Dzieło, którego Jahwe dokonał na Izraelitach, ustanowiło wśród ludzkości ziemskie miejsce pochodzenia Boga, będące także świętym miejscem, w którym On był obecny. Ograniczył On swoje dzieło do ludu Izraela. Na początku nie działał poza Izraelem; zamiast tego wybrał ludzi, których uznał za odpowiednich, w celu ograniczenia zakresu swego dzieła. Izrael jest miejscem, w którym Bóg stworzył Adama i Ewę, i z prochu tego miejsca Jahwe stworzył człowieka. To miejsce stało się bazą dla Jego dzieła na ziemi. Izraelici, którzy byli potomkami Noego, a także potomkami Adama, byli ludzkim fundamentem dzieła Jahwe na ziemi.

Znaczenie, cel i etapy ówczesnego dzieła Jahwe w Izraelu polegały na tym, by realizować na całej ziemi Jego dzieło, które, biorąc Izrael za centrum, stopniowo rozprzestrzeniało się na narody pogańskie. Taka jest zasada, zgodnie z którą działa On we wszechświecie – zaczynając od określonego punktu, by stamtąd pokierować całością, a następnie rozszerzając swoje dzieło, aż wszyscy ludzie we wszechświecie otrzymają Jego ewangelię. Pierwsi Izraelici byli potomkami Noego. Ludzie ci zostali obdarzeni jedynie tchnieniem Jahwe i potrafili zadbać o podstawowe potrzeby życiowe, lecz nie wiedzieli, jakim Bogiem jest Jahwe ani jakie są Jego intencje wobec człowieka, tym bardziej zaś nie wiedzieli, jak powinni bać się Stwórcy. Jeśli chodzi o to, czy istniały przepisy i prawa, których należało przestrzegać^[a], lub czy istniał obowiązek, jaki istoty stworzone powinny wykonywać dla Stwórcy, potomkowie Adama nie wiedzieli o tych rzeczach nic. Wiedzieli jedynie, że mąż powinien w pocie czoła pracować, aby zapewnić rodzinie byt, a żona powinna być poddana mężowi i przedłużać rasę ludzką, którą stworzył Jahwe. Innymi słowy, tacy ludzie, którzy mieli tylko tchnienie Jahwe i Jego życie, nie wiedzieli, jak postępować zgodnie z Bożymi prawami ani jak zadowolić Stwórcę. Rozumieli o wiele za mało. Tak więc, chociaż w ich sercach nie było nic pokrętnego ani podstępnego, a zazdrość i spory rzadko się pośród nich pojawiały, nie mieli jednak wiedzy o Jahwe, Stwórcy, ani Go nie rozumieli. Ci przodkowie człowieka umieli tylko jeść rzeczy Jahwe i cieszyć się Jego rzeczami, ale nie umieli się Go bać. Nie wiedzieli, że Jahwe jest tym, którego powinni czcić na kolanach. Jak więc można było ich nazwać Jego istotami stworzonymi? A skoro tak było, czyż słowa „Jahwe jest Stwórcą” i „On stworzył ludzkość, aby ta mogła Go ukazywać, przynosić Mu chwałę i Go reprezentować” nie zostałyby wypowiedziane na próżno? Jak ludzie, którzy nie mieli serc bojących się Jahwe, mogli się stać świadectwem Jego chwały? Jak mogli stać się przejawem Jego chwały? Czy w takiej sytuacji słowa Jahwe: „Stworzyłem ludzkość na swój obraz” nie zostałyby natychmiast podchwycone i wykorzystane przez szatana, Złego? Czy te słowa nie stałyby się znakiem hańby dla stworzenia ludzkości przez Jahwe? Aby ukończyć ten etap dzieła, Jahwe po stworzeniu ludzkości nie pouczał ani nie prowadził jej od czasów Adama do czasów Noego. Dopiero po zniszczeniu świata przez potop zaczął oficjalnie prowadzić Izraelitów, którzy byli potomkami Noego, a także potomkami Adama. Jego dzieło i słowa w Izraelu dawały przewodnictwo wszystkim ludziom Izraela, kiedy żyli na całej ziemi Izraela, tym samym pokazując człowiekowi, że Jahwe jest w stanie nie tylko tchnąć w niego oddech, tak by człowiek mógł otrzymać od Niego życie, powstać z prochu i stać się stworzoną ludzką istotą, ale że może On także spopielić ludzkość i przekląć ją, i użyć swojej rózgi, by nią rządzić. Zobaczyli również, że Jahwe może kierować ludzkim życiem na ziemi, mówić i działać wśród ludzi według godzin dnia i nocy. Prowadził swe dzieło jedynie po to, aby Jego istoty stworzone mogły się dowiedzieć, że człowiek powstał z prochu, który On podniósł, a ponadto, że człowiek został stworzony przez Niego. Do tego najpierw prowadził swoje dzieło w Izraelu, aby inne ludy i narody (które w rzeczywistości nie były odrębne od Izraela, lecz wyrosły z Izraelitów, jednak nadal pochodziły od Adama i Ewy) mogły otrzymać ewangelię Jahwe od Izraela, aby wszystkie stworzone istoty we wszechświecie były zdolne bać się Jahwe i czcić Jego wielkość. Gdyby Jahwe nie rozpoczął swego dzieła w Izraelu, lecz zamiast tego, stworzywszy ludzkość, pozwolił jej po prostu wieść beztroskie życie na ziemi, wówczas – biorąc pod uwagę fizyczną naturę człowieka (natura oznacza, że człowiek nigdy nie może poznać rzeczy, których nie widzi, a tym samym nie wiedziałby, iż to Jahwe stworzył ludzkość, a tym bardziej nie wiedziałby, dlaczego On to uczynił) – człowiek nigdy nie dowiedziałby się, że to Jahwe stworzył ludzkość ani że On jest Panem wszystkich rzeczy. Gdyby Jahwe stworzył ludzkość i umieścił ją na ziemi, a następnie po prostu otrzepał ręce i sobie poszedł, zamiast pozostać pośród ludzi, by przez pewien czas udzielać im wskazówek, wówczas cała ludzkość obróciłaby się w nicość; nawet niebo, ziemia i wszystkie rzeczy, które stworzył, oraz cała ludzkość obróciłyby się w nicość, a co więcej, zostałyby zdeptane przez szatana. W takim wypadku życzenie Jahwe, aby „na ziemi, to znaczy pośród swego stworzenia, miał On miejsce, na którym może stanąć, miejsce święte”, ległoby w gruzach. Toteż po stworzeniu ludzkości prowadził ludzi w życiu, pozostając pośród ludzkości, i przemawiał do ludzi spośród ludzkości – wszystko to, aby urzeczywistnić swoje pragnienie i zrealizować swój plan. Dzieło, którego dokonał w Izraelu, miało na celu jedynie zrealizowanie planu, jaki sporządził przed stworzeniem wszystkich rzeczy, dlatego też Jego praca najpierw pośród Izraelitów oraz stworzenie przez Niego wszystkich rzeczy nie były ze sobą sprzeczne, lecz zostały dokonane zarówno ze względu na Jego zarządzanie, Jego dzieło i Jego chwałę, jak i po to, aby pogłębić znaczenie stworzenia przez Niego ludzkości. Przez dwa tysiące lat po Noem prowadził ludzkość w jej życiu na ziemi, pomagając ludziom zrozumieć, jak bać się Jahwe, Pana wszystkich rzeczy, jak postępować w życiu i jak żyć, a przede wszystkim jak nieść świadectwo o Jahwe, jak się Mu podporządkować i bać się Go, a nawet jak Go wielbić za pomocą muzyki, tak jak czynili to Dawid i jego kapłani.

