Jak dążyć do prawdy (29)

Omówiliśmy już pewne prawdy dotyczące Boga wcielonego. Czy uważacie, że omawianie tego aspektu prawdy jest pomocne w poznaniu Boga? (Tak). To dobrze. Rozmawialiśmy już nieco na ten temat wcześniej, ale nie omawialiśmy go szczegółowo, punkt po punkcie; raczej omawialiśmy go fragmentarycznie. Tym, co tym razem omawiamy, są prawdy mieszczące się w ramach tematu Boga wcielonego i dotyczące ludzkich pojęć o Bogu, a także postaw człowieka wobec Boga i poznania Boga przez człowieka. Z jednej strony omawianie tych prawd ma na celu to, aby człowiek mógł zrozumieć i poznać Boga, a także zrozumieć prawdy dotyczące swoich postaw i zapatrywań dotyczących Boga, które musi znać. Z drugiej strony chodzi o to, że tematy te są bardzo ważne. Co sprawia, że są one ważne? Otóż człowiek nie może zobaczyć ani dotknąć Boga w niebie i ledwie może Go poczuć; Bóg w niebie jest tak daleko od człowieka. Gdyby ktoś próbował nawiązać relację z Bogiem, byłaby ona dla niego bardzo pusta i nierealna. Ta pustka i nierealność wynikają z jednej strony z faktu, że człowiek ma mnóstwo pojęć i wyobrażeń o Bogu. Z drugiej strony wynika to z faktu, że człowiek w ogóle nie rozumie prawdziwości i realności Boga ani Jego tożsamości i istoty oraz żyje całkowicie w otoczeniu pojęć i wyobrażeń, które wyrastają na gruncie jego własnego myślenia życzeniowego. Toteż po tym, jak człowiek zaczyna podążać za Bogiem, relacja, którą z Nim nawiązuje, opiera się w zasadzie na jego pojęciach i wyobrażeniach, na fundamencie jego myślenia życzeniowego, a także na jego różnych żądaniach wobec Boga i pragnieniach z Nim związanych. Zbudowana na takim fundamencie relacja między człowiekiem a Bogiem jest bardzo niestabilna, bardzo niepewna i oczywiście bardzo zawodna. Przy najmniejszym podmuchu wiatru lub w przypadku wystąpienia jakiejś nietypowej sytuacji tego rodzaju relacja może łatwo się rozpaść i łatwo zostać zerwana. Na przykład, gdy człowiek napotyka coś, co nie idzie po jego myśli, gdy napotyka cierpienie, niepowodzenia i porażki lub gdy napotyka wszelkiego rodzaju rzeczy, które nie są zgodne z jego pojęciami i dotyczą jego doczesnych interesów, instynktownie zacznie wątpić w Boga. Będzie wątpił w istnienie Boga, będzie wątpił, czy sposoby, w jakie Bóg sprawuje suwerenną władzę nad człowiekiem – i sposoby, w jakie Bóg rozporządza różnymi rzeczami i ustala je dla człowieka – są właściwe, i oczywiście będzie wątpił, czy to słuszne, że Bóg postępuje w ten sposób, oraz będzie się zastanawiał, czy Bóg ma jakieś ukryte motywy lub złe intencje dotyczące człowieka, i tak dalej. Krótko mówiąc, tego rodzaju relacja między człowiekiem a Bogiem jest bardzo niestabilna i niepewna; mówiąc po ludzku, jest pełna niepewności. Ponieważ tego rodzaju relacja między człowiekiem a Bogiem opiera się na ludzkich pojęciach i wyobrażeniach oraz na fundamencie różnych żądań, jakie człowiek wysuwa wobec Boga wskutek myślenia życzeniowego, to bez względu na to, jak wielka wydaje się człowiekowi jego wiara w Boga lub jak wielka wydaje mu się jego determinacja, by podążać za Bogiem, Bóg, patrząc ze swojej perspektywy, nie uznaje tego rodzaju relacji. Oczywiście z punktu widzenia obiektywnych faktów jest ona niestabilna; może się rozpaść lub zostać zerwana w dowolnym czasie i miejscu z powodu zmian we wszelkiego rodzaju środowiskach oraz różnych ludziach, wydarzeniach i sprawach, a także wskutek pojawienia się różnych szczególnych sytuacji. Nawet jeśli ktoś rozumie pewne prawdy, nadal będzie wątpił w Boga, gdy Go nie rozumie lub nie zna. Nawet jeśli nie wątpi w istnienie Boga, nadal będzie wątpił w to, jaki jest cel Boga w takim postępowaniu wobec niego i czy to właściwe, że On tak postępuje. Dlatego można powiedzieć, że ta relacja, którą człowiek nawiązuje z Bogiem, gdy Go nie rozumie ani nie zna, nie jest w stanie wytrzymać żadnej próby i z trudem może znieść hartowanie w jakimkolwiek szczególnym środowisku. Przyczyną nie jest to, że w suwerennej władzy Boga i Jego ustaleniach występują błędy lub nieścisłości albo że Bóg jest niewyrozumiały i nie bierze pod uwagę słabości człowieka czy jego różnych potrzeb; chodzi raczej o to, że zepsuci ludzie z natury mają mnóstwo pojęć i wyobrażeń o Bogu. Od samego początku jest tak, że człowiek ma skażone skłonności, więc ta relacja, którą ma z Bogiem, nie jest zbudowana na fundamencie normalnej relacji między istotą stworzoną a Stwórcą. Dlatego człowiek przyjmuje niewłaściwe stanowisko i zapatrywania oraz nawiązuje swoją relację z Bogiem, posługując się błędnymi zapatrywaniami, a także kieruje się błędnymi myślami i zapatrywaniami, jak również błędnymi metodami, aby tę relację utrzymać. W ten sposób ta relacja między człowiekiem a Bogiem staje się nieprawidłowa. Nie tylko nie pomaga ona człowiekowi lepiej podporządkować się Bogu, Jego rozporządzeniom i Jego ustaleniom, tak aby spełnić Boże wymagania wobec niego, ale także sprawia, że Bóg czuje do człowieka wstręt i odrazę, a nawet powoduje, że traci on szansę na dostąpienie zbawienia. W miarę jak człowiek podąża za Bogiem przez dłuższy czas, w miarę jak rozumie coraz więcej prawd i w miarę jak gromadzi pewne zasługi oraz wynosi pewne doświadczenia i naukę w trakcie wykonywania swoich obowiązków, coraz bardziej czuje, że jego relacja z Bogiem jest właściwa i stabilna. Jednakże jeśli chodzi o poznanie Boga przez człowieka, tego rodzaju relacja między człowiekiem a Bogiem jest w oczach Boga nadal nieprawidłowa. Nadal musi ona zostać skorygowana i poddana próbom, a człowiek wciąż musi zrozumieć więcej prawd oraz mieć większe zrozumienie i poznanie Boga. Tylko w ten sposób relacja między człowiekiem a Bogiem może prawdziwie spełniać standardy w oczach Boga i oczywiście tylko wtedy człowiek może trafniej i bardziej racjonalnie przyjąć pozycję istoty stworzonej w tym, jak traktuje Stwórcę, w tym, jak traktuje Boga. Dlatego prawda dotycząca poznania Boga wcielonego – poznania Boga na ziemi – nie jest jakąś wiedzą akademicką ani swego rodzaju zdrowym rozsądkiem, a tym bardziej nie jest to żaden rodzaj teorii czy sloganu. Jest to raczej ten aspekt prawdy, który człowiek musi zrozumieć, aby nawiązać normalną relację z Bogiem, aby ustanowić relację między istotą stworzoną a Stwórcą. Jest to aspekt prawdy, który wiąże się z poznaniem istoty Boga, poznaniem sposobów, w jakie Bóg działa i przemawia, oraz poznaniem zasad, według których Bóg czyni najrozmaitsze rzeczy. Gdy już człowiek zrozumie ten aspekt prawdy, pozna Boga wcielonego i zyska podstawowe zrozumienie Boga, nawiąże z Nim relację, która jest najwłaściwsza i najbardziej odpowiednia – relację między istotą stworzoną a Stwórcą. Tylko na fundamencie tego rodzaju relacji dążenie człowieka do praktykowania prawdy, by zadowolić Boga, oraz jego dążenie do podporządkowania się Bogu i oddawania Mu czci będą rozwijać się w pozytywnym kierunku; tylko wtedy człowiek będzie w coraz większym stopniu wystrzegał się zła i wkroczy na ścieżkę zbawienia.

Zastanówcie się nad tym: jeśli ktoś w ogóle nie zna Boga – czyli chociaż wierzy w Boga, ma mnóstwo pojęć i wyobrażeń na temat zasad, według których Bóg działa, i Jego sposobów działania oraz na temat celu, jaki przyświeca Jego działaniom, a także ma mnóstwo pojęć i wyobrażeń na temat konkretnych szczegółów tego, jak Bóg czyni najrozmaitsze rzeczy – to kiedy napotka różne sprawy, jak do nich podejdzie? Jak będzie poszukiwał prawdy? Co będzie jego podstawą? Jakie będą jego zasady? Jakie będą jego cele? Nie są to proste pytania. Jeśli ktoś ma mnóstwo pojęć i wyobrażeń o Bogu i nie ma najmniejszego zrozumienia zasad, według których Bóg działa, i Jego sposobów działania oraz w ogóle nie rozumie, jaki cel przyświeca Jego czynieniu najrozmaitszych rzeczy, i w swoim traktowaniu Boga całkowicie opiera się na ludzkich pojęciach i wyobrażeniach, tradycyjnej kulturze oraz rozumowaniu bazującemu na wiedzy, to czy taki ktoś może poznać Boga i Mu się podporządkować? (Nie). Jeśli czyjeś dążenie do poznania Boga opiera się w ogólnym rozrachunku na ludzkich pojęciach i wyobrażeniach, wiedzy i filozofii oraz tradycyjnej kulturze i jeśli jego dążenie jest wsparte na tym fundamencie i ograniczone przez te rzeczy, to czyż to dążenie nie byłoby bardzo dalekie od spełnienia Bożych wymagań? Czyż nie byłoby sprzeczne z tym, czego wymaga Bóg? (Byłoby). Gdy już zrozumiecie te aspekty – normalność i realność Boga wcielonego, zasady, według których On przemawia i działa, i Jego sposoby przemawiania i działania oraz zamysł, motywy i cele kryjące się za Jego przemawianiem i działaniem – poprzez omówienie zyskacie podstawowe zrozumienie zasad, według których Bóg przemawia i działa, i Jego sposobów przemawiania i działania, a także Jego celu w takim postępowaniu. Zrozumienie to nie bierze się z ludzkich pojęć i wyobrażeń o Bogu ani nie jest czymś, co człowiek dedukuje na podstawie swojej wiedzy, a tym bardziej nie jest czymś, co człowiek wyobraża sobie na podstawie tradycyjnej kultury; opiera się ono raczej na wysoce realnych przejawach charakterystycznych dla Boga na ziemi, które człowiek widzi, z którymi ma styczność i których doświadcza. Zasady, według których Bóg wcielony przemawia i działa, i Jego sposoby przemawiania i działania – a także Jego cel w takim postępowaniu – które przejawia On w całkowicie realny sposób, są aż nadto wystarczające, aby pozwolić ci zrozumieć i poznać istotę i usposobienie Boga, a także konkretne zasady, według których On działa, pracuje i przemawia, i Jego sposoby działania, pracowania i przemawiania wraz z Jego celem w takim postępowaniu. Dlatego zrozumienie różnych aspektów Boga wcielonego jest ścieżką do zrozumienia Boga – Stwórcy. Chociaż poznanie Boga wcielonego nie może prowadzić do całkowitego i wszechstronnego poznania Stwórcy, to przynajmniej poznanie Boga wcielonego jest ścieżką do poznania Boga w niebie i do poznania Stwórcy. W jakim celu mówię ci o tych rzeczach? Chociaż zrozumienie i poznanie Boga to coś, czego człowiek musi próbować uczyć się przez całe życie, i chociaż człowiek nie może poznać Boga całkowicie i dogłębnie, nawet jeśli poświęci na to wysiłek całego życia, to poprzez poznanie Boga wcielonego zrozumiesz Boga w niebie i Stwórcę w bardziej realny sposób, z większą precyzją i większym obiektywizmem – to wystarczy. Innymi słowy, wystarczy, żebyś zrozumiał i poznał Boga poprzez poznanie Boga wcielonego; to już wystarczy, aby spełnić warunki konieczne do poznania Boga i nawiązania z Nim normalnej relacji. Poznanie Boga wcielonego wystarczy, aby pozwolić ci poznać Boga w niebie i Stwórcę. Czy zrozumieliście te słowa? (Tak).

Gdyby ktoś chciał całkowicie poznać Boga w niebie, mając nadzieję na uzyskanie pełnego, wszechstronnego poznania Go, czy byłoby to możliwe? (Nie). Nigdy nie byłby w stanie tego osiągnąć. Skoro jest to niemożliwe, dlaczego wciąż wymaga się od człowieka, aby poznał Boga? Bo jeśli potrafisz trafnie i realnie poznać Boga, jest to dla ciebie korzystne i pomocne w podążaniu za Bogiem, dążeniu do prawdy oraz w tym, by zacząć bać się Boga i unikać zła. Ponadto, abyś mógł praktykować prawdę i dostąpić zbawienia, poznanie Boga jest niezwykle kluczowe i ważne – można powiedzieć, że przynosi to same korzyści, bez żadnych negatywnych skutków. Co zatem powinieneś czynić? (Powinniśmy przywiązywać wagę do prawd dotyczących poznania Boga. Nie powinniśmy próbować zrozumieć tego aspektu prawdy tak, jakby była to tylko zwykła prawda). Z jednej strony musisz traktować Boga wcielonego z właściwym nastawieniem. Ponadto musisz rozeznać się, jakie masz pojęcia i wyobrażenia o Bogu wcielonym i o Bogu, i dowiedzieć się, jak się ich wyzbyć. W twoich interakcjach i relacjach z Bogiem, czy to w codziennym życiu, w trakcie wykonywania obowiązków, czy też podczas doświadczania życia, powinieneś rozeznać się, jakie masz pojęcia i wyobrażenia o Bogu, i czy w twoim nastawieniu do Boga występują te dwa problemy: jednym z nich jest porównywanie Boga wcielonego z Bogiem w niebie, a drugim jest stawianie Boga wcielonego na równi z zepsutą ludzkością. Zgłębienie tych dwóch problemów może umożliwić ci rozeznanie się co do niektórych twoich pojęć i wyobrażeń o Bogu lub odkrycie, jakie problemy istnieją między tobą a Bogiem; albo może to również pozwolić ci odsłonić niektóre z twoich niewłaściwych myśli i zapatrywań oraz niewłaściwych postaw wobec Boga. Celem takiej introspekcji jest to, aby pomóc ci w wyraźnym dostrzeżeniu twoich różnych błędnych myśli, zapatrywań i postaw dotyczących Boga, tak abyś mógł się ich wyzbyć i traktować słowa Boże, dzieło Boże i samego Boga z właściwymi myślami i zapatrywaniami, z właściwym nastawieniem i we właściwy sposób. Tylko dzięki praktykowaniu w ten sposób relacja między tobą a Bogiem może stopniowo stać się normalna i zadowolić Boga – zgadza się? (Tak). Jeśli będziesz praktykować w ten sposób, twoja relacja z Bogiem będzie się stopniowo rozwijać, znajdując oparcie w relacji między istotą stworzoną a Stwórcą, oraz na fundamencie standardu, którego spełnienia Bóg wymaga od człowieka. Dopiero po spełnieniu tego standardu relacja między człowiekiem a Bogiem może stawać się coraz bardziej normalna. Do czego odnosi się tutaj słowo „normalna”? Czy wiecie? (Oznacza to, że człowiek może lepiej przyjąć pozycję istoty stworzonej w tym, jak traktuje Stwórcę. Nie ma już w sobie żadnej rezerwy ani podejrzliwości wobec Boga, ale potrafi traktować Go z otwartością i szczerością). Czy ktoś jeszcze ma coś do dodania? (Gdy już relacja człowieka z Bogiem stała się normalna, nie tylko nie ma on już w sobie rezerwy ani podejrzliwości wobec Boga, ale także nie wysuwa już wobec Niego żądań, nie ma wygórowanych pragnień i potrafi prawdziwie podporządkować się Bożym rozporządzeniom i ustaleniom). Dokładnie o to chodzi. Ostatecznym przejawem widocznym u ludzi, którzy dostępują zbawienia, jest to, że potrafią stanąć na właściwej pozycji istoty stworzonej i podporządkować się Stwórcy. Gdy człowiek podporządkowuje się Bogu, prawdziwie oddaje Mu cześć; tylko prawdziwie oddając cześć Bogu, może dojść do bojaźni Bożą oraz prawdziwie zacząć bać się Boga i unikać zła. Od czego więc zależy, jaki rodzaj relacji człowiek ma z Bogiem lub jaki rodzaj relacji z Nim nawiązuje? Zależy to od dążeń człowieka i jego nastawienia do Boga, a także od tego, jak dobrze zna on Boga. Jeśli w ogóle nie znasz Boga i masz mnóstwo pojęć i wyobrażeń na Jego temat oraz wygórowanych pragnień wobec Niego, to nawet jeśli potrafisz praktykować pewne prawdy i wykonywać pewne obowiązki, które istota stworzona powinna wykonywać, twoja relacja z Bogiem, obowiązki, które wykonujesz, czy też prawdy, które praktykujesz, są bardzo ograniczone. Na przykład, wykonując swoje obowiązki, jesteś w stanie porzucić różne rzeczy i się poświęcać się, a także cierpieć i płacić cenę, albo potrafisz wykonać w kościele pewną pracę, która leży w zasięgu twoich możliwościach. Ale kiedy Bóg czyni wobec ciebie rzeczy, które nie są zgodne z twoimi pojęciami, lub kiedy cię czegoś pozbawia, albo cię chłoszcze i dyscyplinuje, czy jesteś w stanie się podporządkować? Jeśli masz autentyczne zrozumienie i poznanie Boga, w bardzo naturalny sposób przyjmiesz pozycję istoty stworzonej i będziesz miał postawę podporządkowania się. Jeśli jednak nie masz autentycznego zrozumienia i nie masz prawdziwego poznania Boga, to kiedy stajesz w obliczu rzeczy, które nie idą po twojej myśli, lub gdy mierzysz się z rzeczami, które dotyczą twoich osobistych interesów, w bardzo naturalny sposób zrodzą się w tobie wszelkiego rodzaju idee oraz wszelkiego rodzaju pojęcia i wyobrażenia dotyczące Boga. Wtedy bardzo trudno będzie ci, jako istocie stworzonej, osiągnąć prawdziwe podporządkowanie się Bogu. Nawet jeśli wykazujesz pewne powierzchowne podporządkowanie się lub chęć podporządkowania się, to jeśli nie jest to zgodne z Bożymi wymaganiami, wówczas to twoje podporządkowanie się nie jest tym, czego pragnie Bóg. Jeśli to twoje podporządkowanie się wynika całkowicie z ludzkich pojęć i wyobrażeń, kłóci się z twoim poznaniem Boga i dzieła Bożego oraz narusza prawdozasady, to jest to podporządkowanie się zawierające skazy; nie jest to prawdziwe podporządkowanie się i nie jest to podporządkowanie się, jakiego pragnie Bóg. Bóg nie aprobuje takiego podporządkowania się. W Jego oczach jesteś całkowicie pozbawiony podporządkowania się. Jeśli nie potrafisz prawdziwie podporządkować się Bogu, oznacza to, że twoje tak zwane „dążenia” i tak zwane „praktykowanie prawdy” w gruncie rzeczy nie pomogły ci nawiązać z Bogiem relacji, która jest relacją między istotą stworzoną a Stwórcą. W większości tego, co robisz, pozostajesz w kręgu swoich osobistych pragnień, pojęć i wyobrażeń, które nie mogą zyskać Bożej aprobaty. Brak Bożej aprobaty prowadzi ostatecznie do jednego: to, co robisz i co praktykujesz, jest dalekie od tego, czego wymaga Bóg, a ty żyjesz w kręgu własnego myślenia życzeniowego lub w kręgu swoich pojęć i wyobrażeń. W końcu to, co robisz i praktykujesz, oraz ścieżka, którą kroczysz, nie będą w stanie doprowadzić cię do wkroczenia na ścieżkę zbawienia i do dostąpienia zbawienia. Czyż wtedy twoje działania nie pójdą na marne? (Pójdą). W tych okolicznościach twoje działania pójdą na marne. Czyż w zasadzie nie zyskasz nic ze swojej wiary w Boga przez te wszystkie lata? (Zgadza się). Jaki jest powód tego, że nic nie zyskałeś? (Ludzie kroczą ścieżką wiary w Boga, stale żyjąc w kręgu swoich osobistych pragnień, pojęć i wyobrażeń). Fakt, że nic nie zyskujesz po wielu latach wiary w Boga, nie wynika z tego, że nie zapłaciłeś ceny, nie byłeś skłonny znosić trudów lub nie byłeś skłonny się poświęcać, a tym bardziej nie wynika z tego, że nie wykonywałeś swoich obowiązków. Jaki jest zatem powód? Chodzi o to, że podczas gdy cierpisz i płacisz cenę, dokonujesz wyrzeczeń i poświęceń oraz wykonujesz swoje obowiązki większość tego, co robisz, wynika jedynie z twojego myślenia życzeniowego, i robisz to, żyjąc w kręgu swoich pojęć i wyobrażeń, zamiast działać zgodnie z Bożymi wymaganiami. Mimo to stale wierzysz, że działasz zgodnie z Bożymi wymaganiami. Ponieważ to twoje przekonanie jest pełne pojęć, ostatecznie nie udaje ci się zyskać prawdy i osiągnąć rezultatu w postaci dostąpienia zbawienia. Wszystkie twoje działania poszły więc na marne. Jeśli ktoś ostatecznie dociera do tego punktu, czyż nie powiedzielibyście, że to dość godne ubolewania? (Zgadza się). Na pozór wydaje się, że ludzie wykonywali swoje obowiązki, głosili słowa Boże, cierpieli i płacili cenę, ale w rzeczywistości podążali za Bogiem i służyli Mu, mając wiele pojęć i wyobrażeń oraz wiele niewłaściwych myśli, zapatrywań i postaw. Jeśli wykonujesz swoje obowiązki, przejawiając te skazy, to ostatecznie, gdy Bóg podda cię próbie, nie będziesz wiedział, dlaczego Bóg tak postępuje ani czego Bóg od ciebie oczekuje i jaki rezultat zamierza w tobie osiągnąć, poddając cię takiej próbie. W końcu, gdy Bóg podda cię próbie, słowa, które wypowiesz do Niego, i twoje modlitwy będą pełne skarg, niezrozumienia i wątpliwości, a nawet pełne smutku i bólu oraz pojęć i wyobrażeń o Bogu. Czyż wtedy twoje dążenia trwające przez cały ten czas nie zakończą się porażką, a cierpienie, które znosiłeś, i cena, którą zapłaciłeś, nie pójdą na marne? (Tak będzie). Powiedzmy na przykład, że wierzysz w Boga od wielu lat i zawsze znosiłeś trudy i płaciłeś cenę; jeśli spojrzeć na to z boku, robiłeś wszystko, co Bóg ci kazał, i trzymałeś się mocno tych słów. Ale pewnego dnia spotyka cię próba podobna do tej, jakiej doświadczył Hiob, i nagle zaczynasz wątpić: „Czy moja wiara może być błędna? Czy to możliwe, że kroczę niewłaściwą ścieżką? Dlaczego Bóg miałby postawić mnie w takiej sytuacji? Dlaczego Bóg miałby pracować nade mną w taki sposób? Dlaczego miałby pozwolić, aby coś takiego mi się przydarzyło?”. Nie rozumiesz i nie wiesz, co się dzieje. Z jednej strony, subiektywnie rzecz biorąc, jest wiele rzeczy, których nie rozumiesz. Jaki jest ponadto największy problem ludzi? Gdy napotykają różnego rodzaju sytuacje, jedyne, co potrafią robić, to modlić się i starać się z nich wyplątać. Ci, którzy są nieco lepsi, będą starali się dojść do tego, czy obrazili Boga, czy też są przez Niego dyscyplinowani; będą starali się dociec, czy jest w nich coś, co nie jest zgodne z Bożymi intencjami, i będą starali się rozeznać, czy ich działania i uczynki ściągnęły na nich Bożą odrazę. Jednakże gdy większość ludzi napotyka takie sytuacje, nie wie – w pozytywnym sensie – jak z własnej inicjatywy odegrać swoją rolę w dziele Bożym i współpracować z Bogiem, jak praktykować zgodnie z zasadami, których powinna przestrzegać istota stworzona, lub zgodnie z pouczeniami Stwórcy ani jak z własnej inicjatywy poszukiwać ścieżki praktyki i prawdozasad, aby rozwiązać bieżący problem. To przekracza możliwości większości ludzi. Zgadza się? (Tak). Widzisz, gdy ludzie napotykają różne sytuacje, próbują szukać przyczyn w różnych miejscach – mogą szukać ich w sobie, mogą próbować znaleźć obiektywne przyczyny, mogą próbować wymyślić jakieś wymówki, aby za ich pomocą się wykłócać i usprawiedliwiać, lub mogą podejrzewać innych ludzi i w nich szukać przyczyn. Ale bardzo rzadko ktoś staje przed Bogiem, aby z własnej inicjatywy poszukiwać prawdozasad i z własnej inicjatywy rozwiązać problem. Gdy ostatecznie Bóg likwiduje sytuacje lub okoliczności, z którymi ludzie się mierzą, ile mogą oni zyskać? Większość ludzi wie tylko, że musi być ostrożna, gdy następnym razem napotka takie sytuacje, i wie tylko, jak ich unikać lub je neutralizować, gdy pojawią się oznaki, że mogą one wystąpić ponownie. Ale bardzo niewielu ludzi zastanawia się, jak powinni z własnej inicjatywy współpracować, gdy napotykają takie sytuacje, jak praktykować zgodnie z zasadami, które Bóg przekazuje ludziom, i jak rozwiązać problem zgodnie z prawdozasadami. Nie jest to łatwe do zrobienia dla większości ludzi, zgadza się? (Tak).

Czy omawianie tematu wyzbywania się pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym ma coś wspólnego z poznaniem Boga wcielonego? (Tak). Jak jedno wiąże się z drugim? (Jeśli nie znamy Boga wcielonego i wierzymy w Boga tylko na podstawie naszych własnych pojęć i wyobrażeń, to ostatecznie jest bardzo prawdopodobne, że zostaniemy z pustymi rękami i że wszystkie nasze wysiłki pójdą na marne, a my nic nie zyskamy. Jeśli więc chcemy wejść na właściwą drogę w naszej wierze w Boga, musimy poznać Boga wcielonego. Ta prawda jest bardzo ważna). To właśnie powinniście zrozumieć pod kątem teorii – jak zatem powinniście praktykować? To ważne pytanie. Gdy poznasz Boga wcielonego, powinieneś radzić sobie z różnego rodzaju sprawami w prawdziwym życiu i je rozwiązywać w oparciu o to poznanie, a także wykorzystywać je do wypracowania tego, jakie powinny być zasady praktyki w odniesieniu do wszelkiego rodzaju spraw. Bez względu na to, jakie poznanie posiadasz, celem jego posiadania jest rozwiązywanie problemów, a nie to, abyś opanował jakąś teorię. Widzisz, omówiliśmy tak wiele tematów dotyczących Boga wcielonego, ale bez względu na to, jaki to temat, wiąże się on z pewnymi rzeczywistymi problemami w prawdziwym życiu. Gdy stajesz w obliczu tych rzeczywistych problemów, powinieneś je przemyśleć. Co o nich myślisz? Jakie jest twoje nastawienie do nich? Jak zamierzasz je rozwiązać? Czy po prostu pozwolisz im minąć, czy też będziesz poszukiwał prawdy, aby je rozwiązać? Jeśli po wysłuchaniu Mojego omówienia tych tematów zapamiętujesz tylko pewne teorie, ale nie potrafisz zastosować Moich słów w prawdziwym życiu, aby rozwiązać swoje trudności i problemy, to zyskałeś tylko doktrynę, która w niczym ci nie pomoże. Jeśli jednak po wysłuchaniu Mojego omówienia tych tematów stosujesz Moje słowa w prawdziwym życiu, korygując swoje błędne zapatrywania i błędne postawy wobec Boga, wyzbywając się pojęć i wyobrażeń o Nim oraz poprawiając swoją relację z Nim, wówczas tym, co zyskałeś, jest prawda. Jeśli wykorzystasz słowa i treści, które z tobą omówiłem, aby wyzbyć się pojęć i wyobrażeń, błędnych myśli i zapatrywań oraz błędnych postaw wobec Boga, będziesz w stanie nawiązać z Nim normalną relację. Jeśli jednak traktujesz swoje problemy obojętnie i się nimi nie przejmujesz, nigdy nie zastanawiasz się nad tym, jak wypadasz w zestawieniu ze słowami Bożymi, i wyraźnie wiesz, że z twoim nastawieniem do Boga wiążą się pewne problemy, a mimo to nie poszukujesz prawdy, aby rozwiązać ten rzeczywisty problem, to Moje słowa nic dla ciebie nie znaczyły i słuchałeś ich na próżno, zgadza się? (Tak). Jak wygląda wasza sytuacja? (Chociaż wiemy, że nie powinniśmy traktować słów Bożych jako doktryn i że powinniśmy praktykować je w prawdziwym życiu, nasze życiowejście jest obecnie wciąż stosunkowo płytkie). To, że wasze życiowejście jest płytkie, nie jest powodem do niepokoju – dopóki nieustannie poszukujecie prawdy, będziecie stopniowo wkraczać coraz głębiej. Na tym fundamencie stopniowo rozważaj różne rzeczy i analizuj samego siebie oraz zestawiaj siebie ze słowami Bożymi, a następnie koryguj swoje błędne myśli i zapatrywania – oraz swoje błędne postawy wobec Boga – i zacznij traktować oraz poznawać Boga z właściwymi myślami i zapatrywaniami oraz z właściwym nastawieniem. W ten sposób krok po kroku twoja relacja z Bogiem będzie stawać się coraz bardziej normalna.

To, o czym mówiliśmy w odniesieniu do tematu Boga wcielonego, nie jest abstrakcyjne ani puste. Jest to bardzo konkretne, dotyczy prawdziwego życia i wcale nie jest od niego oderwane, dlatego mówię, że nie jest to puste ani abstrakcyjne. Jeśli będziesz słuchać i rozważać to w sercu, zyskiwać będziesz coraz większą jasność co do tego aspektu prawdy. Krótko mówiąc, jeśli ktoś chce dojść do autentycznego poznania Boga i chce nawiązać normalną relację między istotą stworzoną a Stwórcą, ta nauka poznawania Boga jest czymś, co musi sobie przyswoić, a proces poznawania Boga jest czymś, czego musi doświadczyć. Ta nauka poznawania Boga powinna zacząć się od dwóch rzeczy: od poznania normalności i realności Boga wcielonego oraz od wyzbycia się pojęć i wyobrażeń o Bogu wcielonym. Można również powiedzieć, że ta nauka powinna zacząć się od najbardziej podstawowych aspektów, jakie istnieją. Gdy już nawiążesz z Bogiem wcielonym normalną relację między istotą stworzoną a Stwórcą i nawiążesz normalną relację między człowiekiem a Bogiem, przyjmiesz ludzką perspektywę i będziesz z właściwymi myślami i zapatrywaniami oraz z właściwym nastawieniem podchodził do Boga wcielonego, Jego słów i dzieła oraz do Jego nastawienia wobec ciebie, jakiekolwiek ono będzie. Gdy już nawiążesz normalną relację z Bogiem wcielonym – relację między człowiekiem a Bogiem – nie powinno być to dla ciebie zbyt trudne, aby być otwartym i szczerym wobec Boga, pełnym szacunku dla Niego i Jemu posłusznym, zgadza się? (Tak). Jest to cel, do którego człowiek powinien dążyć, a także zasada, którą człowiek powinien praktykować. Nawiązanie normalnej relacji z Bogiem wcielonym powinno rozpocząć się od interakcji, przebywania, komunikowania się i kontaktów z Nim. Na tym fundamencie powinieneś pogłębiać swoje zrozumienie Boga wcielonego, często z Nim rozmawiając i komunikując się, a tym samym dojść do autentycznego zrozumienia i poznania Boga. Jeśli rozmowa, komunikowanie się i interakcje z Bogiem w niebie są czymś bardzo odległym, a nawet nieosiągalnym dla człowieka, oraz są nierealistyczne i nieobiektywne, to w jaki sposób człowiek może zdołać wejść w interakcje, komunikować się i utrzymywać kontakty z Bogiem na fundamencie nawiązania z Nim normalnej relacji? W tym okresie, w którym Bóg wcielony przemawia i działa, istnieją warunki pozwalające człowiekowi to osiągnąć; czy to w życiu, czy w ramach pracy, warunki te są dostępne. Skoro te warunki są dostępne, człowiek nie powinien ich przegapić. Jest to doskonała okazja dla człowieka, by ćwiczyć się we właściwym traktowaniu Stwórcy. Jeśli człowiek wykorzysta tę okazję i zrobi z niej dobry użytek, będzie miał sposobność i narzędzia, by zrozumieć i poznać Boga w niebie w bardziej realny sposób. Dla człowieka zrozumienie i poznanie Boga w niebie staje się wtedy czymś, co nie jest już nierealne i puste, i oczywiście przestaje być czymś, o czym człowiek może tylko myśleć, ale czego nie może osiągnąć. W procesie wchodzenia w kontakt i utrzymywania relacji z Bogiem wcielonym ludzie z jednej strony stopniowo dowiadują się czegoś o sobie samych i poznają różne pojęcia i wyobrażenia, jakie mają na temat Boga. Ponadto stopniowo poznają radość, gniew, smutek i szczęście Boga, dowiadują się o różnych postawach Boga wobec człowieka oraz o zasadach, według których Bóg przemawia i działa, i Jego sposobach przemawiania i działania, a także o celu, w jakim to czyni. Ważne jest tutaj to, aby pozwolić człowiekowi poprzez to, co widzi na własne oczy, słyszy na własne uszy i czego doświadcza w swoim sercu, bardziej realnie i trafnie zrozumieć różne aspekty słów i działań Boga. W tych okolicznościach człowiek nie będzie już żył w kręgu swoich pojęć i wyobrażeń o Bogu. Gdyby Bóg nie stał się ciałem w dniach ostatecznych, to nawet gdyby człowiek nadal wierzył w Pana Jezusa z Wieku Łaski, i to przez wiele lat, jego zrozumienie i poznanie Boga byłyby praktycznie zerowe; nie miałby żadnego autentycznego poznania Boga. Toteż w świecie religijnym nie ma nikogo, kto autentycznie znałby Boga. Poznanie Boga, jakie zyskują ci, którzy przyjmują Boga wcielonego w dniach ostatecznych, jest inne; ci, którzy je posiadają, wiedzą o Bogu znacznie więcej niż ci, którzy wierzyli w Pana Jezusa w Wieku Łaski. Ponieważ Bóg wcielony w dniach ostatecznych działa od długiego czasu, wyraża wiele prawd, wykonuje ogromną ilość pracy, wchodzi w interakcje, ma styczność i żyje z człowiekiem od dłuższego czasu oraz ma kontakt z szerokim gronem ludzi, z tego powodu warunki do zrozumienia i poznania Boga przez człowieka są bardziej sprzyjające. Innymi słowy, to wcielenie zapewniło człowiekowi bardziej sprzyjające warunki i możliwości wejścia w kontakt z Bogiem, pozwalając mu usłyszeć głos Boga na własne uszy i być naocznym świadkiem każdego ruchu Boga, Jego radości, gniewu, smutku i szczęścia, a także wielu szczegółów różnych aspektów codziennego życia Boga. Oprócz zewnętrznego wyglądu człowieczeństwa Boga wcielonego, z którym człowiek może wejść w kontakt, szczegóły dotyczące życia Boga i Jego istoty powinny być w zupełności wystarczające, by pozwolić człowiekowi na głębsze i trafniejsze zrozumienie Boga. Oczywiście to głębsze i trafniejsze zrozumienie powinno umożliwić człowiekowi nawiązanie lepszej, zdrowszej relacji z Bogiem i uwolnienie się od różnych pojęć i wyobrażeń, odrzucenie wszystkich pojęć i wyobrażeń, jakie człowiek ma o Bogu. Zgadza się? (Tak). Dlatego bez względu na to, co omawiam, celem takiego omawiania jest pomoc człowiekowi w lepszym zrozumieniu i poznaniu Boga. Oczywiście nigdy nie mówiłem o rodzinie Boga wcielonego jako osoby, o wykształceniu, jakie otrzymał, ani o środowisku, w którym dorastał, a tym bardziej nigdy nie mówiłem o historii Jego rodziny, zwyczajach Jego rodziny, Jego środowisku domowym ani o konkretnym stylu życia i metodach wychowawczych przyjętych przez Jego rodzinę. Oczywiście nigdy też nie mówiłem wam, jaką mam osobowość ani jakie są Moje nawyki życiowe, i nigdy nie mówiłem o drobnostkach z Mojego życia dotyczących podstawowych potrzeb. O czym więc mówiłem? (O niektórych zasadach, według których Bóg wcielony postępuje i działa). Niezależnie od tego, czy podawałem przykłady, mówiłem o faktach w jakimś względzie, czy też mówiłem o jakimś aspekcie prawdy, wszystko, co poruszałem, dotyczyło dzieła Bożego, istoty Boga i Jego tożsamości; wszystko to odnosi się do poznania Boga przez człowieka. Nawet jeśli podaję pewne przykłady dotyczące podstawowych potrzeb, Moim celem nie jest to, abyście skupiali się na tym, co jem, w co się ubieram lub jakie są Moje nawyki życiowe, ale raczej to, aby pomóc wam poznać, jakimi zasadami kieruje się Bóg w swoim postępowaniu i działaniu, kiedy przychodzi w ciele i żyje razem z ludźmi. Nawet jeśli to, o czym mówię, dotyczy niektórych sposobów życia Boga wcielonego, ma to na celu pomóc wam zrozumieć Jego zapatrywania i zasady dotyczące tych rzeczy, zrozumieć i uchwycić zasady w jakimś względzie, i na tej podstawie lepiej zrozumieć normalność i realność Boga, a także zasady, którymi kieruje się w swoim postępowaniu i działaniu. Zrozumienie konkretnych szczegółów tych zasad ma właśnie na celu umożliwienie wam zrozumienia, jakie życie prowadzi Bóg wcielony, ta zwykła osoba, i w jaki sposób Jego życie jest związane z Bogiem. Moje omówienia są zgodne z tą zasadą. Moim celem nie jest to, abyście naśladowali Moje wybory dotyczące podstawowych potrzeb, Mój konkretny styl życia lub to, jakie kolory lubię. To nie jest Mój cel. Ja jedynie przekazuję wam Moje zasady. Na przykład, gdy mówię ci, co jem lub jakie są Moje codzienne nawyki, robię to nie po to, abyś mógł Mnie naśladować lub trzymać się pewnej reguły, ale raczej po to, abyś wiedział, co kryje się w zwyczajności i normalności Boga wcielonego, kiedy przychodzi On na ziemię, i jakimi zasadami kieruje się w swoim postępowaniu i działaniu. Wystarczy, że poprzez przykłady, które podaję, oraz poprzez pewne fakty, zrozumiesz zasady, ten aspekt prawdy oraz życie i usposobienie Boga, które powinieneś znać. Dlatego nigdy nie mówię ci, czy lubię zapuszczać długie włosy, czy też wolę nosić krótkie; mówię ci tylko, jakie są powody i zasady zapuszczania długich włosów lub noszenia krótkich, abyś mógł zrozumieć zasady. Omawianie tych prawd o Bogu wcielonym wiąże się z poznaniem przez człowieka istoty Boga i Jego tożsamości, a także wiąże się z normalnością i realnością Boga. Jeśli ktoś uważa, że Bóg na ziemi odnosi się jedynie do dzieła i słów Boga, a tylko Bóg w niebie odnosi się do czynów Boga, to czy takie pojmowanie jest właściwe? (Nie). Czy zatem słowa wypowiadane i dzieło dokonywane przez Boga na ziemi pochodzą od Boga w niebie? (Tak). Dobrze, jeśli potraficie to w ten sposób pojąć. Nigdy nie mówiłem wam, gdzie się urodziłem, jak wyglądało Moje dorastanie ani jakie wykształcenie odebrałem, i nigdy też nie mówiłem o środowisku, w którym dorastałem, o środowisku edukacyjnym, z którym miałem styczność, ani o historii Mojej rodziny, zgadza się? (Tak). Niektórzy ludzie mówią: „Twoja rodzina nie jest znamienita. Dorastałeś tak samo jak zwykły człowiek. Nie warto o tym mówić, więc o tym nie wspominasz”. Czy właśnie dlatego nie mówię o tych sprawach? (Nie). Dlaczego więc o nich nie mówię? (Mówienie o tych sprawach nie pomogłoby nam w poznaniu Boga wcielonego). Nie mają one nic wspólnego z poznaniem Boga wcielonego, więc o nich nie mówię. Gdybym miał mówić o tych sprawach, moglibyście wyjść i nie słuchać. Ale jeśli mówię wam o dziele, słowach, usposobieniu i istocie Boga wcielonego, a także o różnych rzeczach, jakie ukazuje On i przejawia w swoim życiu, powinniście słuchać uważnie i z powagą. Musicie słuchać tego, co dotyczy prawdy; słuchanie tych treści jest dla was pomocne w poznaniu Boga. Niektórzy ludzie mówią: „Co poznanie Boga ma wspólnego z moim dążeniem do prawdy?”. Powiedzcie Mi: czy istnieje jakiś związek? (Tak). Czy poznanie Boga może zastąpić dążenie do prawdy? Jaki jest związek między poznaniem Boga a dążeniem do prawdy? Czy uważacie, że zasady działania i przemawiania ukazane w normalności i realności Boga wcielonego, które teraz z wami omawiam, mają coś wspólnego z prawdą? (Tak). Co zatem poznanie Boga ma wspólnego z dążeniem do prawdy? (Myślę, że poznanie Boga samo w sobie jest dążeniem do prawdy. Dzieje się tak dlatego, że poznanie Boga pozwala nam poznać różne zasady, według których Bóg działa, oraz różne rodzaje usposobienia, które Bóg przejawia, a także pomaga nam w refleksji nad naszymi własnymi działaniami i uczynkami oraz skażonymi skłonnościami, które przejawiamy. Daje nam to również kierunek dla naszej praktyki. To jest jedna kwestia. Ponadto poznanie Boga może pobudzić człowieka do dążenia do prawdy. Gdy ktoś ma pewne poznanie i zrozumienie istoty i usposobienia Boga, w jego sercu zrodzi się pozytywne pragnienie i determinacja – będzie chciał poznać Boga w większym stopniu i będzie chciał wkroczyć na ścieżkę dążenia do prawdy – i stopniowo wyzbędzie się skażonych skłonności i będzie urzeczywistniał podobieństwo wymagane przez Boga. Dlatego uważam, że poznanie Boga samo w sobie jest dążeniem do prawdy i może pobudzić człowieka do dążenia do prawdy). Gdy ktoś dąży do poznania Boga, w rzeczywistości dąży również do prawdy; traktuje prawdę poważnie i dokładnie widzi, jak Bóg działa i czego wymaga w różnych obszarach. Gdy już człowiek szczegółowo zrozumie te rzeczy, będzie miał wyraźniejszy cel i trafniejszy kierunek w swojej praktyce. Dążenie do poznania Boga samo w sobie jest dążeniem do prawdy – to stwierdzenie nie jest błędne, a te dwie rzeczy nie kłócą się ze sobą. Czy zatem dążenie do prawdy może pozwolić ci poznać Boga? (Tak). Podczas gdy dążysz do prawdy, jednocześnie stopniowo poznajesz Boga. Proces dążenia do prawdy jest procesem praktykowania prawdy. Podczas gdy praktykujesz prawdę, stopniowo dochodzisz do zrozumienia intencji Boga i Jego wymagań wobec ciebie, a także do zrozumienia tego, jakie są standardy wymagane przez Boga, Jego pragnienia i intencje w konkretnych sprawach. Gdy już zrozumiesz te rzeczy, stopniowo dojdziesz do poznania Boga. Ten proces rozumienia jest właśnie procesem poznawania Boga. Te dwie rzeczy uzupełniają się nawzajem; żadna z nich nie istnieje w izolacji. Bez względu na to, w jakim aspekcie prawdy masz autentyczne doświadczenie, poznanie i zrozumienie, i bez względu na to, w jakim aspekcie prawdy czerpiesz te korzyści, to, co zyskujesz, będzie również obejmować poznanie Boga. Gdy masz doświadczenie i poznanie prawdy, masz również jednocześnie poznanie i zrozumienie Boga. Gdy masz poznanie Boga, możesz być bardziej pewny intencji Boga i wymaganych przez Niego standardów. Później, gdy będziesz praktykować prawdę, będziesz dokładniejszy i nie będziesz trzymał się pojęć i wyobrażeń; będziesz dobrze wiedział, jakie są intencje Boga i co Bóg chciałby, abyś zrobił. Poznanie Boga i dążenie do prawdy nie są od siebie niezależne i nie kłócą się ze sobą; raczej uzupełniają się nawzajem. Dlatego poznanie Boga wcielonego jest najbardziej pomocne, najbardziej korzystne i najbardziej kluczowe, jeśli chodzi o twoje dążenie do prawdy i praktykowanie prawdy, a tym samym jeśli chodzi o zyskanie prawdy. Wszystko to dzieje się bardzo naturalnie. Wcześniej wielu ludzi myślało: „Teraz, gdy mam te słowa wypowiedziane przez Boga wcielonego, pozyskałem Boga. Gdy napotykam różne rzeczy, muszę po prostu praktykować zgodnie z tymi słowami. Nawet jeśli nie mam zrozumienia ani poznania Boga, to w porządku; nie wpłynie to na moje praktykowanie prawdy”. Gdy jednak próbowali praktykować prawdę w prawdziwym życiu, wszyscy mogli poczuć, że chociaż Bóg mówił bardzo konkretnie, a na podstawie Jego słów mogli zrozumieć, jakie są zasady praktyki i standardy wymagane przez Niego w wielu konkretnych sprawach, to jeśli chodzi o wiele rzeczy, które przydarzyły im się w ich codziennym życiu, nadal brakowało im pewności. Nie byli w stu procentach pewni, że postępowanie w ten sposób jest właściwe lub że postępowanie w ten sposób jest zgodne z Bożymi intencjami. Ale gdy zrozumiesz dokładne zasady, jakimi kieruje się Bóg wcielony w swoim postępowaniu i działaniu, poczujesz się całkowicie spokojny. Gdy ponownie napotkasz podobne rzeczy, nie będziesz traktował ich tak jak wcześniej, działając na podstawie domysłów, jakbyś uprawiał hazard, i nie wiedząc później, czy to, co zrobiłeś, było słuszne, czy niesłuszne. Poprzez zrozumienie zasad, według których Bóg wcielony przemawia i działa, ludzie będą mieć mniej pojęć i wyobrażeń o Bogu, niepostrzeżenie dla nich samych, i będą się ich stopniowo wyzbywać. Innymi słowy, gdy znasz Boga wcielonego, a zwłaszcza gdy znasz zasady, którymi kieruje się On w swoim postępowaniu i działaniu, oraz Jego sposoby postępowania i działania, będziesz miał dokładniejszy cel i kierunek w praktykowaniu prawdy i radzeniu sobie z wszelkiego rodzaju sprawami w życiu. Gdyby Bóg nie stał się ciałem i gdyby to Bóg w niebie lub Duch Święty pracował nad człowiekiem, człowiek nigdy nie uzyskałby odpowiedzi w tych sprawach ani nigdy nie odniósłby dzięki Bogu w niebie żadnej korzyści, polegającej na rozumieniu różnych konkretnych kwestie ludzkiego życia, które człowiek powinien zrozumieć. Nawet jeśli człowiek potrafi przestrzegać pewnych praw i przykazań, to jeśli chodzi o prawdozasady i ścieżkę, którą kroczy, ludzkość nigdy nie byłaby w stanie ich poznać ani zrozumieć, gdyby Bóg nie wcielił się, aby działać i przemawiać. Człowiek nie może ich zyskać z oświecenia przez Ducha Świętego ani nie może ich zyskać od Boga w niebie. Jedyną ścieżką jest zyskanie od Boga wcielonego tych prawdozasad, które człowiek musi zrozumieć, aby żyć i przetrwać. Krótko mówiąc, poznanie Boga wcielonego jest ścieżką do poznania Boga, ścieżką do zrozumienia Boga, a jeszcze bardziej jest niezbędną ścieżką dla człowieka do nawiązania lub utrzymania relacji z Bogiem.

Ostatnim razem omawialiśmy to, że „Bóg nie kusi człowieka”, a temat ten wchodzi w zakres szerszego zagadnienia, jakim jest niestawianie Boga wcielonego na równi z zepsutą ludzkością. Na czym skończyliśmy? (Bóg omówił trzy konkretne przejawy tego, że Bóg nie kusi człowieka: nie wyciąga informacji od człowieka, nie podżega człowieka i nie podburza człowieka. Zakończyliśmy omówienie na tym, że nie podburza człowieka). Wszystkie te trzy tematy – niewyciąganie informacji od człowieka, niepodżeganie człowieka i niepodburzanie człowieka – obejmują konkretne przejawy tego, że Bóg nie kusi człowieka. Czy po naszym ostatnim omówieniu mieliście jakieś przemyślenia? Spójrzcie na to, co mówiłem do was przez te wszystkie lata – czy odzwierciedla to Bożą zasadę polegającą na tym, że Bóg nie kusi człowieka? (Tak. Bóg nigdy nie próbował wyciągać od nas informacji, gdy do nas mówił. Zawsze jesteś bezpośredni. Pouczasz nas cierpliwie i stopniowo, zawsze nas prowadząc i zaopatrując, a także wspierając nas i nam pomagając). Jedną z Moich zasad, gdy do was mówię, jest to, by was nie kusić, czego konkretnymi przejawami jest to, że nie wyciągam od was informacji, nie podżegam was i nie podburzam. Czasami mogę was o coś zapytać, ale nie ma w tym absolutnie żadnego kuszenia. Gdy zatem opacznie rozumiesz Boga, musisz się zastanowić: „W żadnych słowach Bożych nie ma kuszenia ani wyciągania informacji. Nie wolno mi opacznie rozumieć Boga. Dosłowne znaczenie słów Bożych jest dokładnie tym, co On ma na myśli. O cokolwiek Bóg mnie zapyta, odpowiem szczerze i powiem Mu to otwarcie i uczciwie. Powiem tyle, ile wiem, a jeśli czegoś nie będę wiedział, przyznam to i powiem Bogu, że muszę to sprawdzić, zanim odpowiem”. To właśnie nazywa się bycie otwartym i uczciwym. Jeśli rozmawiając i załatwiając z wami różne sprawy, zobaczę, że napotykacie trudności, lub odkryję w was jakieś problemy – niezależnie od tego, czy będą to problemy związane z wykonywaniem przez was obowiązków, czy problemy z waszym człowieczeństwem – znajdę okazję, aby z wami porozmawiać. Moim celem w tym działaniu jest pomóc wam wyraźnie dostrzec, jaka jest istota waszych problemów, abyście mogli je rozwiązać po ich poznaniu. Moim celem w pomaganiu ci w rozwiązywaniu twoich problemów jest z jednej strony to, aby wady lub problemy związane z twoim człowieczeństwem zostały skorygowane i abyś nie żył pod dyktando skażonych skłonności, lecz urzeczywistniał człowieczeństwo. Z drugiej strony chodzi o to, abyś lepiej wykonywał swoje obowiązki. Moim celem nie jest wykorzystanie cię do tego, byś podejmował wysiłek dla domu Bożego, ale pomaganie ci w tym, abyś płynniej doszedł do wykonywania swoich obowiązków w sposób spełniający standardy, abyś nie powodował zakłóceń i niepokojów, byś robił to, co powinieneś, najlepiej jak potrafisz, byś odgrywał swoją rolę i dobrze wykonywał swoje obowiązki. Jeśli masz problemy ze swoim człowieczeństwem, pokrótce z tobą o nich porozmawiam. Jeśli będziesz potrafił to przyjąć, tak naturalnie będzie najlepiej; jeśli w danym momencie nie będziesz potrafił tego przyjąć, użyję Mojego własnego sposobu, aby cię poinformować, tak abyś wiedział, jakie są twoje problemy. Krótko mówiąc, Moim celem jest zawsze wspieranie cię i pomaganie ci. Moją intencją nigdy nie jest kuszenie cię, abyś kroczył ścieżką, która jest niewłaściwa lub zła, ani sprawienie, że się zdegenerujesz lub dopuścisz się zła. Moim celem jest po prostu ci pomóc; mam dobre intencje, a zamysł, który się za tym kryje, jest właściwy i pozytywny. Oczywiście kiedy wypowiadam te słowa i robię te rzeczy, nie ma w tym żadnego przymusu. Po usłyszeniu tych słów nie powinieneś czuć się przeze Mnie ograniczany. Nawet jeśli z całą pewnością mówię o problemach z twoim człowieczeństwem lub szczegółowo analizuję problemy w wykonywaniu przez ciebie obowiązków, nadal możesz powiedzieć: „Nie potrafię jeszcze dostrzec tych problemów, które we mnie obnażyłeś; muszę się nad nimi zastanowić”. Mówię, że powinieneś się w ten sposób zastanowić lub omówić ten problem ze wszystkimi. Nie żądam na siłę, abyś robił cokolwiek zgodnie z Moimi osobistymi życzeniami; zamiast tego daję ci dużą swobodę. Gdy obnażam twoje problemy, zwracam ci na coś uwagę. Ta metoda zwracania ci uwagi nie pociąga za sobą mówienia w sposób niejasny, ale polega na omówieniu pewnego faktu – poprzez obnażanie słów lub zachowań, które przejawiasz i wykazujesz – aby uzmysłowić ci, że rzeczywiście masz te problemy. Powiem ci to jasno i wyraźnie. W żadnym razie nie będę używał niejasnych słów, aby wywołać u ciebie fałszywe wrażenie, powodując tym samym, że popadniesz w zniechęcenie, słabość i dezorientację, ani nie sprawię, że poczujesz, iż Moje słowa są tak głębokie, trudne do zrozumienia i nieprzeniknione, aby skłonić cię do myślenia o Mnie w superlatywach. Nie zrobię tego. Powiem ci to bezpośrednio i jasno; nie będę owijał w bawełnę i pozostawiał cię w niepewności. Na przykład, niektórzy ludzie są bardzo uczuciowi i zawsze jakoś ubarwiają swoje wypowiedzi. Mówię im bezpośrednio: „Twoje słowa są mocno podkoloryzowane, mówisz całkowicie pod dyktando swoich uczuć i nie bronisz interesów domu Bożego. Jesteś po prostu kimś, kto chce dogodzić wszystkim”. Właśnie tak bezpośredni jestem. Gdy niektórzy ludzie nie wiedzą, jak praktykować, napotykając jakąś sytuację, mówię im wprost: „W tej sprawie musisz postąpić w ten sposób; w tamtej sprawie praktykuj tak”. Właśnie tak jasno się wyrażam, kiedy im to mówię. Po usłyszeniu tego ludzie, którzy wkładają w różne rzeczy serce, oraz ludzie racjonalni potrafią to jasno zrozumieć; nie mają zamętu w głowach ani nie są skołowani i naprawdę wiedzą w swoich sercach, co robić. Oczywiście niektórzy nierozgarnięci ludzie o wypaczonym pojmowaniu stają się zdezorientowani po usłyszeniu czegoś takiego ode Mnie. Bez względu na to, jak bardzo starają się słuchać, nie potrafią wyłuskać z tego żadnego sensu ani zrozumieć zasad; nadal potrzebują, abym podawał przykłady i szczegółowo wyjaśniał różne rzeczy. Ale nawet jeśli podaję przykład i ponownie ich pouczam, nadal nie potrafią tego zrozumieć i nie wiedzą, jak praktykować. Nie dzieje się tak dlatego, że nie wytłumaczyłem spraw jasno, ale dlatego, że ich potencjał jest zbyt kiepski, a oni sami mają zbyt wielki zamęt w głowach. Krótko mówiąc, Moją zasadą dotyczącą wypowiadania się jest sprawienie, byście po wysłuchaniu Moich słów nie byli skołowani, byście mieli w umysłach jasną ścieżkę praktyki i byście wiedzieli, jak prawidłowo praktykować. Taki jest Mój cel, kiedy do was mówię.

W ramach tej zasady polegającej na tym, że nie kuszę człowieka, oprócz tych trzech przejawów – nie wyciągam informacji od człowieka, nie podżegam człowieka i nie podburzam go – istnieje jeszcze jeden przejaw: nie mówię w sposób niejasny. Co to znaczy, że ktoś mówi w sposób niejasny? Oznacza to, że mówi rzeczy zwodnicze, nie wyraża się w sposób jasny i jednoznaczny, sprawia, że rzeczy brzmią mgliście, i wypowiada słowa, które brzmią słusznie, ale nie można ich praktykować ani wdrożyć w życie, i które są tylko czczym gadaniem. To właśnie nazywa się bycie niejasnym i nieprzejrzystym. Gdy zatem ktoś nie mówi w sposób niejasny, oznacza to, że jego słowa są wolne od tych cech i nie mają takiej istoty; są natomiast jasne i proste, precyzyjne w znaczeniu i dają człowiekowi ścieżkę, którą może podążać. Widzisz, gdy omawiam różne aspekty prawdy, to ilekroć wprowadzam nowy temat, staram się najpierw podać ci definicję tego aspektu prawdy. Jaki jest Mój cel w podawaniu definicji? Chodzi o to, aby ta koncepcja była dla ciebie jasna i aby umożliwić ci poznanie trafnej definicji prawdy, o której mówię. Gdy już będziesz miał jasność co do tej trafnej definicji i będziesz w stanie ją precyzyjnie określić, zyskasz cel i kierunek. Dzięki osiągnięciu tego rezultatu u człowieka poprzez definicje, które mu podaję, jest on w stanie wyraźniej wiedzieć w swoim sercu, co powinien praktykować i czego powinien przestrzegać. Następnie podaję kilka konkretnych przykładów. Moim celem w podawaniu przykładów jest pomóc człowiekowi zyskać większą jasność co do tego aspektu prawdy, pomóc mu dokładne go poznać i pomóc mu lepiej wiedzieć, jak go praktykować. Wtedy to, co mówię, osiągnie swój skutek i cel. Jaki jest najlepszy sposób na osiągnięcie tego celu? Jest nim uzmysłowienie ci, poprzez definicje i przykłady, jakich prawdozasad powinieneś przestrzegać. Chociaż może być wielu ludzi, którzy nie mają duchowego zrozumienia i nie potrafią pojąć prawdozasad w ramach tego, co jest omawiane, oraz wiedzą jedynie, jak przestrzegać pewnych reguł, to przynajmniej reguły, których przestrzegają, są jasne. Na przykład, omawiając pewien aspekt prawdozasad, mogę podać kilka przykładów, mówiąc, że jedzenie tego czy tamtego jest dla człowieka niezdrowe i że pewne wybory, których człowiek dokonuje, oraz pewne rzeczy, które robi, są niewłaściwe. Ludzie, którzy mają duchowe zrozumienie i zdolność pojmowania, będą wtedy wiedzieć: „Czyli to jest trafne zrozumienie tego rodzaju rzeczy. Znam teraz zasady i wiem, jak praktykować, jak wybierać i co przyjąć, a co odrzucić”. Gdy jednak słyszą to ludzie, którzy nie mają duchowego zrozumienia, mówią: „Rozumiem. Bóg nie pozwala nam tego jeść i nie pozwala nam tamtego używać”. Przejawy u tych ludzi, którzy nie mają duchowego zrozumienia, również coś ilustrują: pokazują, że przykłady, które podaję, są bardzo konkretne i są rzeczami, które człowiek może napotkać w prawdziwym życiu. Wcale nie są puste i nie są teoriami, sloganami ani głęboką wiedzą.

Bóg wcielony nie mówi w sposób niejasny ani dwuznaczny; jest tak nie tylko wtedy, gdy omawiam coś podczas zgromadzeń, ale także wtedy, gdy prowadzę z wami luźną rozmowę. Czasami mówię o waszych obowiązkach, czasami mówię o pracy kościoła, a czasami mówię o skażonych stanach człowieka i odchyleniach, jakie ma w swojej praktyce. Bez względu na to, jaką kwestię omawiam, zawsze odnoszę się w swoim omówieniu do waszych stanów, waszej postawy i waszych bieżących problemów. Gdy z wami coś omawiam, nigdy nie wykrzykuję sloganów; raczej podaję konkretne wyjaśnienia i szczegółowo naświetlam sprawy, a następnie wskazuję wam ścieżkę. Czasami mówię tak dużo, że nawet Ja czuję, że to jest rozwlekłe, ale w końcu i tak to rozumiecie. To całkiem dobry rezultat. Co mam na myśli, mówiąc to? Mam na myśli to, że gdy omawiam z wami coś w codziennym życiu, to nawet jeśli omówienie polega tylko na przydzieleniu wam prostego zadania, upewniam się, że to, co mówię, jest dla was jasne i że to rozumiecie bez żadnych niejasności. Co to znaczy, że w Moich słowach nie ma żadnych niejasności? Oznacza to, że nie wygłaszam górnolotnych idei, nie mówię jak biurokrata i nie wypowiadam słów i doktryn ani pustych, chełpliwych słów. Znaczenie tego, co mówię, jest określone i jasne oraz pozbawione dwuznaczności. Nie tylko mówię jasno i prosto, ale także uzmysławiam wam, jak praktykować. Na przykład, jeśli mieszkamy za granicą i musimy zbudować na podwórku jakieś obiekty budowlane do codziennego użytku, powiem osobie zajmującej się tym, aby skonsultowała się z rządem w sprawie tego, jakie są wymagania i warunki budowy takich obiektów. Gdy już wszystko jasno zrozumie, ma zbudować te obiekty ściśle według warunków i specyfikacji wymaganych przez rząd. Jeśli nie jesteśmy w stanie spełnić tych warunków, możemy po prostu zrezygnować z budowy. Gdy zajmuję się tą sprawą, mówię tej osobie o kilku rzeczach, na które należy zwrócić uwagę, a także instruuję ją, jak radzić sobie z pewnymi szczególnymi sytuacjami, o których mogła nie pomyśleć. Mówię wszystko jasno, a ona po rozmowie ze Mną wie, jak poradzić sobie z tą sprawą. Gdy niektórzy ludzie przydzielają zadania innym, mówią w sposób niejasny i nieprzejrzysty; nie robią nic poza mówieniem, jak biurokraci, i nic poza wygłaszaniem doktryn oraz pustych słów. Na przykład, gdy polecają komuś pójść do urzędu publicznego, aby coś załatwić, mówią po prostu: „Idź do urzędu i popytaj, jakie są przepisy”. Po usłyszeniu tego osoba zajmująca się sprawą nie wie, co robić ani jak powinna rozpytać się co do danej sprawy; po prostu rzuca pytaniem tu i tam i na tym koniec, a ostatecznie nie osiąga żadnych rezultatów. Czyż przydzielanie ludziom zadań w ten sposób nie jest działaniem typowym dla biurokraty? (Jest). Gdy wykonuję konkretną pracę, omawiam i rozwiązuję problemy, które w niej istnieją, a także problemy możliwe do przewidzenia i problemy, które wy poruszacie, jeden po drugim. Omawiając każdy problem, z jednej strony dążę do rozwiązania go zgodnie z prawdozasadami; a z drugiej, gdy w grę wchodzą pewne szczególne sytuacje, odpowiednio się nimi zajmę i je omówię. Zasady, które przedstawiam, i treść, którą omawiam, nigdy nie są niejasne. Przynajmniej Moim motywem jest dążenie do klarowności i przekazanie ci ogólnej zasady, abyś w momencie gdy napotkasz takie sytuacje, mógł zastosować tę zasadę i postępować zgodnie z nią. Zapewnia to, że masz ścieżkę, którą możesz podążać, i że nie jesteś zagubiony, gdy napotykasz różne sytuacje w codziennym życiu, ale wiesz, jak radzić sobie z problemami i wykonywać pracę. Nie wygłaszam górnolotnych przemówień na temat zwodniczych doktryn i teorii, aby cię zwieść lub stłamsić, ani nie pouczam cię za pomocą zwodniczej wiedzy lub teorii, aby skłonić cię do ich przyjęcia i podporządkowania się; nie robię tego. Nigdy nie sadzałem przed sobą ludzi, aby słuchali, jak pompatycznie mówię o teoriach, tylko po to, by po skończeniu pozostawić ich całkowicie skołowanych, z poczuciem, jak gdyby coś zrozumieli i zyskali, a jednocześnie z poczuciem, że żadne problemy nie zostały w ogóle rozwiązane, wywołując w nich wrażenie, że te kilka godzin omówienia było stratą czasu. Nie robię tego. Jeśli macie problemy, rozwiązuję je; jeśli nie macie żadnych problemów, robię, co mogę, żeby wam nie przeszkadzać. To, co wam mówię, jest bez wyjątku bardzo konkretne. Na przykład, gdy pojawiają się problemy z pracą nad hymnami, omawiam z wami kwestie dotyczące hymnów. Chociaż nie zdobyłem odpowiedniej wiedzy fachowej w tej dziedzinie, potrafię omówić zasady. Gdy pojawią się problemy z pracą tłumaczeniową, to chociaż nie znam biegle języka angielskiego, omówię z wami zasady tłumaczenia i pomogę wam rozwiązać dotyczące zasad problemy, z którymi nie potraficie sobie poradzić, oraz postaram się zapewnić, że dzięki Mojemu omówieniu będziecie w stanie zrozumieć pewne zasady praktykowania prawdy. Być może po wysłuchaniu Mnie nie zrozumiecie żadnych głębokich prawd ani tajemnic, ale poznacie pewien aspekt zasad praktyki lub ścieżkę wiodącą do rozwiązania problemów w pracy, którą się zajmujecie – to jest rezultat, jaki zamierzam w was osiągnąć, gdy mam z wami styczność, wchodzę z wami w interakcje i załatwiam z wami sprawy.

Temat niemówienia w sposób niejasny obejmuje jeszcze jeden element: jeśli chodzi o rozeznawanie się co do pewnego rodzaju osoby lub pewnego typu rzeczy, zasady, które z tobą omawiam, mają pomóc ci wyraźnie rozpoznać istotę tego rodzaju osoby i naturę tego typu rzeczy, a także mają pomóc ci zyskać w sercu jasność co do tego, jaka jest istota tego rodzaju osoby, jaka jest natura tego typu rzeczy, jak powinieneś je traktować i jakie właściwe zapatrywania i postawy powinieneś mieć względem nich. Moim celem w omawianiu tych kwestii jest pomóc ci mieć właściwe zapatrywania, postawy i stanowiska wobec wszelkiego rodzaju ludzi, wydarzeń i spraw oraz zapewnić w ten sposób, że kiedy stoisz na straży zasad, bronisz tych słusznych, a nie zasad, które są błędne. Moim celem jest: umożliwić ci rozeznawanie się co do ludzi, wydarzeń i spraw, tak abyś wiedział, jaka jest istota i prawdziwe oblicze wszelkiego rodzaju ludzi, wydarzeń i spraw; pozwolić ci poznać rzeczy pozytywne i – jednocześnie – rzeczy negatywne; oraz pomóc ci w zajęciu własnego, właściwego stanowiska bez względu na to, jakiego rodzaju ludzi, wydarzenia i sprawy napotykasz w swoim codziennym życiu. Co to znaczy mieć właściwe stanowisko? Oznacza to, że potrafisz zająć właściwe stanowisko, aby stać na straży zasad, nie przyjmując podejścia kompromisowego i nie będąc osobą skołowaną, mającą zamęt w głowie lub taką, która pragnie dogodzić wszystkim. Widzisz, na początku, kiedy wąż kusił Adama i Ewę, powiedział im: „Bóg nie pozwala wam jeść owocu z drzewa poznania dobra i zła. Bóg powiedział, że po jego zjedzeniu na pewno umrzecie, ale tak naprawdę raczej nie umrzecie”. Chociaż to stwierdzenie węża było bardzo niejasne, miało kuszący wpływ na Adama i Ewę, przynosząc zgubne konsekwencje. Jakie to były konsekwencje? Adam i Ewa nie słuchali już słów Bożych, nie wierzyli już słowom Bożym, nie mieli już właściwego stanowiska i nie trzymali się już swojego pierwotnego stanowiska i pierwotnych zasad. Zamiast tego zwątpili w Boga wskutek tego nie wierzyli pouczeniom Boga i nie wierzyli, że umrą, jeśli zjedzą owoc z drzewa poznania dobra i zła. Wtedy zaczęli mieć różne pomysły, a w międzyczasie wyciągnęli ręce i zerwali owoc z drzewa poznania dobra i zła. Był to proces kuszenia, a także rezultat tego, że Adam i Ewa zostali skuszeni. Ten proces kuszenia polegał na tym, że słuchali słów szatana i uwierzyli im, wpadli na różne pomysły, zaczęli wątpić w Boga i nie wierzyli już Jego słowom. Rezultatem skuszenia Adama i Ewy było to, że sprzeciwili się słowom Bożym i zjedli owoc z drzewa poznania dobra i zła. Chociaż wąż nie powiedział: „Z pewnością nie umrzecie, jeśli go zjecie; to, co powiedział Bóg, jest błędne, i On was oszukuje”, to w stwierdzeniu węża, że „raczej nie umrzecie, jeśli go zjecie”, to „raczej nie” było niejasnym sformułowaniem. To niejasne sformułowanie miało kuszący charakter; sprawiło, że człowiek zwątpił w Boga i nie przestał wierzyć Jego słowom. To niejasne sformułowanie sprawiło również, że człowiek stracił swoje właściwe stanowisko, a także motywację i wiarę, by stać na straży zasad. Co ostatecznie się stało? Człowiek wkroczył na ścieżkę, na której dał się skusić wężowi, zdradził Boga i żył w grzechu. W tym świetle zwrot „raczej nie” wypowiedziany przez węża, kiedy kusił człowieka, miał po prostu zbyt wielki negatywny wpływ. Nie zaprzeczył on bezpośrednio słowom Bożym ani nie powiedział człowiekowi wprost, aby nie słuchał słów Bożych, i nie powiedział człowiekowi wprost, aby podejrzewał Boga i w Niego wątpił, a tym bardziej nie powiedział człowiekowi jednoznacznie, że „na pewno nie umrzesz po jego zjedzeniu”. A jednak zaledwie tak niejasny zwrot jak „raczej nie” wystarczył, aby pobudzić umysł człowieka do działania, oszukać go i skusić do zjedzenia owocu z drzewa poznania dobra i zła. Takie są konsekwencje ściągnęło na człowieka niejasne sformułowanie. Skąd wziął się ten niejasny zwrot „raczej nie”? Na samym początku zwrot ten wziął się ze słów, które wąż wypowiedział, kusząc Ewę. Wcześniej nie znajdziesz ani jednego niejasnego słowa ani też nie znajdziesz najmniejszego śladu niejasności w tych kilku pouczeniach, które Bóg przekazał Adamowi i Ewie. To znaczy, że słowa, które wypowiada Bóg, są w pełni szczere, prawdziwe i trafne. Każde wypowiedziane przez Niego zdanie reprezentuje właściwe stanowisko oraz właściwy i trafny punkt widzenia, a człowiek powinien stać na straży tego wszystkiego i podporządkować się temu na zawsze, nigdy w to nie wątpiąc. Żadne ze słów Bożych nie jest niejasne, więc żadne ze słów Bożych nie kusi człowieka. Ujmując to w formie przeczenia, słowa Boże nie zawierają w sobie najmniejszego śladu kuszenia ani oszustwa wobec człowieka; ujmując to w formie twierdzącej, można powiedzieć, że wszystko, co mówi Bóg, służy ochronie i zabezpieczeniu człowieka i jest w stanie zachować życie człowieka oraz utrzymać tę najbardziej zażyłą relację między nim a Bogiem. Jednakże ten niejasny zwrot węża – „raczej nie” – całkowicie zniszczył tę relację i całkowicie odciągnął człowieka od Boga, sprawiając, że zwątpił w Boga i oddalił się od Niego, a także sprawiając, że czuł się zbyt zawstydzony, by pokazać się Bogu na oczy. Na tym fundamencie wąż dalej kusił, deprawował i niszczył człowieka. Na podstawie fragmentu zawierającego Boże pouczenia dla Adama i Ewy istota słów Boga i Jego cel w wypowiadaniu słów są niezwykle korzystne dla człowieka – słuchanie słów Bożych i podporządkowanie się Bogu to stanowisko, jakie człowiek powinien zająć, i jest to również prawdozasada, której człowiek powinien zawsze przestrzegać. Bóg zawsze kocha człowieka, troszczy się o niego, chroni go i ceni, podczas gdy celem szatana w jego mówieniu i działaniu jest kuszenie i deprawowanie człowieka, kuszenie człowieka, aby zwątpił w Boga i oddalił się od Niego, a następnie kuszenie człowieka, aby oddawał cześć szatanowi i został przez niego zdeprawowany. Ponieważ Bóg wcielony ma życie Boga i istotę Boga, On również posiada ten konkretny przejaw i zasadę niebycia niejasnym w swoich słowach i działaniach. Poprzez wszystkie Moje kazania oraz poprzez wasz kontakt z Bogiem wcielonym w waszym codziennym życiu z pewnością stopniowo odkryjecie, że we wszystkich prawdach, w które Bóg zaopatruje człowieka, nie ma żadnego niejasnego słownictwa tego rodzaju, jakie można znaleźć w słowach szatana, i nie ma żadnych niejasnych wyrażeń takich jak te, których używa szatan, zgadza się? (Tak). Niemówienie w sposób niejasny jest przejawem szczerości i wierności Boga, kiedy On przemawia i działa, i jest to również przejaw istoty Boga. To znaczy, że u Boga nie ma tego rodzaju istoty, jaką ma szatan, kiedy mówi, aby kusić człowieka; istota Boga jest od tego wolna. Dlatego nawet jeśli słowa Boga wcielonego nie są zbyt szczegółowe lub klarowne, gdy chodzi o pewne drobne sprawy, w żadnym wypadku nie użyje On żadnych niejasnych słów podobnych do tych, których szatan używa w celu kuszenia człowieka, i w żadnym wypadku nie użyje On takiego języka, sposobu mówienia lub sposobu działania, które sprawią, że będziesz skołowany lub będziesz żywił podejrzenia wobec Boga i oddalisz się od Niego. Zamiast tego bez względu na to, jak Bóg mówi i co mówi, ostatecznym celem, jaki zamierza osiągnąć, jest to, abyś coraz bardziej zbliżał się do Boga, abyś zrozumiał Jego intencje na podstawie Jego słów, abyś miał właściwe myśli i zapatrywania oraz właściwe stanowisko i abyś był bardziej zmotywowany do stania na straży prawdozasad. To jest jeden aspekt tej sprawy. Ponadto Bóg dąży do tego, aby te jasne i jednoznaczne słowa dały ci cel, nadały właściwy kierunek twojemu życiu i wskazały kierunek, w którym powinieneś podążać naprzód. Oczywiście jeszcze ważniejszą kwestią jest to, że gdy masz właściwe zapatrywania i stanowiska wobec wszelkiego rodzaju ludzi, wydarzeń i spraw oraz stoisz na straży prawdozasad, zyskasz Bożą ochronę i opiekę, a następnie uznanie i akceptację od Boga. Czyż w takim razie nie jesteście beneficjentami? (Jesteśmy). Sam fakt, że słowa i działania Boga nie są niejasne, przyniósł wam tak wielkie korzyści. Czy do tej pory zdążyliście to trochę docenić? (Tak). Gdybym tego wszystkiego nie powiedział, moglibyście nigdy tego nie docenić przez całe swoje życie. Czulibyście po prostu: „Twoje słowa są prawdą. Twoje słowa są stosunkowo trafne i obiektywne, a Twoje zrozumienie nas jest stosunkowo głębokie”, ale prawdopodobnie nie bylibyście w stanie dostrzec, że Bóg wcielony nie wypowiada słów niejasnych, zgadza się? (Tak).

Brak niejasności w słowach Boga wcielonego przejawia się w jeszcze inny sposób, a mianowicie taki, że w ramach różnych tematów, które z wami omawiam, niezależnie od tego, czy dotyczą one fachowej pracy, czy życiowejścia, Moje omówienie nie zawiera żadnej wiedzy, filozofii ani teologii – jest od nich całkowicie wolne. Nawet jeśli dotyczy to jakiegoś elementu fachowej pracy, w większości rzeczy, które omawiam, sedno tego, co mówię, polega przede wszystkim na mówieniu wam, jak pojąć odpowiednie prawdozasady i jak właściwie stosować fachową wiedzę i umiejętności w danej dziedzinie, abyście mogli lepiej dawać świadectwo o Bogu i wykonywać swoje obowiązki w sposób spełniający standardy. Nie wpajam wam wiedzy. Czasami dzielę się z wami pewną wiedzą zdroworozsądkową, na przykład dotyczącą zapobiegania przeziębieniu: Pamiętajcie, aby zimą nie marznąć. Nie przeziębcie się. Kiedy okno jest otwarte, nie siadajcie w jego pobliżu, aby uniknąć siedzenia w przeciągu. To wszystko jest wiedza zdroworozsądkowa. Do czego odnosi się wiedza zdroworozsądkowa? (Do pewnego doświadczenia życiowego, które powinno się mieć w codziennym życiu). To doświadczenie życiowe i wiedza o tym, jak dbać o zdrowie, zgadza się? (Tak). Nie wpajam wam wiedzy społecznej ani wiedzy teologicznej. Dlaczego wam tego nie wpajam? (To nie przynosi nam żadnej korzyści). To jest jeden aspekt. Co jeszcze? (Wiedza społeczna jest z szatana; Bóg nie wpajałby nam tych rzeczy, aby sprowadzić nas na manowce). Powiedzcie Mi: czy posiadam cokolwiek, co jest z szatana? (Nie). O czym mówię, kiedy z wami omawiam różne kwestie i rozmawiam? (Wyłącznie o tym, co pozytywne, i wyłącznie o prawdzie). Szatańska wiedza, filozofia, logika, argumentacja i teologia – nigdy nie próbuję się tych rzeczy uczyć i nie znajdziecie ich we Mnie. Niektórzy mówią: „Dlaczego nie spróbujesz się trochę nauczyć?”. To naprawdę nie jest Moje hobby. Nie lubię tych rzeczy. Czuję wstręt i odrazę, kiedy słyszę, jak ludzie rozmawiają o teologii. Teologia to same zwodnicze doktryny i teorie; nie jest ona realna, zgadza się? Niektórzy ludzie znają Biblię na wylot i nieustannie studiują księgi proroków oraz księgi prorocze – co jest przepowiedziane w danym rozdziale i wersecie, jak ma się to wypełnić i jakie kryją się w tym tajemnice. Nigdy nie studiuję tych rzeczy i nie ma żadnej potrzeby, abym wkładał wysiłek w ich studiowanie. Z natury nie lubię tych rzeczy. Gdy napotykam różne sytuacje w codziennym życiu, po prostu zastanawiam się, jak postąpić właściwie, jak postąpić, aby te problemy mogły zostać rozwiązane, i jaki jest najlepszy sposób na ich rozwiązanie. Wielu ludzi, gdy napotyka różne sytuacje, narzeka, czuje żal lub popada w dezorientację albo wygłasza wzniosłe doktryny i wykrzykuje slogany. Gdy Ja napotykam różne sytuacje, spokojnie rozważam właściwy sposób uporania się z nimi; to, nad czym się zastanawiam, to rozwiązania. Dlatego gdy się wypowiadam i omawiam z wami różne kwestie, lubię rozmawiać o rzeczach realnych, o rzeczach, które pojawiają się, gdy wykonujecie swoje obowiązki, a nawet o rzeczach związanych z codziennym życiem, takich jak pewni ludzie, pewne wydarzenia i sprawy, podstawowe potrzeby i tak dalej. Mówię tylko o rzeczach realnych. Nie wygłaszam górnolotnych przemówień pełnych pustosłowia. Gdy już spędzicie ze Mną dużo czasu, zobaczycie, że podchodzę bardzo poważnie i gorliwie do realnych rzeczy i rzeczywistych problemów w życiu. Takim po prostu jestem człowiekiem. Nie wypowiadam się niejasno w żadnej kwestii – zwłaszcza gdy dotyczy to wykonywania przez was obowiązków lub waszego życiowejścia, jest to tym bardziej prawdziwe, zgadza się? (Tak). To obejmuje jeden aspekt niemówienia w sposób niejasny.

To, że Bóg wcielony nie mówi w sposób niejasny, odnosi się również do tego, że Bóg nie kusi człowieka. To, że Bóg nie mówi w sposób niejasny, oznacza, że sposób, w jaki mówię i działam, jest bardzo jasny. Nazywam rzeczy po imieniu; nie używam żadnych zwodniczych słów ani nie stosuję żadnych zwodniczych metod działania. Nawet jeśli są pewne rzeczy, których nie można w danym momencie pospiesznie doprowadzić do końca, powiem wam: „Poobserwujmy tę osobę przez jakiś czas. Poczekajmy trochę z tą sprawą. Na razie wszystkim, co możemy zrobić, jest to, co po ludzku możliwe. Jeśli chodzi o następny krok, zobaczmy, w jakim kierunku sytuacja się rozwinie. Możemy stopniowo formułować plany i wyznaczać cele, biorąc pod uwagę kierunek, w jakim sytuacja się rozwinie”. Jak widzicie, wytłumaczę wam sprawy jasno i wyraźnie określę obowiązujące zasady oraz to, jak powinniście ukierunkować swoje działania. W żadnym razie nie będę używał zwodniczych słów, aby wzbudzić w was poczucie, że nie wiecie, co robić, lub nie wiecie, jak poradzić sobie z pewnymi rzeczami. Nawet charakteryzując niektórych ludzi, opieram Moje omówienie na pewnych szczególnych rzeczach, które zrobili, i na tym, co przejawiają, aby pomóc wam wyraźnie rozeznać się co do istoty tego rodzaju osoby i co do tego, jak ją traktować. Zgadza się? (Tak). To znaczy, że nigdy nie kieruję się osobistymi uczuciami ani prywatnymi żalami w sposobie, w jaki załatwiam sprawy. Nawet jeśli w przypadku postępowania z niektórymi ludźmi nie macie jasności co do istoty tego rodzaju osoby, omówię to w sposób konkretny, jasno wytłumaczę wam problemy, jakie ma ta osoba, a następnie posłużę się prawdą, aby określić, do jakiej kategorii należy, i szczegółowo przeanalizować jej istotę, pomagając wam zyskać jasność co do tego, dlaczego dom Boży postępuje z nią w ten sposób, dlaczego zasady domu Bożego dotyczące traktowania tego rodzaju osoby są takie, a nie inne, i dlaczego rezultat postępowania z nimi jest taki, a nie inny. Nawet jeśli niektórzy ludzie nie przyznają się do swoich grzechów ani nie okazują skruchy po tym, jak się z nimi rozprawiono, i nie wiedzą, dlaczego zostali zwolnieni lub odesłani albo dlaczego zostali usunięci, to jest to po prostu ich nieznajomość samych siebie i brak skruchy. Jeśli jednak chodzi o to, dlaczego dom Boży się z nimi rozprawił i dlaczego rezultat tego postępowania był taki, a nie inny, musimy wyłożyć te kwestie otwarcie, abyście mogli poznać szczegóły tych spraw, to, jakie problemy mają ci ludzie, jakie są powody, dla których dom Boży się z nimi rozprawił, i jaka jest podstawa takiego postępowania. Krótko mówiąc, we wszystkich słowach, które z wami omawiałem od początku aż do teraz – pomijając część wypowiedzianą w języku boskości, co do której ludzie nie wiedzą, co jest mówione, nie potrafią tego przejrzeć i znają zawartej w tym prawdy – jeśli chodzi o jakąkolwiek kwestię związaną z waszym życiowejściem – czy to demaskowanie usposobienia antychrysta u człowieka, czy obnażanie różnych przejawów i oznak skażonych skłonności człowieka – zawsze wskazuję i tłumaczę te kwestie szczególnie jasno i dokładnie, pomagając wam poznać, jakie rzeczy są pozytywne, jakie rzeczy są negatywne, czego powinniście strzec, a co powinniście skorygować, przeciwko czemu się zbuntować i co odrzucić. Krótko mówiąc, Moją stałą zasadą dotyczącą przemawiania jest jasne omawianie prawdy, intencji Boga, standardów, których spełnienia wymaga od człowieka Bóg, oraz różnych aspektów zasad praktyki, których człowiek powinien przestrzegać, tak aby zapewnić wam dokładny cel, dokładny kierunek oraz dokładne zasady praktyki i ścieżkę praktyki. Ponadto gdy do was mówię, jasno omawiam również ostateczny wynik i koniec ludzi, którzy nie przestrzegają różnych zasad; w szczególności mówię wam wprost, jak charakteryzowane są różne problemy, które można znaleźć u każdego. Na przykład, niektórzy ludzie niedbale wykonują swoje obowiązki, nie dążą do prawdy i nigdy nie mają życiowejścia, a Ja wtedy mówię: „Wykonywanie przez ciebie obowiązków zostało scharakteryzowane: pracujesz jako wyrobnik. Jeśli będziesz nadal wierzył w ten sposób do samego końca, nie będziesz w stanie dostąpić zbawienia. Musisz dążyć do prawdy, mieć życiowejście, odrzucić ten stan bycia wyrobnikiem i starać się wejść na ścieżkę zbawienia. Celem, dla którego wykonujesz swoje obowiązki, jest dostąpienie zbawienia, a nie podejmowanie wysiłku czy pracowanie jako wyrobnik”. Widzisz, czyż to nie jest bardzo jasne? (Jest). To jasno daje ci do zrozumienia, jakie są konsekwencje niepraktykowania prawdy i braku życiowejścia. Ponadto bez względu na to, jaki aspekt prawdy omawiam, nie omawiam go tylko z jednego punktu widzenia lub jednej perspektywy, ale z wielu punktów widzenia i perspektyw, używając różnych metod i podając wiele przykładów. Dążę do tego, aby umożliwić wam zrozumienie omawianych prawdozasad, a nie tylko zrozumienie jakiegoś aspektu doktryny lub reguł czy też poznanie jakiegoś aspektu wiedzy w prosty sposób. Od czasu, gdy Bóg po raz pierwszy miał styczność z ludzkością i przekazał człowiekowi swoje pierwsze pouczenie, aż do teraz, Boża zasada dotycząca przemawiania pozostała niezmieniona. Niezależnie od tego, czy Bóg mówi i działa jako Duch, czy też mówi i działa w ciele, zawsze kierował i kieruje się tą zasadą: mówić jasno i ściśle. Z ludzkiego punktu widzenia wszystkim tym, co On mówi i w co zaopatruje człowieka, są pouczenia i oczywiście są to również formy zaopatrywania. To znaczy, że będąc ludzkimi istotami stworzonymi, ludzie powinni wyryć sobie w pamięci każde słowo, które wypowiada Bóg, i ściśle go przestrzegać w swoim codziennym życiu, zwłaszcza jeśli chodzi o wykonywanie obowiązków, zamiast traktować słowa Boże jak zbiór teorii teologicznych. Każde słowo wypowiedziane przez Boga i każdy aspekt prawdy, w który Bóg zaopatruje człowieka, mają na celu poprowadzenie człowieka na właściwą ścieżkę oraz wyznaczenie mu jasnego celu i kierunku. Jeśli człowiek będzie ich przestrzegał, stanie się stworzoną istotą ludzką, która spełnia standardy i jest uznawana przez Boga.

Czy są jakieś inne kwestie dotyczące tego aspektu niemówienia w sposób niejasny? Co jeszcze przychodzi wam do głowy? Wcześniej, w Chinach kontynentalnych, zanim ten etap dzieła oficjalnie się rozpoczął, gdy niektórzy tak zwani przywódcy odkrywali, że ktoś dopuścił się niemoralnych czynów lubieżnych, zaciekle to wykorzystywali. Zmuszali taką osobę do uklęknięcia na ziemi i wyznania grzechów, a ci przywódcy słuchali wszystkiego, co mówiła. Odgrywali rolę Boga, słuchając, jak ten zwykły wierzący wyznaje swoje grzechy, a kiedy słyszeli fragmenty, które nie były wystarczająco jasno wytłumaczone, wręcz dopytywali o szczegóły. Właściwie robienie tego było niepotrzebne – jeśli tylko dana osoba wyznaje swoje grzechy, okazuje skruchę i nie popełni ich ponownie, to powinno wystarczyć. Ludzie wyznają swoje grzechy Bogu, a nie człowiekowi. Ludzie nie powinni występować jako sędziowie, a tym bardziej nie powinni próbować reprezentować Boga. Ale ci tak zwani przywódcy specjalnie dopytywali o szczegóły grzechów danej osoby, sprawiając, że inni czuli obrzydzenie i dyskomfort, już tylko tego słuchając. Owi tak zwani przywódcy spoczęli, dopóki nie przesłuchali tej osoby, aż wreszcie doprowadzili do jej skrajnego zawstydzenia. Co czujecie, słysząc to? (Czujemy wielkie obrzydzenie). Tacy przywódcy to fałszywi przywódcy i mają oni istotę złych ludzi. Chcieliby nawet występować jako sędziowie i sądzić sprawy; naprawdę nie mają poczucia wstydu! Gdy zwykli wierzący popełniali grzechy, zwłaszcza związane z niemoralnych zachowaniem seksualnym, ci przywódcy stawali się szczególnie zainteresowani, zadając szczegółowe pytania i dopytując o konkrety. Nigdy nie podchodziliby w ten sposób do pracy kościoła, ale kiedy odkrywali przypadki niemoralności seksualnej, stawali się niezwykle zafascynowani i niezwykle gorliwi, przesłuchując osobę, która zgrzeszyła, do tego stopnia, że wolałaby zapaść się pod ziemię. Mieli nawet poczucie, że traktują sprawy poważnie i unikają niejasności oraz że są zdolni do wykonywania rzeczywistej pracy. Czyż to nie jest aż zbyt absurdalne? Niektórzy ludzie myślą, że skoro mają status, mogą reprezentować Boga, więc wykorzystują swój status do robienia pewnych rzeczy. Ponieważ zwykli wierzący nie mają zbyt wiele rozeznania, nie odróżniają tego, co słuszne, od tego, co niesłuszne, i nie wiedzą, jakie są wymagania Boga wobec człowieka, byli we wszystkim posłuszni tym tak zwanym przywódcom, myśląc, że nieposłuszeństwo wobec przywódców byłoby buntem przeciwko Bogu. Nawet gdy byli przesłuchiwani do tego stopnia, że czuli się skrajnie zawstydzeni, nie narzekali, wierząc nawet, że podporządkowują się Bogu i są wobec Niego szczerzy i otwarci. Ci tak zwani przywódcy myśleli: „Wydarzyła się tak ważna rzecz – nie możemy pozwolić sobie na niejasności w jej potraktowaniu. Dopuściłeś się czynu niemoralnego seksualnie; wszystkie szczegóły muszą zostać ujawnione. Musisz wyznać swoje grzechy wszystkim wokół!”. Ostatecznie przesłuchiwali tę osobę, aż była skrajnie zawstydzona i cierpiała do tego stopnia, że nie chciała już nawet dłużej żyć. Co myślicie o pracy, którą wykonali? (Nie została wykonana dobrze). Czy kiedykolwiek widzieliście, żebym robił takie rzeczy? Czy kiedykolwiek, wchodząc w wami w interakcje, próbowałem dowiedzieć się czegoś o waszych prywatnych sprawach? (Nigdy). Powiedzcie Mi: czy chcę wiedzieć o waszych prywatnych sprawach lub o tym, jakie złe uczynki popełniliście w tajemnicy? Nie chcę wiedzieć o tych rzeczach. Gdy mówię, że nie chcę o nich wiedzieć, czy to dlatego, że udaję, czy dlatego, że nie mam żadnych okazji, aby się o nich dowiedzieć? (Ani jedno, ani drugie; Bóg nie chce o nich wiedzieć). Nie chcę o nich wiedzieć, bo nie jestem nimi zainteresowany i nie ma potrzeby, abym o nich wiedział. Jeśli macie jakieś problemy, powinniście sami modlić się do Boga lub poszukiwać prawdy, aby je rozwiązać; to jest najlepsze. Gdy już niektórzy ludzie stają się przywódcami, chcą wykorzystać swój status do robienia rzeczy, które chcą robić ludzie ze statusem, próbując poznać myśli i prywatne sprawy ludzi. Nie wykonują żadnej rzeczywistej pracy, którą powinni wykonywać przywódcy i pracownicy, a jednak bardzo poważnie podchodzą do wtrącania się w prywatne sprawy ludzi. Myślą nawet, że wszyscy są pod wrażeniem tego, że wykonują pracę w ten sposób; czują się bardzo zaszczyceni. Czy tacy ludzie mają jakikolwiek rozum? Są całkowicie pozbawieni rozumu i nie mają w sobie ani krztyny człowieczeństwa.

Na podstawie słów Bożych i dzieła Bożego każdy może zdać sobie sprawę z faktu, że Bóg nie jest niejasny. Jeśli poważnie przemyślisz każde zdanie, które wypowiada Bóg, i każdą Jego wypowiedź, oraz poważnie przemyślisz dzieło, jakiego Bóg dokonuje na tobie, i tego dzieła doświadczysz, tym bardziej uwierzysz, że Bóg jest wierny, a Jego dzieło i słowa niosą z sobą Jego miłość i troskę o człowieka. Boże zaopatrywanie człowieka w życie nigdy nie sprowadziło go na manowce. To znaczy, że Bóg nigdy nie dał człowiekowi błędnych wskazówek ani złych przykładów, ani też nigdy nie wygłosił stwierdzeń błędnych, a tym bardziej zwodniczych, które dezorientują człowieka. Zamiast tego bez względu na to, jaka jest treść lub jakiego aspektu prawdy ona dotyczy, niestrudzenie zaopatruje On człowieka w pozytywne i właściwe stwierdzenia. Nawet jeśli dotyczy to treści związanych z codziennym życiem ludzi, podzielę się zdroworozsądkowymi ciekawostkami na temat życia, czerpiąc z Mojego osobistego doświadczenia. W szczególności gdy udzielam wskazówek młodym ludziom, przekazuję im trochę zdroworozsądkowych ciekawostek na temat życia, aby uniknęli niepotrzebnych dróg okrężnych i nie przyjmowali błędnych sposobów życia ani nie wyrabiali sobie błędnych nawyków życiowych. Dlatego też niezależnie od tego, czy chodzi o omawianie prawdy, czy o codzienne życie, Bóg wcielony zawsze was zaopatruje, wspiera i wam pomaga. Jeśli chodzi o dokonywanie dzieła i omawianie prawdy przez Boga wcielonego, dzieło, którego On dokonuje, i słowa, które wypowiada, zasługują na to, abyście ich przestrzegali oraz abyście przestrzegali ich i podporządkowali się im absolutnie i jednoznacznie. Jest tak dlatego, że słowa te pochodzą z życia Boga i istoty Boga – prowadzą was one na ścieżkę zbawienia i są słowami, które prowadzą was do tego, byście zwrócili się ku Bogu. Nie musisz brać sobie do serca niektórych słów, które wypowiadam w codziennym życiu, ale jeśli chodzi o Mnie osobiście, Moją intencją w żadnym razie nie jest zranienie kogokolwiek. Nawet jeśli nie do końca podoba Mi się twoja osobowość, twoje usposobienie, twój sposób działania lub jakaś twoja cecha, absolutnie cię nie zranię ani nigdy nie zrobię niczego, by cię kusić, tak jak robił to wąż. Nie będę cię kusił, abyś kroczył ścieżką, która jest niewłaściwa lub zła, ani nie będę cię kusił, abyś się zdegenerował, popełniał grzechy lub robił rzeczy, które sprzeciwiają się Bogu; w żadnym razie tego nie zrobię. Nawet jeśli jest w tobie coś, co nie do końca Mi się podoba lub co nie jest do końca zgodne z Moją osobowością, i nawet jeśli nie będę się z tobą zadawał ani stykał w codziennym życiu, to biorąc pod uwagę Moją tożsamość, absolutnie będę cię traktował we właściwy sposób. Jeśli poszukujesz czegoś, co wiąże się z prawdą lub życiowejściem, absolutnie wskażę ci ścieżkę praktyki w sposób, który jest klarowny i pozbawiony niejasności. Jedno jest pewne: nawet jeśli cię nie lubię, nie sprowadzę cię na manowce. Będę cię traktował we właściwy sposób. Jeśli jesteś skłonny dążyć do prawdy i wejść na ścieżkę zbawienia, omówię z tobą zasady praktyki, których powinieneś przestrzegać; to jest pewne.

Temat dotyczący tego, że Bóg nie kusi człowieka, obejmuje również to, jak ludzie traktują Boga wcielonego, zgadza się? (Tak). Ponieważ te przejawy skażonych skłonności – podżeganie ludzi, podburzanie ludzi, próby wyciągania z ludzi informacji oraz mówienie w sposób dwuznaczny i niejasny – są bardzo powszechne u człowieka i wszystkie one są przejawami zepsutej istoty ludzkości, człowiek traktuje Boga wcielonego, posługując się tymi samymi metodami, perspektywami i zapatrywaniami. Konieczne jest zatem, aby człowiek znał te aspekty, i konieczne jest również jasne wytłumaczenie człowiekowi tych przejawów charakterystycznych dla Boga wcielonego: On nie podżega człowieka, nie podburza go, nie wyciągania od niego informacji i nie mówi w sposób niejasny. Po zrozumieniu tych rzeczy człowiek pozna Boga wcielonego w nowym świetle. Z jednej strony może to pozwolić człowiekowi zyskać większe poznanie tych aspektów Boga wcielonego, które wiążą się z istotą Boga, umożliwiając mu lepsze poznanie i zrozumienie Boga wcielonego oraz zrozumienie Boga w niebie. Z drugiej strony może to również zapobiec traktowaniu Boga wcielonego przez istoty ludzkie w taki sposób, w jaki traktują one innych zepsutych ludzi. Omawianie tych kwestii bardzo pomoże człowiekowi we właściwym traktowaniu Boga wcielonego, a także bardzo pomoże mu skorygować jego nastawienie do Boga, pozwalając mu traktować Boga wcielonego z właściwym nastawieniem i we właściwy sposób. Na podobnej zasadzie właściwe traktowanie Boga wcielonego pomoże również człowiekowi we właściwym traktowaniu Stwórcy. Innymi słowy, jeśli chcesz traktować Stwórcę z właściwym nastawieniem i we właściwy sposób i jeśli chcesz nawiązać normalną relację ze Stwórcą jako istota stworzona oraz traktować Stwórcę z właściwym nastawieniem istoty stworzonej, to musisz najpierw traktować Boga wcielonego z właściwym nastawieniem i we właściwy sposób. Gdy już będziesz traktował Boga wcielonego z właściwym nastawieniem i we właściwy sposób, będziesz miał sposobność lub możliwość, aby traktować Stwórcę we właściwy sposób. Dlatego też to, jak traktować Boga wcielonego, jest przeszkodą, której człowiek nie może ominąć. Jeśli chcesz gładko pokonać tę przeszkodę, jaką jest właściwe traktowanie Boga wcielonego, musisz poznać istotę Boga wcielonego, poznać normalność i realność Boga wcielonego oraz poznać i zrozumieć, czym dokładnie są życioistota, praktyka Jego życia oraz przejawy życia Boga wcielonego. Tylko wtedy, gdy poznasz i zrozumiesz te kwestie, będziesz miał sposobność i możliwość, aby właściwie traktować Boga wcielonego. Jest to przeszkoda, którą człowiek musi pokonać w swojej wierze w Boga i podążaniu za Nim, jeśli chce się Mu podporządkować się i oddawać Mu cześć. Jeśli zdołasz pokonać tę przeszkodę, pojawi się dla ciebie nadzieja na to, że staniesz się istotą stworzoną, która spełnia standardy w oczach Boga, oraz nadzieja na to, że staniesz się kimś akceptowanym przez Boga.

Jeśli chodzi o kwestię niestawiania Boga wcielonego na równi z zepsutą ludzkością, to oprócz kilku tematów, które już omówiliśmy, jest jeszcze jeden, który musicie zrozumieć, a mianowicie to, jak dokładnie Bóg wcielony podchodzi do statusu. Jest to bardzo ważny temat dla ludzkości, zagadnienie, którego nie da się uniknąć w doświadczeniu życiowym. Wiąże się to bezpośrednio z rzeczywistą mentalnością w życiu duchowym człowieka, która obejmuje wszystkie aspekty jego życia. Dlatego też konieczne jest omówienie z wami nastawienia i zasad Boga wcielonego w kwestii tego, jak On podchodzi do statusu. Wśród ludzkości status można nazwać kwestią, której ludzie nie mogą uniknąć przez całe swoje życie, i jest to również coś, do czego dąży zdecydowana większość ludzi. Jeśli mowa o statusie, zajmuje on określone miejsce i ma określoną wagę w sercu każdego człowieka. Dla każdego posiadanie statusu jest symbolem wysokiej pozycji, a także symbolem klasy i władzy w społeczeństwie. Dzięki statusowi człowiek może cieszyć się zaszczytami i życiem na wyższym poziomie, jakie on przynosi, a także różnymi korzyściami i władzą, które zapewnia; dlatego też status ma dla każdego kluczowe znaczenie. Ale bez względu na to, jak wysoko ludzkość ceni status lub jak ważny jest on dla ludzkości, czy Bóg wcielony postrzega go w ten sam sposób? (Nie). Z całą pewnością nie. Status jest bardzo ważny dla ludzkości, ale dla Boga wcielonego, tej zwyczajnej osoby – to znaczy dla Mnie osobiście – koncepcja statusu w ogóle nie istnieje ani nie mam żadnego pragnienia, by do niego dążyć. Oczywiście nie ma mowy o tym, bym miał na ten temat jakiekolwiek myśli lub świadomość tego – nie mam żadnej z tych rzeczy. Jestem wolny od takich uczuć od urodzenia; to znaczy, odkąd byłem na tyle duży, by pamiętać i móc zorientować się, jak się sprawy mają, nie miałem tej świadomości. Niezależnie od tego, czy jest to status w rodzinie, status w szkole, czy Moja pozycja i wartość wśród ludzi, Moje serce jest wolne od tych rzeczy; po prostu nie mam tej świadomości. Jak przejawia się ten brak świadomości? Nigdy nie myślę o tym, by rywalizować z innymi, i nigdy nie przychodzi mi do głowy, żeby rywalizować z kimkolwiek o status. Gdy ktoś próbuje ze Mną rywalizować, mówię: „O co rywalizujesz? Jaki to ma sens?”. W miarę jak dorastałem, uczyłem się wyraźniej postrzegać ludzi i sprawy. W procesie doświadczania i napotykania wszelkiego rodzaju ludzi i spraw przekonałem się, że wszyscy ludzie lubią ze sobą rywalizować. Tym, o co ludzie rywalizują, są status, władza, prestiż i korzyści; ludzie rywalizują o te rzeczy. Gdy byłem młody, koncepcja rywalizowania o te rzeczy w ogóle dla Mnie nie istniała. Gdy dorosłem, po prostu zacząłem dostrzegać taką rywalizację i po prostu zrozumiałem, dlaczego ludzie ze Mną rywalizują, ale nadal Ja sam nie miałem pragnienia, by rywalizować z kimkolwiek. Jak przejawia się to, że nie rywalizuję z ludźmi? Gdy inni próbują ze Mną rywalizować, myślę sobie: „Jeśli potrafisz uzyskać to, czego chcesz, z rywalizacji ze Mną, to Mnie prześcignąłeś; jeśli nie potrafisz, to Ja prześcignąłem ciebie, ale nie czuję, że cię przewyższam. Nawet jeśli cię prześcignę, nie będę cię tyranizował ani dręczył; nie zyskam na tym żadnej korzyści ani nie poczuję się o wiele szlachetniejszy od ciebie”. Widzisz, to jest właśnie ten rodzaj mentalności, Mój zwykły stan; tak wygląda Moja świadomość i koncepcja statusu. Tak samo było po tym, jak przyszedłem do kościoła. Ponieważ miałem w sobie dużo zapału, gdy po raz pierwszy zostałem zwykłym wierzącym, i byłem doceniany przez przywódców wyższego szczebla, niektórzy ludzie zaczęli Mi zazdrościć. Pomyślałem: „Czego tu zazdrościć? Gdybyś miał równie dużo zapału, a także płacił cenę, nauczył się więcej hymnów, więcej się modlił, bardziej uczestniczył w życiu kościoła i bardziej pomagał braciom i siostrom, czyż nie byłbyś również doceniany przez przywódców wyższego szczebla?”. W tamtych okolicznościach nie miałem poczucia, że bycie docenianym jest jakimkolwiek zaszczytem, symbolem posiadania statusu lub uzyskania jakiejś wywyższonej tożsamości; nie czułem niczego takiego. Później, krok po kroku, Mój status stawał się coraz bardziej szczególny i stawał się coraz wyższy. Gdy rozpocząłem formalną działalność, nadal nie czułem, że Mój status jest tak wysoki ani że jestem szlachetniejszy od innych lub czymś się od nich różnię. Subiektywnie rzecz biorąc, sam nie miałem tej świadomości, ale sposób, w jaki niektórzy ludzie na Mnie patrzyli i Mnie traktowali, różnił się od tego, co było wcześniej. Dopiero wtedy zdałem sobie sprawę, że tak właśnie człowiek się czuje wśród ludzi po zyskaniu statusu. Gdy miałem status i zacząłem działalność, sposób, w jaki ludzie na Mnie patrzyli, był inny, ich nastawienie, gdy do Mnie mówili, było inne, a także ich dobór słów, ton i każdy inny aspekt były inne. Nie zmieniłem się jako osoba. Nadal wyglądam tak samo, a Moja osobowość, Moje nawyki życiowe i Mój sposób mówienia nie uległy zmianie. Dlaczego więc nastawienie ludzi do Mnie jest inne? To daje o sobie znać ludzkie pragnienie statusu. Wszyscy ludzie cenią status; gdy zyskałem status, nastawienie ludzi do Mnie się zmieniło. To status podobał się ludziom, nie Ja – ponieważ Ja się nie zmieniłem. Jedyną rzeczą, która uległa zmianie, była Moja pozycja. Z bycia zwykłym wierzącym słuchającym kazań stałem się kimś głoszącym kazania z ambony, a nastawienie ludzi do Mnie stało się inne. Dopiero gdy nastawienie ludzi do Mnie stało się inne, zdałem sobie sprawę, że mam status. Ludzie mówili do Mnie uprzejmiej i odnosili się do Mnie, używając pełnych szacunku tytułów. Gdy tam siedziałem i mówiłem, ktoś nalewał Mi wodę; gdy nadchodził czas posiłku, ktoś podawał Mi jedzenie i przynosił Mi pałeczki. Dopiero wtedy zauważyłem, że ludzie traktują Mnie w ten sposób tylko dlatego, że mam status. Jeśli jednak chodzi o Mnie, nadal nie czułem, że „posiadanie statusu oznacza posiadanie władzy; posiadanie statusu stwarza dystans między tym, kto go ma, a innymi, daje wyższość i pozwala mu postawić na swoim i robić przy tym, co chce”. Nie miałem tej świadomości ani nie czułem się w ten sposób. Dlatego gdy byłem zwykłym wierzącym, mogłem normalnie wchodzić w interakcje z ludźmi, a gdy miałem status, Mój sposób wchodzenia w interakcje z ludźmi nie uległ zmianie; nadal mogłem normalnie się z nimi dogadywać.

Posiadanie statusu symbolizuje posiadanie władzy, ale Ja nigdy nie użyłem władzy, aby kogoś stłamsić, ani nie wykorzystałem swojego statusu, aby prawić komuś morały. Nigdy też nie czułem, że ponieważ mam status, to do Mnie należy ostatnie słowo we wszystkim i że mogę wykorzystywać swój status oraz używać władzy, którą dzierżę, do robienia rzeczy, na które mam ochotę. Nigdy nie miałem takich myśli i nigdy nie postępowałem w ten sposób. Nadal przestrzegam zarządzeń administracyjnych kościoła, reguł kościoła i ustaleń kościoła dotyczących pracy. Nie mam świadomości statusu ani świadomości używania władzy do zrobienia czegoś lub szukania jakiejś korzyści dla siebie. Nigdy nie mówiłem czegoś takiego ani nigdy czegoś takiego nie robiłem. Załóżmy, że ktoś przychodzi do Mnie, mówi, że ma pewne trudności przy wykonywaniu swoich obowiązków, i pyta, czy mógłbym przydzielić go do innych obowiązków. Co na ogół powiedziałaby osoba mająca władzę? „Wystarczy tylko moje słowo, zgadza się? To ja mam tu ostatnie słowo!”. To jest mantra, którą zepsuci ludzie często powtarzają, ale Ja nigdy nie powiedziałem czegoś takiego. Mówię: „Masz trudności przy wykonywaniu tych obowiązków, więc muszę zapytać o konkretną sytuację. Kościół zazwyczaj zmienia przydział obowiązków, kierując się zasadami i biorąc pod uwagę uwarunkowania danej osoby. Muszę udać się do przywódców i pracowników, aby się tego dowiedzieć i podjąć decyzję”. Jakie są Moje zasady w tej kwestii? Co biorę pod uwagę? Ktoś przedstawia Mi tę sprawę, a Ja usłyszałem tylko to, co ma do powiedzenia, i nie wiem, co zrobił ani co przejawia za kulisami; nie mogę po prostu wierzyć mu na słowo. Nawet jeśli ma ze Mną dobre relacje lub nigdy Mnie nie obraża, nie mogę samowolnie wyznaczać mu obowiązków na własną rękę, aby zademonstrować swoją władzę. Muszę zapytać przywódców kościoła, jak ten człowiek zazwyczaj się zachowuje, czy właściwe było przydzielenie mu tych obowiązków, czy przywódcy mieli jakieś uwagi i czy opierało się to na zasadach. Jeśli opierało się to na zasadach, zakres jego obowiązków nie może zostać samowolnie zmieniony, zgadza się? (Tak). W żadnym razie nie powiedziałbym: „Wystarczy tylko Moje słowo. Mam władzę, by to zrobić. Pójdę powiedzieć to przywódcom – patrz, jak robią to, co mówię”. Nie zrobiłbym tego ani nigdy nie mówiłem takich rzeczy. Nie robiłem takich rzeczy, gdy byłem w kościele w Moim rodzinnym mieście, a później, wykonując ogólną pracę kościoła i podróżując do kościołów w różnych prowincjach, również takich rzeczy nie robiłem. Innymi słowy, nigdy nie użyłem władzy, którą dzierżę, aby wyświadczać poszczególnym osobom bezzasadne przysługi; nigdy nie ustanowiłem takiego precedensu. Niezależnie od tego, ilu ludzi jest teraz w naszym kościele, do ilu ras należą i z jakich krajów pochodzą, to biorąc pod uwagę samą Moją tożsamość, czy nie powiedzielibyście, że Mój status jest dość wysoki? Czy Moja władza nie jest ogromna? (Jest). Pośród zepsutej ludzkości ten status byłby czymś wielkim, a ta władza byłaby ogromna! Przeciętny człowiek nie byłby w stanie sobie z tym poradzić; nie wiedziałby, jak zrobić użytek z tej władzy, i nawet nie wiedziałby, co jeść ani co robić. Ale spójrzcie, jak Ja rozmawiam i stykam się z wami. Mam styczność ze wszystkimi, czy są to przywódcy i pracownicy, czy zwykli wierzący. Stykałem się nawet z tymi, którzy podejmują wysiłek i wykonują pracę fizyczną, z ludźmi najbardziej niepozornymi, a także z nowymi wierzącymi. Gdy widzę, że macie problemy, omawiam je i rozmawiam z wami. Czasami, stykając się z nowymi wierzącymi, staram się, jak mogę, aby nie rozpoznali Mojej tożsamości. Najlepiej pozwolić im widzieć we Mnie po prostu zwyczajną osobę. Jeśli są skłonni Mnie słuchać, mogą trochę posłuchać; jeśli nie są skłonni, nie zmuszam ich. Daję im wolną rękę. W żadnym razie nie będę stawiał siebie ponad innymi ani nie będę się wywyższał. W żadnym razie nie będę się przedstawiał, aby uświadomić im, kim jestem, uświadomić im, jak wysoki jest Mój status lub jak wielka jest Moja władza, i sprawić, by się Mnie bali. Nie lubię tego robić i nigdy tego nie robiłem. Czasami, gdy spotykam braci i siostry, których nie znam, i z nimi rozmawiam, mierzą Mnie wzrokiem z góry na dół i myślą sobie: „Za kogo ty się uważasz? Dlaczego prowadzisz z nami omówienia?”. Widzę, że ta osoba jest obca, że odnosi się do Mnie z pewną wrogością i że chce Mnie zlustrować i patrzeć na Mnie z góry, ale nie przeszkadza Mi to. Jeśli ludzie patrzą na Mnie z góry i nie są skłonni słuchać Mojego omówienia, to po prostu je skrócę; jeśli są skłonni Mnie słuchać, porozmawiam z nimi trochę dłużej. Niektórzy ludzie lubią słuchać Mojego omówienia i budzi się w nich zainteresowanie, a nawet proszą Mnie, abym został na posiłek, i sami z siebie inicjują rozmowę ze Mną. Potem nie pytam, z jakiego są kościoła, jakie obowiązki wykonują ani jaka jest ich sytuacja; po prostu traktuję ich normalnie i właściwie.

Bez względu na to, z kim się stykam – czy to z ludźmi, którzy dążą do prawdy, czy z tymi, którzy tego nie robią, czy to z ludźmi mającymi status w społeczeństwie, czy z tymi, którzy go nie mają, czy to z przywódcami i pracownikami, czy ze zwykłymi wierzącymi – nigdy nie stawiam siebie wyżej, gdy omawiam z wami pracę lub przebywam z wami w codziennym życiu. Na przykład, jeśli powiesz, że jesteś spragniony, naleję ci szklankę wody. To nie tak, że muszę się wywyższać i kazać ci Mi usługiwać, ani nie powiem: „Istnieje między nami różnica co do statusu i wartości; w żadnym razie nie będę wykonywał tego rodzaju pracy, usługując komuś”. Nie mam takich myśli. Jeśli nalejesz Mi wody, traktuję to jako braterski lub siostrzany gest; jeśli jesteś spragniony i potrzebujesz, abym nalał ci wody, Ja również mogę to zrobić. Gdy omawiam różne kwestie podczas zgromadzeń, niektórzy ludzie noszą w sobie pojęcia i wrogość, mają złe nastawienie lub są niezainteresowani i Mnie ignorują. W takim przypadku postępuję zgodnie z zasadami; jeśli coś wymaga omówienia, omawiam to, i jeśli jakieś problemy wymagają rozwiązani, rozwiązuję je. Nie stawiam siebie ponad innymi ani się nie wywyższam. Nawet jeśli żywisz do Mnie wrogość, nadal wykonuję pracę, którą powinienem wykonywać, i wypowiadam słowa, które powinienem wypowiadać. W ogóle na Mnie nie wpływasz i ani trochę nie opóźniam pracy; nie ma to również najmniejszego wpływu na to, co masz zyskać. Jeśli jest to część Mojej misji i dotyczy prawdy, zasad i pracy kościoła, to bez względu na to, kto przychodzi do Mnie z problemem, w żadnym razie nie powiem: „Czy twoja ranga jest wystarczająco wysoka? Kim w ogóle jesteś? Przywódcą regionalnym czy przywódcą okręgu? A może jesteś liderem zespołu lub osobą nadzorującą na pewnym szczeblu?”. Nie pytam o takie rzeczy. Jeśli przyjdziesz do Mnie z problemem lub zgłosisz problem dotyczący jakiegoś przywódcy lub jakiegoś aspektu pracy kościoła, omówię to z tobą w miarę potrzeb. Nie będę stawiał siebie wyżej i nie będę pytał o twoją rangę. Być może wierzysz w Boga od niedawna i czujesz, że twój status w domu Bożym nie jest wysoki, więc jesteś zbyt zawstydzony, by zapytać. Ale Ja tak nie patrzę na sprawy; nie traktuję człowieka na podstawie jego statusu. Toteż niezależnie od tego, czy jesteście przywódcami i pracownikami, czy zwykłymi braćmi i siostrami, gdy omawiam z wami życiowejście lub kieruję waszą pracą, w żadnym nie będę mówił jak biurokrata ani nie będę trzymał was w niepewności, ani też nie będę zadawał wam najróżniejszych pytań, aby utrudnić wam życie. Nie szczędzę wysiłków, pracując nad wami i mówiąc do was. Mówię, jak jest, i mówię tyle, ile wiem. Nie stawiam siebie wyżej, nie naśmiewam się z was i nie utrudniam wam życia. Gdy widzę, że macie trudności w pracy i nie wiecie, jak ją wykonać, udzielam wam wskazówek i porad. Mówię i robię rzeczy, aby pomóc wam nauczyć się więcej i pojąć pewne zasady w ramach waszych fachowych umiejętności, a także zyskać nieco więcej zrozumienia prawdy. Czy to publicznie, czy prywatnie, tak właśnie postępuję. Niezależnie od tego, czy stykam się z wami twarzą w twarz, czy też omawiam z wami różne kwestie i gawędzę z wami online, nigdy nie próbuję wam zaimponować. Co to znaczy, że ktoś próbuje innym zaimponować? Oznacza to ciągłe zadzieranie nosa i roztaczanie wokół siebie onieśmielającej aury, by zrobić na was wrażenie kogoś niezwykłego i apodyktycznego oraz kogoś, komu do pięt nie dorastacie. Nigdy czegoś takiego nie robię. Ponadto podczas zgromadzeń nie przykładam wagi do swojego stylu mówienia ani do tego, jak zachowywać się wzniośle, nie sprawiam, że ludzie czują, iż jestem nietykalny, i nie odgrywam roli Boga w niebie; w żadnym razie nie robię takich rzeczy. Ktoś kiedyś zapytał Mnie, czy trzeba specjalnie dla Mnie zrobić stół do używania podczas zgromadzeń. Powiedziałem: „Nie ma takiej potrzeby; każdy stół będzie dobry”. Wtedy przynieśli bardzo stary stół, a Ja po prostu zadowoliłem się tym. Nie powiedziałem: „Co to za stół Mi przyniosłeś! Biorąc pod uwagę Moją tożsamość, dlaczego nie przyniosłeś Mi dobrego stołu? Czy tak załatwiasz sprawy?!”. Nic nie powiedziałem ani nie żądałem stołu wysokiej klasy lub pozłacanego; nigdy nie byłem wybredny w tych sprawach. Później, podczas zgromadzeń online, również siedziałem na zwykłym stołku i używałem zwykłego biurka, na którym była lampka i notes do zapisania tematu i zarysu każdego omówienia. To jest aż takie proste. Podczas zgromadzeń w kościele noszę prosty, profesjonalny strój – zazwyczaj marynarkę, spodnie wizytowe i skórzane buty, a zimą noszę również wełniany płaszcz – co jest po prostu bardzo zwyczajnym strojem, wyglądającym tylko nieco bardziej formalnie niż codzienne ubrania. Wysokiej klasy sprzęt używany podczas zgromadzeń to tylko mikrofon, wzmacniacz i komputer; to jedyne wysokiej klasy, cenne rzeczy. Widzisz, to jest aż takie proste. To zasługa tego, że jesteśmy za granicą, gdzie panuje wolność wyznania i istnieją takie warunki. Dzięki użyciu wzmacniacza bracia i siostry mogą wyraźnie Mnie słyszeć nawet z rogów sali, a to sprawia, że mówienie jest dla Mnie znacznie mniej męczące. W Chinach kontynentalnych takie warunki nie istniały. Mam słaby organizm i cichy głos. Gdy na zgromadzeniu było dużo ludzi, musiałem mówić głośno, a mimo to słuchacze nadal mieli wrażenie, że Mój głos jest cichy. W przypadku zgromadzenia trwającego dzień lub dwa musiałem przez cały czas mówić głośno w ten sposób. Powiedzcie Mi: czy to nie jest męczące? (Jest). Gdy mieliśmy duże zgromadzenia w Chinach kontynentalnych, bardzo się męczyłem. Teraz, kiedy wyjechaliśmy za granicę i jesteśmy wolni, dzięki użyciu wzmacniacza nie muszę mówić tak głośno. Oszczędza Mi to wiele wysiłku, a ludzie również słyszą Mnie bardzo wyraźnie. Gdy głoszę wam kazania na zgromadzeniach i omawiam różne aspekty prawdy, których człowiek potrzebuje, nie ma w tym żadnej uroczystej oprawy i nie próbuję robić z tego jakiegoś wielkiego widowiska. Po prostu omawiam z wami różne aspekty prawdy, które powinniście zrozumieć i których potrzebujecie, tak abyście mogli je zrozumieć, położyć fundament na prawdziwej drodze, stopniowo zyskiwać jasność i rozwijać zainteresowanie różnymi aspektami prawdy, a następnie wiedzieć, jak je praktykować, być w stanie krok po kroku zwracać swoje serca ku Bogu i Mu się podporządkowywać. To wystarczy. Widzisz, czyż nie tak postępowałem przez te wszystkie lata? (Właśnie tak). Słowa, które omawiam na zgromadzeniach, są wydawane w formie książek. Zepsuci ludzi wyobrażają to sobie tak, że skoro te słowa są prawdą i są wypowiedziami Boga, musiały zostać wyrażone z jakąś uroczystą oprawą lub z towarzyszącym im wielkim widowiskiem! W rzeczywistości jest to coś bardzo zwyczajnego. Gdy wygłaszam kazania na zgromadzeniach, nie ma w pobliżu nikogo, kto by Mi usługiwał. Gdy zasycha Mi w ustach od mówienia, nalewam sobie trochę wody. Czasami piję trochę wody z miodem, aby ukoić ból gardła, a czasami piję po prostu zwykłą wodę. Moje życie jest wyjątkowo proste; jest prostsze, niż moglibyście to sobie kiedykolwiek wyobrazić. Niektórzy ludzie mogą pomyśleć: „To tylko kamuflaż z Twojej strony. Czego mogłoby Ci brakować? Biorąc pod uwagę Twoją tożsamość i Twój status, jest niemożliwe, abyś żył tak prostym życiem”. Moje życie naprawdę jest aż tak proste. Używam jednego kubka do picia przez lata, wymieniając go tylko wtedy, gdy się stłucze lub zbytnio zużyje, a potem używam tego nowego przez kolejne kilka lat. Taka jest rzeczywistość. Od urodzenia aż do teraz tak właśnie podchodzę do statusu. Dla Mnie to bez różnicy, czy mam status, czy nie; po prostu żyję w prosty i rutynowy sposób. Ludzie, którzy tego nie wiedzą, pomyśleliby: „Masz ten status i te środki; kto wie, jak bardzo sobie dogadzasz!”. Naprawdę w niczym sobie nie dogadzałem. Czasami bracia i siostry przynoszą trochę warzyw, a Ja jem to, co przyniosą. To jest aż takie proste. Nie urozmaicam swoich posiłków. Nie jem byle jakiego mięsa ani nie jem egzotycznych i nietypowych potraw. Jem bardzo prosto; to po prostu zwykłe domowe dania. Co więcej, pracując przez tyle lat, nigdy nie miałem takiego poczucia: „W naszym kościele jest tak wielu ludzi; mam poczucie zaszczytu i poczucie wyższości”. Nie mam żadnego poczucia zaszczytu ani nie czuję, że wniosłem wkład w kościół lub że noszę aureolę. Nie mam takich uczuć ani nie czerpię z tych rzeczy przyjemności. Ludzie z zewnątrz mogliby pomyśleć: „Chociaż na zewnątrz wyglądasz zwyczajnie i normalnie, to biorąc pod uwagę pracę, którą wykonujesz, i Twoje obecne warunki, z tak wieloma ludźmi podążającymi za Tobą, Twój status jest wystarczająco wysoki, a Twoja władza jest wystarczająco wielka – powinieneś cieszyć się swoim statusem, mieć pierwszeństwo we wszystkim, co robisz, i mieć poczucie wyższości”. Mówię, że nigdy nie miałem żadnego poczucia wyższości ani nie cieszę się korzyściami płynącymi ze statusu. Nie znaczy to, że buntuję się przeciwko tej świadomości lub tym myślom i uczuciom, ale raczej, że tych myśli po prostu we Mnie nie ma; nie czuję istnienia takich rzeczy. Dlatego czasami, gdy napotykam w życiu sytuacje, z którymi mogę poradzić sobie sam, po prostu idę i sam je załatwiam, nie każąc innym robić tego za Mnie. Ktoś mógłby powiedzieć: „Brat taki a taki lub siostra taka a taka ma odpowiednią pozycję, by pomóc Ci załatwić tę sprawę”. Ja mówię: „Dlaczego o tym nie pomyślałem? Dlaczego Moje myśli nie poszły w tym kierunku?”. W oczach ludzi jestem bardzo głupi i nie wiem, jak sobie dogadzać. Myślą oni: „Z tak wieloma ludźmi podążającymi za Tobą i mając tak sprzyjające warunki, nadal osobiście załatwiasz drobne sprawy. Czy nie wiesz, jak cieszyć się swoim statusem, czy jesteś ponad sprawami doczesnymi, czy też udajesz? Dlaczego tego nie rozumiesz? Dlaczego nie wiesz, że powinieneś to robić?”. To dlatego, że nigdy nie miałem tej świadomości w swoim umyśle; to jest fakt.

Gdy niewierzący zyskują odrobinę władzy, zaczynają zachowywać się tak, jakby byli ważniakami. Gdy zyskują odrobinę statusu, zachowują się tak, jakby nikt im nie dorównywał. Nie tylko mają prywatne samochody, które ich odbierają i podwożą, oraz specjalny personel, który ich eskortuje, ale gdy wychodzą, mają również ludzi, którzy noszą ich torby i trzymają ich ubrania. Mają również ludzi, którzy ich kąpią, masują i przygotowują dla nich pożywne posiłki. Ja nie mam niczego takiego i nigdy nie prosiłem ludzi, aby traktowali Mnie w ten sposób. Gdy zepsuci ludzie mają odrobinę zdolności lub osiągną coś małego, zaczynają zachowywać się tak, jakby byli ważniakami. Czują, że noszą aureolę, zachowują się tak, jakby nikt im nie dorównywał, i zaczynają zachowywać się jak członkowie rodziny królewskiej. Gdy ludzie zyskują status, czują, że ich wartość wzrosła – ale dlaczego stają się tak niekompetentni? Stają się niezdolni do samodzielnego zrobienia czegokolwiek. Całkowicie zdrowa, w pełni sprawna osoba nie potrafi nawet chodzić bez kogoś, kto by ją podtrzymywał. Mówię, że zdecydowanie nie potrzebuję nikogo, kto by Mnie podtrzymywał. Wsiadając do samochodu, w miarę możliwości unikam tego, by ktoś w pobliżu otwierał Mi drzwi. Mam dwie ręce i dwie nogi – wszystko potrafię zrobić sam; nie potrzebuję twojej pomocy. Widzisz, jeśli chodzi o podejście do statusu, nastawienie Boga wcielonego całkowicie różni się od nastawienia zepsutych ludzi. Sądząc po tym, co zepsuci ludzie okazują i przejawiają w rozmaitych formach, przywiązują szczególną wagę do statusu i mają na jego punkcie obsesję, co rodzi pośród ludzkości atmosferę i trend negatywizmu. Można powiedzieć, że status decyduje o wszystkim, co dotyczy człowieka – decyduje o jego wartości, o tym, jaką wagę mają jego słowa, oraz o korzyściach i władzy, jakimi może się cieszyć. Ci, którzy nie mają statusu, nie mają prawa myśleć o tych rzeczach ani się nimi cieszyć, więc człowiek dąży do statusu z całych swoich sił. Cóż zatem status symbolizuje w domu Bożym? Jak Bóg postrzega status? Jeśli Bóg daje ci status, jest to równoznaczne z tym, że Bóg daje ci posłannictwo i odpowiedzialność. Jest to symbol odpowiedzialności, symbol tego, że jako istota stworzona wypełniasz swoje powinności i zobowiązania; nie oznacza to niczego innego. Jeśli masz ten status i dobrze wywiązujesz się ze swoich powinności, to nie zawiodłeś Bożych oczekiwań wobec ciebie ani nie okazałeś się niegodny tego statusu i tej odpowiedzialności, które dał ci Bóg. Jeśli nie zajmujesz się odpowiednio tym, za co jesteś odpowiedzialny, i nie udaje ci się z tej odpowiedzialności wywiązać, to nie sprostałeś temu statusowi i tej odpowiedzialności, które dał ci Bóg. Bóg daje ludziom status jedynie po to, aby umożliwić im wypełnianie ich powinności, realizowanie ich misji i lepsze wykorzystanie tego statusu do robienia tego, co powinni robić, i wypełniania ich należytych powinności. Gdy Bóg daje ci status, nie obdarza cię jakąś specjalną władzą ani nie przyznaje ci władzy po to, byś cieszył się statusem lub cieszył się jakimkolwiek specjalnym traktowaniem. Co więcej, jeśli potrafisz wywiązać się z tej odpowiedzialności i postępować właściwie w ramach swojej misji, to twoja tożsamość i wartość będą odpowiadać temu statusowi. Ale jeśli nie wywiążesz się ze swojej odpowiedzialności, jeśli nie sprostasz tej misji i jeśli nie wykonasz dobrze tej misji lub tego posłannictwa, to jesteś niegodny posiadania tego statusu i nie masz żadnej wartości. Jeśli wywiązujesz się ze swojej odpowiedzialności, masz szlachetną wartość w oczach Boga; jeśli nie wywiązujesz się ze swojej odpowiedzialności, twoja wartość jest niska w oczach Boga. Można powiedzieć, że to, czy człowiek jest szlachetny i czy jego życie jest wartościowe, nie zależy od tego, jak wysoki lub niski jest jego status, ale od tego, czy wypełnił posłannictwo powierzone mu przez Boga i czy wywiązał się ze swojej odpowiedzialności. Bóg powierza ci posłannictwo i oczekuje od ciebie wywiązania się z tej odpowiedzialności oraz zapewnia ci również rozmaite warunki niezbędne do tego: Jeśli wywiążesz się ze swojej odpowiedzialności, sprostasz swojej misji, a Bóg będzie zadowolony; ale jeśli nie wywiążesz się ze swojej odpowiedzialności, a zamiast tego będziesz powoływać się na swój status i działać w celu zaspokojenia własnych interesów, ambicji i pragnień, jest to coś, czym Bóg najbardziej się brzydzi i czego nienawidzi. Jeśli wykorzystujesz władzę, którą dzierżysz, do robienia rzeczy całkowicie dla własnej sławy, własnego zysku i statusu, knujesz dla osobistych korzyści, tłamsisz innych i pławisz się w korzyściach płynących ze statusu, to nie sprostałeś temu posłannictwu, które powierzył ci Bóg, i jesteś niegodny tego posłannictwa. Jeśli, przyjąwszy Boże posłannictwo, wypełniasz swoje powinności i dobrze wykonujesz pracę, nie pławiąc się w korzyściach płynących ze statusu ani nie wykorzystując swojego statusu lub uprawnień swojego stanowiska do szukania osobistych korzyści, to realizujesz swoją misję, wypełniasz swoje powinności i będziesz w stanie zyskać Bożą aprobatę.

Wszyscy zepsuci ludzie lubią status; gdy już mają status, wszyscy pławią się w korzyściach z niego płynących. Jeśli ktoś jest przywódcą na jakimkolwiek szczeblu lub po prostu ma odrobinę prestiżu wśród ludzi i odrobinkę władzy, zaczyna zachowywać się tak, jakby był kimś ważnym. Od momentu, w którym zyska status, będzie wykorzystywał swoją władzę do szukania osobistych korzyści i będzie robił wiele rzeczy, które naruszają prawdozasady, a wręcz dopuszczał się będzie pewnych rzeczy absurdalnych. Nawet jeśli kilka osób potrafi wypowiedzieć pewne słowa i doktryny, to gdy stykają się i rozmawiają z innymi, będą faworyzować niektórych. Jeśli zobaczą kogoś, kto jest bogaty i ma status, kto ich wspiera, dogaduje się z nimi i im schlebia, będą z nim więcej rozmawiać. Jeśli zobaczą kogoś, kto jest biedny, nie potrafi schlebiać, kogo uważają za antypatycznego lub kto jest nowym wierzącym bez ugruntowania, wynajdą wymówki, by go zignorować. Widzisz, czy mają jakieś zasady w tym, jak postępują? (Nie). Gdy już mają status, zaczynają zachowywać się tak, jakby byli ważniakami, potrafią wysławiać się jak biurokraci i wykrzykiwać slogany, a także wiedzą, jak podkreślać swój status i zadzierać nosa. Czyż nie ma wielu takich przejawów u ludzi? (Jest ich wiele). Na przykład, jeśli jest problem, którego inni nie rozumieją, ale oni tak, i nie widzą, by ktoś ich o to pytał, myślą sobie: „Nikt z was mnie nie błaga ani nie nakłania, nikt mnie nie wywyższa ani nie ma o mnie wysokiego mniemania. Jeśli mnie będziecie błagać, może wam powiem, ale to i tak zależy od mojego nastroju. Jeśli nikt mnie nie będzie błagał, nic nie powiem; po prostu niczego ode mnie nie wyciągniecie. Wystarczyłoby jedno moje zdanie, ale jeśli go nie wypowiem, nikt z was nie zrozumie!”. Czy tacy ludzie są życzliwi? (Nie). Co więcej, gdy ludzie zyskają status, będą robić, co im się podoba. Jeśli zobaczą kogoś, kto im nie ustępuje lub na nich narzeka, będą zastanawiać się, jak dręczyć i atakować tę osobę oraz jak ją sobie podporządkować. Widzisz, mam status i władzę, ale czy są u Mnie widoczne takie przejawy w tym, jak traktuję ludzi, także niewierzących? (Nie). Źli ludzie będą wymyślać sposoby, by poniżać i dręczyć tych, których nie lubią, a nawet ich tłamsić. Nigdy nie robiłem tych rzeczy ludziom, których nie lubię, i rzadko proszę innych o załatwianie spraw za Mnie. Widziałem, że gdy niektórzy ludzie dostarczają Mi codzienne porcje warzyw i jedzenia, specjalnie wybierają dla Mnie te brzydkie i gorsze. Gdy inni wybierają ładne, oni nawet zamieniają je na brzydkie. Gdy ktoś przysyła Mi jedzenie, osoba odpowiedzialna za jego przechowywanie po prostu zostawia je na wierzchu i pozwala mu się przeterminować i zgnić. W swoich sercach ci ludzie myślą: „Jesteś tylko zwyczajną osobą, a jednak chcesz, abym załatwiał dla ciebie sprawy. I tak już wystarczy, że robię to w ten sposób. Podjąłbym dla ciebie wysiłek tylko wtedy, gdybyś miał nadludzkie zdolności lub gdybyś był wielkim sędzią okręgowym”. Zrozumiałem to: nie chcieli robić dla Mnie różnych rzeczy. Zakładałem, że skoro są braćmi i siostrami w kościele, będą mieli dla Mnie przynajmniej odrobinę szacunku. Nie spodziewałem się, że będą niechętni, że będą patrzeć na Mnie z góry i traktować Mnie jak śmiecia. Byli gotowi robić różne rzeczy dla swoich rodziców, dla swoich szefów, dla urzędników państwowych i dla ludzi ze statusem. Ale Ja nic dla nich nie znaczyłem, więc nie chcieli dla Mnie podejmować działań. Pomyślałem sobie: „A więc takim jesteś człowiekiem. W takim razie nie będę cię o nic prosił. Jeśli nie chcesz czegoś zrobić, nie będę cię zmuszał i nie użyję Mojego statusu, by cię stłamsić. Jestem tylko zwyczajną osobą i traktuję cię tak samo jak braci i siostry, a ty robisz w tył zwrot i traktujesz Mnie w ten sposób. W takim razie po prostu znajdę kogoś innego, kto to zrobi; nie będę się już tobą posługiwał”. W kościele jest całkiem sporo takich ludzi; wszyscy oni są niedowiarkami. Bez względu na to, ile kazań słuchają, nie rozumieją prawdy i w ogóle nie mają bogobojnych serc. Poprzez tego rodzaju sytuacje zostają zdemaskowani. Tacy ludzie wysłuchali tak wielu kazań, więc dlaczego nadal traktują Mnie w ten sposób? Dlaczego traktują Mnie gorzej niż swoich krewnych i przyjaciół? Czyż tacy ludzie nie są zbyt interesowni? (Są). Tacy ludzie są w kościołach wszędzie. Nie miłują prawdy, więc jak mogliby mieć choć odrobinę prawdziwego podporządkowania się Bogu? Nie tylko nie są podporządkowani, ale nawet żywią nienawiść. Potrafią dawać innym ludziom dobre warzywa i jedzenie, więc dlaczego specjalnie dają Mi te najgorsze? Kto właściwie zapłacił za te warzywa i to jedzenie? Kto zapłacił za założenie tej farmy? Nikt nie bierze tych rzeczy pod uwagę. Później, gdy te sprawy zostały przeanalizowane, niektórzy ludzie w końcu przejrzeli na oczy, ale w tamtym czasie nikt nie wykazał się inicjatywą, by zdemaskować tych ludzi i się wyciągnąć wobec nich konsekwencje.

W ludzkim świecie najwyższy rangą władca kraju jest osobą o najwyższym statusie wśród ludzi. Co jedzą i z czego korzystają ci o najwyższym statusie? W zasadzie żywią się ciałem ludzi i piją ich krew. Dlaczego tak mówię? Spójrzcie, jak powstawały smocze szaty noszone przez chińskich cesarzy w przeszłości. Wszystkie były robione na zamówienie; pojedyncza smocza szata była skrupulatnie haftowana przy użyciu różnych materiałów i metod tkackich przez ponad trzy lata, a jednak niektóre z tych ubrań mogły być noszone tylko raz lub dwa razy w życiu. Gdyby cesarze nie mieli tego statusu, czy mogliby korzystać z tych rzeczy? (Nie). Kto posiada status, ten posiadania władzę, a kto posiada władzę, ten może robić, co chce, i cieszyć się całym bogactwem i chwałą, a nikt nie odważy się powiedzieć przeciwko niemu choćby słowa. Ludzie mają nawet takie poczucie: „Cesarz naszego kraju powinien korzystać z tych rzeczy; to słuszne, że to robi! Jeśli nie cieszy się dobrym życiem, źle to świadczy o nas, zwykłych ludziach. To dla nas zaszczyt, że cesarz jest tak wspaniale ubrany!”. Jakże żałośni są ci ludzie! Czyż nie zostali uwarunkowani przez swoich władców? (Zostali). Gdyby Bóg wcielony, przyszedłszy na ziemię, cieszył się nieco lepszym życiem, co pomyśleliby ludzie? „Tak nie można. Jesteś Bogiem – musisz cierpieć. Jeśli nie cierpisz, czy jesteś godzien, byśmy za Tobą podążali? Nie wolno Ci dobrze jeść ani ładnie się ubierać; musisz bardzo cierpieć – tylko wtedy jesteś Bogiem!”. Czy tacy ludzie mają w sobie jakiekolwiek człowieczeństwo? (Nie). Czy ta ludzkość żywi jakiekolwiek dobre intencje wobec Boga? Czyż ich serca nie są tak zepsute? Władcy wyzyskują, kontrolują i boleśnie krzywdzą ludzi, a jednak ludzie chętnie pozwalają, by ci ich kontrolowali i boleśnie krzywdzili. Bóg z kolei działa, aby zbawić człowieka; troszczy się o człowieka, kocha go i lituje się nad nim oraz obdarza człowieka wszystkim. A jakie mimo to jest nastawienie człowieka do Boga? Człowiek ma takie poczucie: „To słuszne, że Bóg cierpi. Im bardziej cierpi, tym jestem szczęśliwszy; wcale nie jest mi z tego powodu źle. Skoro Bóg przyszedł, powinien tak cierpieć”. Czyż nie taka jest mentalność istot ludzkich? Ale w rzeczywistości bez względu na to, które to jest wcielenie, Bóg ma ten status i tę władzę, a jednak nigdy się w nich nie pławił ani nie pożądał światowych przyjemności czy ludzkich hołdów. Widzisz, każdy w ludzkim świecie, kto ma odrobinę statusu, chce cieszyć się specjalnym traktowaniem. Jedzenie, które jedzą, i woda, którą piją, są im specjalnie dostarczane; czy cokolwiek jest specjalnie dostarczane Bogu po Jego przyjściu do świata ludzi? (Nie). Jem jakiekolwiek warzywa rosnące na farmie; to po prostu bez wyjątku zwykłe domowe jedzenie. Niektórzy ludzie o dobrym sercu mogą wybrać dla Mnie dobre warzywa sezonowe, ale poza tym nie ma żadnej różnicy – w zasadzie jem wszystko to, co wy jecie. Nawet gdy potajemnie jecie jakieś dobre rzeczy i nie przysyłacie Mi żadnych, czy kiedykolwiek robiłem z tego problem? (Nie). Niektórzy ludzie nigdy nie są skłonni dostarczać Mi dobrych warzyw; wybierają dla Mnie tylko resztki, których sami nie chcą zjeść. Widok Mnie jedzącego dobre warzywa sprawia, że czują się niekomfortowo. Bez względu na to, co jem, jem swoje własne jedzenie; nie jem twojego, więc dlaczego jesteś niezadowolony? Nigdy nie korzystałem z niczego, co zostałoby Mi specjalnie dostarczone, i nigdy nie dzieliłem datków na części, odkładając część na dbanie o Moje zdrowie, część na Moje codzienne ubranie i pielęgnację oraz część na Moje podróże i rozrywkę – nigdy tego nie robiłem. Moje życie jest proste. Większość datków jest przeznaczana na pracę domu Bożego oraz na dbanie o wasze życie i wasze podstawowe potrzeby; nie zatrzymałem niczego dla siebie. Zgadza się? (Tak). Spójrzcie: z czego korzystają zwykli urzędnicy państwowi? Te medialne tuby propagandowe wydają dziesiątki tysięcy juanów rocznie na same kosmetyki i mają specjalne fundusze na każdy wydatek związany z pracą. Spójrzcie na to, co noszę, czego używam i z czego korzystam – czy w porównaniu z nimi to jest choćby kropla w morzu? To nawet nie to. Pozwólcie, że podam inny przykład. Weźmy bogatych ludzi ze środkami finansowymi wśród braci i sióstr w naszym kościele – z czego oni korzystają? Co noszą i czego używają? (Markowych rzeczy). Noszą markowe ubrania i akcesoria, ciesząc się stylem życia bogatych i wyższych sfer. W Chinach niektórzy ludzie szczególnie ubóstwiają towary importowane; kupują specjalnie zagraniczne produkty, aby je nosić i ich używać. Poza powietrzem, którym oddychają, a które jest lokalne, wszystko, co jedzą, noszą i czego używają, to międzynarodowe marki. Niektóre z rzeczy, z których korzystają, to rzeczy, których nigdy nawet nie widzieliśmy. Co kupują bogaci, gdy mają status? Luksusowe rezydencje, samochody i statki wycieczkowe, a także prywatne odrzutowce, prywatne pola golfowe, prywatne kluby i tak dalej. Czy to, z czego korzystają, nie jest ekstrawaganckie? (Jest). Czy widzisz, żebym Ja korzystał z tych rzeczy? (Nie). Będę nosił tę samą parę butów przez kilka lat, a jeśli się nie zniszczą, będę je nosił dalej. To naprawdę nie jest tak, że nie mam pieniędzy, by kupić nowe; to po prostu jeden z Moich nawyków życiowych. Tak właśnie podchodzę do statusu i władzy. Nie mam wzniosłych i wielkich pragnień; Moje życie jest zwyczajne, proste i wysoce uporządkowane. W oczach niektórych ludzi Moje życie jest wyjątkowo monotonne. Charakteryzuje się jedynie regularna rutyną, oszczędnością oraz ciszą i porządkiem – nie ma w nim niczego luksusowego, niczego z wyższej półki ani niczego szczególnie wykwintnego. Ale gdy niektórzy ludzie w kościele stają się przywódcami określonego szczebla, co przejawiają? (Chcą korzystać z tego, co najlepsze). Gdy stają się przywódcami, zaczynają zachowywać się tak, jakby byli ważniakami, i czują, że mają status. Dokądkolwiek się udają, ktoś musi zaoferować im miejsce; jeśli nikt tego nie zrobi, wpadają w złość. Gdy coś mówią, inni muszą zawsze pozwalać im postawić na swoim. Dokądkolwiek się udają, zawsze są ludzie, którzy za nimi chodzą, ktoś niesie ich torbę i mają świtę. Jeśli są gdzieś poza domem przez dłuższy czas i chce im się pić lub jeść, ktoś przynosi im jedzenie i picie; jeśli są zmęczeni, ktoś robi im masaż. Mówię: to wręcz niebywałe; gdy zyskują status, stają się wyjątkowi i nie są już ludźmi, zgadza się? (Tak). Dlaczego więc nic nie czuję w związku z posiadaniem statusu? Bez statusu żyje Mi się całkiem wygodnie. Gdy mam status, inni zawsze traktują Mnie jako wyjątkową postać, a Ja czuję się na wskroś niezręcznie i niekomfortowo. Całkiem miło jest nie mieć statusu, więc po prostu zachowuję się tak, jakbym w ogóle nie miał statusu, i wchodzę w interakcje z ludźmi jak zwyczajna osoba, czując się wyjątkowo swobodnie. Wy czujecie się swobodnie i Ja też czuję się swobodnie; takie dogadywanie się z ludźmi jest całkiem dobre. Zazwyczaj po tym, jak zepsuci ludzie zyskują status, zawsze muszą mieć wokół siebie kilka osób, które mają im usługiwać. Gdy chcą wody, ktoś musi im ją nalać; gdy chcą coś zjeść, ktoś musi podać im pałeczki; gdy wychodzą, ktoś musi iść za nimi. Muszą też kupować markowe ubrania, sprawiając sobie całą nową garderobę od stóp do głów, aby pasowała do ich statusu. Mówię: „Służenie jako przywódca to posłannictwo i odpowiedzialność, które daje ci Bóg – czy to jest posiadanie statusu? Jakąż to rzeczywistą pracę potrafisz wykonać, że już się wywyższasz? Jeśli naprawdę potrafisz wykonywać pracę, dom Boży zapewni ci odzież i sprzęt do pracy, a także porządny telefon komórkowy i komputer. Ty jednak nie potrafisz wykonywać żadnej rzeczywistej pracy, a mimo to wciąż ślepo się popisujesz. Czy wierzysz w Boga tylko po to, by dążyć do tych rzeczy – statusu, sławy i zysku? Dlaczego jesteś taki płytki?”. Prowadzę działalność od tylu lat, a skala Mojego dzieła jest dość duża, ale nie czuję, że mam status. Nie mam żadnych zwyczajowych przywilejów ani nie mam specjalnego personelu, który by Mi usługiwał i o Mnie dbał. W ogóle nie jestem wybredny w tych sprawach. Czy powiedziałbyś, że nie wiem, jak być wymagającym w różnych sprawach? (Nie, Bóg po prostu nie dba o te rzeczy). Gdybym chciał być wymagający, mógłbym nim być i wiedziałbym też, jak wybierać ładne rzeczy. Ale pod jakim względem, między innymi, różnię się od was? Podchodzę do tych rzeczy właściwie. Nie będę dopasowywał swojego ubioru i wyglądu zewnętrznego do swojego statusu tylko dlatego, że go mam, ani nie będę za ich pomocą potwierdzał swojego statusu i swojej wartości. Jeśli cokolwiek kupuję lub posiadam, to po prostu dlatego, że to lubię lub tego potrzebuję i uważam, że nadaje się to do Mojego użytku. Nie kupię ani nie będę posiadał czegoś dlatego, że mam status i władzę, lub ze względu na Moją wartość.

Rozmawiam z wami na temat tego, jak Bóg wcielony podchodzi do statusu, abyście mogli Mnie trochę zrozumieć i dokładnie wiedzieć, jak się zapatruję na status i jak do niego podchodzę. Oczywiście, co najbardziej chcę wam tutaj powiedzieć? Z jednej strony konieczne jest, abyście znali różnicę między samym Bogiem wcielonym a zepsutymi ludźmi pod względem podejścia do statusu. Z drugiej strony chodzi o to, aby pozwolić człowiekowi dokładnie zrozumieć, czym w rzeczywistości jest status i jak człowiek powinien trzymać się swojego właściwego miejsca oraz wypełniać swoje powinności i obowiązki. Są to właściwe myśli i zapatrywania, które każdy powinien posiadać. Mając takie właściwe myśli i zapatrywania, będziesz pochodził zgodnie z prawdą i zasadami do swoich obowiązków, swoich powinności, a nawet do statusu nadanego ci przez dom Boży. Dość obszernie z wami omawiałem temat tego, jak Bóg wcielony podchodzi do statusu. Niektóre z tych rzeczy już widzieliście i możecie je powiązać z rzeczywistością. Jeśli chodzi o inne, tylko słyszeliście, jak o nich mówię, ale nie mieliście ze Mną styczności, więc nie macie możliwości powiązania ich z rzeczywistością. Niezależnie od tego, czy je widzieliście, czy tylko słyszeliście fakty, o których mówiłem, to wystarczy, o ile potraficie je właściwie pojąć i w nie uwierzyć. Jeśli nadal masz wątpliwości, obserwuj z biegiem czasu rzeczy w swoim codziennym życiu, aby zobaczyć, czy to, co powiedziałem, jest zgodne z faktami i trafne. Gdy uzyskasz potwierdzenie, będziesz wiedział, co status w rzeczywistości oznacza dla Boga, jak Bóg podchodzi do statusu, jak to różni się od podejścia zwykłych zepsutych ludzi i jaka jest prawda, którą człowiek powinien zrozumieć lub praktykować w tym względzie. Posiadanie podstawowego zrozumienia tej treści umożliwi wam lepsze zrozumienie Boga i dokładniejsze poznanie Go. Poza tym pomoże wam to również właściwie podejść do kwestii statusu, dając wam jednocześnie właściwe zapatrywanie i właściwy sposób postępowania w odniesieniu do statusu, zgadza się? (Tak).

Dobrze, na tym zakończmy nasze dzisiejsze omówienie. Do zobaczenia!

26 października 2024 r.

Wstecz: Jak dążyć do prawdy (28)

Dalej: Jak dążyć do prawdy (30)

Ustawienia

  • Tekst
  • Motywy

Jednolite kolory

Motywy

Czcionka

Rozmiar czcionki

Odstęp pomiędzy wierszami

Odstęp pomiędzy wierszami

Szerokość strony

Spis treści

Szukaj

  • Wyszukaj w tym tekście
  • Wyszukaj w tej książce

Połącz się z nami w Messengerze