I

Lud wiwatuje Bogu, lud wychwala Go;

wszystkie usta wysławiają imię jednego prawdziwego Boga.

Królestwo Boże zstąpiło na ziemię.

II

Lud wiwatuje Bogu, lud wychwala Go;

wszystkie usta wysławiają imię jednego prawdziwego Boga.

Wszyscy ludzie wznoszą swe oczy, by oglądać Jego czyny.

Królestwo Boże w osobie Boga zstąpiło na ziemię,

w pełni i bogactwie (w pełni i bogactwie).

Jak można nie cieszyć się? (Jak można nie cieszyć się? )

Jak można nie zatańczyć? (Jak można nie zatańczyć?)

Syjonie! (Syjonie!) Syjonie! (Syjonie!)

Podnieś, Syjonie, swój sztandar i uczcij Boga.

Śpiewaj swą pieśń zwycięstwa,

głoś Jego święte imię na świecie.

Wszelkie stworzenia, oczyśćcie się;

przyjdźcie i złóżcie Bogu ofiary.

Gwiazdy, wróćcie do swych domów,

ukażcie wielkość Boga na nieboskłonie.

Bóg pochyla się,

by usłyszeć pieśń wznoszoną przez ziemskie głosy.

Gdy śpiewają w bezgranicznej miłości, gdy oddają cześć.

Gdy wszystko zostaje ożywione, Bóg zstępuje na ziemię.

Kwiaty kwitną z radością, ptaki śpiewają,

wszystko się cieszy.

ptaki śpiewają, wszystko się cieszy.

Na dźwięk pozdrowienia królestwa,

imperium szatana upada,

zdeptane, już nie powstanie,

zniszczone przez hymn królestwa.

III

Któż ośmieli się powstać i sprzeciwić?

Zstępujący na ziemię Bóg przynosi gniew i ruinę,

wszystkie klęski, wszystkie klęski.

Świat stał się królestwem Bożym.

Obłoki kłębią się i suną po niebie,

pod niebem (pod niebem), pod niebem (pod niebem),

jeziora i źródła wzburzają się radosnym dźwiękiem.

Odpoczywające zwierzęta opuszczają swoje nory,

a ludzkość Bóg rozbudza z ich snu.

Teraz nadszedł ten długo wyczekiwany dzień,

wszyscy w najpiękniejszych pieśniach oddają Bogu cześć,

oddają Bogu cześć!

ze śpiewnika „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”