Ważne słowa Boga:

Jaką wiedzę posiadacie na temat koncepcji wiary w Boga i na ile ją rozumiecie? Jak bardzo to się różni od zrozumienia wiary w Boga, które mieliście, tkwiąc w religii? Czy teraz prawdziwie rozumiecie, czym w istocie jest wiara w religię, a czym wiara w Boga? Czy między wiarą w religię a wiarą w Boga jest jakaś różnica? Na czym ona polega? Czy dotarliście do sedna tych pytań? Jakim człowiekiem jest przeciętny wyznawca religii? Na czym się skupia? Jak powinno się zdefiniować wiarę w religię? Wiara w religię, to uznanie istnienia Boga, wyznawcy religii wprowadzają pewne zmiany w swoim zachowaniu: nie biją ani nie przeklinają innych, nie robią złych rzeczy, które krzywdziłyby innych ludzi, nie popełniają rozmaitych przestępstw i nie łamią prawa. W niedziele chodzą do kościoła. Tacy są wyznawcy religii. To oznacza, że dobre zachowanie i częste uczestnictwo w zgromadzeniach są dowodem, że ktoś wierzy w religię. Kiedy ludzie wierzą w religię, uznają istnienie Boga i uważają, że wierzyć w Boga to być dobrym człowiekiem; o ile nie będą grzeszyć ani robić złych rzeczy, o tyle po śmierci będą w stanie iść do nieba i osiągną dobry wynik. Wiara daje im wsparcie na duchowym poziomie. A zatem wiarę w religię można również zdefiniować następująco: wierzyć w religię to uznawać w sercu, że istnieje Bóg, i wierzyć, że będzie się w stanie iść do nieba po śmierci; mieć w sercu duchową podporę; zmienić nieznacznie zachowanie i być dobrym człowiekiem. Nic więcej. Co do tego, czy Bóg, w którego wierzą, istnieje, czy nie, czy może wyrażać prawdę i czego od nich wymaga – nie mają o tym pojęcia. Wnioskują tylko i wyobrażają sobie to wszystko w oparciu o nauczanie Biblii. To jest wiara w religię. Wiara w religię to przede wszystkim dążenie do zmian w zachowaniu i wsparcie duchowe. Ale droga, którą tacy ludzie kroczą – droga dążenia do błogosławieństw – nie zmieniła się. Ich błędne poglądy, pojęcia i wyobrażenia dotyczące wiary w Boga nie uległy zmianie. Podstawa ich istnienia, cele i kierunek, w którym dążą w swoim życiu, oparte są na ideach i opiniach wywiedzionych z tradycyjnej kultury i w ogóle się nie zmieniły. Taki jest stan każdego, kto wierzy w religię. Czym zatem jest wiara w Boga? Jaka jest Boża definicja tej wiary? (Wiara w Bożą zwierzchność). Jest to wiara w istnienie Boga i w Bożą zwierzchność – to najbardziej podstawowe sprawy. Wierzyć w Boga to znaczy słuchać Bożych słów, istnieć, żyć, wypełniać swój obowiązek i uczestniczyć we wszystkich działaniach, jakich Boże słowa wymagają w ramach zwykłego człowieczeństwa. Z tego wynika, że wierzyć w Boga to podążać za Nim, robić to, o co On prosi, żyć tak, jak On wymaga; wierzyć w Boga to podążać drogą Boga. Czy cele i kierunek życia ludzi, którzy wierzą w Boga, nie są zupełnie inne niż u tych ludzi, którzy wierzą w religię? Na czym polega wiara w Boga? Wiąże się ona z tym, czy ludzie są w stanie słuchać słów Boga, przyjąć prawdę, odrzucić zepsute usposobienie, porzucić wszystko, by podążać za Bogiem i być oddanymi w swoich obowiązkach. Te rzeczy mają bezpośredni związek z tym, czy mogą zostać zbawieni. Znasz już definicję wiary w Boga; jak zatem należy praktykować tę wiarę? Czego Bóg wymaga od wierzących w Niego? (Aby byli uczciwymi ludźmi i dążyli do prawdy, przemiany usposobienia i poznania Boga). Jakie wymagania stawia Bóg wobec zewnętrznego zachowania ludzi? (Wymaga, aby ludzie byli pobożni, a nie rozwiąźli i aby urzeczywistniali zwykłe człowieczeństwo). Ludzie powinni mieć podstawową przyzwoitość świętego i urzeczywistniać zwykłe człowieczeństwo. Co zatem należy posiadać, aby je mieć? Odnosi się to do wielu prawd, które należy praktykować będąc wierzącym. Tylko posiadając wszystkie te prawdorzeczywistości, człowiek ma zwykłe