W swoim pierwszym wcieleniu Bóg żył na ziemi przez trzydzieści trzy i pół roku, z czego swoją misję wykonywał zaledwie przez trzy i pół roku. Zarówno w czasie dokonywania tego dzieła, jak i przed jego rozpoczęciem, posiadał On normalne człowieczeństwo; żył w swoim normalnym człowieczeństwie przez trzydzieści trzy i pół roku. W ciągu ostatnich trzech i pół roku ukazywał się jako wcielony Bóg. Zanim rozpoczął swoją misję, pojawił się w zwykłym, normalnym człowieczeństwie, nie wykazując żadnych znamion swojej boskości, która ujawniła się dopiero wtedy, gdy już oficjalnie zaczął wypełniać swoją misję. Jego życie i działalność w ciągu pierwszych dwudziestu dziewięciu lat dowodziły, że jest autentycznym człowiekiem, synem człowieczym, ciałem z krwi i kości, bowiem Jego misja rozpoczęła się oficjalnie po ukończeniu przez Niego dwudziestego dziewiątego roku życia. „Wcielenie” oznacza pojawienie się Boga w ciele; Bóg wykonuje dzieło wśród stworzonej ludzkości, przyjmując obraz ciała. Skoro więc jest On Bogiem wcielonym, musi najpierw być ciałem – ciałem obdarzonym normalnym człowieczeństwem; jest to najbardziej podstawowy warunek. W gruncie rzeczy wcielenie Boga oznacza, że Bóg żyje i działa w postaci cielesnej, że Bóg w samej swojej istocie staje się ciałem, staje się osobą. Jego wcielone życie i dzieło można podzielić na dwa etapy. Pierwszy to życie, jakie wiedzie przed rozpoczęciem swojej misji. Żyje w zwyczajnej ludzkiej rodzinie, w najzupełniej normalnym człowieczeństwie, zachowuje normalne zasady etyczne ludzkiego życia i przestrzega normalnych praw rządzących życiem ludzi, ma normalne ludzkie potrzeby (pożywienie, odzież, sen, schronienie), normalne ludzkie słabości oraz normalne ludzkie emocje. Innymi słowy w ciągu tego pierwszego etapu żyje w nieboskim, całkowicie normalnym człowieczeństwie, oddając się wszystkim normalnym zajęciom człowieka. Drugi etap to życie, jakie prowadzi po rozpoczęciu swojej misji. Nadal zamieszkuje w zwykłym człowieczeństwie, w normalnej powłoce człowieka, nie ujawniając żadnej zewnętrznej oznaki nadprzyrodzoności. Jednakże żyje wyłącznie dla swojej misji i w owym czasie Jego normalne człowieczeństwo istnieje wyłącznie po to, by utrzymywać normalne dzieło Jego boskości, ponieważ wówczas Jego normalne człowieczeństwo jest już wystarczająco dojrzałe, aby mógł wykonywać swoją misję. Toteż drugi etap Jego życia to realizowanie Jego misji w normalnym człowieczeństwie i wówczas jest to życie zarówno w normalnym człowieczeństwie, jak i w pełnej boskości. Powód, dla którego pierwszy etap Jego życia upływa w całkowicie zwykłym człowieczeństwie, jest taki, że Jego człowieczeństwo nie jest jeszcze w stanie podtrzymać całości boskiego dzieła, nie jest jeszcze dojrzałe. Dopiero kiedy Jego człowieczeństwo staje się dojrzałe – czyli kiedy potrafi ono udźwignąć Jego misję – może On rozpocząć wykonywanie misji, którą ma wykonać. Ponieważ jest On ciałem, musi najpierw dorosnąć i dojrzeć. Zatem pierwszy etap Jego życia to etap normalnego człowieczeństwa, podczas gdy w drugim Jego człowieczeństwo jest w stanie udźwignąć dzieło i wykonać Jego misję, tak więc życie, jakie prowadzi Bóg wcielony podczas swojej misji, jest zarówno życiem w człowieczeństwie, jak i życiem w pełnej boskości. Gdyby wcielone ciało Boga formalnie rozpoczęło Jego misję już od chwili narodzin i gdyby wszystko, co czynił, obejmowało dokonywanie cudów i dawanie nadprzyrodzonych znaków, nie posiadałby On istoty cielesnej. Dlatego Jego człowieczeństwo istnieje przez wzgląd na Jego cielesną istotę. Nie ma ciała bez człowieczeństwa, a człowiek bez człowieczeństwa nie jest istotą ludzką. W ten sposób człowieczeństwo ciała Boga jest nieodłącznym atrybutem ciała wcielonego Boga. Stwierdzenie, że „kiedy Bóg staje się ciałem, posiada tylko boskość i nie posiada żadnego człowieczeństwa”, jest bluźnierstwem, ponieważ takie twierdzenie zwyczajnie nie ma sensu i narusza zasadę wcielenia. Nawet po tym, jak On zaczyna pełnić swoją misję, wciąż żyje w swojej boskości okrytej ludzką powłoką w trakcie wykonywania przez Niego dzieła, z tym, że wtedy Jego człowieczeństwo służy tylko jednemu celowi: umożliwia Jego boskości wykonanie dzieła w normalnym ciele. Zatem sprawcą dzieła jest boskość zamieszkująca Jego człowieczeństwo. Działa nie Jego człowieczeństwo, a Jego boskość, ukryta jednakże w Jego człowieczeństwie; w istocie Jego dzieło nadal wykonywane jest przez Jego pełną boskość, a nie przez Jego człowieczeństwo. Jednakże wykonawcą dzieła jest Jego ciało. Można by rzec, że jest On istotą ludzką, a także Bogiem, ponieważ Bóg staje się Bogiem żyjącym w ciele, ma On ludzką powłokę i ludzką istotę, a nawet więcej – ma On istotę Boga. Ponieważ jest On istotą ludzką posiadającą istotę Boga, jest ponad wszystkimi stworzonymi ludźmi, ponad jakąkolwiek osobą, która może wykonywać dzieło Boże. Toteż spośród wszystkich posiadających powłokę ludzką taką jak On, spośród wszystkich posiadających człowieczeństwo, tylko On jest samym wcielonym Bogiem, a wszyscy pozostali są stworzonymi ludźmi. Choć wszyscy oni posiadają człowieczeństwo, stworzeni ludzie posiadają jedynie człowieczeństwo, podczas gdy wcielony Bóg jest inny: w swoim ciele posiada On nie tylko człowieczeństwo, ale – co najważniejsze – boskość. Jego człowieczeństwo można dostrzec w wyglądzie zewnętrznym Jego ciała oraz w Jego codziennym życiu, ale Jego boskość trudno dojrzeć. Ponieważ Jego boskość wyraża się wyłącznie wtedy, kiedy posiada On człowieczeństwo, i nie jest ona tak nadprzyrodzona, jak wyobrażają to sobie ludzie, zobaczenie jej jest dla ludzi niezwykle trudne. Nawet dzisiaj ludziom jest niezwykle trudno pojąć, czym dokładnie jest istota wcielonego Boga. Choć już wypowiedziałem tyle słów, sądzę, że jest to nadal tajemnicą dla większości z was. W gruncie rzeczy sprawa jest bardzo prosta: ponieważ Bóg staje się ciałem, Jego istota jest połączeniem człowieczeństwa i boskości. Połączenie to nazywa się Samym Bogiem – Samym Bogiem na ziemi.

Życie, jakie Jezus wiódł na ziemi, było normalnym życiem ciała. Żył w normalnym człowieczeństwie swojego ciała. Jego władza – wykonywanie Jego dzieła i wypowiadanie Jego słów lub uzdrawianie chorych i wypędzanie demonów, robienie takich nadzwyczajnych rzeczy – właściwie nie ujawniła się, dopóki nie rozpoczął swojej misji. Jego życie do osiągnięcia wieku dwudziestu dziewięciu lat, zanim rozpoczął swoją misję, stanowiło wystarczający dowód na to, że był On po prostu normalnym ciałem z krwi i kości. Był normalnym ciałem z krwi i kości, a ponieważ jeszcze nie rozpoczął swojej misji, ludzie nie dostrzegali w Nim niczego boskiego, nie widzieli nic oprócz normalnego człowieka, zwyczajnej osoby – i podobnie w tym czasie niektórzy uważali Go za syna Józefa. Ludzie myśleli, że jest On synem zwyczajnego człowieka, w żaden sposób nie mogli dostrzec, że jest On Bogiem wcielonym. Nawet kiedy w trakcie wykonywania swojej misji uczynił On wiele znaków, większość ludzi nadal twierdziła, że jest synem Józefa, ponieważ był Chrystusem w zewnętrznej powłoce normalnego człowieczeństwa. Zarówno Jego normalne człowieczeństwo, jak i Jego dzieło istniały po to, aby dopełnić znaczenia pierwszego wcielenia, aby dowieść, że Bóg całkowicie przyszedł w ciele, że stał się zupełnie zwyczajną osobą. To, że zanim rozpoczął swoje dzieło, posiadał normalne człowieczeństwo, było dowodem na to, że był zwykłym ciałem; a to, że później dokonywał dzieła, również dowiodło, że był zwykłym ciałem, ponieważ to właśnie w ciele obdarzonym normalnym człowieczeństwem dokonywał znaków i cudów, uzdrawiał chorych i wypędzał demony. Mógł dokonywać znaków, ponieważ Jego ciało nosiło władzę Boga, było ciałem, w które przyobleczony był Duch Boży. Posiadał tę władzę dzięki Duchowi Bożemu, co nie oznaczało, że nie był ciałem. Uzdrawianie chorych i wypędzanie demonów było dziełem, którego powinien dokonywać w swojej misji, było wyrazem Jego boskości ukrytej w Jego człowieczeństwie i bez względu na znaki, które ukazywał, czy sposób demonstrowania swojej władzy, nadal żył w normalnym człowieczeństwie i nadal był normalnym ciałem. Zamieszkiwał w normalnym ciele do chwili zmartwychwstania po śmierci na krzyżu. Obdarzanie łaską, uzdrawianie chorych i wypędzanie demonów – wszystko to stanowiło część Jego misji, było dziełem wykonywanym przez Niego w normalnym ciele. Dopóki nie poszedł na krzyż, cokolwiek robił, nigdy nie opuścił swojego normalnego ludzkiego ciała. Był Samym Bogiem wykonującym własne dzieło Boże, ale ponieważ był wcielonym ciałem Boga, spożywał posiłki i nosił odzież, miał normalne potrzeby ludzkie, normalny ludzki rozsądek i umysł. Wszystko to stanowiło dowód tego, że był normalną osobą, co dowodzi, iż wcielenie Boga było ciałem z normalnym człowieczeństwem, a nie czymś nadprzyrodzonym. Jego zadaniem było dokończenie dzieła pierwszego wcielenia Boga, wypełnienie misji, którą miał wykonywać Bóg w swoim pierwszym wcieleniu. Znaczenie wcielenia polega na tym, że zwyczajna, normalna osoba wykonuje dzieło samego Boga; to znaczy, że Bóg wykonuje swoje boskie dzieło w człowieczeństwie i w ten sposób pokonuje szatana. Wcielenie oznacza, że Duch Boży staje się ciałem, czyli Bóg staje się ciałem; dzieło, którego dokonuje ciało, jest dziełem Ducha, które jest realizowane w ciele, wyrażone przez ciało. Nikt poza ciałem Boga nie może wypełnić misji wcielonego Boga; to znaczy, tylko wcielone ciało Boga, ta osoba o normalnym człowieczeństwie, może wyrazić boskie dzieło. Żaden człowiek nie może Go w tym zastąpić. Gdyby podczas swojego pierwszego przyjścia Bóg nie posiadał normalnego człowieczeństwa przed ukończeniem dwudziestego dziewiątego roku życia – gdyby zaraz po narodzeniu potrafił dokonywać znaków i cudów, gdyby zaraz po tym, jak nauczył się mówić, potrafił mówić językiem niebios, gdyby od urodzenia potrafił pojąć wszystkie ziemskie sprawy, przejrzeć myśli każdego człowieka i to, co kryje się w jego sercu – takiej osoby nie można by było nazwać normalną istotą ludzką, a takiego ciała ludzkim ciałem. Gdyby tak było w przypadku Chrystusa, to znaczenie i istota wcielenia Boga zostałyby utracone. To, że posiada On normalne człowieczeństwo, dowodzi, że jest On Bogiem wcielonym w ciele; fakt, że przechodzi przez normalny proces ludzkiego wzrostu, to jeszcze jeden dowód, że jest On normalnym ciałem. Dodając do tego Jego dzieło, wszystko to wystarcza, by dowieść, że jest On Słowem Boga, które stało się ciałem, i Duchem Bożym, który stał się ciałem. Bóg staje się ciałem ze względu na potrzeby swojego dzieła; innymi słowy, ten etap dzieła musi zostać wykonany w ciele, co oznacza, że musi zostać wykonany w normalnym człowieczeństwie. Jest to warunek wstępny dla „Słowa stającego się ciałem”, dla „ukazania się Słowa w ciele”, i jest to prawdziwa historia dwóch wcieleń Boga. Ludzie mogą wierzyć, że Jezus dokonywał znaków przez całe swoje życie i że aż do zakończenia swego dzieła na ziemi nie przejawiał On żadnych oznak normalnego człowieczeństwa, nie miał normalnych ludzkich potrzeb, słabości ani ludzkich emocji, nie wymagał podstawowych środków do życia i nie miał normalnych ludzkich myśli. Wyobrażają sobie, że obdarzony był jedynie nadludzkim umysłem i transcendentnym człowieczeństwem. Są przekonani, że skoro jest Bogiem, nie powinien myśleć ani żyć jak normalni ludzie, że tylko normalny człowiek, prawdziwa istota ludzka, może mieć normalne ludzkie myśli i wieść normalne ludzkie życie. Są to wszystko tylko ludzkie wyobrażenia i ludzkie pojęcia, a wszystkie te pojęcia są sprzeczne z pierwotnymi intencjami dzieła Bożego. Normalne ludzkie myślenie podtrzymuje normalny ludzki rozum i normalne człowieczeństwo; tylko normalne człowieczeństwo może podtrzymywać normalne funkcjonowanie ciała i tylko normalne funkcjonowanie ciała może zapewnić, że wszystkie aspekty życia ciała są normalne. Jedynie działając w takim ciele, Bóg jest w stanie zrealizować cel swojego wcielenia. Gdyby wcielony Bóg posiadał jedynie zewnętrzną cielesną powłokę, lecz nie miał normalnych ludzkich myśli, ciało to byłoby pozbawione ludzkiego rozumu, a tym bardziej prawdziwego człowieczeństwa. Jak takie ciało, pozbawione człowieczeństwa, miałoby pełnić misję, która miała być wykonana przez wcielonego Boga? Normalny umysł podtrzymuje wszystkie aspekty ludzkiego życia; bez normalnego umysłu nie można być człowiekiem. Inaczej mówiąc, osoba, która nie myśli normalnie, jest chora umysłowo, a o Chrystusie pozbawionym człowieczeństwa i posiadającym jedynie boskość nie można byłoby mówić jako o wcieleniu Boga. Jak więc ciało wcielonego Boga miałoby być pozbawione normalnego człowieczeństwa? Czy nie jest bluźnierstwem stwierdzenie, że Chrystus jest pozbawiony człowieczeństwa? Wszystko, co robią normalni ludzie, uzależnione jest od funkcjonowania normalnego ludzkiego umysłu. Bez niego ludzie naruszaliby porządek natury; nie byliby nawet w stanie odróżnić czarnego od białego czy dobra od zła; nie mieliby żadnej ludzkiej etyki ani zasad moralnych. Podobnie, gdyby wcielony Bóg nie myślał jak normalny człowiek, nie byłby autentycznym, normalnym ciałem. Takie niemyślące ciało wcale nie byłoby w stanie udźwignąć boskiego dzieła. Nie byłby On w stanie normalnie przejawiać aktywności normalnego ciała ani tym bardziej żyć wraz z ludźmi na ziemi, a zatem zatraciłoby się znaczenie wcielenia Boga i sama istota Boga przychodzącego w ciele. Człowieczeństwo wcielonego Boga istnieje po to, aby podtrzymać normalne boskie dzieło w ciele. Jego normalne ludzkie myślenie podtrzymuje Jego normalne człowieczeństwo i wspiera Jego wszystkie normalne cielesne czynności. Można powiedzieć, że Jego normalne ludzkie myślenie istnieje po to, aby utrzymywać całe dzieło Boga w ciele. Gdyby owo ciało nie posiadało normalnego ludzkiego umysłu, Bóg nie byłby w stanie działać w ciele i nigdy nie byłoby możliwe dokonanie tego, co On musi wykonać w ciele. Choć wcielony Bóg posiada normalny umysł ludzki, Jego dzieło nie jest splamione ludzką myślą. Podejmuje On swoje dzieło w człowieczeństwie, posiadając normalny umysł, pod warunkiem wstępnym posiadania człowieczeństwa wraz z umysłem, a nie za sprawą normalnego ludzkiego myślenia. Jakkolwiek wzniosłe mogą być myśli Jego ciała, Jego dzieło nie jest skażone logiką czy myśleniem. Innymi słowy Jego dzieło nie jest poczęte przez umysł Jego ciała, lecz jest bezpośrednim wyrazem boskiego działania w Jego człowieczeństwie. Całe Jego dzieło polega na misji, którą ma wypełnić, i żadna jego część nie pochodzi z Jego mózgu. Na przykład uzdrawianie chorych, wypędzanie demonów i ukrzyżowanie nie były wynikiem działania Jego ludzkiego umysłu i rzeczy te nie mogły zostać osiągnięte przez żadnego człowieka z ludzkim umysłem. Podobnie dzisiejsze dzieło podboju jest misją, którą musi wypełniać Bóg wcielony, ale nie jest to wola osoby, lecz dzieło, którego Jego boskość powinna dokonywać, do wykonania którego nie jest zdolny żaden człowiek z krwi i kości. Zatem wcielony Bóg musi posiadać normalny umysł ludzki, musi posiadać normalne człowieczeństwo, ponieważ musi wykonać swoje dzieło w człowieczeństwie z normalnym umysłem. Na tym polega istota dzieła wcielonego Boga, sama istota wcielonego Boga.

Zanim Jezus zaczął wykonywać swoje dzieło, żył po prostu w normalnym człowieczeństwie. Nikt nie wiedział, że jest Bogiem, nikt nie odkrył, że jest On wcielonym Bogiem; ludzie znali Go po prostu jako najzwyklejszego człowieka. Jego normalne człowieczeństwo – tak zwyczajne, jak to tylko możliwe – było dowodem tego, że Bóg stał się ciałem, a Wiek Łaski był czasem dokonywania dzieła przez wcielonego Boga, a nie czasem dzieła Ducha. Był to dowód na to, że Duch Boży zrealizował się całkowicie w ciele, że w wieku wcielenia Boga Jego ciało miało dokonać całego dzieła Ducha. Chrystus z normalnym człowieczeństwem jest ciałem, w którym zrealizował się Duch – ciałem obdarzonym normalnym człowieczeństwem, normalnym rozumem i ludzkimi myślami. „Zrealizowanie się” oznacza Boga stającego się człowiekiem, Ducha stającego się ciałem. Mówiąc prościej, jest tak, gdy sam Bóg zamieszkuje ciało obdarzone normalnym człowieczeństwem, przez które wyraża swoje boskie dzieło – to właśnie oznacza zrealizowanie się lub wcielenie. Podczas pierwszego wcielenia Bóg musiał uzdrawiać chorych i wypędzać demony, ponieważ Jego dzieło polegało na odkupieniu. Aby odkupić całą ludzkość, musiał być miłosierny i wybaczać. Jego dzieło wykonane przed ukrzyżowaniem polegało na uzdrawianiu chorych i wypędzaniu demonów, co było zapowiedzią wybawienia przez Niego człowieka od grzechu i plugawości. Ponieważ był to Wiek Łaski, musiał uzdrawiać chorych, czyniąc w ten sposób znaki i cuda reprezentujące łaskę tego okresu, albowiem Wiek Łaski zasadzał się na obdarzaniu łaską; pokój, radość i materialne błogosławieństwa były oznakami Wieku Łaski i ludzkiej wiary w Jezusa w tym czasie. Oznacza to, że uzdrawianie chorych, wypędzanie demonów i obdarzanie łaską były instynktowną zdolnością ciała Jezusa w Wieku Łaski, było to dzieło Ducha zrealizowane w ciele. Kiedy jednak wykonywał to dzieło, żył w ciele i nie wykraczał poza nie. Bez względu na wszelkie uzdrowienia, których dokonywał, nadal posiadał normalne człowieczeństwo, nadal wiódł normalne życie ludzkie. Powodem, dla którego mówię, iż w trakcie wieku wcielenia Boga ciało wykonywało całe dzieło Ducha, jest to, że bez względu na to, jaką pracę wykonał, robił to w ciele. Jednak z powodu Jego dzieła ludzie nie postrzegali Jego ciała jako w pełni posiadającego cielesną istotę, ponieważ potrafiło ono czynić znaki i w pewnych szczególnych momentach potrafiło robić rzeczy wykraczające poza ciało. Rzecz jasna, wszystkie te wydarzenia miały miejsce po rozpoczęciu przez Niego misji, jak czterdziestodniowe kuszenie czy przemienienie na górze. Zatem w Jezusie znaczenie wcielenia Boga nie zostało wypełnione do końca, lecz jedynie częściowo. Życie, które wiódł w ciele przed rozpoczęciem swojego dzieła, było całkowicie normalne we wszystkich aspektach. Po rozpoczęciu dzieła zachował jedynie zewnętrzną powłokę swojego ciała. Ponieważ Jego dzieło było wyrazem boskości, wykraczało poza normalne funkcjonowanie ciała. Bądź co bądź ciało wcielonego Boga różniło się od ludzi z krwi i kości. Oczywiście w swoim codziennym życiu potrzebował On jedzenia, odzieży, snu i schronienia. Jego codzienne potrzeby były pod każdym względem normalne, miał On też rozum normalnego człowieka i myślał jak normalny człowiek. Ludzie nadal uważali Go za normalną osobę, z tą różnicą, że wysoce nadprzyrodzone było dzieło, które wykonywał. W rzeczywistości, bez względu na to, co robił, żył w zwyczajnym i normalnym człowieczeństwie, a im bardziej był to czas wykonywania przez Niego dzieła, tym normalniejszy był Jego rozum i tym klarowniejsze były Jego myśli; Jego rozum i myśli przewyższały te, które posiada jakikolwiek normalny człowiek. Konieczne było, aby wcielony Bóg miał dokładnie taki rodzaj myślenia i rozumu, ponieważ boskie dzieło musiało zostać wyrażone przez ciało, którego rozum był tak normalny, jak to tylko możliwe, i którego myśli były najwyższej klarowności – tylko w ten sposób Jego ciało mogło wyrazić boskie dzieło. Jezus żył na ziemi przez trzydzieści trzy i pół roku, przez cały ten czas zachowując swoje normalne człowieczeństwo, ale z powodu Jego dzieła podczas trzyipółletniej misji ludzie myśleli, że jest On bardzo transcendentny, że jest o wiele bardziej nadprzyrodzony niż wcześniej. W rzeczywistości normalne człowieczeństwo Jezusa pozostało takie samo przed rozpoczęciem i po rozpoczęciu przez Niego misji. Jego człowieczeństwo przez cały ten czas pozostawało takie samo, ale ze względu na różnicę między tym, co było przed rozpoczęciem i po rozpoczęciu przez Niego misji, pojawiły się dwa różne poglądy dotyczące Jego ciała. Cokolwiek jednak ludzie myśleli, wcielony Bóg zachował swoje pierwotne, normalne człowieczeństwo przez cały ten czas, bo skoro Bóg był wcielony, to żył w ciele, w ciele obdarzonym normalnym człowieczeństwem. Czy pełnił swą misję, czy nie, normalne człowieczeństwo Jego ciała nie mogło zostać wymazane, ponieważ człowieczeństwo jest podstawową istotą ciała. Zanim Jezus podjął misję, Jego ciało pozostawało zupełnie normalne i uczestniczyło we wszystkich zwykłych ludzkich aktywnościach. Nie wydawał się ani trochę nadprzyrodzony, nie ukazywał żadnych znaków. W tym czasie był po prostu najzwyklejszą osobą, która wielbiła Boga, choć Jego dążenie było bardziej uczciwe i szczere niż czyjekolwiek. W ten sposób objawiało się Jego człowieczeństwo, które było tak normalne, jak to tylko możliwe. Ponieważ przed rozpoczęciem misji nie dokonywał żadnego dzieła, nikt nie był świadomy Jego tożsamości, nikt nie był w stanie dostrzec, że Jego ciało różni się od innych, ponieważ nie ukazał ani jednego znaku, nie wykonał żadnej części własnego dzieła Boga. Jednak kiedy już rozpoczął swoją misję, zachował zewnętrzną powłokę normalnego człowieczeństwa i nadal żył, posiadając normalny ludzki rozum, ale ponieważ zaczął dokonywać dzieła samego Boga, przyjmować misję Chrystusa i wykonywać dzieło, którego śmiertelnicy, ludzie z krwi i kości, nie byli zdolni wykonać, ludzie założyli, że nie ma On normalnego człowieczeństwa i nie jest zupełnie normalnym ciałem, lecz raczej niekompletnym ciałem. Z powodu dokonywanego przez Niego dzieła ludzie stwierdzili, że jest Bogiem w ciele, który nie ma w sobie normalnego człowieczeństwa. Takie rozumienie jest niedorzeczne, gdyż ludzie nie pojęli znaczenia wcielenia Boga. To niedorzeczne zrozumienie wynikło z faktu, że dzieło wyrażone przez Boga w ciele było dziełem boskim, wyrażonym w ciele posiadającym normalne człowieczeństwo. Bóg był przyodziany w ciało, zamieszkiwał ciało, a Jego dzieło w Jego człowieczeństwie przysłoniło normalność Jego człowieczeństwa. Z tego powodu ludzie uwierzyli, że Bóg nie posiadał człowieczeństwa, a jedynie boskość.

W swoim pierwszym wcieleniu Bóg nie zakończył dzieła wcielenia, a ukończył jedynie pierwszy etap pracy, którą Bóg wcielony miał wykonać. Aby zatem ukończyć dzieło wcielenia, Bóg jeszcze raz powrócił do ciała, urzeczywistniając całą jego normalność i realność, to znaczy przejawiając Słowo Boga w ciele, które jest tak normalne i zwyczajne, jak to tylko możliwe, kończąc w ten sposób dzieło, którego ma jeszcze w ciele dokonać. Drugie wcielenie ma tę samą istotę, co pierwsze, ale On jest jeszcze bardziej realny, jeszcze bardziej normalny niż w owym pierwszym wcieleniu. W konsekwencji cierpienie, które znosi drugie wcielenie, jest większe niż cierpienie pierwszego, ale to cierpienie jest wynikiem Jego misji w ciele i różni się od cierpienia zepsutego człowieka. Wynika ono również z normalności i realności Jego ciała. Ponieważ wykonuje On swoją misję w ciele najbardziej normalnym i realnym, musi ono znosić dużo cierpienia. Im normalniejsze i realniejsze jest to ciało, tym bardziej będzie On cierpieć podczas wykonywania swojej misji. Dzieło Boga wyrażane jest w zupełnie pospolitym ciele pozbawionym jakiejkolwiek nadprzyrodzoności. Ponieważ Jego ciało jest normalne i musi także dźwigać dzieło zbawienia człowieka, cierpi On nawet bardziej, niż cierpiałby w ciele nadprzyrodzonym – a całe to cierpienie wynika z realności i normalności Jego ciała. W cierpieniu, przez które przeszły oba wcielenia podczas wypełniania swojej misji, można dojrzeć istotę wcielenia. Im normalniejsze ciało, tym większe cierpienie musi On znosić podczas podejmowania dzieła; im bardziej realne jest ciało, które podejmuje dzieło, tym silniejsze stają się ludzkie pojęcia i tym większe ryzyko On ponosi. A jednak im bardziej realne jest ciało i im bardziej ciało to posiada potrzeby i kompletny rozum normalnego człowieka, tym bardziej jest On zdolny do wzięcia na swoje barki Bożego dzieła w ciele. Jezus został przybity do krzyża za pośrednictwem ciała i za pośrednictwem ciała posłużył jako ofiara za grzech, czyli to właśnie przez ciało obdarzone normalnym człowieczeństwem pokonał szatana i całkowicie wybawił człowieka od krzyża. To właśnie za pośrednictwem kompletnego ciała drugi wcielony Bóg dokonuje dzieła podboju i pokonuje szatana. Tylko ciało, które jest całkowicie normalne i realne, może dokonać dzieła podboju w jego najpełniejszym sensie i dać potężne świadectwo. Inaczej mówiąc, podbój człowieka osiąga swój rezultat poprzez realność i normalność Boga w ciele, a nie przez nadprzyrodzone cuda i objawienia. Misja wykonywana przez owego wcielonego Boga polega na mówieniu i to poprzez mówienie podbija On i doskonali człowieka. Innymi słowy, dziełem Ducha wykonywanym w ciele jest mówić i zadaniem ciała jest mówić, osiągając tym samym cel, jakim jest całkowite podbicie, obnażenie, udoskonalenie i wyeliminowanie człowieka. Zatem to w dziele podboju dzieło Boga w ciele zostanie w pełni dokonane. Dzieło odkupienia ludzkich grzechów, które dokonało się za pierwszym razem, było tylko początkiem dzieła wcielenia; tylko ciało, które dokonuje dzieła podboju, dopełnia całego dzieła wcielenia. Jeśli chodzi o płeć, jedno jest mężczyzną, a drugie kobietą, co dopełnia znaczenie wcielenia Boga i rozwiewa ludzkie pojęcia na Jego temat: Bóg może stać się zarówno mężczyzną, jak i kobietą, a w istocie wcielony Bóg jest bezpłciowy. Stworzył tak mężczyznę, jak i kobietę, i dla Niego podział na płcie nie istnieje. Na tym etapie dzieła Bóg nie daje znaków ani nie czyni cudów, tak aby dzieło osiągnęło swoje rezultaty za pomocą słów. Co więcej, powód tego jest taki, że dzieło wcielonego Boga nie polega tym razem na uzdrawianiu chorych i wypędzaniu demonów, lecz raczej na podbijaniu człowieka słowami, co oznacza, że instynktowne zdolności posiadane przez wcielenie Boga to wypowiadanie słów i podbijanie człowieka, a nie uzdrawianie chorych czy wypędzanie demonów. Jego dzieło w normalnym człowieczeństwie nie polega na ukazywaniu znaków, uzdrawianiu chorych czy wypędzaniu demonów, lecz na mówieniu, i dlatego drugie wcielenie wydaje się ludziom znacznie normalniejsze niż pierwsze. Ludzie widzą to tak, że Bóg rzeczywiście stał się ciałem. Ten wcielony Bóg różni się jednak od wcielonego Jezusa i chociaż oboje są Bogiem wcielonym, nie są całkowicie tożsami. Jezus posiadał normalne człowieczeństwo, zwykłe człowieczeństwo, ale towarzyszyły Mu liczne znaki i cuda. W tym Bogu wcielonym ludzkie oczy nie ujrzą żadnych znaków ani cudów, żadnego uzdrawiania chorych, wypędzania demonów, chodzenia po wodzie, poszczenia przez czterdzieści dni… Nie wykonuje On tego samego dzieła co Jezus – nie dlatego, by Jego ciało różniło się w swej istocie od ciała Jezusa, ale ponieważ Jego misja nie polega na uzdrawianiu chorych czy wypędzaniu demonów. Nie niszczy własnego dzieła, nie zakłóca go. Ponieważ podbija człowieka swoimi realnymi słowami, nie ma potrzeby, by podporządkowywał go sobie za pomocą znaków – ten etap ma zatem na celu zwieńczenie dzieła wcielenia. Wcielony Bóg, którego dzisiaj widzisz, jest w całości ciałem i nie ma w Nim nic nadprzyrodzonego. Choruje tak jak inni, potrzebuje pożywienia i odzieży jak inni, jest w pełni ciałem. Gdyby tym razem wcielony Bóg dawał nadprzyrodzone znaki i dokonywał cudów, gdyby uzdrawiał chorych, wypędzał demony albo był w stanie zabić jednym słowem, to jakże miałoby zostać zrealizowane dzieło podboju? Jak dzieło to miałoby zostać rozpowszechnione wśród pogańskich narodów? Uzdrawianie chorych i wypędzanie demonów było dziełem Wieku Łaski, pierwszym krokiem w dziele odkupienia, a teraz, kiedy Bóg już zbawił człowieka od krzyża, nie dokonuje już tego dzieła. Gdyby podczas dni ostatecznych pojawił się „Bóg” taki sam jak Jezus, uzdrawiający chorych, wypędzający demony i ukrzyżowany za człowieka, to choć taki „Bóg” byłby w pełni zgodny z opisem w Biblii i łatwy do przyjęcia przez ludzi, w swojej istocie nie byłby ciałem, w które przyoblekł się Duch Boży, lecz takim, w które przyoblekł się zły duch. Jest bowiem zasadą dzieła Bożego, aby nigdy nie powtarzać tego, czego On już dokonał. Dlatego też dzieło drugiego wcielenia Boga różni się od dzieła pierwszego wcielenia. W dniach ostatecznych Bóg realizuje dzieło podboju w zwykłym, normalnym ciele. Nie uzdrawia chorych, nie zostanie ukrzyżowany za człowieka, a jedynie wypowiada słowa w ciele i podbija człowieka w ciele. Tylko takie ciało jest ciałem Boga wcielonego; tylko takie ciało może dokończyć dzieło Boże w ciele.

Bez względu na to, czy na tym etapie wcielony Bóg znosi cierpienia, czy wykonuje swoją misję, robi to, by dopełnić znaczenie wcielenia, ponieważ jest to ostatnie wcielenie Boga. Bóg może wcielić się tylko dwa razy. Trzeciego razu być nie może. Pierwszy Bóg wcielony był mężczyzną, drugi kobietą i w ten sposób obraz ciała Boga dopełnia się w umyśle człowieka. Co więcej, te dwa wcielenia już zakończyły dzieło Boże w ciele. Za pierwszym razem wcielony Bóg cechował się normalnym człowieczeństwem, aby wypełnić znaczenie wcielenia. Tym razem także posiada normalne człowieczeństwo, ale znaczenie tego wcielenia jest inne: jest głębsze i Jego dzieło ma głębsze znaczenie. Powodem, dla którego Bóg kolejny raz stał się ciałem, jest dopełnienie znaczenia wcielenia. Kiedy Bóg w pełni zakończy ten etap swojego dzieła, całe znaczenie wcielenia, to znaczy dzieło Boże w ciele, dopełni się i nie będzie już nic do zrobienia w ciele. Oznacza to, że odtąd Bóg już nigdy więcej nie przyjdzie w ciele, aby dokonać swojego dzieła. Bóg dokonuje dzieła wcielenia tylko po to, by zbawić i udoskonalić ludzkość. Innymi słowy, gdyby nie to dzieło, Bóg absolutnie nie przyszedłby w ciele pochopnie. Przychodząc w ciele, by działać, pokazuje On szatanowi, że Bóg jest ciałem, normalną osobą, zwyczajnym człowiekiem – a jednak potrafi zwyciężyć świat, pokonać szatana, odkupić i podbić ludzkość! Celem działania szatana jest skażenie ludzkości, podczas gdy celem działania Boga jest jej zbawienie. Szatan chwyta człowieka w pułapkę w bezdennej otchłani, podczas gdy Bóg go z niej wybawia. Szatan sprawia, że wszyscy ludzie go czczą, natomiast Bóg czyni ich poddanymi swojemu panowaniu, ponieważ to On jest Stwórcą. To właśnie poprzez dwa wcielenia Boga osiągane są rezultaty całego tego dzieła. W swej istocie Jego ciało jest połączeniem człowieczeństwa i boskości i posiada normalne człowieczeństwo. Zatem bez wcielonego ciała Boga Boże dzieło zbawienia ludzkości nie mogłoby przynieść rezultatów i bez normalnego człowieczeństwa Jego ciała Jego dzieło w ciele nadal nie mogłoby osiągnąć tych rezultatów. Istotą wcielonego Boga jest to, że musi On posiadać normalne człowieczeństwo; gdyby było inaczej, byłoby to sprzeczne z pierwotną intencją Boga dotyczącą wcielenia.

Dlaczego twierdzę, że znaczenie wcielenia nie dopełniło się w dziele Jezusa? Ponieważ Słowo nie do końca stało się ciałem. To, co zrobił Jezus, to jedynie część dzieła Boga w ciele. Dokonał On tylko dzieła odkupienia, ale nie dokonał dzieła całkowitego pozyskania człowieka. Z tego względu w dniach ostatecznych Bóg ponownie staje się ciałem. Ten etap dzieła jest też wykonywany przez zwyczajne ciało; jest wykonywany przez całkowicie normalną istotę ludzką, której człowieczeństwo nie jest w żadnym stopniu transcendentne. Innymi słowy, Bóg stał się w pełni istotą ludzką, jest osobą, która posiada tożsamość Boga, kompletną istotą ludzką, kompletnym ciałem, osobą, która dokonuje dzieła. Ludzkie oczy widzą ciało z krwi i kości, które nie jest ani trochę transcendentne, zupełnie zwyczajną osobę, która potrafi mówić językiem niebios, nie ukazuje żadnych znaków, nie dokonuje cudów i nie wyjawia nawet prawdziwej historii religii w wielkich salach zgromadzeń. Dzieło drugiego wcielenia wydaje się ludziom zupełnie niepodobne do dzieła pierwszego wcielenia i wydają się one nawet nie mieć ze sobą nic wspólnego – tym razem nie widać nic z dzieła pierwszego. Chociaż dzieło drugiego wcielenia różni się od dzieła pierwszego wcielenia, nie dowodzi to, że Ich źródło nie jest jedno i to samo. To, czy Ich źródło jest to samo, uzależnione jest od natury dzieła dokonywanego przez ciała, a nie od Ich zewnętrznej powłoki. W trakcie trzech etapów swojego dzieła Bóg wcielił się dwukrotnie i dwukrotnie dzieło wcielonego Boga inaugurowało nowy wiek, wprowadzało nową pracę; wcielenia uzupełniają się nawzajem. Ludzkie oko nie jest w stanie dostrzec, że oba ciała pochodzą rzeczywiście z tego samego źródła. Oczywiście pozostaje to poza zdolnościami ludzkiego oka czy umysłu. Jednakże w swej istocie są One tożsame, ponieważ Ich dzieło pochodzi od tego samego Ducha. Tego, czy dwa wcielenia pochodzą z tego samego źródła, nie można rozsądzać na podstawie okresu lub miejsca, w którym się urodziły, bądź innych podobnych czynników, lecz tylko na podstawie wyrażonego w Nich boskiego dzieła. Drugie wcielenie nie wykonuje żadnego dzieła, które wykonał Jezus, ponieważ dzieło Boże nie trzyma się konwencji, lecz za każdym razem otwiera nową ścieżkę. Drugie wcielenie nie ma na celu pogłębiania czy ugruntowywania wrażenia pozostawionego w umysłach ludzi przez pierwsze ciało, lecz uzupełnienie i udoskonalenie obrazu pierwszego ciała w ich umysłach, pogłębić wiedzę człowieka o Bogu, złamać wszelkie reguły tkwiące w sercach ludzi oraz usunąć niedorzeczne obrazy boga z ich serc. Można rzec, iż żaden pojedynczy etap własnego dzieła Boga nie może dać człowiekowi pełnej wiedzy o Nim; każdy z nich daje tylko część, ale nie całość. Choć Bóg w pełni wyraził swoje usposobienie, ze względu na ludzkie ograniczone zdolności pojmowania wiedza człowieka o Bogu pozostaje nadal niepełna. Pełne wyjaśnienie całości usposobienia Boga za pomocą ludzkiego języka jest niemożliwe. W jakimże zatem mniejszym stopniu pojedynczy etap dzieła Bożego mógłby w pełni wyrazić Boga? On działa w ciele, pod osłoną swojego normalnego człowieczeństwa, i można Go rozpoznać tylko poprzez wyrażenia Jego boskości, a nie na podstawie Jego cielesnej powłoki. Bóg przychodzi w ciele, aby umożliwić człowiekowi poznanie Go poprzez Jego różne dzieła, a żaden z etapów Jego dzieła nie jest podobny do drugiego. Tylko w ten sposób człowiek może uzyskać pełną wiedzę o dziele Bożym w ciele, a nie ograniczać go do pewnego zakresu. Chociaż dzieło dwóch wcieleń jest inne, istota ciał i źródło Ich dzieła są identyczne. Po prostu jest tak, że istnieją, by wykonać dwa różne etapy dzieła i pojawić się w dwóch różnych wiekach. Bez względu na wszystko wcielenia Boga posiadają tę samą istotę i mają to samo pochodzenie – to coś, czemu nie może zaprzeczyć nikt.