Bóg doskonali tych, którzy są zgodni z Jego intencjami
Bóg pragnie teraz pozyskać pewną grupę ludzi – tych, którzy robią wszystko, co w ich mocy, by z Nim współpracować, którzy potrafią podporządkować się Jego dziełu, którzy wierzą, że słowa wypowiadane przez Boga są prawdą, i którzy wprowadzają w życie Jego wymagania. To ci, których serce przepełnia prawdziwe zrozumienie, to ich można udoskonalić i niechybnie będą oni zdolni podążać ścieżką doskonałości. Ci, którzy nie rozumieją jasno dzieła Boga, nie jedzą ani nie piją Jego słów, nie zwracają uwagi na Jego słowa i nie mają serc miłujących Boga, to ludzie, których nie można udoskonalić. Ci, którzy wątpią w Boga wcielonego, którzy nigdy nie są Go pewni, nigdy nie traktują poważnie Jego słów i którzy zawsze próbują Go oszukiwać, to ludzie, którzy opierają się Bogu i są z szatana – takich ludzi nie da się udoskonalić.
Jeżeli pragniesz być udoskonalony, najpierw musisz zdobyć przychylność w oczach Boga, ponieważ doskonali On tylko tych, na których spogląda z przychylnością i którzy są zgodni z Jego intencjami. Jeżeli pragniesz być zgodny z intencjami Boga, musisz mieć serce, które podporządkowuje się Jego dziełu, musisz robić wszystko, co w twojej mocy, by dążyć do prawdy, i we wszystkich sprawach musisz zaakceptować Boży nadzór. Czy wszystko, co czynisz, przeszło Bożą kontrolę? Czy masz właściwe intencje? Jeżeli masz właściwe intencje, Bóg cię pochwali; jeżeli twoje intencje są niewłaściwe, jest to dowodem, że twoje serce miłuje nie Boga, lecz ciało i szatana. Dlatego musisz poprzez modlitwę zaakceptować Boży nadzór we wszystkich sprawach. Gdy się modlisz, to choć osoba, którą jestem, nie stoi przed tobą, Duch Święty jest z tobą, a Ten, do którego się modlisz, jest zarówno osobą, którą Ja jestem, jak i Duchem Bożym. Dlaczego wierzysz w to ciało? Ponieważ ma On Ducha Bożego. Czy wierzyłbyś w tego człowieka, gdyby był On bez Ducha Bożego? Kiedy wierzysz w tę osobę, wierzysz w Ducha Bożego. To, że masz bać się tej osoby, oznacza, że masz bać się Ducha Bożego. Kiedy wierzysz w Ducha Bożego, wierzysz w tę osobę, a kiedy wierzysz w tę osobę, wierzysz również w Ducha Bożego. Kiedy się modlisz, czujesz, że Duch Boży jest z tobą i że Bóg jest przed tobą, i dlatego twoja modlitwa jest modlitwą do Jego Ducha. Dziś większość ludzi boi się przynieść swoje uczynki przed oblicze Boga; chociaż możesz oszukać Jego ciało, nie możesz oszukać Jego Ducha. Każda sprawa, która nie przejdzie przez Boży nadzór, nie jest w zgodzie z prawdą i należy z niej zrezygnować; inne postępowanie jest obrazą Boga. Tak więc, niezależnie od tego, czy się modlisz, rozmawiasz i omawiasz prawdę z braćmi i siostrami, czy też wykonujesz swój obowiązek i zajmujesz się zadaniami, musisz złożyć swoje serce przed Bogiem. Kiedy wypełniasz swoją rolę, Bóg jest z tobą i dopóki twoja intencja jest właściwa i służy dziełu domu Bożego, On z pewnością zaakceptuje wszystko, co robisz; powinieneś wykazywać się szczerością, by wypełniać swoją rolę. Kiedy się modlisz, powinieneś mieć serce miłujące Boga i szukać Bożej opieki i ochrony, a także szukać Bożego nadzoru. Jeśli to jest w twoim sercu, twoje modlitwy będą skuteczne. Na przykład, kiedy modlisz się na zgromadzeniach, jeśli otworzysz swoje serce, pomodlisz się do Boga, nie będziesz mówił nieprawdy i powiesz Mu, co masz w sercu, to twoje modlitwy z pewnością będą skuteczne. Jeśli masz żarliwe serce miłujące Boga, to złóż Bogu przysięgę: „Boże, który jesteś w niebiosach i na ziemi, i pośród wszystkich rzeczy, przysięgam Ci: niech Twój Duch bada wszystko, co robię, i chroni mnie oraz opiekuje się mną przez cały czas, aby wszystko, co robię, mogło się utrzymać w Twojej obecności. Gdyby moje serce Cię nie miłowało lub gdyby kiedykolwiek Cię zdradziło, to surowo mnie skarć i przeklnij. Nie przebaczaj mi ani w tym życiu, ani w przyszłym świecie!”