I

Dziś nie możesz być jedynie zadowolony z tego, jak masz zostać podbity; musisz też się zastanowić, jak iść ścieżką, która leży przed tobą. Musisz mieć determinację i odwagę, by zostać udoskonalonym, i nie powinieneś uważać się zawsze za nieudolnego. Czy prawda może traktować ludzi niesprawiedliwie? Czy jest w stanie celowo sprzeciwiać się ludziom? Jeśli dążysz do prawdy, czy może cię ona przytłoczyć? Jeśli opowiesz się stanowczo za sprawiedliwością, czy może cię ona powalić? Jeśli twoim postanowieniem rzeczywiście jest dążenie do życia, czy życie może ci się wymknąć?

II

Jeśli nie masz prawdy, to nie dlatego, że prawda cię ignoruje, lecz dlatego, że trzymasz się od niej daleko; jeśli nie potrafisz stanowczo opowiedzieć się za sprawiedliwością, to nie dlatego, że coś jest z nią nie tak, lecz dlatego, iż uważasz, że ona zniekształca fakty; jeśli nie uzyskałeś życia po wielu latach dążenia, to nie dlatego, że życie nie okazuje ci sumienia, lecz że ty nie okazujesz sumienia wobec życia i je od siebie odpędzasz; jeśli żyjesz w świetle, a jednak nie zyskałeś światła, to nie dlatego, że światło nie jest w stanie cię oświecić, lecz dlatego, że nie zwracasz najmniejszej uwagi na istnienie światła, więc światło po cichu od ciebie odstąpiło.

III

Jeśli do niczego nie dążysz, można jedynie powiedzieć, że jesteś bezwartościowym śmieciem, brakuje ci odwagi, by żyć, i nie masz ducha, by oprzeć się mocom ciemności. Jesteś zbyt tchórzliwy! Nie jesteś w stanie wyrwać się spod oblężenia sił szatana, chcesz tylko spędzić całe życie w tego rodzaju pokoju i bezpieczeństwie oraz umrzeć w niewiedzy. Dążenie do tego, by być podbitym, jest tym, co powinieneś osiągnąć; to twoja niezbywalna powinność. Jeśli zadowala cię po prostu bycie podbijanym, to wypierasz istnienie światła.

Doświadczenia Piotra: jego znajomość karcenia i sądu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło