I

Człowiek przeszedł przez wszystkie te rozmaite epoki, podążając za Bogiem,

a jednak nie wie, że Bóg sprawuje suwerenną władzę

nad losem wszystkich rzeczy i żywych istot,

ani tego, w jaki sposób Bóg rozporządza i kieruje wszystkimi rzeczami.

Umyka to współczesnemu człowiekowi, a wręcz umyka ludzkości od niepamiętnych czasów.

Jeśli zaś chodzi o przyczynę, nie dzieje się tak dlatego, że czyny Boga są zanadto utajone,

ani dlatego, że Boży plan nie został jeszcze zrealizowany,

lecz przez to, że serce i duch człowieka zanadto oddalone są od Boga,

do tego stopnia, że nawet podążając za Bogiem,

wciąż pozostaje on w służbie Szatana,

a jednak o tym nie wie.

II

Nikt czynnie nie wypatruje Bożych śladów i ukazania się Boga,

ani nie jest skłonny żyć pod Bożą opieką i ochroną.

Miast tego, ludzie wolą zaakceptować

niszczące działanie szatana i diabłów, aby dostosować się do tego świata

i do zasad istnienia, jakim hołduje owa zła ludzkość.

W tym momencie ludzkie serce i duch

stają się daniną oferowaną szatanowi przez człowieka

i szatańskim pokarmem.

Co więcej, ludzkie serce i duch stają się wówczas siedliskiem szatana,

a także należnym mu placem zabaw.

III

Człowiek nieświadomie traci zrozumienie zasad ludzkiego postępowania

oraz wartości i znaczenia ludzkiej egzystencji.

W ich sercu Boże prawa i przymierze pomiędzy Bogiem a człowiekiem

stopniowo stają się mgliste

i przestaje on szukać Boga czy zważać na Niego.

Z biegiem czasu

człowiek utracił zrozumienie znaczenia tego, że Bóg go stworzył,

i nie rozumie słów wychodzących z ust Boga ani niczego, co od Niego pochodzi.

Wówczas zaś człowiek zaczyna sprzeciwiać się Bożym prawom i statutom,

a jego serce i duch stają się nieczułe…

Bóg traci człowieka, którego początkowo stworzył,

a człowiek traci źródło, które pierwotnie posiadał:

oto tragedia tej ludzkości.

Bóg jest źródłem ludzkiego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło