Czy potrafisz oddać usposobienie wyrażane przez Boga w każdym z wieków w konkretny sposób, za pomocą języka, który jest odpowiedni i niesie w sobie znaczenie tego wieku? Czy ty, który doświadczasz Bożego dzieła dni ostatecznych, potrafisz szczegółowo opisać sprawiedliwe usposobienie Boga? Czy potrafisz dawać jasne i dokładne świadectwo o danym Bożym usposobieniu? W jaki sposób opowiesz o tym, co widziałeś i czego doświadczyłeś, owym żałosnym, biednym i pobożnym wierzącym w religii, którzy łakną i pragną sprawiedliwości i czekają, abyś ich poprowadził jak pasterz? Jakiego rodzaju „ludźmi” są ci, którzy czekają, abyś ich poprowadził jak pasterz? Czy potrafisz to sobie wyobrazić? Brzemię na twoich barkach, twoje posłannictwo i twoja odpowiedzialność – czy jesteś świadomy tych wszystkich rzeczy? Gdzie jest twoje poczucie dziejowej misji? W jaki sposób będziesz dobrze służyć jako mistrz następnego wieku? Czy masz silne poczucie bycia mistrzem? Jak należy wyjaśnić pojęcie mistrza wszystkich rzeczy? Czy to naprawdę mistrz żywych stworzeń i wszystkich fizycznych rzeczy na świecie? Jakie masz plany co do postępu kolejnego etapu dzieła? Jak wielu ludzi musi czekać, abyś ich prowadził jak pasterz? Czy twoje zadanie jest wymagające? Oni są biedni, żałośni, ślepi i zagubieni, wpadają w ciemność i zawodzą – gdzie jest droga? Jakże pragną, by światło, niczym spadająca gwiazda, nagle zstąpiło i rozproszyło moce ciemności, które od tak wielu lat gnębią człowieka. Pragną tego rozpaczliwie i usychają z tęsknoty dniem i nocą – któż może to w pełni i całkowicie pojąć? Nawet w dniu, w którym przemknie światło, ci głęboko cierpiący ludzie pozostają uwięzieni w mrocznym lochu, niezdolni osiągnąć uwolnienia; kiedyż przestaną płakać? Jakie to straszne, że te kruche duchy, którym nigdy nie dano odpoczynku, cierpią takie nieszczęście. Od dawna są spętane bezlitosnymi więzami i zastygłą historią. Kto słyszał dźwięk ich zawodzenia? Kto widział ich nieszczęsny stan? Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się nad tym, jak zasmucone i niespokojne jest Boże serce? Jak może On znieść widok niewinnej ludzkości, którą stworzył własnymi rękami, cierpiącej takie męki? Przecież ludzkość to nieszczęśnicy, którzy zostali zatruci. I choć ludzkość przetrwała do dziś, któż mógł wiedzieć o tym, że od dawna jest zatruwana przez złego? Czy zapomniałeś, że jesteś jedną z ofiar? Czy, z miłości do Boga, nie jesteś gotów dążyć do uratowania wszystkich tych, którzy przeżyli? Czy nie jesteś gotów poświęcić wszystkich swoich sił, aby odwdzięczyć się Bogu, który kocha człowieka jak własne ciało i własną krew? Jak dokładnie pojmujesz to, że Bóg się tobą posługuje, byś wiódł niezwykłe życie? Czy naprawdę masz determinację i wiarę, aby urzeczywistniać pełne znaczenia życie „pobożnego człowieka służącego Bogu”?