Przed dwoma tysiącami lat, podczas których Jahwe wykonywał swoje dzieło, człowiek nic nie wiedział, a prawie cała ludzkość popadła w zepsucie do tego stopnia, że zanim świat został zniszczony przez potop, ludzie osiągnęli głębię rozwiązłości i zepsucia i w ogóle nie mieli w sercach Jahwe, a tym bardziej Jego Drogi. Nigdy nie zrozumieli dzieła, które Jahwe zamierzał wykonać. Nie mieli rozumu, a tym bardziej wiedzy, i niczym oddychające maszyny absolutnie nic nie wiedzieli o człowieku, Bogu, wszystkich rzeczach, życiu i tak dalej. Na ziemi często brali udział w kuszeniu, jak wąż, i mówili wiele rzeczy, które stanowiły obrazę wobec Jahwe, ale ponieważ byli nieświadomi, Jahwe ich nie karcił ani nie dyscyplinował. Dopiero po potopie, kiedy Noe miał 601 lat, Jahwe oficjalnie ukazał się Noemu i pokierował go wraz z rodziną, prowadząc ptaki i zwierzęta, które przetrwały potop wraz z Noem i jego potomkami, aż do końca Wieku Prawa, co w sumie trwało dwa tysiące pięćset lat. Prowadził dzieło w Izraelu, to znaczy, prowadził je oficjalnie, w sumie przez dwa tysiące lat, a jednocześnie działał w Izraelu i poza nim przez pięćset lat, razem dwa i pół tysiąca lat. W tym czasie pouczył Izraelitów, że aby służyć Jahwe, powinni zbudować świątynię, nałożyć szaty kapłańskie i wchodzić boso do świątyni o świcie, żeby ich buty nie zbrukały świątyni Jahwe, bo wówczas ogień strącony na nich ze szczytu świątyni spaliłby ich na śmierć. Wykonywali swoje obowiązki i podporządkowali się ustaleniom Jahwe. Modlili się do Niego w świątyni, a po otrzymaniu objawienia Jahwe, to znaczy, gdy przemówił, poprowadzili tłumy i nauczali je, że należy okazywać strach przed Jahwe – ich Bogiem. A Jahwe powiedział im, że powinni zbudować świątynię i ołtarz, a w czasie Jahwe, czyli na Paschę, powinni przygotować pierworodne cielęta i jagnięta oraz umieścić je na ołtarzu jako ofiary w służbie dla Jahwe, aby ich okiełznać i by zaszczepić strach przed Jahwe w ich sercach. Przestrzeganie tego prawa stawało się miarą ich lojalności wobec Jahwe. Wyznaczył im On również dzień szabatu, siódmy dzień swego stworzenia. Dzień po szabacie uczynił pierwszym dniem – dniem, w którym mieli czcić Jahwe, składać Mu ofiary i tworzyć dla Niego muzykę. W tym dniu Jahwe zwołał wszystkich kapłanów, aby podzielili ofiary na ołtarzu, aby ludzie mogli jeść, aby mogli cieszyć się ofiarami na Jego ołtarzu. Jahwe powiedział, że zostali pobłogosławieni, że podzielili się z Nim i że są Jego ludem wybranym (to było przymierze Jahwe z Izraelitami). Dlatego do dziś lud Izraela nadal mówi, że Jahwe jest tylko ich Bogiem, a nie Bogiem innych narodów.

