świadectwo o sobie. Bez względu na to, jak bardzo cierpisz, nie ma potrzeby się tym chełpić. Jeśli jesteś gotów cierpieć, po prostu rób to dalej. Jeśli czujesz, że wycierpiałeś wystarczająco dużo i zasługujesz na to, by targować się z Bogiem, to udaj się przed oblicze Boga i pomódl się do Niego. Jeśli Bóg cię nie aprobuje, to musisz zastanowić się, czy to podejście polegające na próbie wymiany cierpienia na nagrody jest słuszne. Jeśli nie jest, to musisz wybrać właściwą ścieżkę, by zyskać Bożą aprobatę. Załóżmy, że uparcie trzymasz się obranego przez siebie kierunku, myśląc: „Moje cierpienie jest czymś pozytywnym. To uzasadnione, że otrzymuję nagrodę za tak wielkie cierpienie. Muszę znosić cierpienie, którego inni nie znoszą, i znosić trudy, których inni nie potrafią znieść, bo jak głosi przysłowie: »Trzeba znieść największe trudy, by stać się największym z ludzi«. Czyż to nie jest całkiem dobry punkt widzenia? Jest taki wspaniały i taki słuszny! Muszę się go trzymać i nigdy z niego nie rezygnować. To tajna broń do zdobywania nagród i zyskiwania błogosławieństw!”. Czy to jest tajna broń? Czyż nie jest to próba dobijania targów z Bogiem? Być może Bóg, widząc, że cierpiałeś przez wiele lat, ciężko pracowałeś i wniosłeś wielki wkład, obdarzy cię pewną łaską, sprawiając, że będziesz zdrowy, i lecząc cię z każdej dolegliwości, albo da ci trochę inteligencji i mądrości, abyś nie był już tak głupi. Wszystko to można z łatwością uczynić. Czyż nie o to ci chodzi? Bóg mógłby z wielką łatwością obdarzyć ludzi tymi rzeczami. Ale czy jest jakaś wartość w wymianie twojego cierpienia na te rzeczy? (Nie).

Co macie nadzieję zyskać dzięki wierze w Boga? Czy macie jakieś cele? (Tak). Czy wasze cele związane z wiarą w Boga są teraz jasne? (Są teraz jasne). Czy wiecie już, co powinniście, a czego nie powinniście robić w wierze w Boga, jaką ścieżką powinniście kroczyć, a jaką odrzucić, jak powinniście pojmować i rozumieć pewne kwestie i pewne aspekty różnych spraw, które myśli i poglądy są prawidłowe, pozytywne i powinny cechować ludzi, a które są wypaczone, odchodzą od właściwej drogi, są czymś negatywnym i powinny zostać przez ludzi rozpoznane i odrzucone? (Trochę wiemy). To, jakiego rodzaju cierpienie człowiek jest w stanie znieść, zależy od jego myśli i poglądów. Oczywiście, idąc o krok dalej, skoro mowa o myślach i poglądach ludzi, wiąże się to z ich wyborami. Mówiąc dokładniej, ponieważ wiąże się to z ich wyborami, wiąże się to ze ścieżką, którą kroczą. A ponieważ wiąże się to ze ścieżką, którą kroczą ludzie, wiąże się to z ich zbawieniem. Dlatego choć cierpienie wydaje się być czymś powszechnym, jeśli żywisz na jego temat niewłaściwe myśli i poglądy oraz wiążesz z nim niewłaściwe dążenia, bardzo prawdopodobne jest, że pójdziesz w kierunku przeciwnym do ścieżki, którą wskazał ci Bóg. Ostatecznym rezultatem będzie to, że kiedy dzieło Boże dobiegnie końca, nie tylko nie otrzymasz nagród i nie zostaniesz zbawiony, ale wręcz zostaniesz wyeliminowany – to coś naprawdę strasznego. Aby zapobiec tak strasznym ostatecznym konsekwencjom, musisz mieć właściwe myśli i poglądy oraz właściwe pojmowanie kwestii cierpienia, a następnie określić właściwe zasady praktyki. Jeśli twoje myśli, poglądy i zasady praktyki prowadzą cię na ścieżkę zbawienia, to myśli i poglądy, które posiadasz, oraz ścieżka praktyki, którą wybrałeś, są właściwe, pozytywne i zgodne z prawdą. Jeśli myśli i poglądy, które żywisz, oraz zasady praktyki, które wybrałeś, nie prowadzą cię na ścieżkę zbawienia i nie mogą umożliwić ci dostąpienia zbawienia, to myśli i poglądy, które posiadasz, oraz zasady praktyki, które wybrałeś, są błędne. To jest pewne. Innymi słowy, jeśli wybrane przez ciebie myśli i poglądy oraz obrana przez ciebie ścieżka praktyki prowadzą cię na manowce i są sprzeczne ze ścieżką zbawienia, której nauczył cię Bóg, to ścieżka, którą wybrałeś, jest błędna. Powinieneś ją odrzucić – powinieneś zmienić swoje myśli i poglądy oraz zmienić swoje zasady praktyki i metody praktyki. Będzie to korzystne dla twojego dostąpienia zbawienia. Rozumiecie? (Tak). Żadna z kwestii związanych z dostąpieniem zbawienia nie jest nieistotna. Nawet do spraw, które wydają się mało istotne i które łatwo przeoczyć, musisz podchodzić ostrożnie i poważnie je rozważać, a następnie wypracować właściwe myśli, poglądy i ścieżki praktyki – tylko takie praktykowanie powinno cechować ludzi dążących do dostąpienia zbawienia. Nie wolno ci mieć w tej kwestii zamętu w głowie.

Przed chwilą omówiliśmy pewne błędne poglądy i wypaczone przejawy podejścia ludzi do cierpienia, jak również właściwe myśli i poglądy, które ludzie powinni mieć, oraz zasady praktyki, które powinni praktykować. Skoro rozmawialiśmy o tym, jak Bóg wcielony postrzega cierpienie, to, co przed chwilą omawialiśmy, z jednej strony odzwierciedla niektóre Moje opinie i oceny dotyczące cierpienia, z drugiej zaś reprezentuje niektóre z Moich myśli, poglądów i zasad praktyki w odniesieniu do cierpienia. Niezależnie od tego, czy chodzi o myśli i poglądy, czy też o zasady praktyki, to, o czym przed chwilą rozmawialiśmy, odnosi się do tego, co uzewnętrzniacie i przejawiacie w waszym codziennym życiu lub w trakcie wykonywania waszych obowiązków. Przyjrzyjmy się zatem temu, jak Bóg wcielony podchodzi do kwestii cierpienia. Przed chwilą omawiałem z wami to, jak należy podchodzić do kwestii cierpienia. Cierpienie jest częścią ludzkiego życia i przetrwania. Z punktu widzenia normalnego człowieczeństwa cierpienie jest czymś nieuniknionym. Żyjąc w tym ludzkim świecie, żyjąc w tym materialnym świecie, każdy musi znosić mnóstwo cierpienia od chwili narodzin aż do śmierci, w tym cielesny dyskomfort, przykrości i nieszczęścia. Podobnie i Ja odczuwałem takie cierpienie, żyjąc w środowisku prawdziwego świata. Doświadczyłem i zniosłem wiele bólu, a i teraz również doświadczam pewnego cierpienia. Jest to nieunikniony proces, dlatego z perspektywy zwykłego człowieczeństwa siłą rzeczy akceptuję takie cierpienie, czy też siłą rzeczy go doświadczam. Moje ciało odczuwa cierpienie, ale w Moim sercu nie ma oporu ani odrzucenia. Obecność tego cierpienia uważam za coś równie naturalnego jak powietrze, którym ludzie oddychają, czy światło słoneczne, które czują. Nie uważam, że jest ono czymś dodatkowym i zbędnym, a tym bardziej nie mam poczucia, że sam je na siebie ściągnąłem. Tak właśnie to odczuwam. Innymi słowy, niezależnie od tego, co spowodowało cierpienie, na jakim etapie go doświadczam, czy jest to rodzaj cierpienia, które napotykam w Moim codziennym życiu, czy taki, który powinienem znosić podczas wykonywania Mojego dzieła, odczuwam jedynie, że ma miejsce pewne zdarzenie. Trzeba kierować się określoną zasadą i wymyślić sposób, by sobie z tym zdarzeniem poradzić i je rozwiązać. Radzenie sobie z takimi sprawami i ich rozwiązywanie wymaga czasami znoszenia pewnego cierpienia, ale niezależnie od tego, czy znoszę znaczne cierpienie, czy tylko niewielkie, odczuwam to po prostu jako pewien proces. Nie czuję, by stanowiło to dodatkowy ciężar – moje odczucia są tak proste. Jeśli chodzi o cierpienie, to poza tym prostym odczuciem nigdy nie rozpowiadałem o tym, jakie cierpienie zniosłem. Na przykład kiedy udaję się w miejsca, gdzie warunki są stosunkowo kiepskie, aby spotykać się z ludźmi i z nimi rozmawiać, nie mam poczucia, że znoszę jakieś wielkie cierpienie, i nigdy nie uważałem, że Moje cierpienie jest jakimś wkładem, który wnoszę na rzecz ludzi. Przeciwnie, uważam to za coś zupełnie normalnego i niewartego wspominania. Nigdy nie traktowałem cierpienia jako jakiegoś wielkiego wydarzenia, którym należy się chełpić, które należy nagłaśniać lub rozdmuchiwać po to, by ludzie Mnie poważali – nigdy nie robiłem takich rzeczy. To wy rozgłaszacie, jakie cierpienie zniosłem – robiliście to całkiem często, ale Ja nigdy tego nie robiłem.

