I

W ofiarowaniu Izaaka,

Bóg dostrzegł szczerość oraz podporządkowanie Abrahama

i zobaczył też, że Abraham pomyślnie przeszedł Jego próbę.

Mimo iż Bóg przyjął szczerość i podporządkowanie Abrahama,

nadal był on niegodny stania się Jego powiernikiem,

kimś, kto poznał i pojął Boga,

kimś, kto zna Jego usposobienie.

Daleko mu było do jedności z Bogiem i podążania za Jego wolą.

Toteż w swoim sercu Bóg nadal był samotny i zaniepokojony.

W swoim sercu Bóg nadal był samotny i zaniepokojony.

Im bardziej Bóg stawał się samotny i zaniepokojony,

tym pilniej musiał kontynuować swoje zarządzanie,

musiał być w stanie wybrać i pozyskać grupę ludzi,

która ukończy Jego plan zarządzania i jak najszybciej wypełni Jego wolę.

Taka była żarliwa intencja Boga

i nie uległa ona zmianie od samego początku aż do dziś.

II

Od momentu stworzenia człowieka na początku Bóg pragnął grupy zwycięzców,

grupy, która potrafi zrozumieć, poznać i pojąć Jego usposobienie

i kroczyć wraz z Nim.

Ta Boża intencja nigdy się nie zmieniła.

Niezależnie od tego, ile jeszcze musi czekać,

niezależnie od tego, jak trudna może być dalsza droga

i niezależnie od tego, jak bardzo oddalony może być cel, którego Bóg pragnie,

Bóg nigdy nie zmienił i nie zrezygnował ze swoich oczekiwań wobec człowieka,

ze swoich oczekiwań wobec człowieka.

Niezależnie od tego, ile jeszcze musi czekać,

niezależnie od tego, jak trudna może być dalsza droga

i niezależnie od tego, jak bardzo oddalony może być cel, którego Bóg pragnie,

Bóg nigdy nie zmienił i nie zrezygnował ze swoich oczekiwań wobec człowieka,

ze swoich oczekiwań wobec człowieka.

Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga