220  Jesteśmy świadkami Chrystusa dni ostatecznych

1

Ludzkość była poddawana zepsuciu przez kilka tysięcy lat i jest zbyt nikczemna, by na nią patrzeć.

Dążąc do sławy, bogactwa i żyjąc w grzechu, straciliśmy człowieczeństwo i sumienie.

Mamy szczęście, że narodziliśmy się w dniach ostatecznych i witamy powrót Zbawiciela.

Widzimy, że każde słowo Boga jest prawdą, a nasze serca zostały podbite.

Przez sąd i karcenie nasze zepsucie zostaje oczyszczone.

Mocno wierzymy, że Bóg jest prawdą i ściśle podążamy Jego śladami.

Słowa Boże prowadzą nas przez straszne prześladowania i przeciwności losu.

Doświadczamy tak wiele Bożej miłości, podążamy za Bogiem z niewzruszoną wolą.

Dzięki udrękom otrzymujemy nowe życie i niesiemy zwycięskie świadectwa.

Pojawiło się Słońce sprawiedliwości, wszyscy jesteśmy świadkami Boga.


2

Bóg jest wcielony, aby zbawić człowieka i cierpi wielkie upokorzenie.

Cierpi odrzucenie i znosi nieporozumienia bez skargi i żalu.

Jesteśmy jak proch, a wzniesienie przez Boga naprawdę jest naszym szczęściem.

Nasze pozyskanie prawdy i życia zawdzięczamy tylko wielkiej dobroci Boga.

Jesteśmy w towarzystwie Boga, idziemy z Bogiem.

Praktykujemy uczciwość i z pewnością otrzymamy Bożą aprobatę.

Na ostatnim etapie wykonujemy nasz obowiązek i zadowalamy Boga.

W trudach i bólu nie uskarżamy się; szukamy tylko prawdziwej miłości do Boga.

Dzięki udrękom otrzymujemy nowe życie i niesiemy zwycięskie świadectwa.

Pojawiło się Słońce sprawiedliwości, wszyscy jesteśmy świadkami Boga.

Wstecz: 218  Pieśń szczerego przywiązania

Dalej: 221  Z pełną determinacją będę wiernie zadowalać Boga

W miarę jak katastrofy wciąż się nasilają, coraz więcej ludzi zaczyna zdawać sobie sprawę, że proroctwa biblijne to nie bajki dla dzieci, lecz rzeczywistość rozgrywająca się na naszych oczach. Nikt nie wie, co nadejdzie najpierw: jutrzejszy dzień czy nieoczekiwana katastrofa. Jeśli chcesz wraz z rodziną powitać powrót Pana i znaleźć bezpieczeństwo pod Bożą ochroną, kliknij WhatsAppa lub Messengera, aby dołączyć do naszej grupy studyjnej. Nie odkładaj tego do jutra.

Powiązane treści

104  Kiedy straciłam Boga

IKiedy straciłam Boga,czułam się jak liść dryfujący po wodzie – nie miałam się czego uchwycić.Bez obecności Boga tak puste stało się...

Ustawienia

  • Tekst
  • Motywy

Jednolite kolory

Motywy

Czcionka

Rozmiar czcionki

Odstęp pomiędzy wierszami

Odstęp pomiędzy wierszami

Szerokość strony

Spis treści

Szukaj

  • Wyszukaj w tym tekście
  • Wyszukaj w tej książce

Połącz się z nami w Messengerze