Udałem się kiedyś w pewne miejsce, aby pogawędzić i porozmawiać z tamtejszymi ludźmi oraz omówić z nimi pewne sprawy. Zanim skończyłem je omawiać, minęła pora posiłku i wyszedłem, nic nie zjadłszy. Później niektórzy ludzie roznieśli wieść: „Bóg rozmawiał z nami przez cały ranek. Nie wypił nawet łyka wody i wyszedł bez posiłku”. Kiedy jedna osoba to powiedziała, wieść rozeszła się od jednej osoby do dziesięciu, a od dziesięciu do stu, i dowiedziało się o tym wielu ludzi. Jaki był tego rezultat? Ludzie ci potraktowali tę błahą sprawę jako temat do oficjalnego omówienia na zgromadzeniach i rozmawiali o niej tak, jakby stanowiła ona prawdę. Byłem zdumiony: cóż jest do omawiania w tej sprawie? Jaką wartość ma rozmawianie o niej? Jaki pożytek płynie z omawiania tej sprawy? Czasami ucinam sobie z wami pogawędkę, rozmawiając o sprawach z codziennego życia lub kwestiach związanych z pracą. To zupełnie normalna rzecz, tak samo normalna jak rozmowy, które prowadzicie między sobą. Nie ma się czym chwalić i nie ma czego nagłaśniać. Dlaczego więc rozpowiadali o tym to za Moimi plecami? Byłem tym dość zdumiony. Później, gdy tak bardzo rozgłaszali tę wieść, zrozumiałem, o co chodzi: wierzyli, że w ten sposób składają świadectwo o doświadczeniach cierpienia Boga wcielonego i szerzą prawdę, a nie tylko rozgłaszają wieść o pewnym zdarzeniu. Powiem ci, że jeśli chcesz składać świadectwo o doświadczeniach cierpienia Boga wcielonego, to jest to zupełnie niepotrzebne. Spotykanie się, gawędzenie i rozmawianie z wami jest czymś, co robię chętnie. Nie robię tego ma pokaz, nie robię tego, by zjednać sobie wasze serca, ani nie odgrywam żadnej roli. Jeśli zaś chodzi o to, że czasami, gdy przez długi czas omawiam różne kwestie, nic nie jem ani nie piję, to nie jest to celowe – po prostu nie chce Mi się pić i nie jestem zbytnio głodny. Gdyby dokuczał mi nieznośny głód, powiedziałbym ci, żebyś przyniósł Mi coś do jedzenia albo przygotował Mi jakiś prosty posiłek. Absolutnie nie znosiłbym głodu – nie krępowałbym się poprosić cię o pomoc. Czy wyjście bez jedzenia, gdy nadchodzi pora posiłku, liczy się jako cierpienie? Sądząc po tym, co rozgłaszacie, wygląda na to, że robię coś na pokaz. Dlaczego tak nieprzyjemnie Mi się tego słucha? To tak, jakbym robił to po to, żebyście widzieli, jak bardzo cierpię, jak wiele potrafię znieść, jak wielką miłością was darzę i jak wiele dla was poświęciłem, tak abyście po Moim wyjściu rozgłaszali to w Moim imieniu, nagłaśniając, jak wiele wycierpiałem i jak wiele dla was zrobiłem, jakbym w ten sposób próbował was sobie zjednać. Czy to jest Mój cel? (Nie). To nie jest Mój cel. Odwiedzam was, aby z wami pogawędzić i porozmawiać, a czasami wracam, nie zjadłszy niczego, choć jest pora posiłku. To zupełnie normalne. Wy jednak traktujecie to jako jakieś wielkie wydarzenie, uważając, że cierpiałem, że należy w tym poszukiwać prawdy, że powinniście brać z tego przykład i postępować tak samo, a nawet rozgłaszacie tę sprawę tak, jakby stanowiła ona prawdę. Rozgłaszanie tej sprawy sprowadza się do szerzenia czczej gadaniny. Nie podoba Mi się, że szerzycie czczą gadaninę. Kiedy o tym słyszę, czuję odrazę i obrzydzenie. Czuję obrzydzenie do każdego, kto szerzy czczą gadaninę. Jeśli omawiam z wami jakieś treści związane z prawdą lub z pracą kościoła, to są to treści, których potrzebujecie – możecie je zapisać, dzielić się nimi i omawiać je ze wszystkimi. Jeśli jednak rozgłaszacie wieści o tym, jak w jakimś miejscu cierpiałem z głodu lub z zimna, to kiedy rozpowiadacie takie rzeczy, czuję odrazę. Jestem głęboko zniesmaczony szerzeniem czczej gadaniny. Dlaczego tak gorliwie zajmujecie się takimi rzeczami? Czy myślicie, że sprawia Mi to radość? Nie jestem taki jak wy – wcale Mnie to nie uszczęśliwia. A znoszę to już od tylu lat. Gdybym wiedział, kto pierwszy rozpuścił te wieści, musiałbym go zapytać: „Dlaczego o tym rozpowiadałeś? Jaki przyświecał ci cel? Jakie miałeś intencje? Żywisz złe intencje! To jest równoznaczne z powodowaniem przeszkód! Czy wiesz, że wpłynąłeś na Mój nastrój? Szerzenie takiej czczej gadaniny jest zakamuflowaną formą ograniczania Mojej wolności – na tym właśnie polega natura tego postępowania”. Czuję odrazę do ludzi, którzy szerzą czczą gadaninę, zwłaszcza do tych, którzy nigdy nie omawiają prawdy i nigdy nie rozmawiają o niczym, co wiąże się z praktykowaniem prawdy lub pracą kościoła, a mówią tylko o takich bezsensownych sprawach i szerzą tego rodzaju czczą gadaninę, wdając się przy tym w najdrobniejsze szczegóły. Na przykład gawędzę z wami i zakaszlę kilka razy, a niektórzy ludzie rozpowiadają o tym za Moimi plecami. Czy to jest to, co powinieneś rozgłaszać? Czy to należy do twoich obowiązków? Od wielu lat odczuwam odrazę do szerzenia czczej gadaniny. Niektórzy ludzie właśnie w taki sposób rozpuszczają bezwartościowe plotki. W miarę jak te plotki są przekazywane dalej, dowiaduje się o nich całkiem sporo osób, a niektórzy ludzie mający zamęt w głowie wręcz naśladują Mój kaszel. Jaki pożytek płynie z takiego naśladowania? Gdybyś naśladował to, jak omawiam prawdę, by rozwiązywać problemy, przyniosłoby to pewną korzyść pracy domu Bożego. Gdybyś naśladował to, jak chronię interesy domu Bożego i na wszelkie możliwe sposoby staram się przynosić wam korzyść, a także to, jak podczas omawiania prawdy potrafię niestrudzenie podawać przykłady i przytaczać fakty, tak abyście wszyscy coś zyskali i poczynili postępy – gdybyś robił te pozytywne rzeczy, byłbym zadowolony. Dlaczego nie naśladujesz tych pozytywnych rzeczy? Dlaczego musisz naśladować te bezsensowne rzeczy? Dowodzi to, że jest jakiś problem z twoim sposobem myślenia. Jeśli naprawdę nie masz nic lepszego do roboty, powinieneś znaleźć sobie jakąś właściwą pracę do wykonania – przyniosłoby to korzyść wszystkim. Dlaczego nie zajmiesz się jakąś właściwą pracą? Tacy ludzie zaniedbują swoje właściwe zadania. Są naprawdę nieznośni!

Omawiałem prawdę przez tak wiele lat, ale nigdy nie widziałem, żebyście wkładali wiele wysiłku w prawdę ani żebyście angażowali się w nią równie mocno, jak angażujecie się w szerzenie czczej gadaniny. Dlaczego ci ludzie tak bardzo lubią szerzyć czczą gadaninę? Jaki jest pożytek z szerzenia tych rzeczy? Ci ludzie, którzy nie mają duchowego zrozumienia, naprawdę zaniedbują swoje właściwe zadania! Jeśli rzeczywiście potrafisz jasno omówić jakiś aspekt prawdy, a to przynosi korzyść i nieco buduje braci i siostry, to jest to dobra rzecz i powinienem ci nawet podziękować. Ty jednak zawsze rozpowiadasz o tym, co robiłem danego dnia, jak długo gdzieś przebywałem, jak daleko szedłem i jak późno wróciłem. Kiedy stale rozpowiadacie takie rzeczy, czuję szczególne obrzydzenie. Niektórzy ludzie mówią: „Dlaczego czujesz obrzydzenie? Mamy dobre intencje. Czyż nie składamy świadectwa o cierpieniu Boga wcielonego?”. Czy taki punkt widzenia jest słuszny? (Nie). Pod jakim względem jest on błędny? (Bóg wypowiedział tak wiele słów i wyraził tak wiele prawd, a mimo to oni ich nie omawiają. Nie mówią też o tym, jakie mają doświadczenia związane z praktykowaniem prawdy. Składając świadectwo o Bogu, nie mówią o tych rzeczach, natomiast robią wielkie zamieszanie wokół pewnych spraw z życia Chrystusa. Uważam, że ich serca nie są prawe). Uważacie, że cierpiałem, robiąc te rzeczy, ale czy rozumiecie cierpienie, którego naprawdę doświadczam? Czy o nim wiecie? (Nie). Nie wiecie o nim ani go nie pojmujecie i nie rozumiecie. Robicie tylko zamieszanie wokół tych błahych spraw z Mojego codziennego życia i rozgłaszacie je wszędzie. Na przykład pewnego razu wpadłem na kogoś i mimochodem wspomniałem: „Dzisiaj trochę dokucza Mi ramię”. Nie miałem na myśli niczego szczególnego, ale ta osoba doszukała się w tym drugiego dna. Usłyszawszy to, pomyślała, że ramię dokucza Mi dlatego, że zbyt dużo pisałem. Trzy dni później wieść się rozeszła, a ludzie mówili, że znoszę cierpienie. Czy to, że trochę dokucza Mi ramię, można uznać za cierpienie? Czy właśnie to uważacie za cierpienie? Czy powiedziałem to przy was, by popisać się tym, że cierpię? Wcale nie to miałem na myśli. Poza tym, co Moje cierpienie ma wspólnego z tobą? Czy prosiłem cię, żebyś to rozgłaszał? Jeśli będę chciał, żebyś coś zrobił, powiem ci o tym bezpośrednio. We wszystkich Moich kazaniach i omówieniach instruowałem was, jaką pracę powinieneś wykonywać i jakie słowa powinieneś wypowiadać – wszystko jasno wam wyłożyłem. Jasno omówiłem prawdozasady i ścieżki praktyki. To właśnie na tych sprawach powinniście się skupiać i tym powinniście się zajmować. Nie skupiasz się na tym, co ci mówię, a przywiązujesz szczególną wagę do tego, o czym nie mówiłem, i zrobiłeś wiele takich rzeczy. Kiedy to widzę, odczuwam odrazę. Zdecydowanie nie będę cię chwalił, mówiąc, że dobrze to zrobiłeś, i nie poczytam ci tego za zasługę. Nigdy tak nie postępuję i nigdy nie wypowiedziałem takich słów. Czegokolwiek będę od was wymagał, powiem to wprost. Nie wymagałem od was, żebyście to robili, a jednak to zrobiliście. W głębi serca nie odczuwam tylko lekkiego obrzydzenia, ale wielką odrazę i wielkie obrzydzenie. Wy jednak jesteście z siebie całkiem zadowoleni, myśląc, że macie dla Mnie wiele współczucia i wiele miłości, że jesteście szczególnie wyrozumiali, troskliwi i opiekuńczy. Mówię wam, że bardzo ci do tego daleko. Nawet jeśli właściwie wykonujesz pewne rzeczy, nadal istnieje między nami dystans – co więcej, szerzenie czczej gadaniny nie jest właściwe i Mi się nie podoba. To, że nigdy wcześniej wam o tym nie wspominałem, nie oznacza, że milcząco wyrażałem na to zgodę. Teraz mówię wam to wprost: szczególnie brzydzę się ludźmi, którzy szerzą czczą gadaninę. Zwłaszcza niektórzy ludzie widzą, że znoszę odrobinę cierpienia, a następnie celowo szerzą czczą gadaninę pod pretekstem składania świadectwa o cierpieniu Boga wcielonego. Mówię wam wyraźnie: sprzeciwiam się takim praktykom, w głębi Mojego serca odczuwam wobec nich szczególną odrazę i wcale Mi się one nie podobają. To nie jest składanie świadectwa o Bogu – to jest szerzenie czczej gadaniny. Czy zatem właściwe jest, że tak postępujecie? (Nie). Skoro nie jest to właściwe, co powinniście zrobić? (Nie powinniśmy szerzyć czczej gadaniny. Nie powinniśmy robić takich rzeczy).