. Czy odważysz się złożyć taką przysięgę? Jeśli nie, dowodzi to, że jesteś bojaźliwy i że nadal miłujesz samego siebie. Czy macie w sobie takie postanowienie? Jeśli naprawdę jest to wasze postanowienie, powinniście złożyć tę przysięgę. Jeśli masz w sobie to postanowienie i złożysz taką przysięgę, to Bóg wypełni twoje postanowienie. Kiedy składasz Bogu przysięgę, On słucha. Bóg ustala, czy jesteś grzeszny, czy sprawiedliwy, na podstawie twojej modlitwy i twojej praktyki. Teraz jesteście w procesie bycia doskonalonymi, a jeśli naprawdę masz wiarę w to, że zostaniesz udoskonalony, to przyniesiesz wszystko, co robisz, przed oblicze Boga i zaakceptujesz Jego kontrolę. Jeśli zrobisz coś oburzająco buntowniczego lub jeśli zdradzisz Boga, to On urzeczywistni twoją przysięgę; w tym momencie, niezależnie od tego, czy staniesz w obliczu zagłady, czy karcenia, będzie to twoja własna wina. Złożyłeś przysięgę, więc powinieneś jej dotrzymać. Jeśli składasz przysięgę, ale jej nie dotrzymujesz, czeka cię zagłada. Ponieważ to ty złożyłeś przysięgę, Bóg ją urzeczywistni. Niektórzy boją się po modlitwie i mówią: „Wszystko skończone! Moja szansa na bycie rozwiązłym przepadła; moja szansa na robienie złych rzeczy przepadła; moja szansa na zaspokajanie doczesnych pragnień przepadła!”. Ci ludzie nadal miłują świat i grzech i z pewnością czeka ich zagłada.
Jako człowiek wierzący w Boga musisz być w stanie przynieść wszystko, co robisz, przed Jego oblicze i poddać się Bożemu nadzorowi. Jeśli to, co robisz, może zostać przyniesione przed oblicze Ducha Bożego, ale nie może zostać przyniesione przed ciało Boga, dowodzi to, że nie poddałeś się jeszcze nadzorowi Jego Ducha. Kim jest Duch Boży? Kim jest osoba, o której Bóg daje świadectwo? Czyż nie są Oni jednym i tym samym? Większość ludzi postrzega Ich jako dwie odrębne istoty, wierząc, że Duch Boży to Duch Boży, a osoba, o której Bóg daje świadectwo, jest zaledwie człowiekiem. Czyż się nie mylisz? W czyim imieniu ta osoba działa? Wszyscy ci, którzy nie znają Boga wcielonego, nie mają duchowego zrozumienia. Duch Boży i Jego wcielone ciało stanowią jedno, ponieważ Duch Boży jest zmaterializowany w ciele. Jeśli ta osoba nie jest dla ciebie życzliwa, to czy Duch Boży będzie dla ciebie życzliwy? Czyż nie masz zamętu w głowie? Dzisiaj wszyscy ci, którzy nie potrafią przyjąć nadzoru Boga, nie mogą uzyskać Jego aprobaty, a żaden z tych, którzy nie znają Boga wcielonego, nie może zostać udoskonalony. Przyjrzyj się wszystkiemu, co robisz, i sprawdź, czy może to zostać przyniesione przed oblicze Boga. Jeśli nie potrafisz przynieść wszystkiego, co robisz, przed oblicze Boga, dowodzi to, że jesteś złoczyńcą. Czy złoczyńcy mogą zostać udoskonaleni? Jeśli jesteś w stanie przynieść przed oblicze Boga wszystko, co robisz, każde swoje działanie, każdą intencję i każdą reakcję, to znaczy, jeśli jesteś w stanie przynieść przed oblicze Boga i poddać Jego nadzorowi wszystko, co składa się na twoje codzienne życie duchowe – modlitwę, przybliżanie się do Boga, jedzenie i picie słów Bożych, omówienia z braćmi i siostrami oraz prowadzenie życia kościelnego, aż po swoją służbę we współpracy z innymi, to jest to rodzaj praktyki, który pomoże ci osiągnąć wzrost w życiu. Proces przyjmowania Bożego nadzoru jest procesem oczyszczania człowieka. Im lepiej potrafisz przyjąć Boży nadzór, tym bardziej jesteś oczyszczany i tym bardziej jesteś w zbieżności z intencjami Boga, tak że nie popadniesz w rozwiązłość, a twoje serce będzie w stanie żyć przed obliczem Boga. Im bardziej przyjmujesz Boży nadzór, tym bardziej szatan jest upokorzony i tym bardziej jesteś w stanie zbuntować się przeciwko cielesności. Przyjmowanie Bożego nadzoru jest zatem ścieżką praktyki, którą człowiek powinien podążać. Jeśli jesteś w stanie przynieść swoje uczynki przed oblicze Boga i szukać Jego nadzoru oraz potrafisz celowo podporządkować się Samemu Bogu, bez względu na to, co robisz, nawet podczas omówień z braćmi i siostrami, sprawi to, że twoja praktyka będzie znacznie dokładniejsza. Tylko wtedy, gdy potrafisz przynieść wszystko, co robisz, przed oblicze Boga i przyjąć Boży nadzór, jesteś kimś, kto żyje przed Bogiem.
Ci, którzy nie rozumieją Boga, nigdy nie będą w stanie w pełni Mu się podporządkować. Tacy ludzie to synowie buntu. Są nazbyt ambitni i jest w nich zbyt wiele buntowniczości, przez co oddalają się od Boga i nie chcą zaakceptować Jego nadzoru. Takich ludzi niełatwo jest doskonalić. Niektórzy postępują wybiórczo w tym, jak jedzą i piją słowa Boże, oraz w tym, jak je przyjmują. Akceptują fragmenty słów Bożych, które są zgodne z ich pojęciami, a odrzucają te, które są z nimi sprzeczne. Czyż nie jest to najbardziej jawny bunt i sprzeciw wobec Boga? Jeżeli ktoś latami wierzy w Boga bez zyskania choćby znikomego zrozumienia Go, jest niedowiarkiem. Ci, którzy są gotowi zaakceptować Boży nadzór, to ci, którzy dążą do zrozumienia Boga i którzy chcą przyjąć Jego słowa. To oni otrzymają Boże dziedzictwo i błogosławieństwo oraz są najbardziej błogosławieni. Bóg przeklina tych, którzy nie mają dla Niego miejsca w swoich sercach. Karci ich i opuszcza. Jeśli nie miłujesz Boga, Bóg cię opuści, a jeśli nie słuchasz Moich słów, przyrzekam, że Duch Boży cię opuści. Spróbuj, jeśli Mi nie wierzysz! Dziś wskazuję ci ścieżkę praktykowania, ale to od ciebie zależy, czy nią podążysz. Jeśli w nią nie wierzysz, jeśli nie praktykujesz, sam się przekonasz, czy Duch Święty działa w tobie, czy nie! Jeśli nie dążysz do zrozumienia Boga, Duch Święty nie będzie w tobie działać. Ci, nad którymi Bóg pracuje, to wszystko ludzie, którzy dążą do Jego słów i je cenią. Im bardziej cenisz słowa Boga, tym więcej będzie pracował nad tobą Jego Duch. Im bardziej człowiek ceni słowa Boże, tym większe ma szanse na otrzymanie Bożego doskonalenia. Bóg doskonali tych, którzy szczerze Go miłują, i doskonali tych, których serca są przed Nim wyciszone. Bez względu na to, jakiego dzieła dokonuje Bóg, ty je sobie cenisz: cenisz Boże oświecenie, cenisz Bożą obecność, cenisz Bożą opiekę i ochronę oraz cenisz słowa Boże, które służą ci za rzeczywistość i służą ci za zaopatrzenie w życiu. To jest w najwyższym stopniu zgodne z intencjami Boga. Jeżeli cenisz dzieło Boże, czyli jeżeli cenisz całą pracę, jaką Bóg w tobie wykonał, to On cię pobłogosławi i sprawi, że wszystko, co posiadasz, się rozmnoży. Jeśli nie cenisz słów Boga, On nie będzie nad tobą pracował; może cię jedynie obdarzyć odrobiną łaski za twoją wiarę, byś mógł się nią cieszyć, pozwalając ci otrzymać nieco materialnych błogosławieństw lub dając twojej rodzinie odrobinę spokoju. Powinieneś dążyć do tego, by uczynić słowa Boże swoją rzeczywistością, być zdolnym Go zadowolić i stać się osobą zgodną z Jego intencjami; nie powinieneś dążyć jedynie do tego, by cieszyć się Jego łaską. Nie ma nic bardziej istotnego dla wierzących niż otrzymanie dzieła Bożego, osiągnięcie doskonałości i stanie się tymi, którzy podążają za wolą Bożą. To powinien być cel, do którego dążysz.
Wszystko, do czego człowiek dążył w Wieku Łaski, jest obecnie przestarzałe, ponieważ teraz standardy dążenia są wyższe. Jego obiektem jest coś, co jest równocześnie wznioślejsze i bardziej praktyczne, co lepiej spełni wewnętrzne potrzeby człowieka. W minionych wiekach Bóg nie pracował nad ludźmi tak, jak robi to dzisiaj; nie mówił do nich tak wiele, jak mówi dzisiaj, a Jego wymagania wobec nich nie były tak wysokie jak Jego obecne wymagania. To, że Bóg ma teraz wobec was takie wymagania, pokazuje, że ostateczna intencja Boga skupia się na was, na tej grupie ludzi. Jeśli naprawdę pragniesz zostać udoskonalonym przez Boga, to dąż do tego jako do swojego głównego celu. Niezależnie od tego, czy biegasz tu i tam, ponosisz koszty, spełniasz jakąś funkcję, czy przyjmujesz Boże posłannictwo, zawsze miej na celu bycie udoskonalonym i spełnianie intencji Boga, aby osiągnąć ten cel. Jeżeli ktoś mówi, że nie dąży do bycia doskonalonym przez Boga ani do wejścia w życie, a dąży jedynie do cielesnego pokoju i radości, jest największym ślepcem pośród ludzi. Ci, którzy nie dążą do życiorzeczywistości, a jedynie do życia wiecznego w przyszłym świecie i bezpieczeństwa w tym życiu, są najbardziej ślepi ze wszystkich ludzi. Tak więc wszystko, co czynisz, powinno służyć temu, by Bóg cię doskonalił i pozyskał.
Dzieło czynione przez Boga w ludziach polega na zaopatrywaniu ich stosownie do ich różnych potrzeb. Im większe jest życie człowieka, tym więcej on potrzebuje i tym więcej ma dążeń. Jeżeli na tym etapie nie masz żadnych dążeń, to znaczy, że Duch Święty cię opuścił. Wszystkich tych, którzy dążą do życia, Duch Święty nigdy nie opuści – oni zawsze mają coś, do czego dążą, i ich serca zawsze za czymś tęsknią. Takich ludzi nigdy nie satysfakcjonuje ich aktualny status. Każdy etap dzieła Ducha Świętego ma na celu osiągnięcie efektu w tobie, ale jeżeli przepełni cię samozadowolenie związane z twoim aktualnym statusem, jeśli nie masz już więcej potrzeb, jeśli nie akceptujesz już dzieła Ducha Świętego, to On cię opuści. Ludzie codziennie potrzebują Bożego nadzoru; codziennie potrzebują obfitego zaopatrywania przez Boga. Czy ludzie mogą żyć bez codziennego jedzenia i picia słowa Bożego? Jeżeli ktoś nieustannie czuje, że nie ma dość jedzenia i picia słowa Bożego, stale poszukuje prawdy, czuje głód i pragnienie sprawiedliwości, to Duch Święty zawsze będzie dokonywał w nim swego dzieła. Im więcej ktoś pragnie i łaknie sprawiedliwości, tym bardziej jest w stanie omawiać praktyczne rzeczy. Im bardziej ktoś się skupia na poszukiwaniu prawdy, tym szybciej rozwija się jego życie, dając mu obfite doświadczenie i czyniąc bogaczem w domu Bożym.