1

O Boże! Usłyszałem Twój głos i wróciłem przed Twoje oblicze.

Twoje słowa obnażają mnie i osądzają. Zobaczyłem, jak głęboko jestem skażony.

Wierzyłem w Pana głównie po to, by zostać wynagrodzonym. Cierpiałem w zamian za błogosławieństwa królestwa niebieskiego.

Tak wiele razy odmawiałem Twojego zbawienia. Osądzałem Cię nawet i sprzeciwiałem się Tobie.

Mimo to wybaczyłeś mi, choć ja przysporzyłem Ci tak wiele bólu.

Nienawidzę tego, jak zatwardziałe było moje serce i jak bardzo byłem pozbawiony człowieczeństwa.

2

O Boże! Sąd Twoich słów przebudził moje serce,

które w obliczu Twojej miłości, wielokrotnie pełne było bólu i żalu.

W czasie karcenia, stoisz u mego boku, w czasie oczyszczania – Twoje serce za mną tęskni.

Twoje słowa zaopatrują mnie w to, czego mi brak, a kiedy jestem smutny, przynoszą mi pociechę.

Jestem tak brudny i zepsuty oraz głęboko przekonany, że nie nadaję się do tego, byś mnie kochał.

Będąc tak nieposłusznym i zbuntowanym tym bardziej powinienem przyjąć Twój sąd i oczyszczenie.

3

O Boże! Twoje wcielenie objawia Twą miłość.

Wytrzymujesz straszne upokorzenia, by zbawić ludzkość.

Znosisz ból ludzkiego odrzucenia, lecz nigdy nie narzekasz na spustoszenie panujące w świecie.

Mówisz i pracujesz, znosząc wszelkiego rodzaju prześladowania, a nie masz miejsca, w którym mógłbyś odpocząć.

Nigdy nie zaznałeś rodzinnego szczęścia. Nikt nie ofiaruje Ci ani odrobiny ciepła.

Pokorny i ukryty, wyrażasz prawdę tylko po to, by oczyścić i pozyskać ludzi.

4

O Boże! Cierpliwie oczekujesz ludzkiej skruchy — jakże miałbym ją jeszcze odkładać?

Doświadczyłem teraz Twojej miłości i będę zważał na Twoją wolę.

Jestem gotów poddać się próbom i oczyszczaniu oraz trwać przy świadectwie, by Cię zadowolić.

Twoja miłość roztopiła moje serce, będę prawdziwie Cię kochał i żył dla Ciebie.

Postanowiłem dążyć do prawdy i żyć według Twoich słów.

Zawsze będę Cię kochać, podążać za Tobą i nieść o Tobie świadectwo.