Czy jest między nami jakaś różnica zdań w kwestii podejścia do cierpienia? Czy nasze poglądy są odmienne? (Tak). Skąd zatem biorą się wasze poglądy na temat cierpienia? (Nasze poglądy na temat cierpienia biorą się z naszych skażonych skłonności, które rozwinęły się w nas po tym, jak zostaliśmy skażeni przez szatana). Z jednej strony poglądy ludzi na wszelkiego rodzaju sprawy pochodzą od szatana, podobnie jak ludzkie pojęcia i wyobrażenia. Z drugiej strony, mówiąc bardziej konkretnie, wpływają na nie trendy społeczne i atmosfera panująca w społeczeństwie. Najbardziej bezpośrednim skutkiem przyjmowania przez ludzi tych błędnych idei jest to, że wyrabiają sobie pewne niedorzeczne myśli i poglądy. Kiedy ludzie przychodzą do domu Bożego z tymi myślami i poglądami, wyrabiają sobie wszelkiego rodzaju niewłaściwe podejścia. Dlatego niektóre z ich sposobów odnoszenia się do cierpienia Boga wcielonego również wynikają z pobudek płynących z określonych niedorzecznych myśli i poglądów. W niewierzącym świecie, kiedy ludzie mający status i prestiż pojawiają się publicznie, często robią różne rzeczy na pokaz, co określa się po prostu mianem udawania. Po takim udawaniu wykorzystują media, by nagłośnić to, co zrobili, i osiągnąć w ten sposób cel w postaci podtrzymania swojego wizerunku i ugruntowania swojego statusu wśród ludzi, tak aby mieć lepszy wizerunek w oczach opinii publicznej, wzbudzać w ludziach jeszcze większy podziw i mocniej ugruntować swoją pozycję w ludzkich sercach. A podejście polegające na rozgłaszaniu przez ludzi informacji o cierpieniu Boga wcielonego jest w dużej mierze ukształtowane przez ten trend panujący w niewierzącym świecie. Podobnie jest z myślami i ludzi na temat podstawowych potrzeb Boga wcielonego, a także Jego codziennych czynności i zachowań. Chociaż ludzie nie mówią wprost, jaki jest cel Boga wcielonego, gdy robi tę konkretną rzecz, sposób, w jaki to rozgłaszają, prowadzi do następujących konsekwencji: sprawia, że ludzie nie skupiają się na dążeniu do prawdy, a jedynie na praktykowaniu zewnętrznych form; sprawia, że nie skupiają się na praktykowaniu prawdy, a jedynie na cierpieniu, wypowiadając tylko jakieś ładnie brzmiące doktryny i na tym poprzestając. Ludzie uważają, że w ten sposób dają świadectwo o Bogu, że praktykują prawdę i że stoją na straży wizerunku Boga. Czy jednak w rzeczywistości wizerunek Boga wymaga, abyś stał na jego straży? Czy każąc ci składać o Nim świadectwo, Bóg ma na myśli dawanie świadectwa o takich sprawach? (Nie). Wizerunek Boga wcielonego nie wymaga, abyś stał na jego straży, a tym bardziej, byś czynił to w ten sposób. Możesz mieć dobre intencje, ale twoje działania doprowadziły do niepożądanych konsekwencji, a w poważnych przypadkach stanowią wręcz zakłócenia i przeszkody. Ludzie zawsze wierzyli, że takie postępowanie jest właściwe i rozsądne, że jest dobrym uczynkiem i że tak powinna robić istota stworzona. Mówię: „To błędne podejście! Nie powinieneś tak postępować. Nie powinieneś tego robić”. Skoro jesteś istotą stworzoną, powinieneś zająć właściwe miejsce przynależne istocie stworzonej i dobrze wykonywać swoje obowiązki – nie powinieneś odgrywać w domu Bożym roli świeckich mediów i robić tego, co robią media. To, jakie słowa wypowiadam, jakie cierpienie znoszę, dokąd się udaję, co robię, jaki jest Mój codzienny rozkład zajęć – nie potrzebuję, żebyś to rozgłaszał. Nie podoba Mi się, że je rozgłaszasz, i czuję odrazę, gdy t robisz. Proszę więc, przestań to rozgłaszać, ponieważ tego rodzaju rozgłaszanie to szerzenie czczej gadaniny i nie jest zgodne z prawdą. Rozumiecie? (Tak). Najlepiej będzie, jeśli nie będziesz rozgłaszał takich spraw – szerzenie tej czczej gadaniny jest bezużyteczne. Jeśli naprawdę chcesz składać świadectwo o Bogu, powinieneś częściej krzewić słowa Boże i dzielić się swoim pochodzącym z doświadczenia zrozumieniem prawdy oraz swoim doświadczeniem prawdy. Jeśli naprawdę masz dobre intencje i chcesz zrobić coś dobrego oraz przyszykować dobre uczynki, to spójrz, który obszar lub która część pracy domu Bożego wymaga usprawnienia, i włóż trochę wysiłku oraz zapłać cenę, aby dobrze wykonać to zadanie, a tym samym poprawić wydajność pracy, przyspieszyć jej postępy, a także zaoszczędzić zasoby ludzkie i finansowe. Jeśli wykonasz trochę takiej pracy, będzie to dobry uczynek i coś, co istota stworzona powinna robić. Jeśli zaś chodzi o to, co jem lub w co się ubieram albo jakie cierpienie znoszę, nie ma potrzeby, żebyś o tym rozpowiadał. Już dawno powiedziałem ci, jaką postawę powinieneś przyjmować wobec Mnie. Składają się na nią zaledwie trzy zasady: bycia otwartym i szczerym, pełnym szacunku i posłusznym. To takie proste. Nie potrzebuję, żebyś robił cokolwiek ponadto. Jeśli zrobisz coś dodatkowego we właściwy sposób, potraktuję cię jak brata lub siostrę i zapamiętam wyświadczoną mi przez ciebie przysługę. Jeśli jednak chodzi o relacje między nami, już dawno temu powiedziałem ci o zasadach, według których powinieneś Mnie traktować. Jakie to trzy zasady? (Bycie otwartym i szczerym, pełnym szacunku i posłusznym). To dokładnie te trzy zasady. Jeśli będziesz kierował się tymi trzema zasadami, to będzie to właściwe, a ty będziesz niezachwianie zajmował miejsce, które powinna zajmować istota stworzona, i wypełnisz swoją odpowiedzialność. Twoje szerzenie czczej gadaniny nie jest warte złamanego grosza i w końcu poczuję do ciebie odrazę. Jeśli jednak poinstruuję cię o jakiejś zasadzie, przydzielę ci jakieś zadanie lub omówię jakiś aspekt prawdy, a ty będziesz postępował i praktykował zgodnie z Moimi wskazówkami, będzie to o wiele lepsze niż szerzenie czczej gadaniny. Tylko praktykowanie prawdy ma wartość i zostaje zapamiętane. Szerzysz czczą gadaninę na Mój temat, mówiąc, że bardzo się zmęczyłem, idąc na zgromadzenie w jakimś miejscu. Szerząc taką czczą gadaninę, wzbudzasz w ludziach współczucie i litość wobec Mnie. Wcale Mnie to nie cieszy i nie podoba Mi się, że tak postępujesz. Będę musiał cię zapytać: „Jaki pożytek płynie z rozgłaszania tej sprawy? Dlaczego rozpowiadałeś takie rzeczy? Czy w ogóle rozumiesz, co to znaczy składać świadectwo o Bogu?”. Jeśli nie potrafisz podać powodu zgodnego z prawdą, a ukryty cel, który przyświeca twoim słowom i działaniom, w najmniejszym stopniu nie jest w zgodzie z prawdą, a służy jedynie zaspokojeniu twoich osobistych ambicji i pragnień oraz próbie przypodobania Mi się, to mówię ci: nie podoba Mi się, że tak postępujesz. Pod żadnym pozorem nie wolno ci tego robić. Niech to będzie ten jeden jedyny raz – nigdy więcej tego nie rób! W swoich kontaktach i interakcjach ze Mną musisz raz za razem rozważać zasady, o których ci mówię. Musisz niezachwianie zajmować pozycję, którą powinieneś zajmować wypełniać obowiązki, które powinieneś wypełniać, i przestrzegać zasad, których powinieneś przestrzegać – to właśnie powinieneś osiągnąć. Nie próbuj ciągle wymyślać, jak Mi się przypodobać lub Mi schlebiać; nie staraj się nieustannie okazywać Mi współczucia lub się nade Mną litować ani Mnie uszczęśliwiać. Nie rób takich rzeczy. Nawet jeśli je zrobisz, na nic się to nie zda. Nie podoba Mi się, że to robisz, i czuję odrazę do tego, że to robisz. Jeśli nie będziesz tego robił, będę cię traktował zgodnie z zasadami i będę mógł utrzymywać z toną normalne kontakty. Jeśli jednak robisz te rzeczy, zawsze myśląc o tym, jak upiększyć to, co zrobiłem, i rozdmuchać te sprawy za Moimi plecami, aby Mi się przypodobać i sprawić, bym miał o tobie dobre zdanie, to mówię, że postępujesz niewłaściwie. Takie postępowanie sprawi jedynie, że będę odczuwał wobec ciebie odrazę. Cokolwiek będziesz robić, będę cię traktował i oceniał na podstawie prawdozasad – właśnie w ten sposób będę na ciebie patrzył. Jeśli będziesz utrzymywał ze Mną kontakty i wchodził w interakcje w sposób uczciwy i właściwy, będziemy mogli normalnie ze sobą obcować. Jeśli stale szerzysz za Moimi plecami czczą gadaninę, to w Moich oczach twoje człowieczeństwo nie jest dobre. Powiedziałbym przynajmniej, że nie masz prawości ani godności i że jesteś kimś zbyt podrzędnym. Niektórzy mówią: „Mówiłem o Tobie dobrze – czy to nie jest w porządku?”. Odpowiadam: „Nie ma takiej potrzeby”. Ludzie zaczynają dostrzegać i poznawać, jakim jestem człowiekiem, poprzez słowa, które omawiam, i poprzez prawdy, których ich uczę – nie zaczynają tego dostrzegać i poznawać poprzez szerzoną przez ciebie czczą gadaninę. Dlatego twoje szerzenie czczej gadaniny jest całkowicie niepotrzebne i zbyteczne. Być może nikt inny nie czuje do tego odrazy, a być może wszystkim innym się to podoba, ale przynajmniej Mnie się to nie podoba i czuję do tego odrazę. Kiedy szerzysz czczą gadaninę na Mój temat, to nawet jeśli naprawdę odpowiada to gustom wszystkich i rzeczywiście zgadza się z ich poglądami, sprawiając, że wszyscy są zadowoleni, powinieneś przynajmniej zapytać Mnie o zdanie. To Mnie to dotyczy, więc musisz zapytać, czy wyrażam na to zgodę i czy Mi się to podoba. Czy upoważniłem cię do rozgłaszania takich rzeczy? Jeśli cię nie upoważniłem, a ty szerzysz czczą gadaninę na Mój temat, mówiąc tak samowolnie, a nawet rozgłaszając ją tak, jakby stanowiła prawdę, czyż nie oznacza to, że masz ukryte motywy? Jak cię zatem scharakteryzuję? Powiem, że powodujesz zakłócenia i przeszkody. Niezależnie od tego, dokąd się udaję, jakie słowa wypowiadam czy co robię, niektórzy ludzie szczególnie skupiają się na rozgłaszaniu takich rzeczy, jakby dzięki temu wszyscy mieli Mnie poważać i wysoko Mnie oceniać. Czy to jest wywyższanie Boga i składanie świadectwa o Bogu? (Nie). Czy zatem za każdym razem, gdy się dokądś udaję, by coś zrobić, czy chodzi o sprawy z Mojego codziennego życia, czy też kwestie związane z pracą – zwłaszcza te, które w oczach ludzi wydają się wiązać cierpieniem – robię to na pokaz? (Nie). Skoro wiesz, że nie robię tego na pokaz, nie rozgłaszaj takich spraw. Nie zachowuj się jak tuba propagandowa ani nie odgrywaj roli mediów – w domu Bożym nie ma takiej instytucji. Nie twórz na własną rękę żadnego medium i nie zachowuj się jak tuba propagandowa, rozpowszechniając takie sprawy, ponieważ odczuwam głęboką odrazę, gdy to robisz; ma to negatywny wpływ. Dlatego pod żadnym pozorem nie wolno ci szerzyć czczej gadaniny ani rozpowiadać o takich rzeczach. To jest jedno z wymagań, jakie wam stawiam.