człowieczeństwo. Czy ktoś wierzy w Boga, jeśli nie praktykuje prawdy? Jakie są konsekwencje jej niepraktykowania? W jaki sposób ludzie powinni wierzyć w Boga, aby osiągnąć zbawienie, podporządkować się Bogu i oddawać Mu cześć? Wszystkie te rzeczy odnoszą się do praktykowania słów Boga i wielu prawd. Trzeba więc wierzyć w Boga zgodnie z Jego słowami i Jego wymaganiami, a także praktykować zgodnie z tymi wymaganiami; tylko to jest prawdziwą wiarą w Boga. To prowadzi do sedna sprawy. Praktykowanie prawdy, podążanie za słowami Boga i życie zgodne z nimi – to jest właściwa droga ludzkiego życia; wiara w Boga wiąże się ze ścieżką ludzkiego życia. Wiara w Boga ma związek z wieloma prawdami i wyznawcy Boga muszą je znać; jak mogliby podążać za Bogiem, gdyby ich nie rozumieli i nie przyjmowali prawdy? Ludzie, którzy wierzą w religię, nie robią nic ponad to, że uznają istnienie Boga, ufają, że istnieje Bóg – ale nie rozumieją tych prawd ani ich nie akceptują, toteż ludzie wierzący w religię nie są wyznawcami Boga. Aby wierzyć w religię, wystarczy po prostu na zewnątrz zachowywać się dobrze, być powściągliwym, przestrzegać reguł i mieć duchowe wsparcie. Jeżeli ktoś zachowuje się dobrze i ma podporę oraz wsparcie dla swojego ducha, to czy jego droga życiowa się zmienia? (Nie). Niektórzy ludzie mówią: „Wiara w religię i wiara w Boga to to samo”. Czy zatem ci ludzie podążają za Bogiem? Czy wierzą w Niego zgodnie z Jego wymaganiami? Czy przyjęli prawdę? Jeśli ktoś nie robi żadnej z tych rzeczy, to nie wierzy w Boga ani nie jest Jego naśladowcą. Najbardziej oczywistą oznaką wiary w religię jest brak akceptacji obecnego dzieła Boga i prawdy, którą On wyraża. Jest to cecha, która charakteryzuje wierzących w religię; nie są oni wcale naśladowcami Boga. Wiara w religię jest jedynie dążeniem do zmiany zachowania i duchowego wsparcia; nie wiąże się z żadną prawdą. Dlatego wierzący w religię nie zmienią swojego usposobienia życiowego, nie będą praktykować prawdy ani nie będą w stanie słuchać słów Boga i podporządkować się Mu. Oznacza to, że nie będą też mieli prawdziwej wiedzy o Bogu. Kiedy ktoś wierzy w religię, bez względu na to, jak dobrze się zachowuje, jak mocno uznaje Boga i jak wzniosła jest jego teoria wiary w Niego, nie jest naśladowcą Boga. Za kim zatem podąża? Za szatanem. Co stanowi podstawę tego, czym tacy ludzie żyją, do czego dążą, za czym tęsknią i co praktykują? Od czego zależy ich istnienie? Z pewnością nie od prawdy zawartej w słowach Bożych. Nadal żyją według zepsutego usposobienia szatana, zachowując się i prowadząc swoje sprawy w świecie zgodnie z jego logiką i filozofią. Wszystko, co mówią, jest kłamstwem, pozbawionym choćby krzty prawdy. Ich szatańskie usposobienie nie uległo żadnej zmianie i nadal podążają za szatanem. Ich światopogląd, wartości, sposób radzenia sobie ze światem i zasady postępowania są przejawami szatańskiej natury. Jedynie ich zewnętrzne zachowanie nieznacznie się zmieniło, ale ich ścieżka życiowa, sposób istnienia i punkt widzenia na różne sprawy nie uległy żadnej zmianie. Jeśli ktoś prawdziwie wierzy w Boga, co może się w nim zmienić w ciągu kilku lat? (Zmieni się jego spojrzenie na życie i wartości). Zmieni się sam fundament egzystencji tej osoby. A jeśli zmieni się fundament jej egzystencji, co będzie podstawą jej życia? (Jej życie będzie oparte na Bożych słowach i prawdzie). Czy zatem teraz żyjecie każdego dnia zgodnie ze słowami Boga w waszej mowie i czynach? Na przykład już nie kłamiesz: Dlaczego tak jest? Jaka jest tego podstawa? (Boży wymóg, by być uczciwym człowiekiem). Kiedy przestajesz kłamać i angażować się w oszustwa, opiera się to na słowach Boga, wymogu bycia uczciwą osobą i na prawdzie. Czyż ścieżka, którą wtedy kroczysz w życiu, nie jest inna?

(Nie można zostać zbawionym przez wiarę w religię i udział w ceremoniach religijnych, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Choć wielu ludzi wierzy w Boga, niewielu rozumie, czym jest wiara w Niego i jak dokładnie należy działać, aby być w zgodzie z Bożymi intencjami. Wynika to z tego, że chociaż ludzie znają słowo „Bóg” i wyrażenia takie jak „dzieło Boże”, nie znają Boga, a już tym bardziej Jego dzieła. Nic więc dziwnego, że nieznający Boga są zdezorientowani w swojej wierze w Niego. Ludzie nie podchodzą poważnie do wiary w Boga, a to wyłącznie z tego powodu, że wierzenie w Boga jest im nieznane, jest im nazbyt obce. Przez to są bardzo dalecy od spełniania wymagań Boga. Innymi słowy, jeżeli ludzie nie znają Boga i Jego dzieła, to nie nadają się do tego, by Bóg się nimi posłużył, a już tym bardziej nie są w stanie spełnić Bożych intencji. „Wiara w Boga” oznacza wierzenie w to, że Bóg istnieje – to najprostsza koncepcja wiary w Boga. Jednakże, idąc o krok dalej, wiara w to, że Bóg istnieje, nie jest tożsama z prawdziwą wiarą w Boga. Jest to raczej swego rodzaju prosta wiara z silnym zabarwieniem religijnym. Prawdziwa wiara w Boga oznacza, co następuje: opierając się na przekonaniu, że Bóg posiada suwerenną władzę nad wszystkim, człowiek doświadcza Jego słów i Jego dzieła, i tym samym odrzuca swoje zepsute skłonności oraz spełnia intencje Boga i Go poznaje. Tylko podążanie taką drogą można nazwać „wiarą w Boga”. Ludzie jednak często postrzegają wiarę w Boga jako bardzo prostą i błahą sprawę. Jeśli wierzą w Boga w taki sposób, traci to na znaczeniu, i mimo że mogą wierzyć do samego końca, nigdy nie uzyskają aprobaty Boga, ponieważ kroczą niewłaściwą ścieżką. Ci, którzy po dziś dzień wierzą w Boga zgodnie ze słowami i pustą doktryną, nadal nie wiedzą, że brakuje im istoty wiary w Boga i że nie są w stanie uzyskać Jego aprobaty. A jednak nadal modlą się, aby Bóg pobłogosławił ich pokojem i dostateczną łaską. Wyciszmy serca i pomyślmy intensywnie: czy wiara w Boga jest najprostszą rzeczą na świecie? Czy to możliwe, że wiara w Boga oznacza tylko otrzymywanie obfitej łaski od Niego? Czy ludzie, którzy wierzą w Boga, nie znając Go, lub wierzą w Boga, przeciwstawiając się Mu, naprawdę są w stanie spełnić Jego intencje?

(Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)

Niektórzy ludzie postrzegają wiarę w Boga w bardzo prosty sposób. Myślą sobie: „Wiara w Boga oznacza uczęszczanie na zgromadzenia, modlenie się, słuchanie kazań, omawianie, śpiewanie i wychwalanie Boga oraz wykonywanie pewnych obowiązków. Czy nie na tym polega wiara w Boga?”. Obecnie, bez względu na to, od ilu lat wierzycie w Boga, nadal nie zrozumieliście w pełni znaczenia wiary w Niego. W rzeczywistości znaczenie wiary w Boga jest tak głębokie, że jeśli jakaś osoba ma zbyt płytkie doświadczenia, nie będzie w stanie jej pojąć. Kiedy doświadcza do końca, należy oczyścić i przekształcić tkwiące w niej szatańskie usposobienie i szatańskie trucizny. Ludzie muszą wyposażyć się w wiele prawd, osiągnąć standardy, których Bóg wymaga od człowieka i być w stanie prawdziwie podporządkować się Bogu i Go czcić. Tylko wtedy prawdziwie osiągają zbawienie. Jeśli wciąż jesteś taki, jaki byłeś wcześniej, kiedy byłeś częścią religii, recytujesz tylko niektóre słowa i doktryny i skandujesz pewne slogany, dobrze się zachowujesz i wykonujesz poprawnie kilka czynności oraz powstrzymujesz się od pewnych grzechów – przynajmniej tych oczywistych – nie oznacza to, że wkroczyłeś na właściwą ścieżkę wiary w Boga. Czy przestrzeganie reguł oznacza, że jesteś na właściwej ścieżce? Czy oznacza, że dokonałeś właściwego wyboru? Jeśli rzeczy w ramach twojej natury się nie zmienią, wtedy wciąż jesteś w stanie na koniec stawić opór Bogu i Go obrazić. Stanowi to największy problem. Jeśli nie rozwiążesz tego problemu dotyczącego twojej wiary w Boga, czy można będzie powiedzieć, że w pełni osiągnąłeś zbawienie?

(Wybór właściwej ścieżki jest kluczowym elementem wiary w Boga, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Same zmiany w zachowaniu są niemożliwe do utrzymania; jeśli nie ma zmian w usposobieniu życiowym ludzi, to prędzej czy później pokażą swoją prawdziwą twarz. Dzieje się tak dlatego, że zmiany w ich zachowaniu wywodzą się z zapału, a w połączeniu z działaniem Ducha Świętego w danym czasie jest im niezwykle łatwo okazać zapał lub mieć przez krótki czas dobre intencje. Jak mówią niewierzący: „Zrobienie jednej dobrej rzeczy jest łatwe, trudniej jest robić to przez całe życie”. Dlaczego ludzie nie są w stanie robić dobrych rzeczy przez całe swoje życie? Ponieważ ludzie są z natury nikczemni, samolubni i zepsuci. Zachowanie danej osoby jest kierowane przez jej naturę; cokolwiek jest czyjąś naturą, takie jest zachowanie, jakie ta osoba przejawia, i tylko to, co jest objawione w sposób naturalny, reprezentuje czyjąś naturę. Rzeczy, które są fałszywe, nie mogą trwać. Kiedy Bóg działa, aby zbawić człowieka, nie chodzi o przyozdobienie człowieka dobrym zachowaniem – celem dzieła Boga jest zmiana usposobienia ludzi, aby odrodzili się oni jako nowi ludzie. Sąd Boży, karcenie, próby i uszlachetnianie człowieka służą temu, by zmienić jego usposobienie, tak aby mógł on osiągnąć absolutne podporządkowanie się Bogu i lojalność wobec Niego oraz by zaczął normalnie Go czcić. To jest cel Bożego dzieła. Dobre zachowanie nie jest tym samym, co podporządkowanie się Bogu, a tym bardziej nie oznacza to, że człowiek jest zgodny z Chrystusem. Zmiany w zachowaniu bazują na doktrynie i rodzą się z zapału – nie bazują na prawdziwym poznaniu Boga czy na prawdzie, a tym bardziej nie opierają się na przewodnictwie Ducha Świętego. Mimo że są momenty, kiedy niektóre ludzkie czyny są oświecone i kierowane przez Ducha Świętego, nie jest to przejaw ich życia. Nie weszli jeszcze w prawdorzeczywistość, a ich życiowe usposobienie wcale się nie zmieniło. Bez względu na to, jak dobre jest zachowanie danej osoby, nie dowodzi to, że podporządkowuje się Bogu czy wciela prawdę w życie. Zmiany w zachowaniu nie reprezentują zmian usposobienia życiowego i nie można ich zaliczyć do przejawów życia.

(Część trzecia, w: Słowo, t. 3, Rozmowy Chrystusa dni ostatecznych)

Na świecie istnieje kilka głównych religii i każda ma swojego zwierzchnika lub przywódcę, a jej wyznawcy rozproszeni są po różnych krajach i regionach na całym świecie. W niemal każdym kraju, dużym czy małym, występują więc różne religie. Jednak bez względu na to, ile religii istnieje na świecie, wszyscy ludzie we wszechświecie ostatecznie istnieją pod przewodnictwem jednego Boga, a nie pod przewodnictwem zwierzchników czy przywódców różnych religii. Znaczy to, że ludzkości nie prowadzi żaden konkretny zwierzchnik religijny ani przywódca, lecz cała ludzkość jest prowadzona przez Stwórcę, który powołał do życia niebo i ziemię oraz wszystkie rzeczy i który także stworzył rodzaj ludzki – to jest fakt. Mimo że na świecie istnieje kilka głównych religii, bez względu na to, jak są potężne, wszystkie znajdują się pod panowaniem Stwórcy i żadna z nich nie może wyjść poza zasięg tej władzy. Rozwój ludzkości, zastępowanie jednych form społecznych innymi, rozwój nauk przyrodniczych – wszystko to jest nieodłącznie związane z planami Stwórcy i to dzieło nie jest czymś, czego może dokonać żaden konkretny zwierzchnik religijny. Zwierzchnik religijny jest jedynie przywódcą danej religii i nie może reprezentować Boga ani nie może reprezentować Jedynego, który stworzył niebo i ziemię oraz wszystkie rzeczy. Zwierzchnik religijny może kierować wszystkimi ludźmi w ramach całej religii, ale nie mogą oni panować nad wszystkimi istotami stworzonymi pod niebem – jest to powszechnie uznany fakt. Zwierzchnik religijny jest jedynie przywódcą i nie może równać się z Bogiem (Stwórcą). Wszystko jest w rękach Stwórcy, a ostatecznie wszystko wróci do rąk Stwórcy. Ludzkość została stworzona przez Boga i, bez względu na religię, każdy człowiek powróci pod Jego panowanie – to nieuniknione. Tylko Bóg jest Najwyższy pośród wszystkiego, a nawet najwyższy władca pośród wszystkich istot stworzonych również musi powrócić pod Jego panowanie. Bez względu na to, jak wysoki jest status danego człowieka, nie może on poprowadzić ludzkości do odpowiedniego przeznaczenia i nikt nie potrafi uporządkować wszystkich rzeczy według ich rodzaju. Jahwe sam stworzył ludzkość i przyporządkował każdego według jego rodzaju, a kiedy nadejdzie czas końca, On wciąż będzie sam dokonywał własnego dzieła, porządkując wszystkie rzeczy według ich rodzaju – a tego dzieła nie może dokonać nikt prócz Boga. Trzy etapy dzieła przeprowadzone od początku po dzień dzisiejszy zostały dokonane przez samego Boga i zrealizowane przez jedynego Boga. Fakt istnienia trzech etapów dzieła jest faktem istnienia Bożego przywództwa ludzkości, faktem, któremu nikt nie może zaprzeczyć. Na końcu trzech etapów dzieła wszystko zostanie sklasyfikowane według rodzaju i powróci pod panowanie Boga, jako że w całym wszechświecie istnieje tylko ten jeden Bóg i nie ma żadnych innych religii. Ten, który niezdolny jest stworzyć świat, nie będzie mógł doprowadzić go do końca, podczas gdy Ten, który stworzył świat, na pewno będzie potrafił to uczynić. Toteż jeśli ktoś nie potrafi doprowadzić wieku do końca i potrafi jedynie pomóc człowiekowi się rozwijać i uszlachetniać swój charakter, z pewnością nie będzie Bogiem, ani Panem ludzkości. Nie będzie potrafił dokonać tak wielkiego dzieła. Istnieje tylko jeden, który może przeprowadzić takie dzieło, a wszyscy, którzy nie są zdolni, by tego dokonać, z pewnością są wrogami, a nie Bogiem. Jeżeli tylko jest to jakaś zła religia, jest ona niezgodna z Bogiem, a to, co nie jest z Nim zgodne, jest Mu wrogie. Całe dzieło jest dokonane przez tego jednego prawdziwego Boga i całym wszechświatem włada ten jeden Bóg. Bez względu na to, czy Jego dzieło wykonywane jest w Izraelu, czy w Chinach, bez względu na to, czy jest dokonywane przez Ducha, czy przez ciało, wszystko dzieje się za sprawą samego Boga i nie może być dokonane przez nikogo innego. To właśnie dlatego, że On jest Bogiem całej ludzkości, działa swobodnie, nieograniczony przez żadne okoliczności. – To właśnie jest największa ze wszystkich wizji.

(Poznanie trzech etapów Bożego dzieła jest ścieżką do poznania Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)