Podczas Wieku Prawa Jahwe dał wiele przykazań Mojżeszowi, aby przekazał je Izraelitom, którzy wyszli za nim z Egiptu. Te przykazania zostały dane przez Jahwe Izraelitom i nie miały żadnego związku z Egipcjanami; miały one ograniczać Izraelitów i Jahwe użył przykazań, by postawić im wymagania. Czy przestrzegali szabatu, czy szanowali swoich rodziców, czy czcili bożków, i tak dalej – według tych zasad byli uznawani za grzesznych lub sprawiedliwych. Wśród nich znaleźli się tacy, których poraził ogień Jahwe, niektórzy zostali ukamienowani na śmierć, a niektórzy otrzymali błogosławieństwo od Jahwe, a zależało to od tego, czy przestrzegali tych przykazań. Ci, którzy nie przestrzegali szabatu, byli kamienowani na śmierć. Kapłani, którzy nie przestrzegali szabatu, byli rażeni ogniem Jahwe. Tych, którzy nie okazywali szacunku swoim rodzicom, również kamienowano na śmierć. To wszystko było aprobowane przez Jahwe. On ustanowił swoje przykazania i prawa, aby ludzie, których prowadził w życiu, słuchali Jego słowa i podporządkowywali się mu, a nie buntowali się przeciwko Niemu. Użył tych praw, aby utrzymać nowo narodzony rodzaj ludzki pod kontrolą, by położyć fundament pod swoje przyszłe dzieło. I tak, na podstawie dzieła, które wykonał Jahwe, pierwszy wiek nazwano Wiekiem Prawa. Chociaż Jahwe wygłosił wiele wypowiedzi i wiele uczynił, dostarczał tylko pozytywnego przewodnictwa, nauczając tych nieświadomych ludzi, jak mają postępować, jak żyć i jak rozumieć drogę Jahwe. W przeważającej części dzieło, które wykonał, polegało na sprawieniu, by ludzie trzymali się Jego drogi i przestrzegali Jego praw. Dzieło było prowadzone na ludziach powierzchownie zepsutych; nie dotyczyło przemiany ich usposobienia ani postępów w życiu. Powstrzymywał On i kontrolował ludzi jedynie poprzez skłanianie ich do przestrzegania praw. Dla ówczesnych Izraelitów Jahwe był jedynie Bogiem w świątyni, Bogiem w niebiosach. Był słupem obłoku, słupem ognia. Wszystko, czego Jahwe od nich wymagał, to posłuszeństwo temu, co dzisiaj ludzie znają jako prawa i przykazania – można by nawet powiedzieć: przepisy – ponieważ to, co uczynił Jahwe, nie miało na celu przemiany ludzi, lecz obdarzenie ich większą ilością rzeczy, które człowiek powinien posiadać, oraz osobiste przekazanie im tych rzeczy, jako że po stworzeniu człowiek nie miał niczego, co powinien posiadać. Toteż Jahwe obdarzył ludzi rzeczami, które powinni posiadać w swoim życiu na ziemi, sprawiając, że ludzkość, którą prowadził, przewyższyła swoich przodków, Adama i Ewę, gdyż to, czym Jahwe ją obdarzył, przewyższało to, czym obdarzył Adama i Ewę na początku. Niezależnie od tego dzieło, którego Jahwe dokonał w Izraelu, miało jedynie na celu prowadzenie człowieka i sprawienie, by człowiek uznał Stwórcę. Nie podbił go ani nie przemienił, lecz jedynie go prowadził. Na tym polega całość dzieła Jahwe w Wieku Prawa. Jest to tło, rzeczywista treść i istota Jego dzieła na całej ziemi Izraela oraz początek Jego dzieła obejmującego sześć tysięcy lat, który polegał na utrzymaniu człowieka pod kontrolą ręki Jahwe. Z tego narodziło się więcej pracy w Jego sześciotysięcznoletnim planie zarządzania.

Przypisy:

a. Tekst oryginalny nie zawiera wyrażenia „których należało przestrzegać”.