To, że Bóg staje się ciałem, by wykonywać swoje dzieło, jest etapem Bożego planu zarządzania, jednym z jego elementów a pod względem formy jest to coś dość szczególnego – wymaga, by Bóg przyszedł między ludzi, by przemawiać i działać. Oznacza to, że Bóg przyjmuje postać cielesną, staje się zwykłym człowiekiem i przychodzi, by wykonywać dzieło pośród ludzi. Poza Jego zadaniem polegającym na przemawianiu najważniejszą kwestią jest cierpienie, którego doświadcza Jego ciało. Jest to również jeden z elementów dzieła i jest to coś, czego musi On doświadczyć i co musi znieść. W okresie, w którym Bóg przemawia i wykonuje swoje dzieło, Jego ciało, oprócz tego, że przemawia i działa, musi również znosić pewne cierpienie. Jest nieuniknione, że Bóg cierpi, żyjąc pośród ludzi. Bóg przychodzi w ciele i żyje pośród ludzi, aby ich zbawić, zaopatrzyć ich w prawdę, wskazać im ścieżkę i obdarzyć ich życiem. Musi się jednak zmierzyć z ludzkością, która została głęboko skażona przez szatana. Co zatem musi znosić Bóg? Musi znosić osądzanie, bluźnierstwa, buntowniczość i zdradę ze strony ludzi, a także ich niezrozumienie, nieufność i narzekania oraz różne przejawy niedbałego traktowania przez nich Boga. Wszystko to musi znosić. Niektórzy mówią: „Nie widzieliśmy, żebyś znosił takie rzeczy”. Kiedy Bóg przychodzi w ciele, nie żyje pośród niewierzących, lecz pośród Bożych wybrańców i ludzi, których zamierza zbawić. Żyjąc razem z tymi ludźmi, Jego ciało musi nieuchronnie stykać, obcować i porozumiewać się z nimi, wchodzić z nimi w interakcje, a także nieuchronnie zajmować się wieloma sprawami. Kiedy zajmuje się tymi sprawami, ludzie w całkowicie naturalny sposób będą przejawiać szatańskie skażone skłonności. Czy sądzisz, że Bóg wcielony odczuwa przyjemność czy dyskomfort, gdy widzi, jak ludzie przejawiają skażone skłonności? (Dyskomfort). Czy odczuwanie dyskomfortu można uznać za cierpienie? (Tak). A czy Bóg przestaje zbawiać ludzi, ponieważ odczuwa dyskomfort? Czy rezygnuje z wykonywania swojego dzieła, ponieważ odczuwa dyskomfort? A może po prostu bezpośrednio niszczy ludzi? Nie może tak postąpić. Ci, których zbawia, to właśnie głęboko skażeni ludzie. Dyskomfort, którego doświadcza, jest czymś realnym. Jeśli chodzi o Boga wcielonego, musi On stawić czoła temu wszystkiemu i znieść to wszystko, aby zbawić ludzkość. Stawiając czoła temu wszystkiemu i znosząc to wszystko, musi On również dalej wykonywać swoje dzieło, kontynuować wyrażanie słów, by zaopatrywać w prawdę, cierpliwie i szczerze przemawiać do ludzi i pracować pośród nich. Nie może zrezygnować ze zbawiania ludzi tylko dlatego, że widzi, iż ludzie zostali zbyt głęboko skażeni, że ich buntowniczość jest zbyt wielka lub że to, co robią, jest absurdalne i obrzydliwe, ponieważ jest to Jego dzieło, a zatem znoszenie tego i okazywanie cierpliwości stanowią część Jego dzieła, a także część realizowania przez Boga wcielonego Jego misji i wypełniania Jego obowiązków. Oznacza to, że Bóg ma wobec ludzkości obowiązki, troszczy się o nią, ma do wykonania dzieło i żywi wobec niej oczekiwania. Bóg chce zbawić ludzkość, uczynić kompletną grupę ludzi, aby weszli oni w następny wiek, a także uczynić kompletną grupę ludzi, aby dostąpili oni zbawienia i stali się nową ludzkością, doprowadzając do końca wielkie dzieło Boże i pozyskując część ludzi. To jest dzieło Boże, a Bóg wcielony przyszedł właśnie po to, by wykonać tę misję. Zanim więc Bóg stał się ciałem, by wykonywać swoje dzieło, nie było tak, że nie wiedział, iż będzie miał do czynienia z grupą ludzi, którzy byli głęboko skażeni. Przeciwnie, doskonale wiedział, że zamierza zbawić grupę ludzi, którzy zostali głęboko skażeni przez szatana. Dlatego też z punktu widzenia istoty usposobienia Boga, wszystko, z czym miałby się On zmierzyć i co miałby napotkać, miało się wiązać z trudnościami. Trudności te obejmują również te wynikające z warunków zewnętrznych, ale trudności spowodowane okolicznościami nie są niczym szczególnym. Czym są prawdziwe trudności? Przed chwilą was o to zapytałem, a wy odpowiedzieliście, że nie wiecie. Muszę więc wam o tym powiedzieć, a wtedy się dowiecie. Kiedy już się o tym dowiecie, będziecie w stanie zrozumieć.

Po tym, jak Bóg staje się ciałem, Jego usposobienie i istota pozostają niezmienione. Ma On boskie życie, a także własne usposobienie Boga, dlatego pod kątem Jego istoty i życia skażona ludzkość nie jest w stanie być z Nim zgodna. Ta niezdolność do bycia zgodnym z Bogiem nie oznacza, że ludzie nie potrafią znaleźć z Nim wspólnego języka w kwestii nawyków życiowych czy osobowości. Oznacza raczej, że ludzie nie są w stanie być z Bogiem zgodni, jeśli chodzi o rozmaite myśli i poglądy, a także zasady i metody traktowania różnych ludzi, wydarzeń i spraw. Czyż nie jest to fakt? (Jest). Powodem tej niezdolności do bycia zgodnym z Bogiem jest to, że skażona ludzkość znajduje się pod głębokim wpływem szatana i została przez niego poddana indoktrynacji szatana, uległa jego pokusom i we wszystkim kieruje się szatańskimi myślami i poglądami. Wszystkie te myśli i poglądy szatana są niedorzeczne i stanowią rzeczy negatywne – dlatego każdy postrzega dzieło Boże i samego Boga przez pryzmat tych niedorzecznych poglądów i metod. Jeśli chodzi o ludzkość, to istota Boga, usposobienie Boga, a nawet żmudne zamysły Boga dotyczące zbawienia ludzkości nie mogą zostać przez nikogo zrozumiane ani przez nikogo docenione. Oczywiście nie ma też nikogo, kto potrafiłby właściwie do nich podejść i je przyjąć, a tym bardziej nikogo, kto potrafiłby prawdziwie troszczyć się o Niego. Bóg wcielony mimo to musi ukończyć to dzieło zbawienia ludzkości i musi obdarzyć człowieka prawdą, drogą i życiem. W procesie obdarzania człowieka prawdą, drogą i życiem musi również znosić ludzkie niezrozumienie, narzekania i osądy, a nawet odrzucenie i unikanie Go – innymi słowy, musi stawiać czoła różnym postaciom ludzkiej buntowniczości. Bez względu na to, jak cierpliwie i żarliwie Bóg omawia prawdę, ani na to, jak bardzo z żmudnymi zamysłami zabiega o zbawienie ludzkości, aby skierować człowieka na właściwe tory i wprowadzić go na ścieżkę zbawienia, bardzo trudno jest sprawić, by człowiek w pełni Go zrozumiał. Pod tym względem Bóg wcielony musi nieustannie okazywać cierpliwość i tolerancję, niestrudzenie przemawiać i działać oraz – za pomocą różnych metod i z różnych perspektyw – sprawiać, by ludzie porzucili swoje niedorzeczne poglądy, tak aby mogli zainteresować się rzeczami pozytywnymi i prawdozasadami, których Bóg ich naucza, oraz wkroczyć na ścieżkę dążenia do prawdy. Znoszenie tego jest niezwykle bolesne. Bez względu na to, jak wiele prawdy omawia Bóg wcielony, i tak musi mierzyć się z niezrozumieniem i skargami ludzi, a nawet ich usprawiedliwieniami i obroną własnego postępowania. Bez względu na to, jak wiele żmudnej troski ofiaruje ludziom i jak bezinteresownie się poświęca, i tak musi znosić ich buntowniczość i chłodne spojrzenia, a nawet mierzyć się z tym, że jest przez pewne osoby naciągany. Jednak przez cały ten proces dzieło Boże nigdy się nie zatrzymało, postęp Jego dzieła nigdy nie uległ spowolnieniu, podobnie jak tempo, w jakim prowadzi On ludzkość naprzód. Praca domu Bożego przebiega jak zawsze, a Jego wypowiedzi i słowa są wyrażane tak jak dotychczas. W tym procesie z jednej strony, ponieważ jest On Bogiem wcielonym, ma ludzkie sumienie i świadomość uczuć. Oznacza to, że, z perspektywy człowieczeństwa, posiada On również wrażliwość; ma emocje, uczucia i świadomość – nie jest pozbawiony świadomości. Jeśli chodzi o człowieczeństwo, Jego człowieczeństwo nie wykracza zaś poza uczucia cielesne ani nie wykracza poza sumienie ciała, tak jak czyni to Duch Boży. Dlatego też Bóg wcielony, znosząc buntowniczość ludzkości, doświadcza większego cierpienia i musi znosić więcej bólu. Jest to jeden z największych rodzajów cierpienia, jakiego doświadcza Bóg. Oprócz tego, że przez długi czas musi znosić i tolerować rozmaite postaci ludzkiej buntowniczości, Bóg wcielony, wykonując swoje dzieło i realizując swoją misję, musi znosić jeszcze inny rodzaj cierpienia – a mianowicie to, że żyje On pośród ludzkości, nie będąc jej częścią. Co to oznacza? Bóg posiada życioistotę, która różni się od życioistoty ludzkości, a Jego myśli oraz poglądy na temat tego, jak traktować wszystkie sprawy i zdarzenia, różnią się od tych, jakie ma ludzkość. Oczywiście, biorąc pod uwagę te dwie różnice, jaki jest obiektywny fakt, z którym mierzy się Bóg wcielony, żyjąc pośród ludzi, zanim dzieło Boże pozyska grupę ludzi, którzy dostąpią zbawienia? Z takim, że nikt tak naprawdę nie posiada życia prawdy, które On posiada, ani nikt tak naprawdę nie posiada takiego zrozumienia Bożego planu zarządzania, jakie On posiada. Dlatego w obliczu skażonych ludzi lub żyjąc pośród nich, sam Bóg wcielony jest samotny, mimo że w kościele jest całkiem sporo osób, które podążają za Bogiem. Czyż to nie jest fakt? (Jest). Nie mogę powiedzieć, że wszystkie te prawdy, które omówiłem, są poza zasięgiem każdego człowieka, ale przynajmniej jak dotąd nikt nie zdołał w pełni zrozumieć wszystkich aspektów prawdy. Być może po kolejnych dziesięciu czy dwudziestu latach doświadczania różnych rzeczy i kolejnych dziesięciu czy dwudziestu latach wykonywania swoich obowiązków zrozumiecie pewne prawdozasady i będziecie mieli pewne ich doświadczenie, a także coś zyskacie. Będziecie wiedzieć, jak wykonywać pracę, i poznacie właściwe myśli i poglądy, z jakimi powinniście podchodzić do różnych spraw, które napotykacie. A jednak prawda, którą zrozumiecie, w rzeczywistości nadal będzie bardzo ograniczona. Dlatego gdy zajmujemy się pewnymi kwestiami lub podchodzimy do różnych spraw, nasze poglądy nigdy nie mogą być całkowicie zgodne. Podstawową przyczyną tego stanu rzeczy są różne stopnie zrozumienia prawdy. Z jednej strony Bóg wcielony musi znosić różnego rodzaju niesprawiedliwe traktowanie ze strony ludzkości, a także jej rozmaite pojęcia, wyobrażenia i nierozsądne żądania, które nie są zgodne z prawdą. Z drugiej strony Bóg wcielony musi również znosić coś najbardziej bolesnego, co jest zarazem rodzajem cierpienia, którego nieuchronnie musi doświadczać: ponieważ istota człowieka różni się od istoty Boga wcielonego, to bez względu na to, przez ile lat Bóg wcielony działa pośród ludzi, pozostaje On samotny. Powiedzcie Mi, czy poczucie samotności jest formą cierpienia? (Tak). Poczucie samotności jest formą cierpienia. Bez względu na to, jak jasno i dogłębnie omawiana jest prawda, wkraczanie ludzkości pozostaje powolne. Te same błędy i to samo skażenie nieustannie dają o sobie znać i wciąż powracają. Bóg wcielony nieustannie, z cierpliwością i gorliwością, omawia prawdę, aby zaopatrywać ludzi, i nieustannie okazuje im cierpliwość oraz tolerancję – dopiero gdy nadejdzie dzień, w którym dzieło Boże dobiegnie końca, nie będzie On już musiał znosić tego cierpienia. Wynika ono wyłącznie z charakteru tego dzieła. Ponadto Ja, Bóg wcielony, w swoim codziennym osobistym życiu posiadam wiele sfer, które w rzeczywistości są bardzo właściwe, ale one również spotykają się z krytyką i osądzaniem ze strony ludzi, z ich niezrozumieniem, a niektóre osoby wręcz robią wokół tych spraw wielkie zamieszanie. Człowiek nie jest w stanie być zgodny z Bogiem. Z jednej strony wynika to z tego, że istotą człowieka są skażone skłonności. Z drugiej strony, biorąc pod uwagę postawę człowieka, to, jak bardzo miłuje on prawdę, oraz o jego stosunek do rzeczy pozytywnych, na jego obecnym poziomie niemożliwe jest, aby człowiek był zgodny z Bogiem. Nawet jeśli człowiek będzie dążył do prawdy w możliwie największym stopniu lub jeśli Ja okażę wam jak największą tolerancję, to i tak niemożliwe będzie osiągnięcie zgodności między człowiekiem a Bogiem. W tym kontekście, jeśli Moje wymagania wobec was są zbyt surowe lub zbyt wygórowane pod względem tempa, nie będziecie w stanie im sprostać ani ich spełnić, a niektórzy ludzie o niedojrzałej postawie łatwo popadną w zniechęcenie i słabość. Dlatego w tym kontekście mogę jedynie iść wam na rękę, okazywać cierpliwość i czekać. Co to znaczy, że czekam? Oznacza to, że wiążę z wami dobre nadzieje, patrzę na was z oczekiwaniem i żywię wobec was piękne pragnienia – właśnie tak i z takim nastawieniem na was patrzę. Mam nadzieję, że pewnego dnia część z was zdoła wkroczyć na ścieżkę dążenia do prawdy albo że część z was, podobnie jak Piotr, Hiob i Abraham, stanie się ludźmi, którzy podporządkowują się Bogu i Go czczą. Wyczekuję tego dnia. Przez te wszystkie lata, przemawiając i głosząc wam kazania, rozmawiając z wami o pracy i dyskutując o codziennych sprawach, zawsze miałem takie właśnie nastawienie. Niezależnie od tego, czy jestem sam, czy żyję pośród was, ten Mój stan umysłu się zmienił, podobnie jak to Moje nastawienie – to uczucie zawsze we Mnie trwało. Dlatego mówię, że w porównaniu z cierpieniem, które Bóg wcielony znosi, wypełniając swoją misję, cierpienie, którego doświadcza ze względu na otaczające Go warunki, oraz cierpienie związane z codziennymi potrzebami, wynikające z wykonywania Jego dzieła, są niczym wielkim i nie warto o nich wspominać – prawdziwe cierpienie, którego doświadczam, jest czymś, czego nie możecie zobaczyć i czego nie potraficie docenić. Właśnie tak upływały Mi wszystkie te lata. Nikogo te sprawy nie obchodzą, a cierpienia, którego doświadczam w swoim sercu, nie da się przekazać ludziom. Nie mogą go też dostrzec z zewnątrz. Mój nastrój się nie zmienia, Moja osobowość się nie zmienia, Moje codzienne zajęcia nie są zakłócone i praca nie cierpi, jednak w głębi serca muszę znosić samotność i ta samotność nieustannie Mi towarzyszy. Powiedzcie Mi, czy to cierpienie jest wielkie? Czy to jest prawdziwe cierpienie? (Tak). Dlatego mówię wam, abyście nie rozgłaszali tych bezużytecznych spraw. Nie wiecie, czym jest prawdziwe cierpienie, którego doświadczam, i nie potraficie go docenić. Dlaczego nigdy nie rozmawiam z wami o tym cierpieniu, którego doświadczam? I tak byście nie zrozumieli, a nawet gdybym wam o nim opowiedział, jaki przyniosłoby to pożytek? Nie może to zastąpić wykonywania dzieła, nie może zastąpić omawiania prawdy ani nie może zastąpić karcenia i osądzania słowami Bożymi.

Oprócz dwóch rodzajów cierpienia, o których właśnie mówiliśmy – znoszenia rozmaitych form ludzkiego skażenia i buntowniczości oraz znoszenia samotności – istnieje jeszcze inny rodzaj cierpienia, którego doświadcza Bóg wcielony. Być może nigdy nie będziecie w stanie docenić tego rodzaju cierpienia, ale skoro jesteśmy przy temacie cierpienia, omówmy je. Bóg dokonuje dzieła zbawienia ludzkości od sześciu tysięcy lat. Począwszy od chwili, gdy Bóg postanowił pozyskać grupę ludzi, czy to poprzez przemawianie, czy też obierając jakąś inną formę działania, Bóg zaczął rozwijać to dzieło. Co zatem rozwój tego dzieła oznacza dla Boga? Co oznacza dla ludzkości? Oznacza to, że Bóg wkrótce pozyska grupę ludzi – intencje i plan Boga zostały ustalone, a On chce pozyskać grupę ludzi, i ostatecznie ta grupa ludzi będzie owocem dzieła Bożego planu zarządzania trwającego sześć tysięcy lat. Skoro Bóg to zaplanował i zarządził, żywi oczekiwania co do tego rezultatu. Te oczekiwania od samego początku towarzyszyły Jego dziełu. Od Wieku Prawa do Wieku Łaski Bóg zawsze żywił oczekiwania co do tego rezultatu, a oczekiwania te nieprzerwanie towarzyszyły Bogu wcielonemu również na trzecim etapie dzieła. Ponieważ Bóg ponownie stał się ciałem, oczekiwania te stale towarzyszą Jego dziełu bez względu na to, jakiej jest płci, w jakich znajduje się warunkach lub w jakim środowisku społecznym żyje. Dlatego obecny Bóg wcielony również musi wziąć na siebie te oczekiwania. Można również powiedzieć, że przyjmuje On od Boga odpowiedzialność i brzemię, a następnie wykonuje swoje dzieło, mając te oczekiwania na uwadze. Chociaż oczekiwania obu wcieleń są takie same, obecny Bóg wcielony wykonuje swoje dzieło przez znacznie dłuższy czas niż pierwszy Bóg wcielony. Ponieważ musi On zaopatrzyć ludzi we wszystkie prawdy, które powinni zrozumieć, natura tego dzieła wymaga, aby przez długi czas żył pośród ludzi. To nie tak, że po prostu kończy dzieło i zdaje z niego sprawę, a Jego misja zostaje w ten sposób wypełniona. Przeciwnie, w okresie wykonywania tego dzieła żywi On oczekiwania, pragnąc ujrzeć rezultat. Rezultat ten nie przychodzi z dnia na dzień, ani nawet w ciągu roku czy dwóch lat. Przeciwnie, trzeba go doglądać, dbać o niego i wyczekiwać go przez długi czas. W związku z tym musi On poświęcić bardzo dużo czasu na doglądanie i wyczekiwanie tego rezultatu oraz na wypatrywanie chwili, w której się on urzeczywistni. To doglądanie i wyczekiwanie stanowi odpowiedzialność i brzemię, a oczywiście także źródło bólu dla Boga wcielonego. Wszystkie te sprawy mieszczą się w zakresie obowiązków związanych z wykonywaniem Jego misji, wchodzą w zakres tego etapu dzieła i stanowią jego część. Po pierwsze, musi On wykazywać się cierpliwością, a także znosić samotność, a następnie doglądać i wyczekiwać. Żadnego z tych aspektów nie można pominąć. Wszystkie trzy są dla Boga wcielonego niezwykle bolesne – nie może uwolnić się od żadnego z nich, nikt nie może doświadczyć tego bólu za Niego i nie istnieje żaden dobry sposób, aby się z nimi uporać lub się od nich uwolnić. Jest to dla Boga najbardziej bolesne. Dlatego też to, jakie cierpienie Bóg wcielony znosi w swoim codziennym życiu, jak bardzo się poświęca i jak wielką płaci cenę, nie mają większego znaczenia, ponieważ bez względu na to, jak wiele takiego zewnętrznego cierpienia znosi, nie może ono uśmierzyć bólu, jaki Bóg wcielony odczuwa, znosząc różne formy skażenia i buntowniczości ludzkości, ani nie może uwolnić wcielonego ciała od samotności. Tym bardziej, rzecz jasna, nie może zastąpić rezultatu oczekiwanego przez Boga wcielonego bądź samego Boga. Te trzy rzeczy stanowią część obowiązków, które Bóg wcielony wypełnia, przychodząc pośród ludzi, aby dokonać ostatniego etapu dzieła, i są obiektywnym faktem, z którym musi się zmierzyć. Od czasu, gdy oficjalnie zacząłem wypełniać Moją misję, aż do teraz, przez ponad trzydzieści lat, nieustannie żyję w takim stanie. Być może gdybym dziesięć lat temu powiedział wam, że jest to część cierpienia, którego doświadcza Bóg wcielony, nie zrozumielibyście tego i nie zrobiłoby to na was żadnego wrażenia. Powiedzielibyście: „Jak to można uznać za cierpienie? Masz tak wysoki status, z pewnością dobrze się odżywiasz, korzystasz z różnych ładnych rzeczy i niczego Ci nie brakuje. Poza tym tak wielu ludzi za Tobą podąża i ciężko dla Ciebie pracuje. Jakiego cierpienia doświadczasz? Czy to w ogóle można uznać za cierpienie?”. Teraz jednak być może jesteście w stanie trochę to zrozumieć. Gdybym wtedy powiedział, że w okresie, gdy wykonywałem dzieło, nie miałem domu, do którego mógłbym wrócić, ani miejsca, gdzie mógłbym złożyć głowę, że źle się odżywiałem, ubierałem się licho i żyłem w trudnych warunkach, a nawet ukrywałem się w jaskiniach, aby uniknąć obław ze strony KPCh – gdybym powiedział te rzeczy, bylibyście skłonni słuchać i potrafilibyście je zrozumieć. Jednak nigdy nie mówiłem o tych rzeczach – nie stanowią one dla Mnie żadnego cierpienia. Prawdziwym cierpieniem jest cierpienie w Moim sercu. To, o czym wam dzisiaj opowiedziałem, jest prawdziwym cierpieniem, którego doświadcza Bóg wcielony. Mówię o tych rzeczach w nadziei, że poznacie pewien fakt: samo przyjście Boga wcielonego pośród ludzi, aby wykonywać dzieło, wymaga od Niego zapłacenia ceny, wymaga od Niego cierpliwości i wymaga od Niego rzeczywistego doświadczenia całego tego bólu. Ponieważ musi On wypełniać swoją misję, musi sam stawić czoła cierpieniu, którego powinien doświadczyć, i sam je udźwignąć. Jest to cierpienie, które musi osobiście znosić, aby wykonać dzieło, ukończyć Boży plan zarządzania i wypełnić Boże posłannictwo. Powodem, dla którego nigdy nie daję świadectwa o tych sprawach i nie potrzebuję, abyście wy dawali o nich świadectwo, a tym bardziej nie potrzebuję, abyście je rozpowszechniali, ani, rzecz jasna, nie przypisuję sobie z tego tytułu zasług wobec wasi nie potrzebuję, abyście byli Mi głęboko wdzięczni, jest to, że samo przyjście Boga wcielonego między ludzi, aby wykonywać dzieło, jest już wystarczająco trudnym zadaniem. Jest to Jego dzieło, a zarazem Jego odpowiedzialność – musi On znosić cierpienie, a także doglądać i wyczekiwać. Mówię wam o tych sprawach jedynie po to, abyście poznali postawę Boga wcielonego wobec tych trudności i aby przekazać wam właściwe myśli i poglądy, dzięki którym będziecie wiedzieli, jak podchodzić do cierpienia. Nie robię tego po to, abyście głębiej docenili, czym jest cierpienie i jakie cierpienie zniósł Bóg wcielony. Nie czuję się pokrzywdzony tym, że doświadczam cierpienia, ani nie uważam, że znoszenie tego cierpienia oznacza, iż tak ciężko pracowałem i wniosłem tak wielki wkład. Nie próbuję się przed wami usprawiedliwiać, a tym bardziej wyciągać od was czegoś, co mógłbym wykorzystać jako kartę przetargową. Znoszę cierpienie, które powinienem znosić, ponieważ ponoszę za was odpowiedzialność. Oczywiście, jeśli chodzi o misję, którą wypełniam, muszę odpowiadać przed Bogiem. Nie ma potrzeby, abym zabiegał o wasze uznanie lub przychylność. Mówiąc więc wprost, nie możecie Mnie zastąpić w znoszeniu tego prawdziwego cierpienia ani nikt z was nie może Mnie od niego uwolnić. Jedyne, co możecie zrobić, jedyny sposób, w jaki możecie współpracować, i jedyna rzecz, która może nieco złagodzić cierpienie, którego doświadczam, to osiągnąć wejście w prawdę, nauczyć się posłuszeństwa, mieć świadectwo takie jak Hiob i mieć doświadczenia takie jak Piotr – mieć na swoim koncie dobre uczynki, z oddaniem wykonywać swoje obowiązki, podporządkowywać się Bogu oraz miłować prawdę i do niej dążyć, a także zadbać o to, by każdy napisany przez was artykuł ze świadectwem opartym na doświadczeniu zawierał pewne prawdziwe doświadczenie i zrozumienie prawdy oraz przynosił pewne rezultaty w kwestii podporządkowania się Bogu. Te wasze zyski są dla Mnie osobiście największą odpłatą i największym pocieszeniem – nie mam wobec was żadnych dodatkowych wymagań.

To nie przypadek, że Bóg wcielony znosi to cierpienie. Z praktycznego punktu widzenia tym, co Bóg zbawia, jest zepsuta ludzkość, a skażenie zepsutej ludzkości jest dla Boga pewnego rodzaju bólem. Żyjąc razem ze skażonymi ludźmi, mając z nimi do czynienia i wchodząc z nimi w interakcje, a jednocześnie ich zbawiając i żywiąc wobec nich oczekiwania, Bóg wcielony nieuchronnie doświadcza cierpienia i musi zapłacić cenę. Cena ta nie sprowadza się do wypowiedzenia kilku dodatkowych słów. Co Bóg poświęca, aby zbawić ludzkość? Swoją energię, swoją krew serdeczną i swoje życie. Duch Boży poświęca swoją krew serdeczną, aby wykonywać dzieło; podobnie Bóg wcielony poświęca swoją krew serdeczną i swoją energię w zamian za zbawienie człowieka – w Jego przypadku jest tak samo. Począwszy od chwili, gdy Bóg stworzył ludzkość i zaczęli istnieć ludzie, Bóg ma z nimi kontakt, obcuje z nimi i wykonuje dzieło na człowieku. Przez cały ten czas Bóg rzeczywiście poświęcił człowiekowi niezmierzone ilości swojej krwi serdecznej i wykonał na nim niezmierzoną ilość pracy. Jednak nigdy nie wspomniał ludzkości o tym, jak wiele wycierpiał ani jak wysoką zapłacił cenę. Mówi jedynie ogólnie, że poświęcił swoją krew serdeczną, zapłacił cenę własnego życia, aby zaopatrywać człowieka, i obdarzył człowieka prawdą, aby służyła mu za życie. Bóg jednak nigdy nie mówił o tym, jakie cierpienie zniósł, jakich oszczerstw i zniewag doświadczył, jak wiele zmęczenia zniósł, jak wysoką zapłacił cenę ani jak wiele włożył w to trudu – nigdy o tych sprawach nie wspomniał. Istnieje powód, dla którego o nich nie wspomina. Jeśli wam nie powiem, nigdy się nie dowiecie. Powodem jest to, że wykonując dzieło na człowieku, Bóg nigdy nie zamierzał niczego od niego uzyskać – po prostu jest gotów tak bezinteresownie zaopatrywać człowieka i tak bezinteresownie mu się poświęcać. Jeśli mielibyśmy ludzkim językiem powiedzieć, co stara się On zyskać, postępując w ten sposób, to dąży on do tego, aby ludzie kroczyli właściwą ścieżką i potrafili dobrze żyć – żyć właściwie, urzeczywistniać człowieczeństwo i żyć zgodnie z drogą, której Bóg naucza człowieka; aby przestali być wyniszczani, deprawowani i zwodzeni przez szatana oraz potrafili prawdziwie podporządkować się Bogu. To zapewniłoby Bogu spokój ducha. Jeśli Bóg do czegokolwiek dąży, to właśnie do spokoju ducha – pragnie On, aby człowiek potrafił we właściwy sposób żyć i postępować zgodnie ze słowami Bożymi, aby cena, którą Bóg zapłacił, i dzieło, którego dokonał, nie poszły na marne i aby mógł ujrzeć rezultaty w człowieku. Bez względu na to, jak wiele Bóg wycierpiał, jak wysoką zapłacił cenę, jak wiele lat czekał i przez ile lat okazywał człowiekowi cierpliwość – Bóg z całkowitą gotowością znosił to wszystko. Aby zaznać tego spokoju ducha, Bóg jest gotów zapłacić za człowieka taką cenę. Sam Bóg nigdy nie żałował tego, jak wiele wycierpiał; mówiąc ludzkim językiem, nigdy nie miał co do tego wątpliwości. Mówiąc najprościej, tak abyście mogli to jak najlepiej zrozumieć: Bóg czyni to, aby położyć kres temu, co Go trapi – takie jest Jego pragnienie. Bóg stworzył człowieka i pragnie pozyskać stworzoną ludzkość, która potrafi żyć, przetrwać i zarządzać całym stworzeniem zgodnie z drogą, której Bóg ją naucza, nie będąc już deprawowana szatana ani nie wyniszczając samej siebie. To właśnie taką grupę ludzi Bóg pragnie pozyskać. Dlatego Bóg zainicjował i rozpoczął swoje dzieło, które kontynuuje aż do chwili obecnej; ta troska, którą jaką otacza ludzi, nie uległa zmianie, podobnie jak Jego cel. Bez względu na to, jak wiele cierpi lub jak wysoką cenę płaci, Bóg przez cały czas działa właśnie w ten sposób. Działając w ten sposób, Bóg w rzeczywistości wiele wycierpiał i zapłacił wysoką cenę, ale nigdy nie próbował usprawiedliwiać się przed ludźmi, nigdy nie wyjaśniał tych spraw ludzkości i nigdy o nich nie wspominał – bezpośrednio wiąże się to z istotą Boga. Bez względu na to, jak wielkie rzeczy Bóg czyni, jak wiele pracy wykonuje na ludzkości, jak wysoką cenę płaci lub jak hojnie zaopatruje ludzi – czyli bez względu na to, jak bardzo Bóg obdarza ludzi lub jak wiele im ofiarowuje – nigdy nie traktował tego jako powodu do chwały i nie potrzebuje, aby ludzkość była Mu za to głęboko wdzięczna. Tymczasem zgodnie z myślami i poglądami ludzi żyjących w każdej epoce, bez względu na to, jak wysoką cenę ktoś płaci i czego dokonuje, zawsze musi oczekiwać czegoś w zamian i zawsze musi mieć na uwadze własny interes. Ale Bóg nigdy nie miał takich myśli – tylko Bóg jest prawdziwie bezinteresowny. Co to znaczy być bezinteresownym? Najprostsze wyjaśnienie jest takie, że oznacza to, że nigdy nie myśli się o sobie. Pomyślcie o tym, jak ludzie wychowują dzieci i opiekują się nimi, aż dorosną – rodzice wydają na swoje dzieci mnóstwo pieniędzy i ponoszą dla nich tak dużo poświęceń, aby umożliwić im odniesienie wielkiego sukcesu i przyniesienie chluby rodzinie, dzięki czemu w przyszłości sami mogliby pławić się w blasku chwały swoich dzieci. Bóg nie żywi takich zamysłów. Każdy Jego ruch i każde działanie, każda Jego myśl i idea, cena, którą płaci za ludzi, i wszystko, czym ich obdarza, są nie tylko najcenniejsze, lecz także całkowicie wolne od jakichkolwiek ukrytych zamiarów wobec nich. Jest to po prostu bezinteresowne poświęcenie i bezinteresowne zaopatrywanie ludzi, nieustanne zaopatrywanie ich w ten właśnie sposób. Jest to prawdziwa bezinteresowność. Wszystko to czyni Bóg. Bóg nigdy nie domaga się od ludzi uznania za swoje zasługi. Pośród ludzkości, bez względu na to, jak wiele niezrozumienia i skarg ze strony ludzi doświadcza ani jak wiele krzywd go spotyka, nigdy nie próbuje się usprawiedliwiać ani bronić. Z pełną gotowością robi wszystko dla ludzkości, nie narzeka na to ani nie odczuwa żadnego żalu i nigdy nie uważa, że robi coś ponad swoje obowiązki. Innymi słowy, w bezinteresowności Boga nie ma żadnego z tych transakcyjnych poglądów, które mają ludzie, ani żadnego ludzkiego pragnienia targowania się. Jeśli potrafisz praktykować prawdę, ostatecznie będziesz w stanie przetrwać. To, że Bóg daje ci odrobinę łaski za darmo, to dla Niego nic wielkiego. Pozwala ci przetrwać, żyć dalej i wieść szczęśliwe życie pośród wszystkich rzeczy, którymi Bóg obdarzył ludzkość. Bez względu na to, jak wieloma błogosławieństwami się cieszysz, Bóg nie czuje zazdrości i nie próbuje z tobą o nie rywalizować. Wystarczy, że potrafisz poznać rozporządzenia i ustalenia Stwórcy, podporządkować się rozporządzeniom i ustaleniom Stwórcy i żyć tak, jak wymaga Stwórca. Bóg nie wymaga od ciebie, abyś nieustannie odczuwał wobec Niego głęboką wdzięczność, ani nie potrzebuje twojej czci. Bóg nigdy nie prosił nikogo, aby wzniósł Mu kapliczkę i codziennie palił trzy kadzidełka. Bóg nie czerpie przyjemności z takich rzeczy. Widzisz, kiedy Hiob ujrzał plecy Boga, czy Bóg miał wobec niego jakieś wymagania? (Nie). Bóg po prostu dał mu największą nagrodę – pozwalając mu ujrzeć plecy Boga – co zwiększyło wiarę Hioba w Boga. To była nagroda Boga dla niego. Następnie Bóg odszedł, mając nadzieję, że Hiob będzie mógł żyć szczęśliwie, żyć pośród wszystkich rzeczy stworzonych przez Stwórcę i żyć pod suwerenną władzą Stwórcy. Dla Boga była to największa odpłata. To, że Hiob potrafił bać się Boga i unikać zła, było prawdziwym oddawaniem czci Stwórcy, a zarazem największą odpłatą. Widzisz, to, czego Bóg wymaga od ludzkości, służy również dobru ludzi. W rzeczywistości to ludzie ostatecznie czerpią z tego najwięcej radości i mogą żyć szczęśliwie. Czy Bóg stawia ludziom wygórowane wymagania? Wymagania Boga wobec ludzi nie są wysokie. Jednak patrząc na te wymagania, możemy dostrzec, że Bóg jest prawdziwie bezinteresowny – nieustannie się poświęca i czyni to bez żadnej zapłaty. Bez względu na to, jak wysoką płaci cenę lub jak bardzo cierpi, Bóg znosi to wszystko w samotności i nie próbuje usprawiedliwiać się przed skażoną ludzkością. Powiedzcie Mi, czy szatan posiada te cechy? (Nie). Szatan nie posiada ani jednej z tych cech, które posiada Bóg – nie ma nawet najmniejszego aspektu tego, co Bóg ma i czym jest, aspektu, który ludzie uważają za najmniej godny uwagi – ani też ludzie nie posiadają żadnej z tych rzeczy. Wszystko, co Bóg ma i czym jest, jest pozytywne, jest piękne i jest wzniosłe – jest najczystsze i najświętsze. Istotę Boga, usposobienie Boga oraz to, co Bóg ma i czym jest, można określić jako doskonałe i nieskazitelne. Ponieważ są nieskazitelne, nazywane są świętymi, prawda? (Tak). Różne zasady, według których Bóg traktuje wszystkie rzeczy, w tym sposób, w jaki traktuje ludzkość, opierają się w całości na prawdzie – to właśnie jest ze wszystkiego najbardziej sprawiedliwe. Widzisz, bez względu na to, z jakiej perspektywy na to spojrzysz, istota usposobienia Boga zasługuje na pochwałę ze strony ludzkości. Jednak mimo że Bóg tak wiele wycierpiał, nie zażądał niczego od ludzkości. Nigdy nie wymagał od ludzi: „Musicie każdego dnia radośnie śpiewać i tańczyć na Moją chwałę. Każdego dnia wysławiajcie Moje imię. Za każdym razem, gdy się gromadzicie lub przygotowujecie programy, musicie wspólnie chwalić Moje imię”. Czy Bóg wymagał od ludzi czegoś takiego? (Nigdy). Bez względu na to, jak bardzo Bóg cierpi, jak wiele dzieła wykonuje ani jak wiele daje ludzkości, nigdy nie wymagał od ludzi, aby byli Mu głęboko wdzięczni lub aby oddawali Mu cześć w taki sposób, w jaki niewierzący czczą bożki. Bóg nigdy nie robił takich rzeczy. Nigdy nie wypowiedział ani jednego słowa ani nie zrobił niczego dla podtrzymania swojego statusu i prestiżu w sercach ludzkości. Nigdy nie robił takich rzeczy. Duch Boży nie robi takich rzeczy. Nigdy nie wypowiedział takich rzeczy ani nie pozostawił ludzkości takich wiadomości. Czy zatem Bóg wcielony kiedykolwiek robił takie rzeczy lub wypowiadał takie słowa? (Nie). Przez te wszystkie lata, gdy wykonywał dzieło i cierpiał pośród ludzi, nieustannie zaopatrywał ich w prawdę i życie, a także wspierał ich i prowadził, aby kroczyli właściwą ścieżką. Ma jedynie nadzieję, że ludzie będą w stanie dążyć do prawdy i przetrwać. Czy oprócz tego ma On wobec was jakieś dodatkowe wymagania? (Nie). Nie ma wobec was żadnych dodatkowych wymagań.

Pod względem swojej natury cierpienie, którego doświadcza Bóg wcielony, w rzeczywistości różni się od cierpienia, o którym mówią ludzie. W sensie pozytywnym ludzie znoszą cierpienie wyłącznie po to, by odrzucić swoje skażone skłonności i dostąpić zbawienia. W sensie negatywnym znoszą je wyłącznie dlatego, że mają skażone skłonności, oraz że są osądzani i karceni za czynienie zła i opieranie się Bogu. W tym świetle cierpienie ludzi jest konieczne i nieuniknione. Bóg wcielony natomiast znosi cierpienie po to, by wykonywać swoje dzieło, zaopatrywać ludzi w prawdę, a także umożliwić im uwolnienie się od skażenia i udręk ze strony szatana oraz wkroczenie na ścieżkę zbawienia. Bóg musi przez długi czas znosić te trudności – one również stanowią część Jego dzieła. Są to trudności, które musi On znosić sam i które musi sam wziąć na swoje barki. Ponieważ Bóg wcielony wykonuje swoje dzieło i wypełnia swoją misję, a cierpienie stanowi część tego dzieła, nie potrzebuje On, aby ludzie byli Mu głęboko wdzięczni za znoszenie tego cierpienia, ani nie potrzebuje, aby ludzie szerzyli informacje na temat Jego cierpienia, a tym bardziej nie potrzebuje, aby ludzie o nim wiedzieli. Jeśli chcesz poznać Boga, powinieneś poznać Go poprzez poznanie Jego istoty, Jego myśli i poglądów na temat tego, jak traktuje wszystkie sprawy i zdarzenia, a także Jego zasad postępowania wobec różnych ludzi, wydarzeń i spraw. Poznawanie Go w ten sposób jest najlepszym i najwłaściwszym podejściem. Jeśli zaś chodzi o poznanie cierpienia Boga, możesz to pominąć – nie musisz poznawać tego aspektu. Nawet gdybyś o nim wiedział, nie byłbyś w stanie współodczuwać z Bogiem, okazać Mu wyrozumiałości ani zastąpić Go w znoszeniu tego cierpienia. Nie ma więc potrzeby, aby tę kwestię omawiać. Jeśli wiecie, że znoszenie cierpienia stanowi część dzieła Boga wcielonego i jest procesem, którego On nieuchronnie doświadcza, przychodząc pośród ludzi, to wystarczy, że to rozumiecie. Nie ma potrzeby robić z tego wielkiej sprawy, nie ma też potrzeby, abyście się w jakikolwiek sposób odwdzięczali. Jeśli będziecie dążyć do prawdy, być może pewnego dnia to zrozumiecie. Jeśli jednak nie jesteś kimś, kto dąży do prawdy, możesz dotrzeć do samego końca, a mimo to nadal tego nie rozumieć.

W zasadzie zakończyliśmy już omawianie tematu cierpienia. Jeśli rozumiecie postawę Boga wcielonego wobec cierpienia lub rozumiecie, jakie cierpienie On znosi, co będziecie chcieli zrobić? Najlepiej będzie, jeśli będziecie w stanie praktykować prawdę, będziecie oddani, będziecie istotami stworzonymi spełniającymi standardy i sprawicie, by pragnienie Boga zostało zaspokojone. To największa odpłata, jaką możecie dać Bogu. Jeśli tak postąpisz, Bóg to zapamięta. Największą odpłatą, jaką możecie dać Bogu, jest to, że będziecie potrafili dążyć do praktykowania prawdy i ostatecznie zdołacie dostąpić zbawienia, nie pozwalając, by Boży plan spełzł na niczym, ani by słowa Boże okazały się daremne, lecz sprawiając, by słowa Boże się w was wypełniły i stały się waszym życiem. Pewnego dnia, gdy przetrwacie i staniecie się członkami nowej ludzkości, będziecie mogli stać się panami wszystkich rzeczy i żyć szczęśliwie, a także zaspokoicie pierwotne pragnienie Boga, które przyświecało Mu przy stworzeniu ludzkości, będzie to największa odpłata, jaką możecie dać Bogu. W dniu, w którym dostąpicie zbawienia i staniecie się tymi, którzy przetrwali, spełnicie Boże pragnienie stworzenia nowej ludzkości. Bóg pozyska na ziemi grupę ludzi, którzy potrafią czcić Boga oraz potrafią bać się Boga i unikać zła – w ten sposób Jego pragnienie zostanie spełnione. Kiedy pragnienie Boga się spełni, być może tego dnia Bóg powie, że pomogłeś Mu je spełnić i przyczyniłeś się do zakończenia okresu Jego cierpienia. To największa odpłata, jaką możesz dać. Kiedy pragnienie Boga się spełni, Bóg nie będzie już niczego poświęcał dla ludzkości, a Jego oczekiwania zostaną urzeczywistnione. Bóg nie będzie już musiał wykonywać dzieła. Zobaczy rezultaty i je osiągnie, Jego dzieło dobiegnie końca, będzie mógł odpocząć i nie będzie już miał żadnych trosk związanych z ludzkością. Będzie to oznaczało, że ty – poprzez dostąpienie zbawienia dzięki dążeniu do prawdy – pomogłeś Bogu uwolnić się od doświadczanego przez Niego poczucia trudu oraz od trudności, jakie towarzyszyły Mu przez sześć tysięcy lat. Bóg ci podziękuje. Powodem jest to, że oczekiwanie będzie trwało tak długo, ale na szczęście Bóg w końcu ujrzy rezultaty, Jego pragnienie zostanie spełnione i pozyska On nową ludzkość – powinieneś cieszyć się razem z Bogiem. Jeśli naprawdę masz serce, które troszczy się o Boga, jeśli naprawdę chcesz zrozumieć i troszczyć się o serce Boga i chcesz odwdzięczyć się Bogu, to powinieneś być posłuszny i podporządkowany, kroczyć ścieżką zbawienia, iść drogą bojaźni Bożej i unikania zła oraz być kimś, kto potrafi czcić Boga. To największa odpłata, jaką możesz dać Bogu. Oczywiście jest to również jedyny sposób, aby pocieszyć Boga i spełnić Jego pragnienie, pozwalając Mu porzucić wszelkie troski i oczekiwania, jakie ma On wobec ludzi. Oczywiście jest to również najlepszy sposób, aby pomóc Bogu uwolnić się od trudów związanych z Jego trwającym sześć tysięcy lat oczekiwaniem. Z punktu widzenia Boga jest to dla największa odpłata, jaką możesz Mu dać, i najlepszy dar, jaki możesz Mu ofiarować. Ten dar jest akceptowany przez Boga i przyjmowany przez Boga i jest cenniejszy niż jakakolwiek liczba dziesięcin, które mógłbyś ofiarować.

Czy możemy w tym miejscu zakończyć omawianie tego tematu? (Tak). Zatem na tym zakończmy nasze dzisiejsze omówienie. Do widzenia!

23 listopada 2024 r.

Wstecz: Jak dążyć do prawdy (30)

Dalej: Jak dążyć do prawdy (32)

Ustawienia

  • Tekst
  • Motywy

Jednolite kolory

Motywy

Czcionka

Rozmiar czcionki

Odstęp pomiędzy wierszami

Odstęp pomiędzy wierszami

Szerokość strony

Spis treści

Szukaj

  • Wyszukaj w tym tekście
  • Wyszukaj w tej książce

Połącz się z nami w Messengerze