I

Niezależnie od tego, jak bardzo Bóg był zagniewany na mieszkańców Niniwy, gdy tylko ogłosili oni post, przywdziali worki i zasiedli w popiele, Jego serce zaczęło stopniowo łagodnieć i zaczął On zmieniać zdanie. Chwilę przed tym, jak ogłosił mieszkańcom Niniwy, że zniszczy ich miasto – moment ów poprzedzał wyznanie przez nich grzechów i okazanie skruchy z ich powodu – Bóg nadal był na nich zagniewany. Gdy tylko mieszkańcy Niniwy odbyli szereg aktów skruchy, gniew Boga na nich stopniowo przeszedł w miłosierdzie i wybaczenie.

II

Bóg okazuje płomienny gniew w odpowiedzi na złe uczynki ludzi; Jego gniew nie jest obarczony skazą. Ludzka skrucha porusza Boże serce i to właśnie ona powoduje zmianę Jego nastawienia. Kiedy Bóg czuje się poruszony, kiedy zmienia się Jego nastawienie, kiedy okazuje człowiekowi miłosierdzie i wyrozumiałość, wszystko to jest bez żadnej skazy; wszystko jest czyste, nieskalane, bez zmazy, niezafałszowane. Boża wyrozumiałość jest po prostu wyrozumiałością, a Jego miłosierdzie po prostu miłosierdziem, a Jego miłosierdzie po prostu miłosierdziem.

III

Jego usposobienie ujawnia gniew lub wyraża miłosierdzie i wyrozumiałość, stosownie do różnych przejawów występujących u człowieka i skruchy przez niego okazanej. Cokolwiek Bóg ujawnia i wyraża, jest to czyste i bezpośrednie, a istota tego jest odrębna od istoty jakiegokolwiek bytu stworzonego. W obrębie zasad działania, myśli i idei, które wyraża Bóg, a także wszelkich decyzji, jakie On podejmuje, i wszelkich działań, jakie On wykonuje, nie występują żadne skazy czy niedoskonałości.

Sam Bóg, Jedyny II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga